Nippon Cutie รักหวานละมุนวุ่นหัวใจหนุ่มชิงกันเซน

ตอนที่ 2 : Nippon Cutie : 初恋 (รักแรก) [COMPLETE 100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    29 ส.ค. 57

 

 

 

1

初恋 (รักแรก)


 

 

 

 

'ในโลกนี้มีผุู้คนอยู่มากมาย มันจะต้องมีสักคนในนั้นที่ทำให้เราใจเต้นแรงได้...'

 

 

นั่นเป็นคำพูดที่แม่บอกกับฉันตั้งแต่ตอนที่ฉันยังเด็ก จากนั้นก็หันไปมองพ่อที่นั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ตัวโตแล้วยิ้มอยู่คนเดียว

 

 

ฉันจำได้ว่าแม่ยิ้มเหมือนเด็กสาวๆ ในหนังสือการ์ตูน...ดังนั้นตัวฉันในวัยเด็กจึงจำคำพูดและสีหน้าของแม่ไว้ตลอดเวลา ตามมาด้วยบทสรุปที่ (คิดเอาเอง) ว่าเป็นคำสอนของแม่แก่ฉันที่เป็นลูกสาวคนเดียวดังนี้...

 

 

'จงมีความรักแบบเดียวกับพระเอกและนางเอกในการ์ตูน'

 

 

เป็นคำสอนที่ดีงาม และทำให้ฉันครองตนเป็นโสดมาได้ถึงสิบเจ็ดปีเต็ม...

 

 

แต่ไม่ใช่ว่ามันจะไม่เป็นจริงซะทีเดียวนะ ไม่ใช่ว่าสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาไม่มีใครทำให้ฉันใจเต้นได้เลยสักคนหรอกนะ เพราะถึงจะมีแค่คนเดียว...แต่ตอนนั้นหัวใจฉันก็เต้นแรงมากจริงๆ แรงมากจนเหมือนจะระเบิดตูมออกมา หนำซ้ำยังรู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนจะไม่สบายด้วย

 

 

ผู้ชายคนนั้นเป็นรักแรกของฉัน และเป็นคนที่ทำให้ฉันเชื่อมั่นว่าคำสอนของแม่จะต้องเป็นจริงแน่นอน~

 

 

...

 

 

...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฤดูใบไม้ผลิปีที่ 13 (.ต้นปีสอง)

 

 

ดาเตะจิไดมูระ, โนโบริเบทสึ เกาะฮอกไกโด...

 

 

คุณแม่!” หันซ้าย

 

 

โอโต้ซัง! (คุณพ่อ)” หันขวา

 

 

ไม่มี T_T

 

 

หันไปทางไหนก็ไม่มี แถมยังคนเยอะแยะอีกต่างหาก เพราะวันนี้อากาศดีน่ะสิคนถึงได้เยอะ แถมยังมีทัวร์ต่างชาติลงเต็มไปหมด นั่นคนไทย นั่นคนจีน นั่นคนเกาหลี แล้วไหนคนที่เป็นพ่อกับแม่ฉันล่ะ =[]=<

 

 

ทั้งที่ฉันแค่หันไปดูนินจากระโดดแป๊บเดียวเอง หันมาอีกทีหายไปแล้ว... นี่เป็นครั้งแรกของฉันในฮอกไกโดเชียวนา ภาษาญี่ปุ่นก็ยังไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่เพราะอยู่ไทยมาตลอดชีวิต ถ้าพยายามคุยกับโต้จังเป็นภาษาญี่ปุ่นให้มากกว่านี้ก็คงดี

 

 

เวลาแบบนี้ถ้าเป็นในการ์ตูนต้องมีหนุ่มหล่อมาช่วยนางเอกแน่ๆ (มโน) แต่อันที่จริงหมู่บ้านซามูไรญี่ปุ่นสมัยเอโดะนี่ก็ไม่ได้กว้างขนาดนั้น ฉันนั่งรออยู่ที่เดิมสักพักเดี๋ยวทั้งสองคนก็ออกมาเจอฉันเองนั่นแหละ

 

 

เมื่อตกลงใจได้อย่างเยือกเย็นแล้วฉันก็เดินไปหาที่นั่ง โชคดีที่อากาศไม่หนาว ถ้าหนาวฉันจะร้องไห้งอแงให้ดู รู้มั้ยว่าฤดูหนาวของฮอกไกโดน่ะถึงติดลบยี่สิบเชียวนะ -_-;;

 

 

ว้ากกกกก!”

