{ Yaoi } ..Lycanthrope Love.. วุ่นนัก รักคุณหมาป่า^^

ตอนที่ 21 : บทที่18 : ตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 มิ.ย. 58


บทที่18

 

 
 

            สองขาเรียวเล็กก้าวเร็วๆ ไปตามทางเดินบนมหาลัยโดยที่แทบจะไม่สนใจอะไรรอบข้าง ใบหน้าหวานก้มต่ำเพราะไม่ชอบสายตาของใครหลายคนที่เริ่มมองมา ยิ่งใกล้ถึงตึกคณะ...ยิ่งมองมากขึ้น

 

 

“แปลกวะ โดนเขี่ยทิ้งแล้วเหรอ”

 

“นั่นสิ แต่เมื่อวานฉันเพิ่งเห็นมันลงมาจากตึกประธานนะ เสื้อผ้านี่รู้เลยว่าไปทำอะไรมา”

 

“จริงดิแก โหย ถึงกับต้องทำขนาดนั้นแล้วเหรอวะ ทุนไม่พอหรือไง”

 

 

            เสียงซุบซิบที่ไม่เบานักตลอดทางเดินที่คีย์เดินผ่าน ทำให้ขาเล็กรีบก้าวเดินเร็วขึ้น มือสองข้างกำสายกระเป๋าเป้ของตัวเองแน่นอย่างอดทน

 

...ที่คนพวกนั้นพูด ก็ถูกแทบทั้งหมดเลยล่ะ...

 

 

 

ตุบ!

 

“เฮ้อ ถึงห้องสักที”

 

            กระเป๋าเป้ใบเล็กถูกวางเบาๆบนโต๊ะตัวใหญ่ในห้องเรียนที่ปกติมักจะนั่งกันสามคน แต่สำหรับเขา มันกลายเป็นโต๊ะเดี่ยวมานานแล้ว เพราะไม่ว่าใครก็เลือกที่จะเว้นตรงนี้เอาไว้...

 

“คุณนะคุณ รู้ไหมว่าผมโดนมองแบบไหนเนี่ย มาแก้ข่าวด้วยนะ”

 

            มือเล็กลูบไปตามหน้าจอโทรศัพท์ที่มีรูปคนตัวโตอยู่เบาๆ ใบหน้าหวานยู่หน้าใส่หน้าจอโทรศัพท์เบาๆอย่างน้อยใจ

 

“ผมรักคุณนะ เพราะแบบนั้นช่างมันเถอะ ผมตัดสินใจแล้ว”

 

            รอยยิ้มที่ฝืนยิ้มมาตั้งแต่เย็นเมื่อวานค่อยๆปรากฏออกมา หัวเล็กซบลงบนกระเป๋าใบใหญ่อย่างสบายใจเพราะยังไม่ถึงเวลาเรียน คีย์ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจเพราะจากการที่นอนคิดทั้งคืน ก็ทำให้คิดได้ ว่าควรทำอย่างไรดี...

 

...และตอนนี้ เขาก็ตัดสินใจแล้ว...

.

...

........

 

“เจอกันอีกแล้วนะ สวัสดี”

 

            เสียงหวานทักขึ้นแทบจะทันทีที่คีย์ก้าวออกมาจากห้องเรียน ใบหน้าน่ารักที่ล้อมด้วยผมสีน้ำตาลคราเมลส่งยิ้มหวานมาให้เขา

 

“คุณมีอะไรอีก คุณเพิร์ล”

 

            คีย์ไม่ค่อยอยากจะสนใจคนตรงหน้ามากนัก เพราะตอนนี้ได้เวลาที่จะไปทำงานที่ร้านของพอยท์แล้ว หลังจากที่เมื่อวานหยุดกะทันหันไป

 

“คุยกันหน่อยสิ รีบไปไหนเหรอ หรือตรงนี้ก็ได้นะ ฉันโอเค”

 

            เสียงหวานพูดออกมาโดยไม่มีท่าทีกลัวเกรงสายตาคนรอบตัวเลยสักนิด เพิร์ลจับผมสีอ่อนของตัวเองเล่นอย่างชอบใจ แววตาคมสวยมองมาทางคนที่ยืนนิ่งอยู่แต่กลับทำให้คนหลายคนในคณะหันมามองอย่างนึกสนุก

 

“คุณมัน..”

 

            คีย์พูดเสียงเบาอย่างไม่ชอบใจ ขาเล็กก้าวไปตามทางเดินในคณะอย่างรวดเร็วเพื่อนหนีจากความสนใจของใครหลายคน

 

.

...

 

“คุณมีอะไรอีก”

 

            คีย์ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของสวนเล็กๆด้านหลังตึกคณะที่ไม่มีใครมาในเวลาแบบนี้

 

“พอดีว่า..เมื่อวานฉันรู้สึกว่าพูดเกินไปนิดนะ”

 

            เสียงใสพูดอออกมาเบาๆเหมือจะรู้สึกผิด ท่าทางก้มหน้าน้อยๆทำให้คีย์เริ่มสงสัยในท่าทางของคนตรงหน้า

 

“...”

 

“คือนายจะหายไปเฉยๆมันก็ไม่ยุติธรรมนี่เนอะ...”

 

“วันนี้ฉันเลย เอาสิ่งที่นายควรได้มาให้”

 

            เพิร์ลพูดอย่างเหนือกว่า มือเล็กส่งกระดาษเช็คใบเล็กที่กรอกตัวเลขหลักล้านไปให้คนตรงหน้าอย่างดูถูก

 

“ผมไม่เอา แล้วช่วยฟังผมหน่อย...”

