♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 16 : 梅花 ❀ กลีบที่ ๑๖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    4 ธ.ค. 57




梅花

เหมยฮวากลีบที่ 16

“ห่วงมากนักหรือชายชู้ของเจ้า...”

 

            “องค์ชายอาจมีไข้ขึ้นสูงในคืนนี้เพราะสลบอยู่ในน้ำนานเกินไปหน่อย แต่ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากพะยะค่ะพระชายา” พยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับคำพูดขององครักษ์หนุ่ม ปั๋วเสวียนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อคนที่พลัดตกน้ำไปเมื่อช่วงบ่ายนั้นไม่ได้สาหัสอะไร

“คงจะตัวรุมๆ อีกสักวันสองวัน หากพระชายาเป็นห่วงก็สามารถไปเยี่ยมองค์ชายได้ที่ตำหนัก ข้าจะสั่งทหารยามเอาไว้...องค์ชายคงอยากได้คนดูแล...”

“ขะ ขอบใจท่านมาก...” ก้มหน้าหลบสายตากรุ้มกริ่มที่ดูก็รู้ว่าตั้งใจจะล้อเลียนตน ปั๋วเสวียนกลับมาทอดกายลงกับเตียงนุ่มหลังจากที่จงเหรินมาส่งข่าวเสร็จและกลับไปแล้ว เคราะห์ดีที่จงเหรินกลับมาจากการตรวจงานแทนชานเลี่ยแล้วนิพิเรนท์อยากจะแอบมาดูชานเลี่ยเสียหน่อยจึงมาถึงหลังจากองค์ชายห้าจมน้ำไปได้ไม่นาน

 

...หากจงเหรินมาไม่ทันการล่ะก็ ปั๋วเสวียนคงต้องผิดบาปไปชั่วชีวิต...

 

“อย่าคิดมากเลยเพคะพระชายา คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่แล้ววันพรุ่งพระองค์ก็ไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้องค์ชายห้าเป็นการไถ่โทษดีไหมเพคะ?” ปั๋วเสวียนเงยหน้ามองนางกำนัลคนสนิทที่เดินเข้ามากุมมือปลอบใจตนเอง

“จะ จะดีเหรอ? ขะ...ให้ข้า...ให้ข้าเช็ดตัวให้บุรุษ...”

“บุรุษผู้นั้นคือสามีของพระองค์นะเพคะ ถูกเนื้อต้องตัวกันมิน่าเกลียดอันใดเลย...”

“ยะ ยังไม่ได้แต่งงานกันเสียหน่อย” ไม่รู้เหตุใดจู่ๆ ก็พูดเสียงติดขัด ปั๋วเสวียนเม้มปากแน่นหลังจากที่จินตนาการตอนเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ว่าที่พระสวามีแล้วหน้าร้อนผ่าว

“อีกไม่กี่วันก็อภิเษกแล้วนี่เพคะ ถึงเวลานั้นก็คงได้เห็นเนื้อหนังกันมากกว่าการเช็ดตัวเป็นแน่ อาจจะเห็นทุกซอกทุกมุม...”

“ฮื้อ! เจี่ยเจียพูดอะไรน่ะ!” เบิกตากว้างกับคำพูดของนางกำนัลคนสนิทแล้วเบือนหน้าเนียนใสหันหนีทันที

 

ทำไมใครๆ ก็ยิ้มกรุ้มกริ่มล้อเลียนข้า

จงเหรินเอย... เจี่ยเจียเอย... เป็นอะไรกันไปหมด!

 

“หม่อมฉันก็พูดความจริงไงเพคะ เมื่อทำพิธีอภิเษกเสร็จก็จะส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องหอ จากนั้นทั้งสองพระองค์ก็จะต้องรวมกันเป็นหนึ่ง...”

