♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 24 : 梅花 ❀ กลีบพิเศษ III {end}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,923
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    4 ม.ค. 58




梅花

เหมยฮวากลีบพิเศษ III {end}

 
 

แกรก แกรก แกรก...

           

น่าเบื่อ!

            ไม่มีอะไรน่าเบื่อไปกว่าการไม่ได้รับจดหมายมาสามปีเต็ม!

 

            ป๋ายเซียนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนทำอะไรผิด หลังจากที่ได้เจอกับผู้ช่วยเหลือตนในวันนั้น เช้าวันต่อมาก็ไม่มีจดหมายน้อยๆ ที่ควรจะวางอยู่ตรงหน้าต่างดั่งเช่นทุกวัน ป๋ายเซียนพยายามเขียนจดหมายฉบับแล้วฉบับเล่าวางไว้ที่หน้าต่างเพื่อหวังว่าอีกคนจะรับมัน

 

...แต่ก็ไม่...

 

และพอนึกย้อนไปถึงคำพูดที่เขาทิ้งไว้ให้ก่อนหายไป ข้าขอเวลาสามปี ข้าสัญญาว่าจะทำให้สำเร็จ ป๋ายเซียนก็ถึงกับพ่นลำหายใจออกมาอย่างห่อเหี่ยวใจ...ตั้งสามปีเชียวนะ...คิดถึงจะแย่!

 

“ท่านพ่อก็ไม่อยู่ให้ข้าอ้อน หายไปงานเลี้ยงต้อนรับว่าที่แม่ทัพคนใหม่อยู่นั่นแหละ ฮื่อ!” หงุดหงิดที่รู้สึกเหมือนถูกชายผู้นั้นทอดทิ้งแล้วก็พาลไปต่อว่าบิดาเสียอย่างนั้น

“เฮ้อ...อีกห้าวันข้าก็จะอายุสิบแปดแล้ว พอหลังจากวันเกิดข้าหนึ่งวันก็จะครบสามปีที่ท่านบอกแล้วนะ...ใจคอจะไม่กลับมาก่อนเลยหรือไง...” คุณหนูตัวน้อยบ่นระคนน้อยใจออกมา พอตนอายุสิบแปด ถัดไปอีกหนึ่งเดือนก็จะเป็นวันสอบคัดเลือกประจำปี แว่วมาว่าท่านพ่อน่ะอยากให้ตนแต่งงานแล้ว ก็เลยจะให้ไปสอบเป็นผู้สืบเชื้อสาย

 

ดูสิ! มีลูกชายแท้ๆ แต่จะให้ไปสอบเป็นผู้สืบเชื้อสาย

ไม่ถามลูกสักคำว่าอยากสืบเชื้อสายกับใครหรือไม่ ป๋ายเซียนน่ะ มีเจ้าของหัวใจแล้วนะ!

 

จะบอกท่านพ่อหรือว่ามีคนรักแล้ว? ท่านพ่อคงได้ขำยกใหญ่น่ะสิ ใครจะไปเชื่อว่าป๋ายเซียนคุยกับใครที่ไหนก็ไม่รู้มาตั้งเจ็ดปี หนำซ้ำยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาอีกด้วย หากบอกว่ารักเขาหมดใจแล้วต่อให้ไม่ใช่ท่านพ่อ เป็นใครมาฟังเข้าก็คงขำ...อีกอย่าง...ป๋ายเซียนก็ไม่รู้ว่าด้วยซ้ำว่าคนที่หายหน้าไปสามปีนั้นจะกลับมาหรือเปล่า

 

โถ...คนหายไปจะรู้ไหมว่าคุณหนูตัวน้อยน่ะ คิดถึงเสียจนคิดมากทีเดียว...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

 

เสียงฟาดฟันของศาสตราวุธกระทบกระทั่งกันดังลั่นไปทั่วพื้นที่ นายทหารหนุ่มไฟแรงกวัดแกว่งปลายดาบอย่างชำนาญการ บนกายแกร่งมีเกราะหุ้มอยู่แต่ก็ใกล้ขาดเต็มทน เนื่องจากศัตรูเพ่งเล็งและรุมล้อมมาที่เขาเพียงคนเดียว

 

“ยอมแพ้เสียเถอะทหารของพวกท่านใกล้ตายกันหมดแล้ว” หัวหน้ากองโจรที่ต้องการยึดพื้นที่ชายแดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน บุรุษหนุ่มกายกำยำวัย 21 ปีตวัดสายตาชำเลืองมองไปยังรอบๆ นายทหารชั้นผู้น้อยที่รบรากับศึกต่างๆ มาตลอดสามปีอ่อนแรงและพ่ายแพ้เป็นจำนวนมากดังว่า

 

“หึ...แต่ข้ายังไม่ตายหนิ” แสยะยิ้มอย่างร้ายกาจกำดาบในมือแน่นก่อนจะต่อสู้กันอีกครั้ง แม้จะเหนื่อยหอบเพราะสู้รบมาข้ามวันข้ามคืนแล้วแต่สัญชาตญาณนักสู้มีหรือจะยอมพ่ายแพ้โดยง่าย

 

...มีแต่จะสู้จนชีวิตหาไม่...

