Nippon Cutie รักหวานละมุนวุ่นหัวใจหนุ่มชิงกันเซน

ตอนที่ 3 : Nippon Cutie : 片思い (แอบรัก)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    30 ส.ค. 57

 

 

 

2

片思い (Kata – Omoi : แอบรัก)




ความฟินนี้มอบให้แก่พวกเราโดยพี่แฝด สุพัฒนี ปรีเปรม นะคะ >////< @twinayaume ขอบคุณพี่แฝดมากๆ ค่ะ รักเลยยยยย กรี๊ดดด~
 






 

เป็นอะไรของเธอน่ะ น่าขนลุกเป็นบ้า นั่งจ้องผ้าเช็ดหน้าแล้วก็ยิ้มอยู่คนเดียวตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว =_=;;;”

 

 

ก็ไม่น่ากลัวเท่าผู้ชายที่พูดกับพวงกุญแจช้างสีชมพูแปร๋นหรอก”

 

 

ฉันไม่ได้พูดกับมันสักหน่อย =[]=^^^” โคเฮโวยกลับมาด้วยสีหน้าไม่พอใจมาก

 

 

เอาน่า ฉันไม่ไปบอกใครหรอก ^-^”

 

 

...เธอนี่มันไม่น่าคบเลยจริงๆ” พอเถียงไม่สู้เขาก็หันไปบ่นกับตัวเองแทน น่ารักจริงๆ

 

 

นี่ อยากรู้มั้ยล่ะว่าผ้าเช็ดหน้าผืนนี้สำคัญยังไง ^-^”

 

 

ไม่ -_-^”

 

 

คืออย่างนี้นะ เมื่อวานนี้น่ะ...”

 

 

เฮ้ย ระวัง!”

 

 

อ๊ะ”

 

 

ฉันอุทานสั้นๆ ในวินาทีเดียวกับที่สำนึกได้ว่าตัวเองก้าวพลาดไป ทำให้หน้ากำลังจะล้มคะมำตกบันไดคอหักตาย...

 

 

หมับ!

 

 

...ระวังหน่อยสิยัยบ้า”

 

 

โอ้ สมกับที่มีคาแรกเตอร์พระเอกนิยาย อาริกาโตะ ^-^”

 

 

บ๊องชะมัด -_-^” โคเฮบ่นพึมพำก่อนจะปล่อยมือจากเอวฉัน “...ผู้หญิงไทยนี่ซุ่มซ่ามกันทุกคนเลยหรือไง”

 

 

อ๊ะ อาจจะแค่แฟนนายล่ะมั้ง เพราะว่าฉันเป็นลูกครึ่งน่ะ ^O^”

 

 

ครึ่งคนครึ่งปีศาจใช่มั้ย =_=^”

 

 

ผิด! ครึ่งนางงาม ครึ่งดาราต่างหาก ^-^”

 

 

ยัย...”

 

 

ตกลงจะฟังต่อได้ยัง เรื่องผ้าเช็ดหน้า...” ฉันหยุดเว้นวรรคครู่หนึ่งเพื่อเพิ่มความตื่นเต้น “คือเมื่อวานฉันเจอผู้ชายที่ทำให้ฉันใจเต้นแรงแล้วล่ะ”

 

 

งั้นเรอะ”

 

 

ถูกต้อง ^-^V”

 

 

แล้ว...?”

 

 

แล้วอะไร?”

 

 

แล้วยังไงต่อล่ะ =_=^ เรื่องเล่าของเธอมันจะจบลงแค่ตรงนี้เรอะ สั้นไปรึเปล่า”

 

 

คำถามของโคเฮทำให้ฉันนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ฉันมองหน้าเขาตาปริบๆ ก่อนจะเอียงคอมองต่ออีก

 

 

เธอมึนอะไรเนี่ย -_-^”

 

 

...นั่นสินะ”

 

 

ได้กลับมาแค่ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียวเนี่ยนะ? เธอนี่มันบ๊องจริงๆ”

 

 

ชื่อก็ได้มานะ”

 

 

แล้วเบอร์โทร? เมล์แอดเดรส? ไลน์?”

 

 

เดี๋ยวเจอกันใหม่ค่อยขอ”

 

 

แล้วเธอจะไป 'เจอกันใหม่' ที่ไหนกันล่ะ นัดเขาไว้หรือไง =_=^”

 

 

ก็คราวก่อนเจอกันที่ไหนคราวนี้ก็จะเจอกันที่นั่นแหละ”

 

 

ฮะ?” โคเฮเลิกคิ้วก่อนจะถอนหายใจยาวยืด “เธอคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกการ์ตูนหรือไง”

 

 

ฉันยิ้มให้กับคำถามสุดจะดูถูกกันของคิมุระ โคเฮก่อนจะยืดอกตอบอย่างมั่นใจ “ก็ใช่น่ะสิ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**************************************

 

 

 

 

 

 

วันต่อมา

 

 

เธอไปอยู่ห่างๆ ฉันเลยนะ =_=^”

 

 

เอ๊ะ ทำไมล่ะ” ฉันถามกลับเสียงเนือยเมื่ออยู่ดีๆ โคเฮก็บุกเข้ามาโวยวายตั้งแต่เช้า -_- “หนวกหูจัง เบาเสียงหน่อย ฉันความดันต่ำนะ”

 

 

ความผิดเธอคนเดียว!”