 

            ใบหน้าหวานแดงก่ำอย่างโมโหเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนดูถูก เสียงหวานเอ่ยแย้งออกไปดังๆเพื่อแสดงให้เห็นว่ากำลังไม่พอใจ...

 

“ว่ามา...”

 

            คนที่กำลังเก็บเช็คลงกระเป๋าไม่ได้มีท่าทีสนใจเท่าไหร่นัก เพิร์ลเพียงแค่ปรายตามองคนตรงหน้าอย่างรอคำพูดต่อไป

 

“ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าไอ้คำว่าคนสำคัญของคุณกับคุณภาคย์เป็นแบบไหน แต่ผมไม่ได้หวังอะไรทั้งนั้น อย่างเดียวที่ผมจะขอคุณ...”

 

“ขอให้ผมรักเขาแบบนี้ ดูแลแบบนี้ก็พอ ผมไม่รู้หรอกนะว่าเขาจะจริงใจหรือจะเขี่ยผมทิ้งในแบบที่คุณบอกตอนไหน...”

 

“ผมรู้แค่ว่าวันนี้ ตอนนี้... ผมรักเขา

 

            ประโยคยาวเหยียดที่ทำให้คนฟังอย่างเพิร์ลยืนนิ่งอย่างตกใจถูกพูดออกมาแทบจะติดกัน เสียงหวานหนักแน่นและแววตาจริงจังที่สื่อออกมาทำให้เพิร์ลยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ และการเน้นย้ำคำบอกรักในประโยคสุดท้าย ก็ทำให้ใบหน้าน่ารักฉีกยิ้มกว้างจนคีย์สงสัย...

 

.

...

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า โอ๊ย น่ารักชะมัดเลย ฮ่าฮ่า”

 

            เสียงหัวเราะอย่างชอบใจของเพิร์ลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของคนทั้งสองคน คีย์มองคนที่กำลังหัวเราะอย่างไม่เข้าใจ

 

“คีย์!

 

            เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นขายาวก้าวเร็วๆมาทางคนที่ภาคย์รู้ว่าหายมาทางนี้ ก่อนที่คีย์จะรู้สึกถึงแรงกอดแน่นๆรอบเอวจนต้องหันกลับไปมอง

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ทำไมเมื่อวานถึงหนีกลับก่อน นายโกรธอะไรอยู่..”

 

            ภาคย์พูดกับคนในอ้อมกอดอย่างรัวเร็วเพราะความเป็นห่วง ดวงตาคู่คมส่งผ่านความห่วงใยมาให้จนคีย์เกาะแขนที่โอบรอบเอวแน่นขึ้น

 

“นี่! สนใจน้องหน่อยสิ”

 

            เสียงของคนที่ยืนดูท่าทางของคนทั้งสองขัดขึ้นมาเสียงดัง และเมื่อเห็นคนรงหน้าภาคย์ก็ไม่รอช้าที่จะส่งสายตาคาโทษไปให้ เสียงทุ้มเตรียมจะถามเพราะความสงสัย แต่เหมือนคนที่ยืนอยู่คนเดียวจะรู้ตัวซะก่อน

 

“คนนี้ผ่านนะพี่ เฮ้ย! เพิร์ลนึกได้ว่าต้องไปเรียนพิเศษแล้ว ไปก่อนนะ”

 

            คนตัวเล็กพูดออกมาเสียงดังอย่างน่ารัก รอยยิ้มหวานที่ต่างจากทุกครั้งถูกส่งไปให้คีย์อย่างถูกใจ ก่อนที่จะรีบวิ่งออกจากตรงนั้นไปเมื่อเห็นสายตาดุๆของคนตัวโต

 

“เพิร์ลมาวุ่นวายอะไรหรือเปล่า ขอโทษนะ”

 

            ภาคย์พูดกับคนในอ้อมกอดอย่างขอโทษ ใบหน้าหล่อคมซบลงกับไหล่เล็กอย่างรู้สึกผิด ก่อนที่จะกอดคนตัวเล็กแน่นขึ้นอย่างหวงแหน

 

...ไอ้น้องบ้า เดี๋ยวจะให้อาร์มจัดการ...

 

100%

……………………………………………….

Talk: ลง 01/06/15

            มาแล้วคร้าบบบบ ใครรอไหมม มาช้าด้วย มาสั้นด้วยT^T คือแต่งจบแล้วนะ แต่ทะยอยลงเพราะช่วงนี้ว่างน้อยลง แต่จะมาบ่อยๆๆๆน้ออ

            สุดท้ายรักทุกเม้นทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักคนอ่านทุกคนเลย^^

เล่น #วุ่นรักหมาป่า

 

ตอบเม้น

Annelida (@annelida): ภาคย์เขารักของเขา แต่คีย์ก็ตัดสินใจดีแล้วน้อออ^^

 

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

104 ความคิดเห็น

  1. #84 sofar_fa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 16:44
    เฮ้ยยยยย สรุปคือเพิร์ลนี่เป็นน้อง? แสบอ่าาาาา ลองใจกันอย่างงี้เลยหรอ
    #84
    0
  2. #57 pungsj13 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 15:09
    น่ารักที่สุดเลยอะ มีมาทดสอบพี่สะใภ้ด้วย
    #57
    0
  3. #56 pirawan Raewkasin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 08:17
    สรุปคือการลองใจเฉยๆๆ มันน่านัก
    #56
    0