 

 

แต่ยังเดินไปไม่ถึงที่นั่ง เด็กที่ไหนไม่รู้ก็ว่ิงเข้ามาชนฉันดังพลั่กก่อนจะวิ่งหายไปไหนไม่รู้ -O- นี่มันชนแล้วหนีนี่นา เจ็บนะเด็กบ้า! T^T

 

 

ฉันนั่งมึนอยู่บนพื้นอยู่พักหน่ึง ก่อนจะตัดสินใจได้ว่าควรลุก แต่ยังไม่ทันได้ลุก...ซามูไรหนึ่งท่านก็เดินมาคุกเข่าตรงหน้าฉันซะก่อน O_O ฉันมองหน้าซามูไรที่หล่อราวกับองค์ชายพลางคิดว่าเขาน่าจะอายุรุ่นเดียวกับฉันหรือไม่ก็โตกว่านิดหน่อย...

 

 

'大丈夫ですか。 姫様 。。。ไดโจบุเดสกะฮิเมะซามะ? (เป็นอะไรรึเปล่าครับเจ้าหญิง?)'

 

 

เสียงนุ่มๆ ทุ้มต่ำของเขาทำให้ฉันชะงักค้างไปเหมือนเกมถูก Pause... ได้แต่มองหน้าซามูไรหนุ่มผมยาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกเหมือนลอยอยู่ในความฝัน...

 

 

อา... นักท่องเที่ยวสินะ อืม... Can you speak English? Are you alright?” เขาเปลี่ยนเป็นพูดภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงเหมือนเกิดและโตที่ลอนดอน จากนั้นจึงช้อนร่างฉันขึ้นในอ้อมแขน "You're fine now. Let me help you my lady. (ไม่เป็นไรแล้วนะ เดี๋ยวผมจะช่วยเธอเอง)”

 

 

เท่านั้นล่ะหัวใจฉันก็รู้คิวตัวเอง... มันเต้นแรงจนกลัวว่าคุณซามูไรจะได้ยิน เขาอุ้มฉันไปที่ม้านั่งตัวที่ใกล้ที่สุดจากนั้นจึงวางร่างฉันลงอย่างเบามือ "เป็นแผลนิดหน่อย เดี๋ยวผมจะทำแผลให้ แล้วเดี๋ยวค่อยตามหาพ่อแม่เธอนะ"

 

 

ตลอดเวลาหัวใจฉันเต้นแรงเหมือนมีคนมาจัดงานกีฬาสีอยู่ข้างในตลอดเวลา พอเขาก้มหน้าก้มตาทำแผลให้ ฉันก็เลยแอบมองหน้าเขาอย่างโจ่งแจ้ง (ไม่เคยมีความเขินอาย)

 

 

ผิวของเขาขาวจัด... เหมือนนมสดฮอกไกโด สมแล้วที่เป็นหนุ่มฮอกไกโด... ขนตางอนยาว ผมสีน้ำตาลเข้ม ริมฝีปากสีชมพูแดงตัดกับผิวขาวๆ แล้วก็จมูกโด่งๆ

 

 

นี่มันพระเอกการ์ตูนชัดๆ เลย...

 

 

อะ...เอ่อ...” ฉันเผลอตัวพูดออกมาเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันแล้วยิ้มให้ เหมือนได้ยินเสียงดังเปรี้ยงในหัว ต้องมีอะไรสักอย่างพังไปแน่ๆ -O- “คือว่า...”

 

 

ครับ? :)”

 

 

คุณซามูไร...ชื่ออะไรเหรอคะ"

 

 

คุณซามูไรหนุ่มหัวเราะกับภาษาญี่ปุ่นที่พยายามอย่างสุดความสามารถของฉัน จากนั้นจึงตอบกลับมาว่า...

