{ Yaoi } ..Lycanthrope Love.. วุ่นนัก รักคุณหมาป่า^^

ตอนที่ 20 : บทที่17 : อนุญาต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 พ.ค. 58



บทที่17 อนุญาต

 

 
 

“พี่คีย์”

 

หมับ!

 

            ทันทีที่ขาเล็กก้าวเข้ามาในบ้านหลังเล็กที่ไม่ได้กลับมาถึงสองวัน ใบหน้าหวานส่งยิ้มให้น้องชายที่กำลังก้าวออกจากบ้านเพื่อมาเขาอย่างดีใจ ไวท์วิ่งมาหาคนเป็นพี่อย่างรวดเร็ว แขนเล็กกอดเข้าที่รอบเอวพี่ชายแน่นๆอย่างคิดถึง

 

“อะไรหืม? คิดถึงพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

 

            มือเล็กดันน้องชายออกมาเบาๆ ดวงตาคู่สวยมองไล่ไปรอบใบหน้าของไวท์เพื่อจะหาอาการบาดเจ็บหรือหวาดกลัวของคนตรงหน้า แต่คีย์กลับพบเพียงแค่

 

...ร่องรอยของความสุข...

 

“คิดถึงสิ ไม่เอาอีกแล้วนะ ไวท์แทบจะตายให้ได้ตอนที่พี่โดนพวกนั้นทำร้าย ขอบคุณที่พี่ไม่เป็นอะไร”

 

            ดวงตาคู่โตแดงก่ำในแบบที่เจ้าตัวพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ใบหน้าน่ารักซุกลงบนไหล่เล็กของพี่ชายที่คอยดูแลเขามาตลอดเบาๆ

 

“คีย์...ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

 

            เสียงเรียบนิ่งของไลท์ที่ไม่รู้ว่านั่งอยู่ตั้งแต่ตอนไหนทำให้คีย์หันไปมองอย่างสงสัย ใบหน้าหวานหันไปมองคนหน้านิ่งที่ยืนอยู่กับน้องชายของเขาที่ยืนหน้าแดงอย่างสงสัย

 

.

...

 

“ฉันคิดว่าฉันควรมาพูดกับนาย...”

 

“...”

 

            เสียงทุ้มเรียบนิ่งพูดช้าๆ ก่อนจะกุมมือเล็กของคนที่นั่งอยู่ข้างๆแน่น โดยที่ไวท์ก็มองอย่างตกใจ ต่างจากคีย์ที่มองภาพนั้นนิ่งๆ

 

“ฉันรักไวท์ เรื่องในวันนั้นมันทำให้ฉันอยากดูแลไวท์ และเพราะฉันไม่ได้เหมือนคนทั่วไป เลยอยากขออนุญาตจากนายก่อน”

 

“คุณไลท์”

 

            เสียงเข้มราบเรียบแต่หนักแน่นพูดออกมายาวเหยียดจนคนฟังอย่างไวท์ตกใจ เสียงหวานของไวท์พูดเบาๆเหมือนไม่แน่ใจกับอาการของคนข้างตัว แต่คีย์ยิ้มออกมาน้อยๆอย่างโล่งใจ

 

“ไวท์โตแล้วผมจะให้น้องเลือกเอง แต่คุณรับคนธรรมดาได้เหรอ ไม่ได้เห็นน้องผมเป็นแค่ของฆ่าเวลาใช่ไหม”

 

            คีย์ถามกลับอย่างขอความมั่นใจ ดวงตาคู่สวยจ้องอีกคนอย่างต้องการคำตอบ

 

“ฉันแน่ใจ ว่าฉันรักไวท์จริงๆ”

 

            เสียงเรียบนิ่งของคนใจกล้าพูดอีกรอบเพื่อยืนยัน มือใหญ่กุมมือคนที่ยังนั่งตกใจอยู่แน่นขึ้นกว่าเดิม

 

“ผมว่า...ผมอนุญาตไปตั้งแต่คุณมาวุ่นวายกับน้องผมแล้วล่ะ”

 

            เสียงหวานพูดเบาๆ ก่อนจะหันไปมองน้องชายที่นั่งก้มหน้าอยู่อย่างเข้าใจ

 

“อยู่ที่ไวท์แล้วนะ พี่ขึ้นห้องดีกว่า”

 

            มือเล็กลูบผมนุ่มของน้องชายเบาๆ ขาเล็กก้าวเดินออกไปจากตรงนั้น โดยทิ้งทั้งสองคนเอาไว้ที่เดิม