 

 

ผิดฉันที่ไหน นายมานั่งข้างฉันเองนะ -_-^^”

 

 

ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น” โคเฮถอนหายใจก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างแรง “หมายถึงเรื่องเมื่อวานต่างหาก ยัยโอคาดะเพื่อนฉันเห็นตอนฉันช่วยพยุงเธอไว้ แล้วดันไปบอกแฟนฉันว่าฉันกอดผู้หญิงโรงเรียนไคเซย์กลางสถานีรถไฟน่ะสิ =_=”

 

 

หยาบคายจังนะ”

 

 

ก็ใช่น่ะสิ”

 

 

ที่จริงต้องบอกว่า 'กอดผู้หญิงสวยๆ โรงเรียนไคเซย์' ต่างหากถึงจะถูก”

 

 

มันใช่เรื่องมั้ยเนี่ย”

 

 

อย่ากังวลน่า ก็นายไม่ได้คิดนอกใจนี่ ถ้าไม่ได้คิดอะไรกับฉันก็ไม่ต้องกลัวหรอก” ฉันยกมือขึ้นเท้าคางก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยแล้วมองหน้าเขาอย่างระแวง “...หรือจริงๆ แล้วนายคิด?”

 

 

จะบ้าหรือไง =_=^”

 

 

เห็นมั้ย ถ้าไม่ได้คิดก็ไม่เป็นไรหรอก” ฉันยิ้มหวานให้โคเฮที่กำลังกลุ้มก่อนจะยื่นมือไปตบบ่าเขา “ฉันก็ไม่ได้ใจเต้นกับนายเลยสักนิด ดังนั้นฉันจะไม่แย่งนายมาจากแฟนแน่ๆ”

 

 

พอเธอพูดใส่หน้าแบบนี้แล้วรู้สึกเหมือนถูกสบประมาทชอบกล -_-;”

 

 

เอาน่า นายก็ดูจะป๊อบปูลาร์ในหมู่สาวๆ อยู่นะ ดูสิมีสาวรุ่นน้องมาเกาะหน้าต่างเต็มไปหมดเลย ยังกับสวนสัตว์แน่ะ”

 

 

วิธีพูดของเธอมันน่าโมโหว่ะ -_-”

 

 

คิก~ ล้อเล่นน่า~” ฉันยิ้มหวานให้เขาอีกรอบและโคเฮก็มองด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ “เอาเถอะ ยังไงซะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันก็จะไม่กลับบ้านพร้อมนายอีกแล้วล่ะ”

 

 

อ้อเหรอ จะไปตามหาเจ้าของผ้าเช็ดหน้านั่นรึไง” เขาชี้มือมายังผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าในมือฉัน แหม รู้ดีจริงนะ

 

 

ถูกต้อง ^-^”

 

 

เจอแล้วจะสารภาพรักเลยมั้ย”

 

 

บ้าเหรอ ฉันก็แค่อยากทำความรู้จักเขาให้มากกว่านี้เท่านั้นแหละ” ฉันบีบผ้าเช็ดหน้าเล่นก่อนจะรีเพลย์ฉากเมื่อวันก่อนในหัว พลันหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอีก... นั่นไง ความรู้สึกนี้หลอกกันไม่ได้ เพราะหัวใจไม่ได้ทำงานเชื่อมกับสมอง ดังนั้นเมื่อไหร่ที่มันเต้นแรง...ก็แปลว่ามันกำลังหวั่นไหว... (หรือไม่ก็กำลังเหนื่อยอ่ะนะ แต่พูดแบบนั้นโคตรไม่โรแมนติก ดังนั้นผ่านไป -_-^)

 

 

เธอนี่ทำหน้าเพ้อฝันเหมือนนางเอกการ์ตูนจริงๆ เลย” โคเฮว่าก่อนจะหยักยิ้มบางที่มุมปาก...เป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนพระเอกการ์ตูนที่สุดในโลก (แต่ไม่ใช่ในเรื่องของฉันหรอกนะ)

 

 

แหงสิ ผู้หญิงทุกคนเป็นนางเอกในเรื่องของตัวเองนะ” ฉันยิ้มหวานก่อนจะเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นกลับเข้ากระเป๋าเสื้อ แล้วค่อยจบ sentence ของตัวเองแบบคูลๆ “...ที่เหลือก็แค่ตามหาพระเอกของพวกเราเท่านั้นแหละ~”

 

 

จะบอกว่าหมอนั่นคือพระเอกของเธอว่างั้น?”

 

 

ยังหรอก ตอนนี้ยังเป็นแค่ผู้ท้าชิงน่ะ ^-^”

 

 

 

 

 

 

 

**************************************


 

 

 

 

 

สถานีชิบุยะ

 

 

(ผู้ท้าชิงเป็น) พระเอกของฉันยังไม่มาแฮะ...