 

 

...

 

 

...

 

 

 

 

 

 

 

คิมุระ โคเฮ!!”

 

 

-O- ปริบๆ

 

 

ได้ยินรึเปล่า ฉันบอกว่าฉันชื่อคิมุระ โคเฮ -^-”

 

 

ได้ยิน หยุดตะโกนสักที หนวกหูชะมัด -O-” ฉันพูดขัดนายคนที่โวยวายอยู่ตรงหน้าฉันก่อนจะกะพริบตาปริบๆ อย่างงงๆ เพราะเพิ่งตื่นจากอดีต (ฤดูใบไม้ผลิปีที่สิบสี่) กลับมายังปัจจุบัน (ฤดูใบไม้ผลิปีที่สิบเจ็ด) เลยยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรเท่าไหร่

 

 

จะว่าไปแล้ว... “นายเป็นใครน่ะ -O-”

 

 

คิมุระ โคเฮ -_-^ จะให้พูดซ้ำกี่ครั้งกัน"

 

 

ทำไมไม่เคยเห็นหน้านายในโรงเรียนมาก่อนเลย ตอนปีสองอยู่ห้องไหน"

 

 

ฉันเป็นนักเรียนใหม่ เพิ่งย้ายจากมินามิโคมาไคเซย์ปีนี้"

 

 

อ๋อ" ฉันพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะสังเกตหน้าเขาให้ชัดขึ้น หน้าหวานยังกับตุ๊กตา แต่ตาสีดำนั่นกลับเรียวและคมกริบชวนให้รู้สึกว่าเป็นแบดบอยอย่างบอกไม่ถูก แถมยังหล่อลืม ตัวสูงอีกต่างหาก... นี่ยังไม่รวมว่าสามารถผ่านข้อสอบของไคเซย์เข้ามาเรียนตอนปีสุดท้ายได้อีก หมอนี่ก็มีคาแรกเตอร์แบบพระเอกการ์ตูนเหมือนกันนะเนี่ย

 

 

จะจ้องหน้าฉันอีกนานมั้ย -_-^”

 

 

ทำไมถึงมานั่งนี่อ่ะ"

 

 

เมื่อกี้ไม่ได้ฟังที่ทันนิน* บอกเหรอ -_-^”

(NOTE* มาจากคำว่า "ทันนินเซ็นเซย์" แปลว่าครูประจำชั้น)

 

 

ถ้าได้ฟังแล้วจะถามเพื่อ?”

 

 

คิมุระซังถอนหายใจยาวยืดราวกับหนักใจในคำตอบของฉันมาก จากนั้นจึงอธิบายด้วยน้ำเสียงห้วนจัด "เพราะฉันมีแฟนเป็นคนไทย** เค้าก็เลยให้ฉันมานั่งข้างเธอเพราะเธอเป็นคนไทย"

(NOTE** ติดตามเรื่องของคิมุระ โคเฮกับยูเมะได้ในเรื่อง Nippon Sweetie รักหวานใสหัวใจสีซากุระ)

 

 

...เค้านี่หมายถึงทันนินใช่ปะ -O- ทำไมตรรกะประหลาดขนาดนี้" ฉันถามก่อนจะถามอีกโดยไม่รอฟังคำตอบ "แล้วนักเรียนใหม่ที่ไหนเค้าพูดถึงแฟนตัวเองตอนแนะนำตัวหน้าห้อง นายบ้าหรือไง"

 

 

ก็เพื่อนเธอถามว่าฉันมีแฟนรึยัง ฉันก็ตอบไปตามตรงน่ะสิ -_-^"

 

 

โกหกบ้างก็ได้นี่นา ทำแบบนี้นายก็เสียความนิยมน่ะสิ ทั้งที่หน้าตานายน่าจะกลายเป็นหนุ่มป๊อบของโรงเรียนได้ง่ายๆ แท้ๆ"

 

 