 

 

“นี่คุณ ทำไมไม่ปรึกษากันบ้าง ถ้าพี่คีย์โกรธจะทำยังไง”

 

            ลับหลังพี่ชายคนเก่ง คนที่นั่งนิ่งเพราะตกใจหันมาบ่นไลท์เสียงดัง ดวงตากลมโตจ้องอีกคนอย่างโมโหนิดๆ

 

“อ้าว ก็ไม่อย่างนั้นคีย์จะสบายใจได้ยังไงล่ะ ผมพาคุณไปนู่นมานี่ตลอด ก็ต้องบอกไว้หน่อยสิ”

 

            คนที่นั่งหน้านิ่งกลายมาเป็นคนสุดกวนแทบจะทันทีที่หันมาคุยกับไวท์ แววตาดุฉายแววสนุกสนานจนไวท์หันหน้าหนีอย่างไม่พอใจ

 

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว คีย์ยอมแล้วนะ คุณยอมยัง..”

 

“อะไร”

 

            เสียงหวานถามกลับอย่างสงสัย เพราะไอ้คำถามงงๆของคนตัวสูงมันก็ออกจะเข้าใจยากไปนิด...

 

“ยอมคบกับผมไง โห ทำมาขนาดนี้แล้ว รู้ตัวหน่อยเถอะ”

 

            สุดท้ายรองประธานนักศึกษาสุดขรึมของใครหลายๆคนก็ตอบออกไปเสียงดัง ใบหน้าหล่อยู่ลงเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนขัดใจ แบบที่ถ้าเป็นไวท์ทำอาจจะน่ารัก แต่กลับคนหน้าหล่อแบบนี้มันก็ ตลกไปหน่อย

 

“อะไรเล่า...”

 

“...”

 

“คบๆ เลิกทำหน้าแบบนั้นสักทีเถอะ มันไม่น่ารักเลยนะ”

 

            คนน่ารักพูดเสียงดังเหมือนจะต้องการตัดปัญหา แต่ไอ้แก้มแดงๆกับดวงตากลมโตที่หลบตาของคนตรงหน้า ก็ทำให้ไลท์ดีใจได้ไม่ยาก

 

...อ่า ขนาดเขินยังน่ารักเลย เด็กซนนี่...

 

            และกว่าเสียงดังของคนตัวโตจะเงียบหายไปก็ล่วงเข้าสู่เวลาค่ำ ที่ไวท์ทำเพียงดันตัวรองประธานนักศึกษาจอมขรึมที่งอแงไม่ยอมกลับออกจากบ้านอย่างยากลำบาก

 

...ไอ้คนดุๆขรึมๆหายไปไหน ทำไมเหลือคนสามขวบไว้ตรงนี้!...

 

.

...

........

 

ก๊อก ก๊อก!

 

“พี่คีย์ไวท์เข้าไปนะ”

 

            เสียงของน้องชายที่ตะโกนเข้ามาจากนอกห้อง ทำให้คนที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงยอมเดินออกไปเปิดประตูรับน้องชายเข้ามา

 

“นอนด้วยน้า วันนี้พี่คีย์เงียบจังเลย มีอะไรหรือเปล่า”

 

            คนตัวเล็กในชุดนอนน่ารัก กอดอ้อนพี่ชายคนเก่งเบาๆ ดวงตาคู่สวยมองพี่ชายอย่างเป็นห่วง

 

“ไม่มีอะไรหน่าตัวยุ่ง นอนไหม พรุ่งนี้เรามีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ”

 

            คีย์ลูบผมคนที่อ้อนอยู่เบาๆ ใบหน้าหวานยิ้มออกมาเพียงนิดเมื่อรู่สึกว่าวันนี้น้องเขาอ้อนอีกแล้ว

 

“พี่คีย์บอกไวท์เถอะ โดนใครแกล้งอีกแล้วเหรอ เราจะไม่มีความลับกันนะ”

 

            และเหมือนคำตอบจากพี่ชายจะไม่ค่อยเป็นที่พอใจเท่าไหร่ ไวท์เลยยังคงนั่งกอดคนบนเตียงแบบนั้น

 

 

[Rrrr…Rrrrr…]

 

            เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่วางอยู่บนเตียง เรียกความสนใจจากทั้งสองพี่น้องได้เป็นอย่างดี แต่เพราะชื่อของคนโทรเข้ามาทำให้คีย์กดปิดเสียงแทน