 

 

เพราะว่าแยกกันกับโคเฮตั้งแต่หน้าประตูโรงเรียน (เพราะหมอนั่นโดนแฟนให้ทัณฑ์บนไว้ :P) ฉันก็ค่อยๆ เดินทางอย่างเรื่อยเปื่อยจากนิชินิปโปริไปถึงสถานีชิบุยะ จากนั้นจึงยืนอยู่ที่ชานชาลาของรถไฟสายโทโยโกะอันเป็นสายที่ฉันได้เจอกับ 'เขา' เป็นครั้งแรก

 

 

ชุดนักเรียนโรงเรียนชายล้วนอาซาบุสีกรมท่าที่ดูโดดเด่นออกขนาดนั้น แถมยังมีผิวขาวเหมือนนมสดฮอกไกโด และใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ตินั่นอีก เห็นแวบเดียวฉันก็จะรู้เลยว่าเป็นเขา

 

 

เพราะว่าฉันตั้งใจจะลอง 'ทำความรู้จักเขาให้มากขึ้น' ดังนั้นฉันจึงมายืนรออยู่ตรงนี้ เผื่อว่าจะได้เจอกับ 'เขา' อีก... (ถ้าไม่เจอก็กะว่าจะไปลองยืนดักหน้าโรงเรียนดูล่ะนะ สืบมาแล้วว่าอยู่แถวสถานีไดคังยามะ แต่นั่นก็จะรุกหนักไปหน่อย)

 

 

ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเพ้อฝันไปนิด แต่ฉันคิดว่าถ้าได้เจอกันอีกครั้งในที่ที่เจอกันครั้งแรก...มันฟังดูโรแมนติกกว่านิดนึงน่ะ >O<

 

 

ไปนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียน”

 

 

เพราะว่าแบบนี้...มันเหมือนกับสิ่งที่เรียกว่า 'พรหมลิขิต' แบบในการ์ตูนใช่มั้ย?

 

 

อืม แล้วเจอกัน”

 

 

ศัพท์สวยหรูที่เอาไว้ใช้แทนคำว่า 'บังเอิญ' แค่เพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งพยางค์เท่านั้น ความรู้สึกก็ต่างกันแล้วทั้งที่ความหมายไม่ได้ต่างกันมากขนาดนั้น

 

 

ฉันมองดูแผ่นหลังของอิชิอิ โยชิยูกิซังในชุดนักเรียนชายล้วนอาซาบุถูกระเบียบเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว จากนั้นจึงเดินตามหลังเขาที่เดินลงบันไดไปเปลี่ยนขบวนรถไฟ เขาบอกว่ามีเรียนพิเศษนี่นะ ถ้าอย่างนั้น...

 

 

ตามเขาไปดีกว่า~ ^-^ (สตอล์กเกอร์รึไง -_-^)

 

 

พ่อหนุ่มผิวน้ำนมเดินล้วงกระเป๋าก้าวฉับๆ ด้วยขายาวๆ ของตัวเองโดยไม่ได้สนใจสายตารูปหัวใจรอบตัวเลยสักนิด ฉันเดินตามหลังเขาไปแบบแนบเนียน (โชคดีที่คนเยอะ แต่ต่อให้ไม่เยอะเขาก็คงจำฉันไม่ได้อยู่ดี) จนกระทั่งเลยเถิดตามเขาขึ้นมาบนรถขบวนยามาโนเตะด้วยเลย

 

 

ช่างเถอะ ไปไหนไปกัน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ^-^ (ยังคงเป็นสตอล์กเกอร์ต่อไป)

 

 

ฉันยืนหลบมุมพิงประตูรถไฟอยู่ในขณะที่อิชิอิคุงยืนพิงประตูอีกฟากหนึ่ง ก่อนจะหยิบเอาหนังสือฟิสิกส์ภาษาอังกฤษท่าทางเข้าใจยากออกมายืนอ่านหน้าตาเฉย หนำซ้ำยังใส่เฮดโฟนไว้ราวกับจะปิดกั้นทุกคนรอบข้างไม่ให้เข้ามายุ่งอีกต่างหาก

 

 

แต่ขนาดยืนเฉยๆ ยังแผ่ออร่าคุณชายออกมาขนาดนี้เลย... รู้ตัวบ้างมั้ยน่ะว่าพวกผู้หญิงแทบจะเขมือบเขาเข้าไปทางสายตาอยู่แล้วน่ะ -O-

 

 

อ๊ะ ช่างเถอะ เพราะฉันเองก็กำลังจ้องจะเขมือบเขาทางสายตาอยู่เหมือนกัน งั้นแบ่งๆ กันไปก็แล้วกันนะ (ใจกว้าง)

 

 

ฉันลอบมองเขาอย่างเปิดเผยเพราะว่าเขาไม่ได้สนใจอะไรนอกจากหนังสือในมือ ใบหน้าตอนกำลังก้มถูกผมสีน้ำตาลเข้มปิดไปซะครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังเห็นผิวขาวจัดโผล่พ้นออกมาอยู่ดี ขนตางอนยาว และนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่เป็นประกายใสน่ามอง... ข้อมือที่โผล่พ้นแขนเสื้อสเวตเตอร์ออกมาดูเท่จนไม่น่าเชื่อ แถมยังมีพร็อพเป็นนาฬิกาข้อมือสีดำที่ทำให้ดูเป็นผู้ชายขึ้นกว่าเดิมอีก...

