THE END l เล่ห์รักเลอดาว [ สำนักพิมพ์ อรุณ ]

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 1...ซีนที่ 2/รวม 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ก.ย. 58

“อาการยายฝันเป็นยังไงบ้างน่ะพี่ภา”

เลอดาวถามนภาทันทีที่ก้าวไปจนประชิดตัว มองสภาพของพี่สาวคนโตยามนี้ก็ไม่ต่างจากนกปีกหัก แขนข้างขวาคงซ้นหรือไม่ก็มีปัญหาด้านเคล็ดขัดยอก เพราะนอกจากรอยถลอกฟกช้ำดำเขียวที่เห็นเป็นปื้น แขนข้างนั้นยังงอและมีผ้าก๊อซพันเอาไว้...แต่นั่นก็ยังไม่น่าเป็นห่วงเท่ากับสภาพหลานสาวคนเดียวที่ตอนนี้ยังคงให้แพทย์ทำการรักษาอยู่ภายในห้องฉุกเฉิน เพราะสีหน้าของนภานั้นเผือดขาว ดวงตาแดงก่ำนั้นคงผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเพราะมันบวมช้ำ เมื่อถูกถามไถ่ถึงลูกสาวตนเอง น้ำตาที่เหือดไปพักใหญ่ก็พานไหลรินรดสองข้างแก้มอีกครั้ง ริมฝีปากที่สั่นระริกก็เม้มเข้าเม้มออกกว่าจะกลั่นออกมาเป็นคำ

“พี่กลัวจังเลย กลัวว่ายายฝันจะเป็นอะไร ดาวเข้าใจพี่ใช่ไหม พี่มีลูกสาวคนเดียว ถ้ายายฝันเป็นอะไรแล้วพี่จะอยู่ได้ยังไง” นภาเพ้อพร่ำปริ่มว่าจะขาดใจ

เลอดาวไม่เคยมีลูกก็จริง แต่หล่อนรู้ดีว่าการสูญเสียไม่ว่าจากเป็นหรือจากตายมันก็เป็นความทุกข์อย่างแสนสาหัส หล่อนไม่ใคร่ที่จะอยากให้มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นในชีวิต เพราะครั้งที่เคยสูญเสียเสาหลักของครอบครัวทั้งพ่อและแม่จากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบกว่าปีก่อนมันก็ยังฝังใจจำมาจนถึงทุกวันนี้ นั่นยังไม่รวมถึงการจากเป็นที่หล่อนพานพบมาแล้ว จากกันทั้งที่รักและเกลียดนั่นก็ผ่านมาแล้ว

เมื่อได้สติ หล่อนก็พยายามปลุกปลอบขวัญเพื่อให้ผู้เป็นพี่สาวคลายความวิตกกังวลใจ แม้เพียงน้อยนิด แต่เวลานี้กำลังใจเห็นจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

“ฝันจะต้องไม่เป็นอะไร ถึงมือหมอแล้วพี่ภาอย่าเป็นห่วงเลย”

ทว่านภายังคงมีอาการอกสั่นขวัญหาย จึงคงพร่ำถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อชั่วโมงก่อนด้วยเสียงสั่นเครือ “แต่พี่ก็ยังกลัวอยู่ดี ตอนที่พี่เห็นเลือดโชกเต็มตัวยายฝัน พี่ทำอะไรไม่ถูกเลย”

“พี่ภาต้องตั้งสติแล้วก็ทำใจให้เย็นลงนะคะ”

เลอดาวดึงร่างของพี่สาวเข้ามาโอบเอาไว้ มือข้างหนึ่งลูบแผ่นหลังขึ้นลงโดยที่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากอีก รู้แต่ว่าการกอดกันเช่นนี้เป็นการถ่ายทอดความห่วงใยได้ดีไม่น้อยไปกว่าคำพูด เพราะไม่นานเสียงร้องไห้ของนภาก็ทุเลาลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นเป็นระยะ ก่อนที่หล่อนจะถอนวงแขนออกแล้วกลับมานั่งในท่าปกติ

“แล้วมีใครส่งข่าวให้พี่เดือนรู้บ้างหรือยังคะ”

“โทร.บอกแล้วจ้ะ พี่เดือนบอกว่าจะรีบขึ้นเครื่องกลับจากเชียงใหม่ให้เร็วที่สุด”

