THE END l เล่ห์รักเลอดาว [ สำนักพิมพ์ อรุณ ]

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1...ซีนที่ 1/30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ก.ย. 58




ตอนที่ 1

เลอดาวมองผู้ชายแปลกหน้าที่กำลังก้าวยาวๆจนเกือบจะเป็นวิ่งใกล้เข้ามาทุกขณะ หล่อนมั่นใจว่าโดยส่วนตัวนั้นไม่เคยรู้จักกัน แต่เขาคนนั้นก็ทำให้หล่อนต้องหยุดเดินแล้วใช้สายตาเพ่งพิจารณาโดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน เพราะรูปลักษณ์ภายนอกของเขาผู้นั้น เมื่อก้าวขาช้าลงมีความน่าประทับใจอยู่ไม่ใช่น้อย หล่อนรู้ตัวดีว่ารสนิยมในการมองผู้ชายสักคน สิ่งแรกก็คงไม่แคล้วที่รูปร่างหน้าตา แล้วผู้ชายตรงหน้าก็มีข้อนั้นนำโด่งค่อนข้างมาก

เขาเป็นผู้ชายสูงโปร่ง ผิวสองสี ตัดรองทรงสูงจับเจลตั้ง หน้ารูปไข่ค่อนข้างคมสัน ดวงตารียาวนั้นแม้อาจจืดชืดในสายตาคนอื่น แต่หล่อนก็มองเห็นเสน่ห์จากดวงตาของเขาเพียงแวบแรกที่จ้อง คิ้วทั้งสองข้างเข้มรับกับขนตาที่ค่อนข้างยาวและหนา จมูกก็โด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักหนานั้นได้รูปชวนมอง เห็นหนวดและเคราสีเขียวจากการโกนจางๆ อีกทั้งการแต่งเนื้อแต่งตัวก็สะอาดสะอ้าน ที่สำคัญนั้น ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้เท่าไร กลิ่นน้ำหอมสะอาดเย็นชวนให้หลงใหลก็ยิ่งลอยมากระทบปลายจมูกมากเท่านั้น

นี่กระมังที่เขาเรียกว่าความประทับใจในการพบกันครั้งแรก...

ทว่าปานสีดูจะปลาบปลื้มชายผู้นี้อย่างออกนอกหน้ามากกว่าหล่อนหลายเท่าตัวนัก สังเกตได้จากอารมณ์ที่หงุดหงิดรำคาญใจเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง ก็อาจเป็นได้ว่า ปานสีมักจะอารมณ์ดีเสมอยามที่อยู่ต่อหน้าผู้ชายหน้าตาดี

“ว่ายังไงฮ้าคุณรูปหล่อ เรียกเราสองคนทำไมฮ้า”

เลอดาวเหลือบตามองผู้ช่วยส่วนตัวแวบหนึ่ง เห็นท่าทางสะดีดสะดิ้งก็อดขันไม่ได้ ยิ่งมาเห็นสีหน้าของผู้ชายคนนั้นกำลังอมยิ้มน้อยๆ หล่อนก็ยิ่งมองเขาอย่างเพลินตา

“ว่ายังไงคะ คุณมีธุระอะไรกับฉันรึเปล่า”

“คือผมอยากจะมาขอโทษคุณสองคนน่ะครับ” เขาพูดรัวเร็วราวกับกลั้นหายใจ

หล่อนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยกับคำพูดของเขาพอควร “คุณจะมาขอโทษฉันเรื่องอะไรกันคะ”

“เรื่องที่คุณถูกปาช่อดอกไม้ใส่เมื่อสักครู่น่ะครับ พอดีผมเห็น...เอ่อ...”

เขามีสีหน้าลำบากใจและพูดติดขัด ทำให้หล่อนเดากลับไปว่าเขาคงจะเป็นใครสักคนที่มีส่วนในการจัดงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่เครื่องสำอางของใกล้รุ่ง

“จะมาขอโทษฉันทำไมกันคะ นี่คุณไม่เห็นหรือไงว่าดอกไม้ช่อนั้นมันเป็นดอกไม้ที่แห้งจนเหี่ยว ถ้าใครได้รับมันก็คงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเหมือนเจ้าของงานแน่ๆค่ะ ทีนี้ถ้าคุณรู้แล้วว่าฉันเอาดอกไม้ประเภทไหนไปให้เจ้าของงาน คุณยังคิดว่าสมควรจะมาขอโทษฉันอยู่อีกหรือคะ”

หล่อนไหวไหล่น้อยๆขณะพูด เดาไม่ออกเหมือนกันว่าผู้ชายคนนั้นกำลังคิดอะไร เพราะเขานิ่งเฉยราวกับใช้ความคิด ทว่าพอเขาขยับปากเหมือนกำลังจะโต้ตอบ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายสีแดงสดก็ดังขึ้น หล่อนจึงควานหามันเพื่อกดรับสาย

ทันทีที่หล่อนกรอกเสียงทักทาย สีหน้าหล่อนก็ตระหนกจนซีดเผือด มือข้างที่ถือโทรศัพท์แนบหูนั้นสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด เพียงอึดใจหลังจากที่หล่อนเป็นฝ่ายรับฟัง หล่อนก็รีบซักข้อมูลกลับ พอวางสายก็หันรีหันขวางเหมือนคนลนลานทำตัวไม่ถูก จนปานสีซึ่งรับรู้อาการประหม่าของหล่อนเขย่าที่ต้นแขนพร้อมซักถาม หล่อนถึงได้ตอบออกไป

                “รีบไปกันเถอะปาน...พี่ภาประสบอุบัติเหตุ ตอนนี้ยายฝันยังอยู่ในห้องไอซียูอยู่เลย”

ปานสีหน้าถอดสี ถามเสียงสั่น “มีอะไรไม่สู้ดีรึเปล่าฮ้าพี่ดาว น้องฝันเป็นอะไรมากไหม”

เลอดาวคว้าข้อมือปานสีหมุนกลับไปทางรถที่จอดอยู่ไม่ห่างออกไปนัก โดยลืมเสียสนิทว่ากำลังคุยกับชายหนุ่มผู้นั้นค้างเอาไว้ แต่ยามนี้ในหัวของหล่อนมีแต่ความหวาดกลัว...กลัวการสูญเสีย กลัวการพลัดพราก กลัวจนลืมที่จะเอ่ยล่ำลาผู้ชายคนนั้นแม้กระทั่งรถยนต์ของหล่อนแล่นฉิวผ่านหน้าเขาไปแล้ว

โดยที่หล่อนก็ไม่รู้เลยว่าเขาชื่อเรียงเสียงไร และเขาเป็นใครกัน

//////////////////////////////////////



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

41 ความคิดเห็น