 

 

อ๊ะ คุณป้าคนนั้นกำลังจะชนเขา O_o ฉันมองอย่างสนใจก่อนจะปรบมือให้ในใจเมื่อเขาก้าวถอยหลังในเสี้ยววินาทีก่อนที่คุณป้าจะชนเขาพอดี นี่มีสัมผัสพิเศษหรือไงกันนะ ทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือเลยแท้ๆ -O-

 

 

ฉันมองเขาต่อไปอย่างนั้นไม่ได้สนใจเลยว่ารถไฟขบวนนี้จะพาฉันไปที่ไหน และทั้งๆ ที่บนรถไฟมีคนเยอะแยะ ฉันกลับมองเห็นเขาแค่คนเดียวราวกับมีสปอตไลต์ส่วนตัวส่องไปที่เขา...

 

 

แปลกจังนะ แค่มองเฉยๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาแล้ว...

 

 

[สถานีต่อไป ทาคาดะโนะบาบะ*... มาโมนาคุ ทาคาดะโนะบาบะ...]

(NOTE* ย่านทาคาดะโนะบาบะอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยวาเซดะ ในย่านนี้จะมีโรงเรียนกวดวิชาและโรงเรียนเตรียมสอบเข้ามากมาย)

 

 

พอได้ยินเสียงประกาศเขาก็พับหนังสือฟิสิกส์ดังพั่บก่อนจะเก็บมันกลับเข้ากระเป๋า ฉันก็เลยขยับไปยืนที่หน้าประตูด้วย ก่อนจะชำเลืองมองอิชิอิคุงเพื่อไม่ให้คลาดสายตา... เพราะสถานีนี้คนลงเยอะมากแถมยังเต็มไปด้วยนักเรียนอีก

 

 

เสียงเพลงดังเตือนก่อนที่รถไฟจะจอด และทันทีที่ประตูเปิดออก อิชิอิคุงก็สับขาอย่างไวราวกับเป็นไลโอเนล เมสซี่จนฉันแทบเดินตามไม่ทัน ถึงฉันจะไม่สูงมากแต่ก็ไม่ได้เตี้ยนะ T_T (163 เซนติเมตร) แต่ถ้าดูจากความยาวขาของอิชิอิคุงแล้ว...เขาต้องสูงร้อยแปดสิบกว่าแน่ๆ

 

 

ร่างติดจะผอมบางนิดๆ... ข้อมือก็ไม่ได้ใหญ่โตมีกระดูกปูดโปน (ยากูซ่า?) แต่กลับดูเป็นผู้ชายมากมายชวนให้ใจเต้นตึกตักทั้งที่อยู่ไกลกันตั้งเป็นวา...

 

 

ติ๊ด!

 

 

อิชิอิคุงแตะบัตรซุยกะที่ทางออกก่อนจะเดินออกไป ฉันรีบแตะบัตรตามเขาไปด้วย ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ ก็มีคนวิ่งตัดหน้าไป O_O

 

 

อิชิอิคุง!”

 

 

...!” อิชิอิคุงที่ถูกโจมตีแบบไม่รู้เหนือรู้ใต้ถึงกับสะดุ้งเมื่อจู่ๆ ก็ถูกดึงชายเสื้อนักเรียนเขาเอาไว้ เขากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะถอดเฮดโฟนออกแล้วถามผู้หญิงคนนั้นอย่างงงๆ “ครับ...?”

 

 

คือว่า...ขอเวลาหน่อยได้มั้ยคะ”

 

 

สุดยอดไปเลย ช้อนตามองแถมยังทำตาหวานแบบนั้นได้นี่ต้องใช้บิ๊กอายกับขนตาปลอมกี่ชั้นกัน -O- ฉันยืนมองอย่างเสียมารยาทก่อนจะนึกขึ้นได้ในวินาทีถัดมา...

 

 

...แต่ก็ยังดูต่อไป

 

 

...คือผมต้องรีบไปเรียนพิเศษ...”

 

 

แป๊บเดียวค่ะ”

 

 

ครับ...”

 

 

คือว่าฉันเรียนโรงเรียนชูเอย์... แล้วก็เรียนพิเศษที่เดียวกับอิชิอิคุง” เธอทำเสียงหวานก่อนจะส่งยิ้มพิฆาตใจให้เขา “ฉันชอบคุณค่ะ ถ้าไม่รังเกียจ...คบกับฉันได้มั้ยคะ?”

 

 

อ้าว... ไหงตัดหน้ากันซึ่งๆ หน้างี้ล่ะ -O- นั่นมัน (ผู้ท้าชิงเป็น) พระเอกของฉันเชียวนะ!

 

 

ฉันตีอกชกหัวตัวเองอยู่ในใจก่อนจะหยิบมือถือออกมาเปิดแล้วทิ้งตัวลงพิงกำแพงด้านหลังทำทีเป็นแชท แต่จริงๆ หูงี้ผึ่งเลย

 

 

ก็อยากรู้นี่นา... เขาจะตอบว่าไงน้า...?