คิมุระซังถึงกับอึ้งไปกับตรรกะบรรเจิดของฉัน จากนั้นจึงฉีกยิ้มกว้างเหมือนเด็กน้อยแล้วหันไปเล่นกับพวงกุญแจช้างสีชมพูแปร๋นที่สุดในโลกที่ห้อยกระเป๋านักเรียนของเขาอยู่

 

 

เรื่องนั้นขอผ่านแล้วกัน"

 

 

นายเป็นแฟนกับช้างเหรอ"

 

 

...ถ้าเธอหัดพูดจาให้มันน่าฟังเหมือนหน้าสวยๆ ของเธอ ก็คงจะเป็นสาวป๊อบได้อยู่นะ -_-^”

 

 

แค่น้ีก็ป๊อบจะแย่แล้ว ไม่จำเป็นต้องประดิษฐ์คำพูดหรอก"

 

 

พูดเรื่องแบบนั้นหน้าตายได้ยังไงกัน เธอนี่เหลือเชื่อจริงๆ"

 

 

นายเองก็คิดว่าฉันสวยใช่มั้ยล่ะ"

 

 

สีหน้าคิมุระซังในตอนนี้ดูตลกมากแต่ฉันจะไม่ขำหรอก เพราะถ้าขำก็ไม่ตลกน่ะสิ :P

 

 

ก็สวย แต่แฟนฉันสวยกว่า"

 

 

...โม้หน้าตายได้แบบนั้นนายเองก็ไม่ธรรมดาเหมือนกันนั่นแหละ -_-”

 

 

อึ้งล่ะสิ รู้สึกพ่ายแพ้มั้ย"

 

 

ไม่ เพราะยังไงฉันก็สวยอยู่ดี ใช่มั้ยมิอุระซัง" ฉันที่นั่งเท้าคางอยู่เอ่ยชื่อหนุ่มคนที่นั่งโต๊ะข้างหน้าฉัน ซึ่งให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี รีบกุลีกุจอหันมาทำตาหวานใส่ฉันในทันใด

 

 

ใช่แล้ว! >O< โนโซมิจังสวยที่สุดเลย~”

 

 

อาริกาโตะ~ (ขอบคุณน้า~) <3”

 

 

คิมุระซังถึงกับทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ฉันก่อนจะยักไหล่ “ช่างเหอะ ยังไงก็ฝากตัวด้วยแล้วกัน"

 

 

พูดเหมือนจะเริ่มคบกันเลยนะ น่ารักจัง ^-^”

 

 

อย่ายิ้มน่าขนลุกแบบนั้นได้มั้ย บอกแล้วไงว่าฉันมีแฟนแล้ว -_-^”

 

 

เล่าเรื่องแฟนให้ฟังหน่อยสิ"

 

 

ไม่"

 

 

ทำไมล่ะ หรือว่าแฟนนายคือไอ้ตุ๊กตาช้างนั่น"

 

 

ไม่ใช่เฟ้ย =[]=^” เขาแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะยักไหล่ "แต่ไม่ใช่ก็เหมือนใช่ล่ะมั้ง เพราะช้างนี่ก็ชื่อยูเมะเหมือนกัน"

 

 

...นี่นายตั้งชื่อให้พวงกุญแจช้างด้วยเหรอเนี่ย น่าขนลุกจริงๆ"

 

 

ทำหน้าแบบนั้นจะหาเรื่องกันหรือไงฮะ =[]=^^” คิมุระซังโวยวายใส่ฉันก่อนจะเป็นฝ่ายถามฉันกลับบ้าง "แล้วเธอล่ะ"

 

 

ฉันทำไม?”

 

 

แฟน?”

 

 

ไม่มีหรอก"

 

 

จริงดิ?” โคเฮเลิกคิ้ว "อย่างเธอเนี่ยนะ?”

 

 

คนมาสารภาพรักก็มีเยอะหรอก แต่ไม่มีเลยสักคนที่ใช่"

 

 

เลือกมากไปรึเปล่า คนที่จะกล้าสารภาพรักกับเธอก็ไม่น่าจะแย่มากขนาดนั้นนะ"

 

 

ก็ไม่แย่หรอก...แต่ทำให้ฉันใจเต้นแรงไม่ได้เลยสักคนนี่นา"

 

 

หา... -_-?”

