THE END l เล่ห์รักเลอดาว [ สำนักพิมพ์ อรุณ ]

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 2...ซีนที่ 1-2/30 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ก.ย. 58


ตอนที่ 2

เลอดาวอยากจะให้รอยด่างพร้อยของชีวิตที่ตราบุญฝังประทับเอาไว้ในหัวใจหายไปเสียที แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ยังจะต้องมาพบเจอเขาอีก ผู้ชายที่เคยทำให้หล่อนต้องอับอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าแทรกไว้ที่ไหน กว่าจะเตือนสติตัวเองให้หยัดยืนเชิดหน้าได้แบบเก่า ชีวิตหล่อนก็เกือบจะเสียศูนย์

ตอนนี้หล่อนได้แต่พิงร่างกับซอกหนึ่งข้างตึกซึ่งเปลี่ยวผู้คน ปิดเปลือกตาลงเบาๆ ขณะที่ภาพในวันวานกำลังย้อนรอยกลับมาทำร้ายหล่อนอีกครั้ง

ในห้วงสำนึกที่มีกลุ่มควันสีขาวลอยคว้างอยู่กลางโถงห้อง

หล่อนเห็นตัวเองเมื่อเกือบห้าปีก่อน...

//////////////////////////////////////

ในคืนนั้นเลอดาวสวมชุดเจ้าสาวสีขาว ช่วงบนเป็นคอกว้างเนื้อผ้าบางซีทรูเห็นเนินอกอิ่มสล้าง แขนกุดเผยต้นแขนอันกลมกลึง กระโปรงยาวกรอมเท้าทรงหางปลาประดับไปด้วยลูกไม้ทั้งตัว ผมที่เคยไว้ยาวตรงรวบสูงมีดอกไม้สีขาวขนาดจิ๋วติดเอาไว้เข้ากับเครื่องประดับชิ้นอื่นทั้งสร้อยคอและต่างหูที่ห้อยเป็นพวงระย้าแกว่งไปมา

หล่อนถูกผู้คนที่ห้อมล้อมเอ่ยปากชื่นชมเป็นระยะว่าหล่อนคือเจ้าสาวที่สวยที่สุดในรอบปี เป็นผู้หญิงโชคดีที่ได้เจ้าบ่าวอย่างตราบุญ เพราะทุกคนที่ใกล้ชิดหล่อนล้วนรู้จักเป็นอย่างดีว่าตราบุญนั้นเป็นคนที่มีบุคลิกหน้าตาดี รูปร่างก็สมส่วนกำยำอย่างชายผู้รักสุขภาพทั้งที่ขณะนั้นอายุล่วงเข้าสามสิบสี่ แถมหน้าที่การงานก็มั่นคง เป็นถึงผู้บริหารของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โดยหารู้ไม่ว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียง เปลือก

ความจริงแล้วตราบุญซ่อน ตัวตนได้อย่างแนบเนียนชนิดไม่มีใครรู้!

แท้จริงขณะนั้นตราบุญไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เลย เจ้าของธุรกิจตัวจริงเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับเขาที่ชอบหาเศษหาเลยทั้งที่มีครอบครัวแล้ว กิจวัตรของพวกเขาคือตกดึกตระเวนราตรี แข่งกันจีบผู้หญิงแล้วคบเล่นๆไว้เผื่อเลือก แต่ตราบุญนั้นกลับถูกใจหล่อนเป็นพิเศษถึงขนาดยอมซ่อนลายเอาไว้ชั่วครู่ชั่วยาม แล้วปั้นแต่งสารพัดเรื่องจากเท็จให้เป็นจริง จนหล่อนนั้นเชื่อสนิทใจ อีกอย่างหนึ่งที่นึกแล้วก็เจ็บใจคือหล่อนมารู้ทีหลังว่าทุกครั้งในการไปพบเขาที่ทำงาน ทุกคนในที่นั้นล้วนหุบปากสนิทเพื่อการจัดฉาก ไม่มีใครปริปากบอกให้ระแคะระคายสักนิด ต่างอุปโลกน์เขาให้เป็นเจ้านายผู้ขยันยันแข็งในการงาน มีคนรักใคร่ชื่นชมอยู่มาก ล้วนเล่นละครตบตากันอย่างสนุกสนาน เพียงหวังแค่ให้หล่อนตายใจเพื่อที่หล่อนจะได้กลายเป็นตัวตลกมาโดยตลอด