 

“อ๊ากกกกก” ร้องออกมาเมื่อถูกปลายดาบจากฝั่งคนชั่วฟันลงมายังแขนซ้าย หยาดเลือดสีแดงไหลเป็นทางจนรู้สึกชาหนึบไปหมด...ท้ายที่สุดก็ขยับไม่ได้ เหลือเพียงแต่มือขวาข้างเดียวที่ยังคงกำดาบด้วยสายเลือดนักสู้

“แม้ท่านจะเก่งต่อสู้กับลูกน้องของข้าที่รุมท่านจนเหลือเพียงแค่ข้ากับลูกน้องอีกสองคน แต่คราวนี้ท่านไม่รอดแน่!” หัวหน้ากองโจรคำรามเสียงดังก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องอีกสองคนที่ล้อมอยู่เงื้อมดาบขึ้นฟันพร้อมกัน

 

“อ๊ากกกกกก!

.

.

.

.

“ท่านชานเลี่ย...” เสียงเรียกจากขุนนางจากวังหลวงเรียกสติคนที่กำลังเหม่ออยู่ให้กลับมา ชานเลี่ยสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนจะยิ้มรับของขวัญจากอีกฝ่าย

“ขอบคุณขอรับ”

“แผลท่านใกล้หายดีหรือยัง ตอนม้าเร็วมาส่งข่าวหลังจากชนะข้าศึกว่าท่านได้รับบาดเจ็บสาหัสอาการร่อแร่เต็มทีน่ะ ฝ่าบาทถึงกับนั่งไม่ติดเพราะกลัวจะเสียนายทหารฝีมือดีไป”

“ข้าดวงแข็งน่ะท่านเสนาบดี ไม่ตายง่ายๆ หรอกขอรับ นี่ก็ผ่านมาร่วมสองเดือนแล้ว แผลที่หลังของข้าก็หายเกือบไม่มีร่องรอยใดๆ แล้ว ต้องขอบคุณยาจากท่านเสนาบดีและจากฝ่าบาทที่ส่งมาให้นะขอรับ” ยิ้มรับด้วยความยินดีก่อนจะเริ่มคุยเรื่องอื่นต่อในงานเลี้ยงฉลองที่รบชนะทุกศึกในจวนของตน

 

...ในวันนั้นชานเลี่ยเองก็เกือบไม่รอบ เพราะมีเพียงคนเดียวและมือเดียวที่สามารถต่อสู้ได้ จึงตัดสินใจตวัดคมดาบใส่หัวหน้ากองโจรที่ลำคอจนขาดวิ่นแต่ก็ได้รับมาซึ่งบาดแผลฉกรรจ์จากลูกน้องกองโจรที่ฟาดฟันมาเต็มกลางหลัง...ดาบสองเล่มนั้นเอาชนะเกราะเน่าๆ ที่ผ่านปลายดาบนับพันจนขาดวิ่นอย่างแน่นอน

 

เกือบทนกับบาดแผลไม่ไหวอยู่แล้ว หากแต่คิดถึงหน้าคุณหนูตัวน้อยที่ได้ให้คำสัญญาเอาไว้ก็ทำให้กลั้นใจสู้และอยู่รอดมาจนถึงวันนี้...แต่ก็กินเวลารักษาเป็นแรมเดือน...

 

“ลูกชายของท่านเก่งกาจฝีมือดี หนำซ้ำผลงานยังเป็นที่น่าพอใจ ข้าว่าฮ่องเต้จะต้องพูนบำเหน็จให้สกุลพู่และได้เลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพใหญ่ตามบิดาแน่นอน”

“หามิได้ขอรับท่านเสนาบดี ที่การศึกเป็นไปได้ดีเช่นนี้ก็เพราะท่านอาจารย์เปี้ยนที่คอยชี้แนะแผนการและฝึกปรือฝีมือข้าตั้งแต่ยังเล็กน่ะขอรับ”