 

 

ขอโทษครับ” ในที่สุดหลังจากเงียบไปครู่หนึ่งอิชิอิคุงก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมกับโค้งให้เด็กสวยๆ โรงเรียนชูเอย์อย่างสุภาพสุดขีด “แต่ตอนนี้ผมยังไม่อยากคบใครครับ”

 

 

เอ๋ ทำไมล่ะ? ลองดูก่อนก็ได้นี่นา ฉันเองก็ไม่ได้แย่หรอกนะ นี่ ว่าไงล่ะ ^-^”

 

 

ใช่ ว่าไงล่ะ -O- (ลุ้นเหมือนสารภาพเอง)

 

 

...ผมคิดว่าคุณควรจะคบกับคนที่คุณชอบจริงๆ แล้วเขาก็ชอบคุณด้วยจะดีกว่านะครับ” อิชิอิคุงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับยิ้ม...เป็นรอยยิ้มที่ฉันเชื่อว่าทำให้ผู้หญิงหัวใจหยุดเต้นและตายไปได้เลย “คุณไม่มีอะไรแย่จริงๆ อย่างที่คุณบอกนั่นแหละ ออกจะสวยด้วยซ้ำ...ดังนั้นอย่าเอาเวลามาตื๊อคนที่ไม่ได้สนใจคุณเลย”

 

 

อะ...”

 

 

ขอตัวก่อนนะครับ”

 

 

เขาทิ้งผู้หญิงคนนั้นที่ถึงกับอึ้งกิมกี่ไว้ที่เดิมก่อนจะเดินต่อไปโดยไม่หันกลับมาอีก ฉันรู้สึกเห็นใจเธอหน่อยๆ เพราะอิชิอิคุงพูดผิดไปอย่าง

 

 

เพราะตามหลักการ (ของการ์ตูนสาวน้อย) แล้ว...หากพระเอกยังไม่ได้ชอบ ก็จงทำให้เขาชอบซะเท่านั้นเอง!

 

 

แต่ฉันจะไม่ไปบอกเด็กโรงเรียนชูเอย์คนนั้นหรอก เรื่องอะไรจะเพิ่มคู่แข่งโดยใช่เหตุล่ะ :P

 

 

เธอๆ”

 

 

ว่าแต่อิชิอิคุงหายไปไหนแล้วล่ะ ขายาวเกินไปรึเปล่า T_T เดินไวไปนะ แงๆ

 

 

น้องคนสวยคนนั้นน่ะครับ สาวผมแกละโรงเรียนไคเซย์~”

 

 

คำว่าคนสวยทำให้ฉันหยุดกึกแล้วหันไปมองทันที (ไม่ค่อยหลงตัวเองเท่าไหร่) ก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงเรียกนั้นคือ...

 

 

...เอ่อ เรารู้จักกันเหรอคะ -O-?”

 

 

ไม่รู้จัก แต่พวกเราก็อยากรู้จักเธอนะ ^-^”

 

 

คือฉันไม่ว่างค่ะ” ต้องตามสะกดรอยหนุ่มโรงเรียนอาซาบุ ที่กำลังจะคลาดสายตาไปแล้วเพราะพวกนายรั้งฉันไว้เนี่ย -^-

 

 

แต่ว่ามาคนเดียวใช่มั้ยล่ะ”

 

 

ก็ไม่เชิงค่ะ”

 

 

ฮ่าๆ คำตอบอะไรล่ะนั่น น่ารักจัง”

 

 

ยังไงฉันก็ไม่สะดวกคุยค่ะ ถ้ายังไงขอตัว...”

 

 

เดี๋ยวก่อนสิ พวกเราไม่ใช่คนน่ากลัวนะ ^-^”

 

 

คนที่เดินดุ่มๆ เข้ามาจีบสาวที่ไม่รู้จักนี่แหละที่เรียกว่าน่ากลัว -_-; ฉันอยากจะเถียงแต่ก็เหนื่อยใจ ก็เลยว่าจะเดินหนีไปซะดื้อๆ เพราะจากประสบการณ์แล้ว...เวลามีพวกผู้ชายเข้ามาวอแว การต่อปากต่อคำจะทำให้ทุกอย่างยิ่งแย่ไปกันใหญ่

 

 

เดี๋ยวก่อนสิ จะรีบไปไหน~”

 

 

อ๊ะ...” ฉันกำลังจะหันไปโวยเมื่อจู่ๆ หมอนั่นก็คว้าแขนฉันซะอย่างนั้น แต่ยังไม่ทันได้โวยวายอะไร ใครคนหนึ่งก็เอื้อมมือมากระชากแขนหมอนั่นออกจากฉันซะก่อนแล้ว O_O

 

 

เธอบอกว่าไม่ ก็แปลว่าไม่นะครับ”

 

 

เสียงนี้มัน...

 

 

เฮ้ย อะไรวะ เด็กโรงเรียนคุณหนูอย่าเข้ามายุ่งเลยดีกว่า!!”

 

 

ฉันที่กำลังอึ้งกับการปรากฏตัวของพระเอกจนพูดอะไรไม่ออกถูกแขนเรียวบางแต่แข็งแรงจนเหลือเชื่อของเขาดึงให้ถอยไปยืนอยู่ข้างหลัง และตอนนั้นเองที่เสียงของฉันกลับมาจนได้

 

 

อะ...อิชิอิคุง!?”

