THE END l เล่ห์รักเลอดาว [ สำนักพิมพ์ อรุณ ]

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 2...ซีนที่ 3(ครบ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 837
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ต.ค. 58


ต่อ

เลอดาวใช้มือทุบกระจกรถรัวแรงดังปึงปัง จนตราบุญซึ่งเอนหลังพิงเบาะรถด้วยท่าสองมือไพล่ลำคอถึงกับสะดุ้งโหยง หล่อนจ้องเขม็งไปยังเขาไม่ละสายตา ครั้นเขาเห็นว่าเป็นหล่อนก็รีบเปิดประตูรถพรวดพราดเข้ามาจนเกือบถึงตัว แต่หล่อนตั้งสติได้ทันจึงถอยกรูดวิ่งวนไปด้านท้ายรถแล้วทุบไปที่กระโปรงหลังอย่างแรง

“อย่ามาเข้าใกล้ฉันนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทุบไอ้รถราคาแพงคันนี้ให้มันบุบไม่มีชิ้นดีเลยเชียว”

หล่อนแทบไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ความโกรธในอดีตกำลังครอบงำปัจจุบัน ไม่สนใจจะซักถามสักคำด้วยซ้ำว่าเขามีเหตุผลอันใดถึงมาดักคอยหล่อนที่หน้าประตูรั้ว สำคัญไปกว่านั้นคือเขารู้จักบ้านหลังนี้ของหล่อนได้อย่างไร เพราะการตัดขาดจากกันเมื่อหลายปีก่อนนั้น หล่อนลงทุนขายบ้านหลังเก่าทิ้งเพื่อจะหลีกหนีไปให้ไกลพ้นๆหน้า และคิดเสมอมาว่าคงยากที่จะโคจรมาพบกัน

ตราบุญยกสองมือขึ้นสูงเสมอใบหน้า “โอเคๆ ผมจะไม่เข้าไปใกล้ๆคุณนะดาว แต่ขอให้คุณระงับอารมณ์แล้วตั้งสติหน่อยว่าผมมาคุยกับคุณดีๆ ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรเลย ผมมาหาคุณที่นี่เพราะอยากจะขอโอกาสจากคุณก็เท่านั้นเอง”

“โอกาสบ้าบออะไร”

หล่อนสวนทันควันขณะที่เขาแสดงสีหน้าอ่อนใจ เพราะรู้ว่าการจะคุยกับหล่อนโดยไม่มีการขึ้นเสียงเถียงคำคงจะเป็นเรื่องยาก

“โอกาสให้ผมได้อธิบายความจำเป็นของผมบ้าง”

หล่อนชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด “คุณอย่ามาทำตัวมักง่าย การกระทำของคุณที่ผ่านมามันชัดเจนอยู่แล้วว่าคุณมันสกปรกโสมมขนาดไหน คุณมันก็ผู้ชายเห็นแก่ตัว อย่ามาหาข้ออ้างเพื่อแก้ตัวอะไรทั้งนั้น และต่อให้คุณพูดจนปากเปียกปากแฉะ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะว่าฉันกับคุณเป็นแค่คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน อย่าได้มายุ่มย่ามกับฉันอีก”

“ทำไมพูดตัดรอนกับผมขนาดนี้ล่ะดาว”

“คุณนี่มันพูดไม่รู้เรื่องหรือไงนะ ฉันบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก แล้วฉันก็ขอสั่งคุณตรงนี้เลยนะว่าอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะโทร.แจ้งตำรวจว่ามีไอ้โรคจิตมาคุกคามฉันที่บ้าน”

“คำก็ไล่ สองคำก็ไล่ ดาวไม่รู้หรือไงว่าผมตามหาคุณมาตั้งนาน ที่ผ่านมาผมไม่ได้มีความสุขสักวันเดียวเลยนะครับที่มันเกิดเรื่องแบบนั้น...ผมยอมรับผิดนะว่าผมมันไม่ดีเองที่ปิดบังคุณมาตลอดว่ามีครอบครัวแล้ว แต่ตอนนั้นผมกับภรรยา เราสองคนตกลงว่าจะเลิกกันแล้วนะครับ”

ยิ่งตราบุญพูดแก้ตัวมากเท่าไร เลอดาวยิ่งรู้สึกถึงความน่าสมเพชผู้ชายตรงหน้ามากเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นผู้ชายประเภทที่เห็นแก่ตัวได้โล่ มีเมียเป็นตัวเป็นตนจนลูกชายคนโตกำลังจะเป็นหนุ่มแถมยังมีลูกในท้องอีกหนึ่ง ยังมีหน้ามาหลอกลวงผู้หญิงอื่นให้หลงงมงายจนถึงขั้นหลอกให้แต่งงาน แล้วนี่กระไร วันนี้เขากลับพูดหน้าตาเฉยว่าเขากำลังจะหย่าขาดจากภรรยา

“หยุดพูดไปเลยดีกว่าคุณบุญ อย่าให้ฉันรู้จักสันดานลึกๆของคุณไปมากกว่านี้ ถ้าคุณเป็นลูกผู้ชายพอ อย่าเอาเรื่องการหย่าร้างกับเมียคุณมาแก้ตัวหน่อยเลย”

“ผมพูดความจริง...ผมกับเข็มเลิกกันตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว”

“เลิก...เลิกอย่างนั้นเหรอ แล้วที่ใครๆเขาก็พูดกันให้แซ่ดว่าคุณยังอยู่ร่วมชายคาบ้านหลังเดียวกับเมียคุณ มันหมายความว่ายังไง...อ่อ คุณไม่ต้องตอบหรอก เพราะฉันรู้...แล้วฉันจะบอกให้เอาบุญเผื่อคุณจะสำนึกได้บ้าง ที่คุณยังไม่ยอมตีจากเมียของคุณก็เพราะว่าคุณยังตกลงเรื่องสมบัติของเมียคุณไม่ได้ต่างหาก!