“มะ ไม่เอานะ ข้าไม่ทำเด็ดขาด” ปั๋วเสวียนสะบัดหน้าพรืดพร้อมกับพวงแก้มใสที่ขึ้นสีชมพูเปล่งปลั่งจนคนมองต้องลอบยิ้มออกมา

“ต้องทำเพคะ คนในวังหลวงน่ะถือเรื่องประเพณีมากเลยนะเพคะ หากคู่บ่าวสาวไม่แสดงความรักฉันท์สามีภรรยากันในค่ำคืนแรกแล้วล่ะก็ ชีวิตคู่ก็จะหามีสุขไม่เพคะ”

“ยะ อย่างนั้นเหรอ...” ปั๋วเสวียนครางฮือในลำคอพลางนึกถึงว่าหากตนต้องตกเป็นขององค์ชายห้าจริงๆ แล้วจะเป็นอย่างไร

“อย่าเครียดเลยนะเพคะทั้งเรื่องงานอภิเษกและเรื่องที่องค์ชายห้าป่วย หากพระองค์ทรงรู้สึกผิดจริงๆ ก็จงไปดูแลว่าที่พระสวามีของตนเถอะนะเพคะ" เจี่ยเจียส่งยิ้มกว้างระคนเอ็นดูให้กับผู้เป็นนายก่อนจะยกถาดอาหารมื้อเย็นที่พระชายาตัวน้อยแทบไม่ได้แตะออกไป แต่ก่อนที่ร่างอรชนนั้นจะได้ก้าวผ่านประตูตำหนัก เสียงหวานของเจ้าของห้องก็เรียกรั้งตนเอาไว้

“เจี่ยเจีย!

“เพคะ?” นางหันกลับมามองเจ้านายของตนแล้วเลิกคิ้วเป็นคำถาม

“คะ คือ...เคย...เคยมีใครหนีออกจากวังบ้างหรือไม่?”

!!!” เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะหลังจากที่คนตัวเล็กเอ่ยคำถามออกไป เจี่ยเจียกระพริบตาถี่รัวทบทวนคำถามก่อนจะค่อยๆ ตอบออกไปอย่างช้าๆ

“...ไม่มีเพคะ...

“...”

“ไม่มี...”

“...”

“ไม่มีใครหนีรอดสักคน”

!!!

“...ต่อให้หนีไปได้ไกลแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องกลับมาจบชีวิตที่ลานประหารที่เดียว...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“มะ มองข้าอยู่ได้ บนหน้าข้ามีอะไรติดอย่างนั้นหรือ?” ปั๋วเสวียนละล่ำละลักถามออกมาพลางยกมือเรียวสวยลูบไล้ใบหน้าของตน คนมองจุดยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วถือวิสาสะคว้ามืองามนั้นมากุมเอาไว้แนบอก

“ข้าคงต้องบันทึกเอาไว้ในสมุดสักเล่ม...”

“...”

“...ว่าเจ้าดูและข้า”

.

.

.

ปั้ก!

“อั่ก!...” คนป่วยยกมือขึ้นกุมอกหลังจากคนตัวเล็กดึงมือออกแล้วส่งกำปั้นทุบเข้าที่อกคนพูดจาเลี่ยนหูอย่างแรง

“ผีเข้าท่านหรืออย่างไร หรือน้ำซัดไปกระแทกหินจนสมองเบลอกันแน่...” พูดรัวๆ พลางก้มหน้าซ่อนริ้วแดงขณะเก็บผ้าที่ใช้เช็ดตัวให้คนเจ้าเล่ห์ก่อนหน้านี้กับถังน้ำเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

 

ใช่แล้ว...ปั๋วเสวียนมาที่ตำหนักขององค์ชายห้าตั้งแต่เช้า

ป้อนข้าว... ป้อนน้ำ... ป้อนยา... และเช็ดตัวให้...

 

แม้จะขลาดอายอยู่บ้างที่ต้องมาชิดใกล้เพื่อดูแลคนป่วยอย่างนี้...แต่คนตัวเล็กก็ทำหน้าที่ได้ดีไม่บกพร่องแม้แต่น้อย...ดีจนองค์ชายจอมเจ้าเล่ห์เผลอตัวกุมมือสวยนั้นไว้และพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

 

...คงเป็นเพราะพิษไข้จริงๆ กระมัง...