ทั้งที่พี่สาวของหล่อนทั้งสองคนเคยเตือนว่าตราบุญอาจต้องการแต่งงานกับหล่อนเพื่อผลประโยชน์ใดสักข้อหนึ่ง เพราะมันน่าแปลกที่เขาขอหล่อนแต่งงานทั้งที่เพิ่งรู้จักและคบหากันไม่ถึงหนึ่งเดือนเสียด้วยซ้ำ แต่ตอนนั้นหล่อนก็เหมือนผู้หญิงที่บูชาความรัก...มันเป็นรักครั้งแรกชนิดติดจรวด ซึ่งหล่อนไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้หลงเขาหัวปักหัวปำจนตามืดบอด มองไม่เห็นตัวจริงที่เปลือกนอกถูกฉาบเอาไว้ กลับรั้นและเถียงหัวชนฝาเสียด้วยซ้ำว่าพี่สาวของหล่อนคิดมากเกินกว่าเหตุ

การแต่งงานของหล่อนจึงถูกจัดอย่างรวบรัดและรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

แล้วระหว่างงานคืนนั้น ก็เหมือนมีสายฟ้าผ่าลงกลางงานเปรี้ยง!!

ขณะที่ตราบุญกำลังจับมือหล่อนซึ่งถือมีดขนาดยาวเพื่อตัดลงบนเค้กก้อนโตเก้าชั้น ตอนนั้นสีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความรักอันลึกซึ้ง ดวงตาเป็นประกายแห่งความสุข รอยยิ้มของเขาก็ช่างมีเสน่ห์ให้หลงใหลจนหล่อนเองรู้สึกอิ่มเอิบและเบิกบานชื่นฉ่ำในหัวใจ

แต่แล้วความสุขนั้นก็สลายลงในพริบตา เมื่อจู่ๆเงาดำของสตรีผู้หนึ่งโผล่มาจากมุมอับทึบ หล่อนผู้นั้นแต่งกายด้วยชุดคลุมท้องสีเนื้ออ่อน ท่าทางอุ้ยอ้ายนั้นบอกว่าครรภ์คงจะแก่ใกล้คลอด สีหน้านั้นเต็มไปด้วยความบึ้งตึง ดวงตาขุ่นเขียวนั้นมีริ้วแห่งความโกรธ ข้างกายหล่อนผู้นั้นมีเด็กชายเพิ่งกำลังแตกเนื้อหนุ่มยืนจ้องด้วยสายตานิ่งสนิท แล้ววินาทีนั้นเหตุการณ์บางสิ่งก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อหล่อนผู้นั้นตรงรี่เข้ามาจนถึงอีกด้านหนึ่งของเค้กก้อนโต แล้วใช้สองมือผลักอย่างสุดแรงเกิดจนเค้กก้อนนั้นล้มคว่ำคะมำหงายลงไปกองกับพื้นจนเปื้อนเปรอะ พร้อมกับผู้คนในงานต่างร้องเสียงหลงไปตามๆกัน แต่นั่นก็คงไม่ชัดเจนเท่ากับคำพูดของหล่อนผู้นั้น

อีหน้าด้าน มึงแย่งผัวกู...

อึดใจนั้นเลอดาวรู้สึกเหมือนตัวเองคือก้อนหิน แข้งขาแข็งจนไม่อาจขยับเขยื้อนร่างไปทางไหน ได้ยินคำด่าทอจากสตรีผู้นั้นชัดบ้างแผ่วบ้าง เพราะตอนนั้นหล่อนหูอื้อ ตาพร่าไปด้วยม่านน้ำใสคลอหน่วย ไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่ามันรดรินลงเปียกสองข้างแก้มตั้งแต่เมื่อไร ขนาดดุจเดือนซึ่งยืนอยู่ใกล้สุดก้าวเร็วๆมาถึงตัวแล้วคว้ามือของหล่อนขึ้นจับบอกว่ามือนั้นเย็นเฉียบ หล่อนยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

เหลียวไปมองเจ้าบ่าวที่ยืนข้างกันเมื่อห้านาทีก่อน เขาก้าวไปถึงตัวผู้หญิงคนนั้นแล้วกึ่งดึงกึ่งลากออกไป ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของเจ้าหล่อนเป็นระลอก พร้อมกับเสียงของแขกเหรื่อดังเซ็งแซ่ ดังเสียจนถึงตอนนี้คำพูดบาดหูพวกนั้นก็ยังก้องอยู่ในหัวไม่เคยลบเลือน

ไม่นึกเลยนะว่าเจ้าสาวจะหน้าด้านแย่งผัวคนอื่นเขามาเป็นของตัวเอง

บ้างก็ว่า กินน้ำใต้ศอกเขาชัดๆ เจ้าสาวไม่รู้หรือไงนะว่าเจ้าบ่าวน่ะเขามีเมียมีลูกแล้ว แถมลูกคนโตนั่นก็จวนจะเป็นหนุ่มอยู่รอมร่อ

หล่อนจึงได้แต่หัวเราะสมเพชตัวเองทั้งน้ำตา!

//////////////////////////////////////

วางแผงแล้ววันนี้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #37 อ๋อมแอ๋ม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 14:54
    สงสารจังเนาะ
    #37
    1