 

 

แม่ฉันสอนไว้ ว่าถ้าจะมีแฟน ต้องหาคนที่ทำให้ฉันใจเต้นตึกตักได้"

 

 

หืม...?” โคเฮพึมพำพลางหยักยิ้มบางที่มุมปาก "ก็เป็นคำสอนที่ดีนี่"

 

 

แสดงว่านายเองก็ใจเต้นกับพวงกุญแจช้างเหมือนกันใช่มั้ย"

 

 

...ฉันจะไม่คุยกับเธอแล้ว =_=^”

 

 

โอ๋ๆ ล้อเล่นนะ ^O^”

 

 

 

 

 

 

 

*****************************************

 

 




 

 

หลังเลิกเรียน...

 

 

ฉันกับโคเฮ (เปลี่ยนวิธีเรียกแล้ว) สนิทกันอย่างรวดเร็วหลังจากเวลาผ่านไปแค่วันเดียวเท่านั้น เพียงไม่นานก็กลายเป็นบัดดี้กันไปเลย

 

 

บ้านเธออยู่สถานีไหนน่ะ ฉันลงเด็นเอ็นโจฟุ”

 

 

ฉันอยู่ฟุทาโกะทามากาวะ”

 

 

โฮ่ ใกล้ๆ กันนี่นา” โคเฮว่าพลาง (แกล้ง) ทำหน้าหลอน “น่ากลัวชะมัด ขนาดตอนกลับบ้านก็ยังต้องเดินกลับกับเธอเลยเหรอเนี่ย”

 

 

นายควรจะดีใจสิที่ได้กลับบ้านพร้อมฉัน รู้มั้ยว่ามีคนรอเดินกลับบ้านพร้อมฉันตั้งกี่คน”

 

 

...คุยกับเธอแล้วรู้สึกเหมือนคุยกับตัวเองชอบกล -_-^”

 

 

นั่นเพราะนายเป็นคนหลงตัวเองไงล่ะ ยังดีนะที่รู้ตัว”

 

 

นั่นด่าเหรอ”

 

 

ด่าสิ”

 

 

ก็แปลว่าด่าตัวเองด้วยไม่ใช่เหรอวะ =_=^”

 

 

ไม่ เพราะในกรณีฉันเขาเรียกว่ารู้จักตัวเอง”

 

 

ฉันไม่คุยกับเธอละ” โคเฮยกมือทำท่าหยุดใส่ฉันก่อนจะหยิบมือถือออกมาเปิดฝาดังพั่บ “ไปก่อนนะ นัดเพื่อนไว้ห้าโมง”

 

 

โอเค เจอกันพรุ่งนี้” ฉันโบกมือให้โคเฮก่อนจะแยกกันที่สถานีิชิบุยะ หมอนั่นแตะบัตรเดินออกไปข้างนอก ส่วนฉันเดินล่องลอยไปเปลี่ยนขบวนรถไฟเพื่อกลับบ้านตัวเองที่อีกชานชาลาหนึ่ง ตอนเปลี่ยนขบวนคนไม่เยอะเท่าไหร่ ดีกว่าตอนนั่งจากสถานีหน้าโรงเรียน (นิชินิปโปริ) มาชิบุยะมาก =_=

 

 

ฉันเดินเรื่อยเปื่อยไปจนกระทั่งจะถึงชานชาลาอยู่แล้ว และตอนที่กำลังจะก้าวลงจากบันได... รถไฟที่จอดอยู่ก็ส่งเสียงเตือนจะปิดพอดี O_O อ๊ะ...!!

 

 

...ปล่อยมันไปก็แล้วกัน ไงๆ ก็ไม่ได้รีบอะไร นั่งรอสิบนาทีก็ไม่เป็นไรหรอก

 

 

ฉันคิดอย่างนั้นก่อนจะทำเฉย ก่อนจะโดนคนข้างหลังที่ไม่ยอมเฉยตามชนดังพลั่กจนหกล้มหน้าคะมำไปกับพื้นซะอย่างนั้น

 

 

ขะ...ขอโทษทีนะหนู! ป้ารีบ!”