“ฮ่า! ลูกศิษย์คนนี้นี่ช่างเอาใจข้าเสียจริง” นายท่ายสกุลเปี้ยนที่นั่งอยู่ข้างบิดาของตนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสดงถึงความดีใจเป็นอย่างมาก รวมถึงบิดาของตนก็พยักหน้าเห็นดีเห็นงามกับคำพูดตน

“ท่านพู่ บุตรชายของท่านนี่ช่างพูดช่างจามาตั้งแต่เด็ก จนโตมาเป็นหนุ่มพร้อมออกเรือนก็ยังพูดจาอ่อนน้อมอยู่เลย ข้าล่ะภูมิใจแทนท่านเสียจริงๆ” เสียงหัวเราะของแม่ทัพใหญ่สกุลพู่และท่านที่ปรึกษาสกุลเปี้ยนดังขึ้นด้วยความยินดี

“ชานเลี่ยยังหนุ่มยังแน่น อายุแค่ยี่สิบเอ็ดแต่กลับมีคุณความดีเป็นศิษย์ที่รู้บุญคุณ เอาล่ะ...ตามสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าหากเจ้าชนะศึกใหญ่กลับมาข้าจะมอบของขวัญให้แก่เจ้าเป็นอะไรก็ได้ในจวนของข้า...”

“...”

“เจ้าอยากได้อะไร”

“เอ่อ...”

“ดาบพันปีของตระกูลข้ารึ? หรือสาวใช้คนใด ทรัพย์สมบัติก็...”

“หาไม่ขอรับท่านอาจารย์...ข้ามิได้อยากได้สิ่งของพวกนั้นเลย...”

“แล้วเจ้าอยากได้สิ่งใดกัน บอกมาเถอะไม่ต้องเกรงใจ”

“...”

“...”

“...ข้า...ข้าไม่รู้ว่าท่านอาจารย์จะโกรธข้าหรือไม่ แต่ข้าขอบังอาจขอสิ่งสำคัญของท่านอาจารย์”

“?”

“...คุณหนูป๋ายเซียนขอรับ...”

!!!

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

ปลายนิ้วเรียวบรรจงดีดสายพิณไปตามเพลง สายลมพัดผ่านจนเส้นผมดำขลับปลิวสไวไปตามสายลม บรรยากาศยามบ่ายช่างดูอบอุ่นและน่ารื่นรมย์...แต่ใจคนดีดเพลงพิณหาได้มีความสุขไม่...

จู่ๆ เมื่อคืนก่อนหลังจากที่บิดากลับมาจากงานเลี้ยงฉลองว่าที่แม่ทัพใหม่ก็ตรงเข้ามาหาตนถึงในห้อง แววตาดูโกรธาและตะเบงถามเสียงเกรี้ยวกราด

 

...เจ้าแอบพบชายใดหรือเปล่า!...

 

จู่ๆ ก็ถูกถามคำถามแปลกประหลาดเสียอย่างนั้น ริมฝีปากเล็กยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยตอบคำถามใดออกไปผู้เป็นพ่อก็ตัดจบด้วยคำพูดของตนเองก่อนจะเดินออกจากห้องไปเสียอย่างนั้น

 

...เจ้าต้องแต่งงานกับคนที่พ่อเลือกให้เท่านั้น!...

 

ไม่รู้หรอกว่าท่านพ่อน่ะโมโหใครมา แต่การที่ท่านพ่อพูดด้วยน้ำเสียงดุดันเช่นนั้นก็ทำให้ป๋ายเซียนใจไม่ดี หนำซ้ำวันรุ่งขึ้นก็เร่งให้ช่างตัดเสื้อมาวัดตัวตัดชุดงานแต่งแล้วบอกว่าจะให้ตนแต่งงานในวันเกิดครบ 18 ปีที่ใกล้จะถึงนี้...และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ป๋ายเซียนเหม่อลอยนั่งดีดพิณเพลงเศร้าด้วยใจที่ไม่เป็นสุข

 

...จิ๊บ จิ๊บ...

 

“เฮือก!!!” คนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงยินของปีศาจตัวจ้อย...อีกแล้ว...มาอีกแล้ว! ป๋ายเซียนเบิกตากว้างเตรียมลุกขึ้นหนีเจ้าปีศาจมีขนน่าเกลียดน่ากลัว แต่หากความคิดชั่ววูบก็แทรกขึ้นมา...

 

ในเมื่อครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เจอกันเป็นเพราะมีปีศาจปรากฏตัวเช่นนี้ล่ะก็...อยากจะลองเสี่ยงดูอีกสักครั้งว่าเขาจะยอมออกมาพบตนอีกหรือเปล่า...หากไม่ยอมมาพบหน้ากันล่ะก็ขอยอมถูกปีศาจต้องตัวจนตายไปเสียยังดีกว่า...