 

 

เอ๋?” เขาหันมามองหน้าฉันราวกับตกใจที่ฉันรู้จักชื่อเขา และเพราะเขาเสียสมาธิไปแวบนึง...นายเต๊ะจุ๊ยที่เข้ามาจีบฉันก็เลยฉวยโอกาสนั้นปล่อยหมัดออกมา...

 

 

ระวัง!”

 

 

หมับ!

 

 

...มีเรื่องอะไรกันน่ะ =_=”

 

 

เอ๊ะ!?!”

 

 

อะไรอีกวะ แกเป็นใครเนี่ย ปล่อยนะ!!”

 

 

สถานการณ์เริ่มวุ่นวายไปกันใหญ่...เมื่ออยู่ดีๆ ตัวละครหนุ่มหล่อในเรื่องก็มาปรากฏตัวเฉยเลย -O- ฉันมองหน้าโคเฮที่เดินมากับหนุ่มหล่อผมทองท่าทางเหมือนหนุ่มโฮสต์ด้วยความตกตะลึง ก่อนจะร้องโอ๊ยเมื่อถูกหมอนั่นจิ้มหน้าผากเข้าให้

 

 

เจ็บนะ T_T”

 

 

ฉันถามว่ามีเรื่องอะไร ทำไมไม่ตอบ”

 

 

ก็คนมันตกใจนี่นา” ฉันบ่นก่อนจะชี้มือไปที่นายเต๊ะจุ๊ย “หมอนั่นเข้ามาจีบฉัน ฉันไม่เล่นด้วย เขาเลยรังควาน แล้วอิชิอิคุงก็มาช่วยไว้”

 

 

อิชิอิ?” โคเฮขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมองเจ้าของชื่อนั้นที่ยังยืนปิดปากเงียบอยู่ “เฮ้ย...”

 

 

อ๊ะ...”

 

 

เอ๊ะ -O-”

 

 

โอ๊ะ!! ^O^” เสียงสุดท้ายเป็นเสียงของหนุ่มหัวสิงโตในชุดกักคุรันสีดำข้างๆ โคเฮที่ทำหน้าเหมือนกัดช็อกโกแลตเข้าไปเจอเซอไพรส์ข้างในเป็นสตอเบอรี่ “นึกว่าใคร ที่แท้ก็อิชิอิคุงนี่เอง ไม่เจอกันนานนะ ^O^”

 

 

บ้าเอ๊ย ทำไมต้องมาเจอหมอนี่ในเวลาแบบนี้ด้วย -_-”

 

 

ฮ่าๆ อย่าทำหงุดหงิดนักสิ เขาอุตส่าห์ช่วยสาวน้อยโนโซมิจังของแกเอาไว้นะ”

 

 

โนโซมิ 'ของฉัน' อะไร...”

 

 

โคเฮกำลังจะโวยวายใส่หนุ่มหัวสิงโตที่ดูเหมือนจะพูดจาชวนให้เข้าใจผิดว่าฉันเป็นผู้หญิงของเขา ก่อนจะหยุดชะงักไปทันทีที่ได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากด้านหลัง

 

 

เฮ้ย!! ใช่เวลามาเม้ามอยกันเองเหรอวะ มันจะมากไปแล้วนะ!”

 

 

หา =_=^”

 

 

พวกคุณต่างหากที่ควรจะไปได้แล้ว” อิชิอิคุงที่เงียบอยู่สักพักพูดแทรกขึ้นมา ฉันที่ยังยืนอยู่ข้างๆ เขาก็เลยพูดขึ้นบ้างเพราะเริ่มรำคาญแล้ว

 

 

ใช่ เพราะตั้งแต่แรกพวกนายก็น่ารำคาญจะแย่ ยังไม่ยอมไปสักที”

 

 

เธอว่าไงนะ!? คิดว่าน่ารักหน่อยแล้วจะพูดอะไรก็ได้เหรอ!?”

 

 

เฮ้ย ไอ้บ้า หยุด...” โคเฮกำลังจะเข้ามาห้ามแต่ก็ไม่ทันแล้ว เพราะหมอนั่นพุ่งเข้ามากะต่อยฉันเต็มที่ -O- โอ้โห สมแล้วที่เป็นตัวประกอบสุดถ่อย

 

 

จะว่าไปฉันก็ควรจะหลบใช่ปะ -O- ถ้าโดนต่อยไปเต็มๆ ต้องเจ็บแน่ๆ...

 

 

ถอยไปครับ”

 

 

เอ๊ะ...?”

 

 

ฉันยังไม่ทันได้ถามว่าเขาหมายถึงอะไร ก็ไม่ทันซะแล้ว เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก...