 

“เมี้ยว~เจ้าเหมียวขนฟูตัวร้ายร้องเรียกเจ้านายของตนหลังจากที่เพิ่งตื่นจากความขี้เซา เหมยหลงวิ่งจากตำหนักพระชายาตัวน้อยมานอนเฝ้าเจ้านายที่แท้จริงของตนตั้งแต่ปั๋วเสวียนกลับมาบอก แมวน้อยแสนรู้แม้จะดื้อกับเจ้าของในบางเรื่อง แต่ท้ายสุดแล้วชานเลี่ยก็คือผู้ที่เหมยหลงรักมากที่สุด

“ว่าไงเจ้าแมวดื้อของข้า ไม่พยศข้าแล้วหรือ...ข้าป่วยอยู่อย่างนี้เป็นเวลาดีที่เจ้าจะทำคะแนนกับปั๋วเสวียนนะ” แกล้งหยอกเจ้าแมวแสนรู้ไปหนึ่งที แต่เหมยหลงกลับส่งเสียงร้องหง่าวๆ ไม่หยุดพักพลางเอาหัวกลมๆ ที่เต็มไปด้วยขนนุ่มนิ่มคลอเคลียฝ่ามือหนาของเจ้านายเป็นการออดอ้อน

 

...เป็นแมวขี้อ้อนอย่างนี้ใครเล่าจะโกรธเจ้าลง?...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

                “อะไรนะ!?” คนตัวเล็กถึงกับร้องเสียงหลงทันทีหลังจากที่วันเวลาล่วงเลยผ่านมาถึงวันที่ตนนัดกับซื่อชุนเอาไว้ คนตัวเล็กรีบวิ่งมายังตำหนักของเหล่าขุนนางชั้นสูงเพื่อขอเข้าพบบิดาหลังจากถึงเวลาที่ฮ่องเต้เสด็จกลับวังหลวง แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้อยากร้องไห้

 

“ท่านที่ปรึกษาส่วนพระองค์กำลังคุยเรื่องการแก้ไขปัญหาเขตธุรกันดารอยู่และฝ่าบาททรงรับสั่งมิให้ผู้ใดเข้าพบเวลางานพะยะค่ะ”

 

“ตะ แต่ข้ามีเรื่องด่วนอยากจะคุยกับท่านพ่อ...”

“มีเรื่องอันใดฝากกระหม่อมไว้ก่อนได้พะยะค่ะ ตามปกติแล้วกว่าฝ่าบาทกับเหล่าขุนนางจะหารือกันเสร็จก็ล่วงเลยเกือบพลบค่ำ และคืนนี้ก็ยังมีพิธีทำนายพระราชกิจอีกด้วย กระหม่อมคิดว่าท่านที่ปรึกษาส่วนพระองค์คงจะมาพบว่าที่พระชายมิได้หรอกพะยะค่ะ”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

ใบหน้าหวานหม่นลงนั่งทอดสายตาไปยังนอกหน้าต่างอย่างหมดหวัง ในใจหรือก็ภาวนาขอให้ซื่อชุนลืมวันนัดหรือไม่มาหาตนอีก อีกใจก็คิดหาคำพูดหว่านล้อมให้ซื่อชุนถอดใจและกลับไปเสียเพราะตนไม่ต้องการที่จะหนี...

 

...คิดจนหัวแทบระเบิดจะปรึกษาใครก็ไม่ได้...

 

“พระชายาทรงกังวัลเรื่องใดอยู่หรือเพคะ” เจี่ยเจียเอ่ยปากถามหลังจากที่เห็นนายของตนนั่งเหม่ออยู่นานแสนนาน ปั๋วเสวียนผินหน้ามองนางกำนัลรับใช้ส่วนตัวแล้วปล่อยให้หยดน้ำใสไหลออกมา

“พระ พระชายาร้องไห้เพราะเหตุใดกันเพคะ!” นางร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนจะรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าของว่าที่พระชายามาซับให้ใบหน้าหวาน ปั๋วเสวียนก้มหน้าร้องไห้อย่างหมดหวังกำมือแน่นแทนการระบายความในใจ