 

จิ๊บ จิ๊บ...

 

ลูกเจี๊ยบตัวจ้อยส่งเสียงร้องตามประสาของสัตว์ เอียงคอซ้ายขวาเมื่อเห็นสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์อยู่ตรงหน้า...ก็แค่อยากเล่นด้วยเท่านั้นเอง...คิดดังนั้นเจ้าลูกเจี๊ยบแสนซนก็วิ่งเข้าหาคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าทันที แต่วิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงักเพราะตกใจเสียงของคนตรงหน้า

“ฮือออออ” คุณหนูตัวน้อยร้องไห้โฮถอยหลังหนีจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับขอบไม้ของศาลา เจ้าลูกเจี๊ยบแสนซื่อส่งเสียงร้องจ้อไม่หยุดก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเล็กๆ เดินหน้าเข้าหาคนน่ารักที่ชันเข่าขึ้นมากอดจนตัวสั่น

 

 พี่สาว มาเล่นกันเถอะ

 

เจ้าลูกเจี๊ยบเอ่ยออกมาด้วยภาษาตนเอง ซึ่งแน่นอนว่าคนขี้กลัวฟังไม่ออก ป๋ายเซียนแม้จะทำใจกล้าลองเสี่ยงดูแต่ความกลัวก็ไม่ได้สลัดง่ายเสียเมื่อไร กลั้นใจแทบตายแต่ก็ต้องร้องไห้ออกมาเพราะกลัวจับใจ

 

คนใจร้ายอยู่ไหนยังไม่รีบออกมาช่วยตนอีก!

 

“ฮึก...ข้ากลัว...ไม่ไหวแล้ว ฮือ...” เปล่งเสียงน้อยๆ ออกมาอย่างน้อยอกน้อยใจและไม่มีใครได้ยิน ทั้งๆ ที่ปีศาจตรงหน้าแทบจะเข้ามาใกล้ตนอยู่แล้วแต่คนที่ตนรอมาสามปีก็ยังไม่ออกมา ดี! ป๋ายเซียนจะกลั้นใจยอมถูกปีศาจมีขนฆ่าตายให้รู้แล้วรู้รอด!

“ฮื่อ!” กัดปากหลับตาแน่นพร้อมเนื้อตัวที่สั่นเมื่อเห็นว่าเจ้าปีศาจขนสีเหลืองกำลังจะเดินเข้ามาใกล้ตนอีกแล้ว แต่เมื่อวินาทีสุดท้ายก่อนที่เจ้าปีศาจน่าเกลียดน่ากลัวจะถึงตัวปลายดาบเงาวับของว่าที่แม่ทัพคนใหม่ก็แตะลงบนพื้นแล้วตวัดเอาเจ้าลูกเจี๊ยบตัวจ้อยลอยไปติดบนพุ่มไม้ที่ไหนสักแห่ง

 

และแน่นอนว่ามันคงจะไม่ตาย...ไม่ตายจริงๆ แหละน่า...

 

“ฮึก...” เสียงร้องไห้เงียบลงทันทีพร้อมกับได้ยินเสียงหอบหายใจเหนื่อยของใครบางคน ยังไม่ทันที่คนโตกว่าจะหัวมาต่อว่าด้วยใจคุกกรุ่นปนเป็นห่วง วงแขนเล็กของคุณหนูตัวน้อยก็สวมกอดเอวของตนเข้าเต็มรัก...

“ข้าคิดถึงท่าน ฮือ...” ร้องไห้ออกมาอีกครั้งแต่ครานี้มิใช่เพราะกลัวแต่เป็นเพราะความคิดถึง คนถูกกอดถึงกันอึ้งและหยุดหายใจไปชั่วขณะเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำเช่นนี้ ความรู้สึกที่อย่าจะดุ อยากจะต่อว่าคนตัวเล็กก็มลายหายไปกลายเป็นเพียงถ้อยคำในน้ำเสียงอ่อนโยนแทน

“เหตุใดเจ้าจึงไม่หนี...หืม?” ก้มมองดูคนตัวเล็กที่ซุกหน้าลงกับแผงอกของตน เพราะป๋ายเซียนตัวเล็กจึงเหมือนกับจะจมไปในอกของตนอยู่แล้ว

“ข้า...ข้าอยากรู้ว่าท่านจะมาช่วยข้าหรือไม่...”

“แล้วหากข้าไม่มาช่วยเจ้าล่ะ”

“ข้า...ข้าก็คงยอมให้ปีศาจตนนั้นฆ่าข้า...”