ตราบุญหน้าเสียแต่ก็ไม่แสดงออกอย่างก้าวร้าว ยังคงรักษาความสุขุมได้อย่างดีเยี่ยม “ผมว่าคุณฟังคนอื่นพูดจนเรื่องเท็จเป็นเรื่องจริงไปหมด...ผมรู้นะว่าผมมันก็แค่ผู้ชายตัวเปล่า ไม่ได้ร่ำรวยมาจากไหน แต่ผมก็ทำงานเก็บเงินของตัวเองมาทุกบาททุกสตางค์ และผมก็ไม่เคยเกาะเมียกิน”

สีหน้าเขาจริงจังจนเลอดาวมองไม่ออกว่าเขากำลังเล่นละครตบตาหรือเป็นเรื่องจริง

“ฉันว่าคุณพูดมากเกินไปแล้ว กลับไปดีกว่า ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

“ดาวฟังผมนะ...ถึงตอนนั้นผมยังทำตัวคลุมเครือไม่ชัดเจน แต่ตอนนี้ผมกับเข็มเราเลิกกันแล้ว และผมก็จะหย่าขาดจากเข็ม ผมเป็นอิสระแล้ว ไม่มีพันธะอีกต่อไป...และผมก็รู้ว่าตอนนี้คุณยังเป็นโสด ยังไม่มีใคร เราสองคนกลับมาคบกันเหมือนเดิมจะได้ไหม”

“เห็นแก่ตัว!

 ตราบุญเงียบไปครู่หนึ่ง เป็นการเงียบที่หล่อนรู้ดีว่าเขาพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่เหมือนกัน จากนิสัยเขาเท่าที่หล่อนเคยหลงเข้าใจ สิ่งหนึ่งคือเขาเป็นคนใจเย็น ส่วนหล่อนนั้นใจร้อนวู่วามจนบางครั้งก็ขาดสติ เขาจึงรู้ว่าถ้าเอาน้ำเย็นเข้าลูบ มีความเป็นไปได้สูงที่หล่อนอาจจะใจอ่อน แต่หนนี้หล่อนจะไม่มีทางเป็นเช่นนั้นแน่ๆ จึงยืนนิ่งรอดูเชิงเขา อึดใจหนึ่งเขาจึงพูดขึ้น

“ผมขอโทษในสิ่งเลวๆที่ผมเคยทำกับคุณไว้ในอดีตนะครับ แต่ผมอยากจะขอโอกาสจากคุณอีกสักครั้ง อยากให้ลืมเรื่องที่เคยผ่านมาแล้วจะได้ไหม...ผมรักคุณนะครับ”

คำว่ารักจากปากของเขา ทำให้หล่อนชะงักไปแวบหนึ่ง ทำให้เขาฉวยจังหวะนั้นก้าวพรวดมาถึงตัวแล้วรวบร่างอันแบบบางของหล่อนเข้าไปในวงแขน กอดรัดเสียแน่นจนอึดอัด ครั้นพอรู้สึกตัว หล่อนก็ขืนตัวอย่างแรง แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น มิหนำซ้ำยังถือโอกาสล่วงเกินด้วยการซุกใบหน้าเขาที่ลำคอระหง แล้วซอกซอนสูดกลิ่นหมายจะปลุกความถวิลหาที่ในอดีตหล่อนเคยพึงใจและตอบรับรสสิเน่หานั้น

แต่หล่อนก็ไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายอย่างที่เขาคาดคะเน ไม่มีวัน!

เลอดาวจึงกัดเข้าที่ใบหูของเขาอย่างแรง พลันนั้นเขาก็ร้องเสียงหลงโอดโอยก่อนจะผละออกจากร่างของหล่อน ก้มตัวโค้งคุดพลางคร่ำครวญถึงความเจ็บปวดที่ใบหู จังหวะนั้นเองที่หล่อนรีบจ้ำเท้ากลับไปขึ้นรถของตัวเอง ไม่รอช้ารีบสตาร์ทเครื่องแล้วก็ถอยรถอย่างเร็ว อยากจะไปให้พ้นจากตรงนี้เสียก่อน ไปเพื่อตั้งสติว่าหล่อนควรจะทำเช่นไรต่อ เพราะถ้าเขามาหาหล่อนถึงที่บ้านอย่างวันนี้แล้วคุกคามหล่อนด้วยวิธีการอื่นใดเล่า

เพราะหล่อนรู้แก่ใจตัวเองดีว่า หล่อนจะไม่มีวันหวนกลับไปเดินบนเส้นทางเดิมแน่!

ถนนเส้นนั้นถูกเวนคืนไปแล้ว!

//////////////////////////////////////จบตอนที่ 2

วางแผงแล้ววันนี้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

41 ความคิดเห็น