 

 

วินาทีที่นายเต๊ะจุ๊ยออกหมัดมาทางฉัน อิชิอิคุงก็เข้ามาขวางไว้ก่อน จากนั้นเขาก็ฟาดมือซ้ายลงไปที่หัวไหล่ขวาที่หมอนั่นออกหมัดมาอย่างแรง จากนั้นจึงทำอะไรสักอย่างแล้วเหวี่ยงหมอนั่นลงไปกองกับพื้นอย่างสวยงามภายในเวลาไม่ถึงสองวินาที แล้วก็ไม่ลุกขึ้นมาอีกเลย -O-

 

 

อิชิอิคุงที่ไร้รอยขีดข่วนยืนจัดแขนเสื้อที่ยับไปเล็กน้อยหน้าตาเฉย โดยไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองทำให้คนอื่นตกใจจนใบ้กินไปแล้ว

 

 

...อะ...อิปป้ง* -O-”

(NOTE* แปลว่าหนึ่งแต้ม ใช้ในการนับคะแนนของกีฬายูโด)

 

 

หลังจากความเงียบชั่วขณะ (คนที่มุงดูอยู่เมื่อกี้ก็พลอยเงียบไปด้วย) หนุ่มผมทองก็พูดขึ้นเป็นคนแรกด้วยท่าทางเหมือนตกตะลึง และคำนั้นเองที่ทำให้ฉันนึกออกว่าท่าทุ่มแบบเมื่อกี้มันเป็นท่าของยูโดนั่นเอง...

 

 

นี่นอกจากเขาจะหล่อ สุภาพ ฉลาด ใจดี ฐานะดี แล้วยังเล่นยูโดอีกด้วยเหรอเนี่ย -O- เล่นดนตรีอีกสักอย่างจะครบเครื่องพระเอกการ์ตูนสุดๆ เลยนะ =O=

 

 

เฮ้ย สรุปจะไสหัวไปให้พ้นๆ ได้ยัง? หรืออยากโดนกระทืบซ้ำอีกสักรอบ?” ระหว่างที่ฉันกำลังพร่ำเพ้อ...โคเฮก็เอาเท้าเขี่ยนายเต๊ะจุ๊ยที่ยังนอนมึนอยู่บนพื้นพลางถามด้วยน้ำเสียงขู่กรรโชก จากนั้นพวกเพื่อนๆ ของเขาก็รีบลากเพื่อนตัวเองวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นทันที -O-

 

 

เฮ้อ...ไร้สาระชะมัด -_-^ เธอนี่มันตัวดึงดูดอะไรพวกนี้จริงๆ เลยนะ ถ้ารู้ตัวว่าชอบโดนวอแวอยู่บ่อยๆ ก็ไม่ควรจะมาเดินเพ่นพ่านในเมืองคนเดียวแบบนี้สิ”

 

 

ไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย” ฉันประท้วงก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้อิชิอิคุงที่ยังยืนเงียบ “เอ่อ... ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยไว้ ^-^”

 

 

ฮะ? อ๋อ... ไม่เป็นไรครับ”

 

 

เขาตอบกลับมาแบบปกติมาก น้ำเสียงสีหน้าดูแล้วไม่น่าจะจำฉันได้... ถ้าเอาผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าให้เขาดูเขาจะนึกออกรึเปล่านะ...?

 

 

เฮ้ย แล้วยืนทำอะไรอยู่ล่ะ กลับได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะไปส่ง” โคเฮสะกิดฉันอย่างสุดห่ามทั้งที่ฉันยังคิดไม่ตกเลยว่าจะเอาไงดี -^- แต่พอได้ยินประโยคนั้นอิชิอิคุงที่เหม่อลอยผิดปกติมาจนถึงเมื่อกี้ก็ดูเหมือนจะได้สติกลับคืนมาแล้ว

 

 

ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนล่ะครับ ต้องไปเรียนพิเศษ”

 

 

ยังเป็นเด็กเนิร์ดไม่เปลี่ยนเลยนี่ไอ้คุณชาย”

 

 

นายเองก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยเหมือนกัน” น้ำเสียงของอิชิอิคุงที่ตอบโคเฮฟังดูเชือดเฉือนอย่างบอกไม่ถูก แถมเจ้าตัวไม่อยู่รอให้โคเฮโต้กลับด้วย เขาโค้งให้ฉันอย่างสุภาพตามเคยก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งให้โคเฮยืนตีหน้าเกลียดชังมองตามหลังเขาไป...

 

 

นายรู้จักกับเขาเหรอ”

 

 

อย่าเรียกว่ารู้จักเลย เรียกว่าเป็นคู่อาฆาตแค้นจะดีกว่า” หนุ่มผมทองพูดแทรกขึ้นก่อนจะชี้มือไปที่ตัวเองพร้อมกับยิ้มกว้าง “เกือบลืมแนะนำตัวเลย ฉันนากามุระ ฮายาโตะ ^O^ เพื่อนสนิทไอ้โคเฮมันตั้งแต่ม.ต้น ตอนนี้อยู่โรงเรียนมินามิโค”

 

 

อ๋อ โรงเรียนเก่าของโคเฮก่อนที่เขาจะย้ายมาไคเซย์นั่นเอง

 

 

ใครบอกว่าแกเป็นเพื่อนสนิทฉัน -_-^”

 

 

อย่าทำซึนน่า” ฮายาโตะคุงหัวเราะร่วนจากนั้นจึงยื่นหน้าเข้ามาหาฉัน “อยากรู้มั้ยล่ะ เรื่องของหมอนั่นกับอิชิอิคุงน่ะ ^-^”

 

 

อยากสิ ^-^”

 

 

เฮ้ย =[]=^”

 

 

คือว่านะ... เรื่องมันเป็นอย่างนี้...”