“เช่นนั้นเลยหรือ ข้าสำคัญกับเจ้ามากเพียงนั้นเชียวหรือ...” ถือวิสาสะลูบแผ่นหลังบางและแอบสูดดมกลิ่นหอมจากผมนุ่มสลวยให้ชื่นใจ หายไปสามปีตลอดเวลาทำศึกก็คิดถึงหน้าหวานๆ นี้แทบแย่

“...” คนตัวเล็กไม่ตอบแต่ก็พอรู้อยู่แล้วว่าคงเขินอาย ชานเลี่ยหัวเราะน้อยๆ กับเด็กน้อยวัยสิบแปดที่แสนเอาแต่ใจ

“ท่านหายไปสามปี...ข้านึกว่าท่านลืมข้าไปเสียแล้ว...”

“ข้าขอโทษนะป๋ายเซียน ตอนนี้ข้าเสร็จธุระหมดแล้วล่ะ”

“ถ้าเช่นนั้นขอข้าเห็นหน้าท่านเป็นครั้งแรกได้หรือไม่” พูดไปก็เขินไปนั่นแหละ ป๋ายเซียนกัดริมฝีปากอย่างตื่นเต้น แต่คำตอบที่ได้รับกับทำเอาจิตใจห่อเหี่ยวอีกครั้ง

“รอเจ้าอายุสิบแปดก่อนเถอะ”

“แต่ข้ากำลังจะแต่งงานนะ!” ป๋ายเซียนโพล่งออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่นานคนตัวเล็กก็เริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

“ข้าจะแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ที่ท่านพ่อเลือกให้ในวันเกิด...ท่านก็ยังใจร้ายไม่ยอมให้ข้าเห็นหน้า แม้แต่ชื่อท่านก็ไม่เคยบอก...”

“...”

“ข้าไม่อยากแต่งงาน...” คำตอบเสียงสั่นๆ นั้นทำใจของลูกชายแม่ทัพใหญ่กระตุก ชานเลี่ยไม่สามารถพูดสิ่งใดได้นอกจากขอโทษคนตัวเล็กอยู่ในใจ

“แม้นเจ้าจะแต่งงานกับใครก็ตาม แต่ข้าสัญญาว่าวันนั้นข้าจะเปิดเผยใบหน้าให้เจ้าเห็น”

“อย่างไรกัน...”

“ต้องมีสักทาง...เชื่อใจข้านะ ป๋ายเซียน...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“อย่ามาแตะตัวข้านะ!” ป๋ายเซียนสะบัดแขนทันทีที่เข้าถึงห้องหอ วันนี้ตนอายุครบ 18 ปีแล้วก็เท่ากับเป็นวันแต่งงานของตน ปายเซียนร้องไห้จนตาบวมแต่ก็ไม่กล้าขัดใจบิดาแล้วก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะขัดขืนด้วยเหตุผลใด...

 

มีคนรักอย่างนั้นหรือ?

...อีกฝ่ายยังไม่เห็นบอกรักหรือขอแต่งงานเลย...

 

จะเอาอะไรไปอ้างได้ หากไม่แต่งวันนี้ วันหน้าก็ต้องแต่งอยู่ดี ป๋ายเซียนทำได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมอย่างไม่มีทางขัด ใบหน้าของคนที่ตนแอบรักหรือก็ยังไม่ได้เห็นรวมไปถึงใบหน้าของสามีผู้นี้ด้วย!

 

ข้าจะไม่มองหน้าเขา เพราะข้าจะไม่ยอมเป็นเมียเขาแน่!

 

“...” ผู้เป็นสามีร่างกายสมบูรณ์พร้อมไม่เอ่ยปากใดๆ ทั้งสิ้นนอกเหนือจากเดินไปยังเตียงนอนแล้วตบมือลงบนเตียงดังปุๆ ราวกับเรียกป๋ายเซียนกลายๆ คุณหนูตัวน้อยมีหรือจะยอมจึงได้กอดอกหันหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นหน้าคนที่ตนไม่ได้รัก

“อ๊ะ” ร้องเสียงหลงเมื่อถูกช้อนตัวขึ้นแนบอก คุณหนูตัวน้อยดิ้นดุ๊กดิ๊กพร้อมเปล่งเสียงร้องโวยวายแลดูน่ารักน่าชังในสายตาคนมอง

“อย่าทำอะไรข้านะ อย่าเพิ่งเข้าหอในคืนนี้ได้หรือไม่!” รีบยกแขนดันตัวอีกฝ่ายออกเมื่อผู้เป็นสามีอุ้มตนมานั่งบนตัก

 

น่าเกลียด! มาอุ้มข้านั่งตักตัวเองได้อย่างไรกัน ท่าทางล่อแหลมเป็นที่สุด!