“ฮึก...” กายบางสั่นเทาจนหน้ากลัวเพราะคนตรงหน้าพยายามอย่างมากที่จะกลั้นน้ำตาและเสียงร้องเอาไว้ เจี่ยเจียใจหายวาบกับท่าทีน่าสงสารเหล่านี้ ครั้นจะกอดปลอบหรือก็มิได้ เพราะนางเองก็ไม่สามารถจะทำกิริยาล่วงเกินเช่นนั้นได้

 

...ทำได้แค่เพียงกุมมือปลอบโยนสลับกับซับน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าเนียนสวย...

 

“ฮึก...เจี่ย...เจี่ยเจีย...”

“เพคะ! เพคะ!” นางตอบรับอย่างร้อนรนเมื่อคนที่เอาแต่ร้องไห้อยู่นานสองนานเอ่ยปากพูดออกมา

“ขอทหาร...ฮึก...ให้...ให้มาคุ้มกัน...ฮึก...ตำหนักเรา...ดะ...ได้หรือไม่...” ปั๋วเสวียนพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไห้แล้วเปล่งวาจาออกมาจนคนมองสงสารจับใจ

“มะ มีเรื่องอันใดหรือเพคะ”

“ได้โปรด...ฮึก...ขอทหารเพิ่มให้ข้าที...”

“...”

“อย่า...อย่าให้ใครสักคนแอบเข้ามาได้ในคืนนี้...ฮึก...ขอร้อง...ข้าขอร้อง...” นางอ้าปากค้างหลังจากที่ได้ยินคำขอ เกือบจะหลุดปากถามแล้วว่าใครจะแอบเข้ามา หากแต่ความจำเมื่อคืนวานก็หวนกลับมายังตอนที่พระชายาตัวน้อยถามเรื่องการหนีออกจากวัง...

“มะ...ไม่มีเพคะ...”

“...ฮึก...”

“คืนนี้มีพิธีทำนายพระราชกิจ เหล่าเชื้อพระวงศ์ต่างต้องไปเป็นสักขีพยานระหว่างพิธีดังนั้นเหล่าทหารที่จะขอมาได้นั้นจะต้องอยู่ที่ลานพิธีทั้งหมด...ไม่สามารถขอใครมาเพิ่มได้ในคืนนี้เพคะ...”

“ละ แล้ว...แล้วข้าไปเข้าร่วมพิธีมิได้หรือ”

“พระองค์ยังไม่อภิเษกจึงยังไม่ถือว่าเป็นเชื้อพระวงศ์เต็มตัว...ไปไม่ได้เพคะ...” สิ้นคำตอบของนางกำนัลคนสนิท เหมยฮวาน้อยก็ร่ำไห้ออกมาราวใจจะขาดเมื่อไม่มีหนทางใดเลยที่จะหลีกหนีค่ำคืนนี้ได้ ปั๋วเสวียนกลัว...กลัวว่าหากซื่อชุนพลาดถูกจับได้ขณะลักลอบเข้าวังมาจะต้องโดนประหาร แต่อีกด้านของความรู้สึก ปั๋วเสวียนรู้สึกกังวลอย่างแปลกประหลาดรู้สึกว่าเรื่องราวจะต้องไม่จบลงอย่างที่คิดไว้สักทาง

 

ซื่อชุนจะต้องแอบเข้ามาได้สำเร็จ...

ได้แต่หวังว่าตนจะสามารถเกลี้ยกล่อมซื่อชุนได้...

 

ตกเย็นก่อนเวลาที่พิธีทำนายราชกิจจะเริ่มในอีกไม่กี่อึดใจ คนตัวเล็กซ่อนน้ำตาและความกังวลเอาไว้ก่อนจะเดินทางมายังตำหนักขององค์ชายห้าอีกครั้ง หากแต่เป้าหมายนั้นไม่ใช่ว่าที่พระสวามีของตนแต่อย่างใด

“ท่านจงเหริน...” เสียงเล็กเรียกองครักษ์หนุ่มไว้ก่อนที่จงเหรินจะมุ่งหน้าไปลานพิธี

“อ้าวพระชายา...ชานเลี่ยไปที่ลานพิธีแล้วพะ...”