 

 

...ค่ะ”

 

 

ฉันตอบไปแบบงงๆ ก่อนจะมองส่งคุณป้าขึ้นรถไฟไปโดยสวัสดิภาพ เสียงเพลงบอกลาดังขึ้นจากนั้นรถไฟก็แล่นจากไป...

 

 

เอาล่ะ ฉันเองก็ต้องลุกบ้างแล้วล่ะมั้ง...

 

 

大丈夫ですか。(ไดโจบุเดสกะ? : เป็นอะไรรึเปล่าครับ?)”

 

 

หืม...?

 

 

น้ำเสียงนุ่มละมุนกับมือเรียวสวยที่ยื่นมาตรงหน้าทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขาก่อนที่จะตอบคำถามของเขาเสียอีก

 

 

อ๊ะ... นี่มันอิเคเมน*... -O-

(NOTE* แปลว่าหนุ่มหล่อ)

 

 

ฉันมองสำรวจใบหน้าหล่อเหลาขาวจัดเหมือนนมสดฮอกไกโด... ตัดกับผมสีเข้ม... ก่อนจะหยุดลงที่นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยของเขาที่จ้องมองมาด้วยแววตาเป็นห่วง

 

 

ทันทีที่สบตากัน...ฉันก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงดังคลิกในหัวทั้งที่ไม่ได้มีสวิตช์อะไรอยู่ในนั้น

 

 

เลือดออกด้วย ไหวรึเปล่า?”

 

 

เขาถามย้ำอีกครั้ง คงเพราะคิดว่าฉันเจ็บจนพูดไม่ออก ทั้งที่จริงๆ แล้วฉันแค่ตกตะลึงกับความหล่อของเขาจนไม่คิดจะตอบเท่านั้น #ความเป็นกุลสตรีไทยอยู่ตรงไหน

 

 

ร่างสูงๆ ในชุดนักเรียนโรงเรียนชายล้วนอาซาบุถูกระเบียบเป๊ะ กับออร่าคุณชายผู้แสนสง่างามเพอร์เฟกไปทุกกระเบียดนิ้วทำให้เขาดูเหมือนเป็นคนละสปีชี่ส์กับโคเฮ ต่างกันมากถึงแม้จะหล่อไม่แพ้กัน...

 

 

คุณครับ?”

 

 

...ลุกไม่ไหวเลยค่ะ” เมื่อได้ยินเขาถามอีกรอบ ฉันก็เลยตอบไปแบบใส่จริตมารยาร้อยล้านเล่มเกวียน โชคดีที่ฉันเป็นมนุษย์หน้าตายอยู่แล้ว คนทั่วไปจึงดูไม่ออกเวลาที่ฉันกำลังสตอเบอรี่อยู่

 

 

หนุ่มหล่อผิวขาวราวน้ำนมพยักหน้าเข้าใจโดยไม่คิดติดใจสงสัยอะไรทั้งสิ้น จากนั้นจึงช้อนร่างฉันขึ้นในอ้อมแขนโดยไม่ลังเลเลยสักนิด ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเบาหวิวราวกับขนนก...แต่เพียงไม่นานเขาก็วางร่างฉันลงบนม้านั่งก่อนจะพูดเสียงเบา

 

 

ขอโทษนะครับ ผมต้องรีบไปเรียนพิเศษแล้ว...เพราะงั้นคงพาไปห้องพยาบาลไม่ได้...”

 

 

พ่อหนุ่มผิวน้ำนมขอโทษฉันทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด และฉันก็ได้แต่นั่งมึนคล้ายตกอยู่ในภวังค์ชนิดที่ทำให้ลืมภาษาญี่ปุ่นไปชั่วขณะ ตอนที่เขาย่อตัวลงตรงหน้าฉันแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนของตัวเองพันที่เข่าของฉันเอาไว้...