 

“เฮ้ย!” ร้องลั่นเมื่อผ้าแดงคลุมหน้าถูกเปิดออกโดยฝีมือของอีกฝ่าย ป๋ายเซียนหลับตาปี๋เพราะไม่ยอมมองหน้าบุรุษไร้มารยาทผู้นี้หรอก!

“อายุครบ 18 แล้วไม่อยากเห็นหน้าข้าหรือ? ก็ไหนว่าอยากเห็นมากนักไง...” ประโยคแปลกๆ กับน้ำเสียงคุ้นเคยทำให้คนตัวเล็กเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ ดวงตาเรียวรีกวาดสายตามองทั่วใบหน้าคนพูดอย่างไม่เข้าใจ

“ท่านพูดอะไรน่ะ ท่าน...ท่านรู้เรื่อง...”

“ปิ่นปักผมที่ข้าซื้อให้เมื่อสามปีก่อนเจ้านำมันมาประดับผมในชุดแต่งงานด้วยหรือ...ข้าดีใจจัง”

“หมะ...หมายความว่าอย่างไร...” ป๋ายเซียนถามเสียงสั่นส่วนในใจนั้นก็เต้นถี่รัวราวกับมีคนนับพันวิ่งวุ่นกันอยู่ในอก

“ข้าขอเวลาเจ้าสามปีเพื่อไปทำศึกสงครามจนได้ยศตำแหน่ง...ทีนี้ข้าก็จะได้กล้าขอเจ้ากับท่านอาจารย์เปี้ยนได้โดยที่เจ้าไม่ต้องอายว่าแต่งงานกับคนต่ำต้อย...”

“ทะ ท่าน...ท่านเป็นคนที่เขียนจดหมายหาข้ามาตลอดเจ็ดปีจริงๆ หรือ...”

“จำเสียงข้าไม่ได้หรืออย่างไร...”

“ฮึก...เป็นท่านจริงๆ ใช่หรือไม่...”

“แน่นอน...ป๋ายเซียนของข้า...” เช็ดน้ำตาให้คนตัวเล็กอย่างแผ่วเบาแล้วมอบจูบที่แสนอ่อนหวานเพื่อปลอบโยนคนตัวเล็กขี้แย...คุณหนูตัวน้อยหน้าแดงแปร๊ดเมื่อชานเลี่ยชกชิงความหอมหวานจากริมฝีปากอิ่มจนหนำใจ กำปั้นน้อยๆ ทุบอกคนลามกอย่างเขินอายก่อนจะซบหน้าลงกับแผงอกกว้างเพื่อซ่อนใบหน้าเมื่อทนสายตาร้องแรงที่อีกฝ่ายมอบให้ไม่ไหว

“ข้าตกใจแทบแย่ตอนที่เจ้าบอกว่าจะแต่งงานกับคนที่พ่อเจ้าเลือกให้...แล้วข้าก็นึกขึ้นได้ว่าผู้นั้นแหละคือข้าเอง ฮะๆ”

“ฮื่อ!” ป๋ายเซียนเขินอายจะรู้สึกเหมือนตัวจะระเบิดเพราะอีกคนเอาแต่พูดข้างหูจนขนลุกซู่ไปหมด

“ข้าขอเจ้าจากท่านอาจารย์เปี้ยนแล้วสารภาพว่าข้ารู้จักเจ้าได้อย่างไร วันนั้นท่านอาจารย์เปี้ยนเล่นงานข้าเกือบตายด้วยฝ่ามือเดียวเพราะโมโหที่ข้าแอบพบเจ้า...”

“...”

“...แล้วก็กลับไปเลยทำเอาข้าใจหาย แต่อีกวันหนึ่งก็ส่งเด็กในโรงฝึกมาบอกให้ข้ามาคุยเรื่องงานแต่งงาน...”

“แล้วทำไมท่านไม่บอกข้าล่ะว่าท่านคือคนที่จะแต่งงานกับข้า”

“ถ้าเช่นนั้นข้าก็ไม่มีโอกาสได้เห็นเจ้าพยศเช่นนี้น่ะสิ”

“คนบ้า!” ถึงปากว่าต่อว่าเขาอย่างนั้นแต่เสียงหัวเราะน้อยๆ ก็ดังออกมาจากปากของคนทั้งคู่ ดวงตาสบกันถ่ายทอดความรู้สึกรักและห่วงหาจนหมดสิ้น

 

ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรโน้มเข้าหาใบหน้าหวานสวยราวกับเทพธิดาที่ดูแล้วเข้ากันอย่างไม่มีที่ติแล้วประทับจูบลงบนหน้าผากนวลก่อนจะไล้ริมฝีปากลงมาเรื่อยๆ จนถึงริมฝีปากบางที่แสนเย้ายวนอีกครั้ง...ครานี้ชานเลี่ยจะกินให้อิ่มจริงเชียว

 

“อื้อ...ท่าน...” ป๋ายเซียนผละหน้าออกมาหอบหายใจเมื่อถูกขบเม้มริมฝีปากเสียจนหายใจไม่ทัน สบตากับคนที่จับตัวเองนอนราบกับเตียงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้อย่างคาดโทษ แต่ถึงอย่างนั้นคนโตกว่าก็ไม่กลัวหนำซ้ำยังโน้มหน้าลงมอบจุมพิตที่ต้นคอขาวจป๋ายเซียนสะดุ้งเฮือก...

“เรียกพี่ชานเลี่ยสิป๋ายเซียน...”

 .

.

.

.

.

.

.

.

.

.
           .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

{Cut Scene ฮิฮิ
           

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

            อ่า...เป็นความต้องการในส่วนลึกของตัวเองก็เลยแต่งงะ...แฮ่ ใครจะอ่าน Cut Scene หาเอาในเว็บฟิคของเรานะคะ อ่านก็ได้ไม่อ่านก็ได้ไม่บังคับเลยจ้า อริร้ายรอก่อนนะ เดี๋ยวก็มาวันสองวันนี้แหละ จะพยายามมมมมม

 

คุณหนูป๋ายน่ารักกว่าพระชายาอีก 555555555555555555  #คุณหนูป๋าย


ปล.เค้าจะรวมเล่มเรื่องคุณหนูป๋ายเป็นเล่มๆ เหมือนหนังสือทดลองอ่านเก็บไว้
มีใครอยากได้ป่าว 555555555 คิดว่าเล่มเล็กน่าจะไม่กี่ตังค์ ไม่น่าเกิน 50 - 60 บาท
ต้องรอถามโรงพิมพ์อีกที แต่คิดว่าไม่น่าแพง ฮี่ๆ ♥

 

 

 

S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2810 แม่ยกเลโอเอ็น (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 19:59
    น่ารักกกก
    #2,810
    0
  2. #2781 pim pimmi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 15:37
    งื้ออออออ
    #2,781
    0
  3. #2648 Beebee ja (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 23:15
    น่ารักจนวินาทีสุดท้ายจริงๆ >/////////////<
    #2,648
    0
  4. #2647 Beebee ja (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 20:20
    งืออออออ น่าร๊ากกกกกกกกกกกกก ชอบเรื่องนี้มากกกกกกกเลยคะ 
    #2,647
    0
  5. #2642 อโนเอง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 12:22
    เพิ่งจะมาอ่าน ขอด้วยนะคะ เชบัลลล anocha.ano@hotmail.com
    #2,642
    0
  6. #2580 joylnr (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 22:00
    ป๋ายเซียนน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก

    ใสๆ ไร้เดียงสาอ่ะ พี่ชานเลยแกล้งง่ายเลยดิ 5555

    ขำอ่ะปีศาจมีขน55555555555
    #2,580
    0
  7. #1789 &!Spedott. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 10:18
    คุณหนูป๋ายยยยยยตั้ลลั้กกกกกกกกกกกกกกกกกกก >___< ดิ้นแปป คนอะไรกลัวลูกเจี้ยบได้น่ารักขนาดนี้ เห็นละผมหลงเลยครับ..<3 ขอฉากคัทด้วยนะตัว ._. Bbonusself@live.com
    #1,789
    0
  8. #1757 aomamm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 03:27
    พึ่งเข้ามาอ่านขอฉาก cut seens ตอนนี้ทันมั้ยค่ะ

    ammbamak@hotmail.com
    #1,757
    0
  9. #1724 weni (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 20:27
    ฮือ~~~~~~~คุณหนูป๋ายของอิฉันน่ารักจังเลยเจ้าค่ะ ทำไมถึงกลัวได้น่ารักขนาดนี้ Kao_mano@hotmail.Co.th
    #1,724
    0
  10. #1699 mjnj (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 17:50
    ฮื่ออออออ ชอบคุณหนูป๋ายมากๆเลย ตะมายถึงได้น่ารักแบบนี้ T^T