 

“คุณภาคย์นี่ ทำไมพี่คีย์ไม่รับล่ะ” ไวท์ถามขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ

 

“ตอนนี้พี่มีเรื่องของเขาให้คิดนิดหน่อยนะ ไม่เป็นไรหรอก”

 

            คีย์ตอบคำถามน้องชายเพื่อให้ใบหน้าน่ารักหายจากอาการห่วงเขาสักที มือเล็กค่อยๆลูบผมน้องชายอย่างที่ชอบทำ

 

“ครับ นอนเถอะเนอะ ฝันดีนะพี่คีย์”

 

“อืม ฝันดีนะไวท์”

 

            คีย์ยิ้มให้กับน้องชายอีกรอบ ไฟดวงเล็กกลางห้องถูกปิดลงบ่งบอกว่าคนในห้องได้หลับลงแล้ว มือเล็กจัดการปิดโทรศัพท์เครื่องหรู ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนตามน้องชายไป

 

.

...

.........

...............

 

“โว้ย!

 

            เสียงทุ้มตวาดก้องไปทั่วทั้งคอนโดใหญ่ โทรศัพท์เครื่องหรูสีดำสนิทถูกโยนลงไปบนโซฟาอย่างหงุดหงิดกับอาการในตอนนี้

 

“ทำไมไม่รับนะ”

 

            ภาคย์พูดออกมาเบาๆอย่างไม่เข้าใจ ในทีแรกเขาก็คิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า จนไลท์บอกว่าคีย์กลับบ้านไปแล้ว แต่ที่เขาไม่เข้าใจคือ เกิดอะไรขึ้นกันแน่น ไม่ว่าจะไปรับที่ร้านคีย์ก็ไม่ได้ไปทำงาน หรือโทรไปเป็นสิบสายก็ไม่ยอมรับเลยสักครั้ง มันทำให้เขา

...จะบ้าตายเอาให้ได้...

 

100%



 

Talk : ลง 20/05/15

            หูยยยย มิ้นหายไปสอบมาค่ะ^^ คุณหมาป่าจะบ้าแล้วเง้ออออ คีย์ก็คิดอะไรอยู่ เรื่องนี้อีกสักพักถึงจะจบค่ะ แต่งจบไปนานมากแล้ว นานจนเริ่มอยากทำเรื่องใหม่ ธีมเรื่องใหม่ ดังฝันฉันใด นะคะ^^

            สุดท้ายรักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักทุกคนน้า จุ๊บ-3-

#วุ่นรักหมาป่า

ฝากเพจหน่อยน้า จิ้ม!

ตอบเม้นๆ

con_kyexonextdoor (@connea_land): เราจะต้องฟินต่อเนื่องให้ได้ค่ะ มาค่ะ มาอ่านต่อ555 ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายงงๆๆเรื่องนี้น้อออ

กุมารีกานต์ (@gumareegant): เราต้องมาดูอีกทีว่าคีย์จะทำยังไงงง แต่ที่แน่ๆ ขอบคุณที่ชอบนะคะ^^

Annelida (@annelida): คู่เพิร์ลเขาหล่อนิ่งโหด แต่อ่อนโยนนะเออ งืมๆ อาจจะไม่โผล่ตอนหลัก แต่ท้ายๆหลังทุกอย่างเคลียร์ชื่อเขาจะโผล่มานิดนึง ตอนนี้เพิรืลยังไม่มีคู่ไปก่อนนน ขอบคุณที่ชอบนะคะ^^

luluyoung (@jajakl): มิ้นก็คิดถึงงงง งื้อชอบบอยเฟรน เหมือนกันนน ชอบมินอูวววววว น่าร้ากกก มาอ่านต่อเร็วๆน้อออ^^

pungsj13 (@pungsj): คีย์ยังไม่ได้เสียงใจน้อออ คีย์แค่กำลังคิด คิดโดยไตร่ตรองตัวเองดีๆอ่ะ มาอ่านต่อน้อออ^^

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

104 ความคิดเห็น

  1. #83 sofar_fa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 16:44
    ไลท์ ขอกันซึ่งๆหน้าแบบนี้เลยอ่อ อย่างกะจะขอแต่งงั้นแหละเนอะ
    #83
    0
  2. #55 Annelida (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 04:16
    ภาคย์นี่กลายเป็นหมีกินผึ้งเชียว
    #55
    0