เลอดาวได้แต่ถอนใจ เพราะรู้ว่าอย่างไรเสีย ดุจเดือนซึ่งเป็นพี่สาวคนโตนั้นก็ต้องหาทางกลับมาให้ถึงที่โรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน เพราะฟ้าฝันนั้นถือเป็นหลานสาวคนโปรด ต่อให้ดุจเดือนไปทำงานออกนอกพื้นที่ไกลสุดหล้าฟ้าเขียวแค่ไหน แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับฟ้าฝัน ดุจเดือนจะให้ความสำคัญเสมอ อย่างตอนนี้ดุจเดือนก็ไปเป็นวิทยากรรับเชิญให้กับมหาวิทยาลัยทางภาคเหนือเพื่อบรรยายเกี่ยวกับสถาบันครอบครัว ฉะนั้นคำว่า ครอบครัวจึงฝังแน่นอยู่ในหัวเสมอว่าควรมาเป็นลำดับที่หนึ่ง จึงเป็นคำตอบที่ชัดเจนว่าดุจเดือนจะต้องรีบกลับมาอย่างเร็วที่สุด

“แล้วอาการของพี่ภาละ ยังเจ็บตรงอื่นอีกไหมนอกจากแผลตามเนื้อตามตัวที่เห็น”

“พี่ไม่เป็นอะไรมากหรอก เจ็บแค่นี้มันนิดเดียวเทียบไม่ได้เลยกับอาการของยายฝัน”

ปานสีซึ่งทรุดกายนั่งลงอยู่ที่เก้าอี้ตัวข้างๆอยู่นาน เห็นจังหวะที่จะแสดงความห่วงใยบ้างจึงพูดปลอบอีกคน “พี่ภาต้องเข้มแข็งไว้นะฮ้า ปานเป็นกำลังใจให้”

“ขอบใจจ้ะปาน แต่พี่จะสบายใจได้ก็ต่อเมื่อคุณหมอออกมาแล้วบอกว่าลูกสาวของพี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

เลอดาวรู้ดีว่านภา ซึ่งเป็นพี่สาวคนรองค่อนข้างจะอ่อนไหว หากมีเรื่องสะเทือนใจแม้เพียงนิด ต่อมน้ำตาก็แตกโดยง่าย เมื่อครั้งอดีตตอนรู้ว่าสามีเฮงซวยอย่างทวยเทพแอบไปมีเมียเรี่ยราด แถมยังไปทำผู้หญิงอื่นท้องป่อง จนที่สุดแล้วเขาก็เลือกที่จะทอดทิ้งนภากับลูกสาวซึ่งตอนนั้นอายุยังไม่ถึงห้าขวบได้อย่างไม่มีเยื่อใย นภาก็เอาแต่ฟูมฟายร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ทำมาหากินไม่ได้เป็นเดือน กว่าจะทำใจยอมรับได้ว่าชีวิตต้องดำเนินต่อไปก็มีเรื่องให้เสียคนซ้ำสอง...เรื่องที่กลายเป็นชนวนเหตุให้ครอบครัวหล่อนต้องบาดหมางกับใกล้รุ่งมาจนถึงทุกวันนี้

ขณะที่กำลังนึกถึงความเกรี้ยวกราดของใกล้รุ่งเมื่อพักใหญ่ โทรศัพท์จากดุจเดือนก็ดังขึ้น หล่อนจึงรีบรับสายและแยกตัวออกไปคุยห่างจากพี่สาวคนรอง ดุจเดือนถามถึงอาการของทั้งคู่เสร็จจึงถามหาถึงคู่กรณีก่อนวางสาย นั่นทำให้เลอดาวฉุกคิดได้ว่าตั้งแต่หล่อนเดินเข้ามาคุยกับนภาได้พักใหญ่ ก็ยังไม่เห็นว่าคนๆนั้นเป็นใคร

“ใครโทร.มาเหรอดาว”

“พี่เดือนโทร.มาบอกว่าใกล้จะขึ้นเครื่องแล้ว ยังไงจะรีบมาหาให้เร็วที่สุด”

เลอดาวลงนั่งที่เดิม นภาจึงเอื้อมมาแตะหลังมือของหล่อนเบาๆ สีหน้าชื่นขึ้นกว่าเก่า ได้เห็นรอยยิ้มแรกหลังปาดคราบน้ำตาที่เหือดนั้นทิ้งไปหมดแล้ว

“ถ้าไม่มีพี่เดือนกับดาว ป่านนี้พี่ก็ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ต่อแบบไหน...”