    แย่งจากพี่ชานนะแย่งงง

    mayjae.style@hotmail.co.th
    #1,699
    0
  11. #1695 kisseu129 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 02:41
    หวายยยยย ก็คิดอยู่ถ้าหนูป๋ายเห็นปีศาจพี่ชานจะทำไง แต่กระจ่างละ เลือดทะลักเต็มม่านเลยทีเดียว...5555555 ขอบคุณที่ส่งให้นะคะ มันดีแล้วค่ะ
    #1,695
    0
  12. #1693 BToEy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 00:45
    แง้น่ารักมากกกกกกพี่ชานเห็นแล้วหลงเลยอยากปกป้องเขาเลยน่อววววก้ป๋ายน่ารักขนาดนี้มีการกลัวสัตว์มีขนฮื่อออทัมไมมุ้งมิ้งขนาดนี้ กรี้ดดดแต่งงานกันแล้ว>< อ่านเพลินเลยมาเม้นรวดเดียวเลยเน้อ ขอฉากเข้าหอหน่อยนะคะะะ toey.jubjub@gmail.com
    #1,693
    0
  13. #1654 ray (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 23:19
    น่ารักอ้ะ ขอฉากหลังม่านหน่อยนะค่ะ

    Wuyifangalaxy_00@hotmail.com
    #1,654
    0
  14. #1649 itsmelt (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 22:40
    จิ๊บๆน่ารักดีเนอะ ต่างคนต่างรอกันมาหลายปี... is.pupeach@hotmail.co.th
    #1,649
    0
  15. #1631 aumaiimm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 23:24
    พี่ชานเลี่ยของคุณหนูป๋าย ดูซื่อๆจริงใจมากเลย เขินสุดๆ

    ขอฉากคัทด้วยนะคะ ขอบคุณค่า ^^
    novemberlove_47@hotmail.com 
    #1,631
    0
  16. #1626 tenly0627 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 21:21
    ขอฉากหลังม่านด้วยคนนะคะ Chayapa_tenly@hotmail.com ขอบคุณล่วงหน้าค่า<3 ขอโทษที่ไม่ได้เม้นท์ทุกตอนแต่เราโหวตให้อยู่น้าา อย่าโกรธเค้าล่ะ .__. เราชอบเรื่องนี้มากกกกกกกกถึงมากที่สุดเป็นฟิคพีเรียดที่เราชอบพอๆกับเรื่อง 1min1secเลย ปั๋วเสวียนน่ารักมากนิสัยก็แบบไม่ยอมใครคุณหนูเอาแต่ใจงี้แล้วชานเลี่ยก็แบบซึนๆปากแข็ง ชอบคาแร็คเตอร์ของแต่ละคนมากอะ มันใช่เลย อ่านไปเขินจิกหมอนไป ต้องขอบคุณไรเตอร์ที่แต่งฟิคดีๆสนุกๆมาให้อ่านน้า คลายเครียดได้เยอะเลย ถ้ามีรวมเล่มเราจะรอซื้อนะชอบมากกกกกกกกกกก(ก.ล้านล้านตัวเลย)
    #1,626
    0
  17. #1625 patcharaporn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:28
    น่ารักมากเลย พี่ชานเลี่ย!!! ฟินนน
    ou-wee19ou-wee@hotmail.com
    #1,625
    0
  18. #1624 kisseu129 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:17
    รอมานาน ไม่แปะเห็นที่จะไม่ได้ หนูป๋ายน่ารัด เอ้ย น่ารัก.....555555 Kisseu129@gmail.com
    #1,624
    0
  19. #1623 jxperyah (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 17:33
    คุณหนูป๋ายน่ารักมากเลย ><
    ขอด้วยคนค่ะ jxperyah@hotmail.com
    #1,623
    0
  20. #1622 parkpk (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 17:07
    ไรท์เตอร์ เค้าขอตั้งแต่วันแรกยังไม่ได้เลยอ่าาาา park.pk9692@gmail.com
    #1,622
    0
  21. #1621 Dew LF (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 16:49
    ขอด้วยค่ะๆ daraporn.dew@gmail.com
    #1,621
    0
  22. #1620 plloy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 14:46
    ฟรุงฟริ้งกระดิ่งแมวมากเลยลูกเอ๋ย ไรท์สู้ๆนะคะ kurosawa_p@hotmail.co.th
    #1,620
    0
  23. #1619 Byun Sania >< (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 14:40
    แปะ nongnia1@hotmail.com กรี้ดดดด เขิลลลลลล
    #1,619
    0
  24. #1618 รักเลย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 13:58
    พี่ชานเป็นปีศาจ 5555 น้องป๋ายใสซื่อมาก น่ากินที่สุดอ่ะ ฮุฮุ -.,-
    #1,618
    0
  25. #1617 niinkjaee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 13:48
    ขอด้วยนะค้าา 
    niink.jae@hotmail.com
    #1,617
    0