 

 

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

ไงคะ >////< โคเฮ VS โยชิยูกิ ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆ

นี่กลับจากอีเว้นท์ถึงบ้านรีบเปิดคอมอัพนิยายเลยค่า

เพราะสัญญาไว้ว่าจะอัพทุกวัน~

นักอ่านจะเมนต์ให้เค้าทุกวันเหมือนกันมั้ยน้า? #อ้อนๆๆๆๆ

ขอเมนต์หน่อยน้า พรุ่งนี้จะมาอัพต่อจ้ะ ฟินแล้วแบ่งปันความฟินให้เค้าด้วยน้า!

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #774 RawisaraHongsa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 18:50
    น่าร้ากกกกกกก
    #774
    0
  2. #755 37gambo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 20:23
    พี่อายส์คะ เพลงอะไรอ่ะ เพาะจัง หนูอ่านแล้วสงสัยคงฟินค้างไปจนเล่ม3ออกมั้งคะ55 บอกชื่อเพลงหนูหน่อยหนูชอบ เพลงเข้ากับสไตล์ความรักดีนะคะ เรื่องของโคเฮก็ด้วย อิอิ สู้ๆค่ะ
    #755
    0
  3. #750 paerry_pie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 18:12
    ^///////^
    #750
    0
  4. #638 baboon12 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 21:35
    ชอบนิยายแนวนี้มากกกกก อ๊ากกกกกก เป็นกำลังใจใหนะคะ >
    #638
    0
  5. #352 ayaki722 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 22:12
    อัพๆๆ นะคร้าาาา
    #352
    0
  6. #246 koonrawisara (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 15:52
    โคเฮออกเดือนที่แล้ว โยชิยูกิคุงออกเดือนนี้ มาสะยังออกเดือนหน้าได้ไหมคะ~ ถ้าแถมฮายาโตะคุงมาด้วยจะดีมาก ฟินเว่อร์~ ชอบโยชิยูกิคุงมากมายยย>////////< รักหนุามญี่ปุ่นมากมาย <3
    #246
    0
  7. #232 mamadragon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 23:50
    โคเฮนี่ ตามสาวตลอด 
    #232
    0
  8. #211 Stella kim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 22:15
    ชอบมากกกกสนุกจังค่ะ
    #211
    0
  9. #209 kan-cha-ri-ka (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 21:24
    สนุกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกมาากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #209
    0
  10. #208 meme (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 20:56
    นางเอกน่ารักจริงๆ อิอิ อัพต่อด้วยนะคะ สัญญาว่าจะเก็บตังซื้อแน่นอน จะซื้อจนครบเซตเลยรักมากก
    #208
    0
  11. #206 natchita-s (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 20:34
    อิชิอิคุง ไอเลิฟยู >///< 
    #206
    0
  12. #204 biwyeye (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 19:17
    รู้สึกสงสารยูเมะ555555555
    #204
    0
  13. #203 tanaporn_mm45 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 18:24
    รอคะรอ >///<
    #203
    0
  14. #201 เเฟนอิชิอิคุง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 17:04
    โคเฮ ฮายาโตะน้องนางเองเรื่องก่อน ผู้ชายคนไหนในเรื่องอยากได้เอาไปเลยยย

    เเต่โยชิยูกิเมนฉัน

    กรีดดดดดดด
    #201
    0
  15. #199 sweethot (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 15:31
    อิชิอิคุงเท่จังเลย~ >//////<
    #199
    0
  16. #198 conanpenguin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 15:31
     สนุกมากเลยค่ะ..อยากอ่านต่อแล้วอ่าาา>□<
    #198
    0
  17. #197 1771996 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 13:27
    รออ่านนะคะ
    #197
    0
  18. #196 iamtey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 13:12
    โอ๊ยยย ชอบมากอ่าาา  อยากให้นิยายออกไวๆจังเลยยยย
    อ่านเรื่องของโคเฮจบไปแล้วววว  มาเจอเรื่องนี้อิชิอิคุงนี่กินขาดเลยอ่าาา คาวาอี้  ><
    #196
    0
  19. #194 195195 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 12:24
    น่ารักง่ะ >___<
    นับวันรอหนังสือออก
    #194
    0
  20. #193 meme (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 12:00
    นอกจากติดโคเฮงอมแงมเเล้ว ยังนอกใจมาติดโยชิยูกิคุงอีกต่างหากตัวชั้นน>,
    #193
    0
  21. #191 pinpin55 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 11:56
    อัพต่อเลยคะ ชอบนางเอก สดใส ร่าเริง รักเลยอ่ะ
    #191
    0
  22. #190 Palmfluck (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 10:02
    อัพเลยค่ะ อยากอ่านแล้ว ฟินค้าา
    #190
    0
  23. #188 chutkaew (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 08:30
    รออัพอยู่ค่ะ ^^
    #188
    0
  24. #187 lollilollipop (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 07:10
    อัพต่อเลยค่าาาา
    #187
    0
  25. #186 amm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 06:52
    เจ้าชายอิชิอิคุง win โคเฮหลบไป555555
    #186
    0