ยิ้มเพียงนิดเดียวจางหายไปจากวงหน้าของนภาอีกแล้ว ซึ่งเลอดาวรู้ว่าหากหล่อนไม่เปลี่ยนเรื่องคุย นภาคงกำลังจะเท้าความถึงเรื่องในอดีต สิ่งที่นภาคงกำลังอยากจะลืมเลือนมันไป ข้อนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่หล่อนนึกเห็นใจพี่สาวคนรอง อดีตของนภากลายเป็นเครื่องย้ำเตือนอยู่เสมอ เมื่อมีทุกข์ทับถมครั้งใด ภาพเก่าๆที่กัดกินหัวใจก็ลอยมาตอกย้ำเป็นนิจ นิสัยส่วนนี้ของนภาที่ทำให้หล่อนมองว่าแตกต่างจากดุจเดือนโดยสิ้นเชิง

ซึ่งดุจเดือนนั้นก็มีนิสัยบางอย่างที่เข้ากับคนยาก ไม่เช่นนั้นคงไม่ครองตัวเป็นโสดจนอายุล่วงเข้าเลขสามตอนต้นมาจนถึงตอนนี้ แล้วก็ยังไม่เคยคิดจะหาคนรักแบบใครอื่น จนบางทีนภาเองนั่นแหละที่ชอบล้อเลียนว่าดุจเดือนไม่ต่างจากสาวทึนทึก แต่ดุจเดือนก็ไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด เพราะความที่เป็นคนหัวโบราณ จึงคิดว่าผู้หญิงที่ดีไม่ควรทอดสะพานหาผู้ชายก่อน จนถึงตอนนี้ก็เลยไม่มีผู้ชายคนไหนมาเกี้ยวดุจเดือนสักคนเดียว เพราะรู้ถึงนิสัยใจคอที่ดุจเดือนนั้นค่อนข้างเข้ากับคนอื่นยากเอาการ

เลอดาวนึกเรื่องคนนั้นคนนี้อยู่พักหนึ่ง การถามหาคู่กรณีในอุบัติเหตุครั้งนี้จากปากดุจเดือนก็แวบกลับเข้ามาอีกครั้ง ทำให้หล่อนต้องออกปากถามพี่สาวคนรอง

“ตกลงคู่กรณีของพี่ไปไหนคะ...หรือว่าชนแล้วหนี”

ปานสีพยักหน้าอย่างเห็นด้วยก่อนจะพูดเสริม “นั่นสิฮ้า ปานยังไม่เห็นใครสักคน อย่าบอกนะฮ้าว่ารถคันที่ชนรถของพี่ภามันชิ่ง ไม่ยอมรับผิดชอบ”

“เขาไม่ได้หนีหรอกจ้ะดาว แต่เขากำลังคุยกับประกันอยู่ข้างล่างตึก ประเดี๋ยวเสร็จก็คงจะขึ้นมาเองแหละ”

แม้นเลอดาวจะใจจดใจจ่อรอฟังคำตอบอยู่ก็จริง แต่ก็ไม่ทันสังเกตแววตาของพี่สาวสักนิดว่าบัดนี้มันซ่อนความอึดอัดบางอย่างเอาไว้ไม่มิด ยังคงคุยตอบเป็นปกติ

“ยังดีนะคะที่คู่กรณีไม่หนี ว่าแต่รถของพี่ภาเสียหายขนาดไหนกันคะ”

“ก็พอสมควรจ้ะ พี่ว่าคงต้องเอาเข้าไปซ่อมในอู่รถเป็นอาทิตย์แหละ ยังดีที่รถมีประกันทั้งคู่ ไม่อย่างนั้นพี่คงต้องวุ่นวายมากกว่านี้”

“แล้วคู่กรณีของพี่เป็นใครกันคะ ผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย”

ถามเพียงเท่านั้น สีหน้าของนภาก็อิหลักอิเหลื่ออย่างเห็นได้ชัดจนเลอดาวต้องย่นหัวคิ้วเข้าหากันแล้วเอียงคอมองด้วยความฉงนใจ

“เขามาโน่นแล้ว”

เลอดาวเอี้ยวตัวกลับมามองทางด้านหลังตามการพยักพเยิดของนภา แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะคู่กรณีที่หล่อนถามถึงนั้น...เขาไม่ใช่เพียงแค่เป็น ผู้ชาย

แต่เขาคือคนที่หายไปจากชีวิตของหล่อนมาเกือบห้าปี!

//////////////////////////////////////


วางแผงแล้ววันนี้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #35 อ๋อมแอ๋ม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 14:46
    ใช่พระเอกมั้ยค่ะ
    #35
    0