 

 

ไม่ต้องหรอกค่ะ...”

 

 

ไม่เป็นไรครับ” เขาขัดฉันที่กำลังจะห้ามด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับยิ้ม...วินาทีที่เขายิ้ม ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพลันสว่างสดใสขึ้นมาในพริบตา “ผมขอตัวก่อน...”

 

 

เอ่อ...”

 

 

เขาหยุดเดินก่อนจะหันกลับมาอีกครั้งเมื่อฉันเรียกเขาเอาไว้ “ครับ? :)”

 

 

คุณ...ชื่ออะไรเหรอคะ”

 

 

...อิชิอิ โยชิยูกิครับ”

 

 

...!”

 

 

ขอให้กลับบ้านได้โดยปลอดภัยนะครับ” อิชิอิคุงโค้งให้ฉันอีกทีด้วยกิริยาท่าทางสุภาพเรียบร้อยเหมือนเป็นคุณชายที่หลุดออกมาจากหนังสมัยเอโดะ...จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไปด้วยสปีดที่ไม่ถึงกับวิ่ง แต่ก็เร็วทีเดียว ทำให้ได้แต่มองตามหลังเขาไปตาละห้อยเท่านั้น...

 

 

[ชิบุยะ ชิบุยะเอคิ... (สถานีชิบุยะ...) สึงิวะ อิเคจิริโอฮาชิ... (สถานีต่อไปอิเคจิริโอฮาชิ...)]

 

 

ดูสิ...มองตามจนรถไฟมาเลย...

 

 

จะว่าไปก็เจ็บเหมือนกันแฮะ ที่เมื่อกี้ไม่รู้สึกเจ็บเท่าไหร่เป็นเพราะถูกนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นสะกดจิตเอาหรือเปล่านะ...?

 

 

ฉันยกมือขึ้นทาบเหนือหัวใจตัวเอง ก่อนจะพบว่าฉันไม่ได้ฝันไป...หัวใจฉันมันกำลังเต้นแรงอยู่จริงๆ

 

 

ドキ。。。ドキ。。。 (โดคิ โดคิ... ตึกตัก...ตึกตัก...)

 

 

เหมือนกับเมื่อตอนนั้น...

 

 

'大丈夫ですか。 姫様 。。。ไดโจบุเดสกะฮิเมะซามะ? (เป็นอะไรรึเปล่าครับท่านหญิง?)'

 

 

เสียงนุ่มๆ ของซามูไรหนุ่มที่เป็นรักแรกของฉันเมื่อสี่ปีก่อน...กับเสียงนุ่มๆ ของหนุ่มโรงเรียนชายล้วนอาซาบุที่ช่วยฉันไว้เมื่อกี้นี้... มันซ้อนทับกันได้พอดีจนแทบไม่น่าเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริงไม่ใช่การ์ตูน

 

 

'อะ...เอ่อ... คือว่า...'

 

 

'ครับ? :)'

 

 

'คุณซามูไร...ชื่ออะไรเหรอคะ'

 

 

'เรียกผมว่า 'โยชิ' ก็แล้วกันครับ :)'

 

 

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

ฉลองปกหลุดค่ะ >//////< คือปกแบบ... 4%%&%$#$%$#^$#$#% มาก

#เกินจะบรรยาย

#ยอมแล้วทูนหัวขอถวายตัวให้หนุ่มญี่ปุ่น

ฮือออออ รักกกกกกก >////< เห็นปกแล้วต้องรีบมาอัพเลย!

ใครฟิน ใครอยากอ่านต่อ เหมือนเดิมนะคะ เมนต์ค่ะ >O<

ขอเมนต์เป็นกำลังใจหน่อยน้าาาา~ >O<

 

 

 

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #788 n1i2c3e4 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 03:18
    อยากได้แบบนี้ม้างงงง งื้อออ
    #788
    0
  2. #780 Ser (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 21:55
    คุณซามูไรกับอิชิอิเป็นเดียวกันแน่ๆ
    #780
    0
  3. #779 Ser (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 21:54
    คุณซามูไรกับอิชิอิเป็นเดียวกันแน่ๆ
    #779
    0
  4. #773 RawisaraHongsa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 14:05
    แอร๊ย!!!^๏^
    #773
    0
  5. #771 asamapornkid (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 20:33
    โคเฮ นายจะมาโพล่อีกเรอะ-_-;;
    #771
    0
  6. #770 Sakura (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 14:19
    ชอบคู่นี้มากๆๆๆๆน่ารักสุดๆอ่านหลายรอบก็สนุกเหมือนเดิม น่ารักๆๆๆๆ
    #770
    0
  7. #765 az09129 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 17:30
    เป่าๆ แย่งแฟนยูเมะรึป่าว
    #765
    0
  8. #741 0880608174 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 18:46
    เอาอีก เอาอีก เอาอีก ฮับฟิน-/////////////-
    #741
    0
  9. #737 vrb1thai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 10:39
    น่ารักกกกกกกกกกกกก
    #737
    0
  10. #499 kiki-tabphy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 17:18
    ชอบมากค่ะ ฟินนนน~~~~
    #499
    0
  11. #453 koshimako (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 13:17
    มาอ่านอีกรอบ ทำไมตอนนี้แลดูโคเฮพูดมากจัง ฮ่าๆๆๆๆ สงสัยเลิฟๆ 
    #453
    0
  12. #231 mamadragon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 23:35
    อิชิอิ กรี๊ดดด สุภาพบุรุษมากก รักอ่า
    #231
    0
  13. #205 natchita-s (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 20:32
    ชอบอ่าา นางเอกคล้ายๆเราเลย 5555 
    #205
    0
  14. #192 meme (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 11:59
    มีโคเฮด้วย555 คิดถึงจัง รู้โนโซมินิสัยคล้ายๆเรานะเนี่ย>_____
    #192
    0
  15. #159 waramat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 17:45
    สนุกค่าาา ชอบ>///<
    ตอนเเรกก้ตกใจว่าไหงเป็นโคเฮจังได้
    รักอิชิอิรักโคเฮ 
    รักคนเเต่งค่าา  อัพไวๆๆน่าาา

    #159
    0
  16. #158 Jam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 15:01
    สนุกมากเลยค่าาาาาาายิ้มไม่หุบเลย
    #158
    0
  17. #156 Lavendergirl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 11:19
    กรีดร้องในใจ อิชิอิ~~
    #156
    0
  18. #155 โลกสีชมพู (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 09:26
    ชอบโนโซมิมากอ่ะเจรงงงง

    #อ่านเเล้วถูกชะตากับโนโซมิมากกกกกกก

    #แต่ก็ฟินกะซามูไรสุดหล่อออออออ

    #โคเฮโผล่มา ยังทำให้ใจเก๊าเต้นได้เลยยยยย >
    #155
    0
  19. #153 pim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 00:24
    5555+ เห็นด้วยกับพี่อายเลย ปกเรื่องนี้แบบ...@%98udi1e////+ เกินบรรยายจริงๆ

    เห็นครั้งแรกนั้งกรีดร้องอยู่หน้าโทรศัพท์ ต้องยกความดีความชอบฝห้พี่แฝด! >
    #153
    0
  20. #152 likeexosnsd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 23:05
    เอาโคเฮไปเก็บทีคะ ตอนนี้หลงรักอิชิอิคุงแล้ว 5555
    #152
    0
  21. #151 sweethot (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 21:14
    ฟินนนนนนน โคเฮโผล่มาแบบ...แอร๊ยยยย อิชิอิคุงน่ารักกกกกก >///////< 
    #151
    0
  22. #150 195195 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 19:07
    โยชิจังงงงงง >_< 555555555555
    #150
    0
  23. #149 morishima12 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 19:06
    อ้ายยย ฟินนนค่าาา >///<
    #149
    0
  24. #148 shiro40 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 18:43
    อิชิอิคุงงงงงงง >_<
    #148
    0
  25. #147 11proudly (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 17:57
    น่ารักมากอ่า >///<#เขิน
    #147
    0