“ข้าขอยืมดาบจะได้หรือไม่?”

“ห๋า?” องครักษ์หนุ่มเลิกคิ้วอย่างฉงนกับสิ่งที่ร่างเล็กตรงหน้านี้เอ่ยปากออกมา

“จะเอาไปทำอะไรหรือพะยะค่ะ”

“คือ...เอา...เอาไว้ป้องกันตัวน่ะ” มือบางกำแน่นเพราะกำลังรู้สึกกังวลใจ

“ป้องกัน? ป้องกันทำไมหรือพะยะค่ะ ที่ตำหนักพระองค์ก็มีทหารยามอยู่แล้วนี่นา...” ปั๋วเสวียนเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเหตุผลที่ให้ไปไม่หนักแน่นพอ ความวิตกกังวัลทำให้ปั๋วเสวียนลนลานจนไม่ได้เตรียมเหตุผลดีๆ มาจึงพลาดในคราแรก

“อะ อ้อ!” เงยหน้าขึ้นส่งเสียงร้องทันทีที่นึกเหตุผลดีๆ ออกก่อนจะเอ่ยปากออกไป

“ข้าเบื่อๆ ก็เลยอยากลองรำดาบเล่นดูน่ะ ตั้งแต่เข้าวังมาข้าก็ไม่ได้ฝึกฝีมือเลย กลัวว่าจะลืมวิชาไปหมดแล้ว”

“อ๋อ...ถ้าเช่นนั้นก็ได้พะยะค่ะ เดี๋ยวกระหม่อมเข้าไปหยิบดาบฝักเล็กของชานเลี่ย เอ้ย! องค์ชายห้าที่ไม่ใช้งานแล้วมาให้นะพะยะค่ะ หากต้องการเล่มใหม่ที่งามกว่านี้คงต้องรอสั่งทำ...”

“ไม่เป็นไร แค่มีดาบให้ข้าในตอนนี้ก็พอแล้ว...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

ยามดึกที่ท้องฟ้าพร่างพราวไปด้วยดวงดาว คงเป็นคืนฟ้างามสำหรับการทำพิธีทำนายพระราชกิจแต่กลับเป็นคืนที่ไม่เป็นสุขของปั๋วเสวียนเสียเลย...ตำหนักของว่าที่พระชายาแม้จะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตำหนักของว่าที่พระสวามีแต่จริงๆ แล้วก็ดูห่างไกลจากวังชั้นในไม่น้อย ในเวลาที่เชื้อพระวงศ์ต่างรวมตัวกันในลานพิธีอย่างนี้ก็คงไม่แปลกที่ตำหนักว่าที่พระชายาจะเงียบงัน

 

เงียบ...และห่างไกลจนมีใครบางคนสามารถลักลอบเข้ามาได้...

 

ฟุ่บ! เสียงล้มพับของนางกำนัลคนสนิทที่คืนนี้อยู่เฝ้าเจ้านายของตนหน้าประตูตำหนักหลังจากสูดดมกลิ่นยาสลบ ซื่อชุนลากตัวนางไปหลบไว้ในพุ่มไม้ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปยังในห้องของดวงใจตน ปั๋วเสวียนที่นอนไม่หลับเพราะรู้ดีว่าคืนนี้จะเกิดอะไรจึงนั่งรออยู่บนเตียงแล้วซ่อนดาบไว้ใต้ผ้าห่ม

 

...ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่หนี...

 

“พี่ปั๋วเสวียนข้ามารับแล้ว!” เด็กหนุ่มในชุดดำทมิฬก้าวเข้ามาในห้องพร้อมปลดผ้าที่ปิดใบหน้าไว้ออก ปั๋วเสวียนส่ายหน้าแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ

“ซื่อชุน...กลับไปเสียเถอะนะ ข้าหนีไปกับเจ้ามิได้หรอก...”

!!!

“...เจ้าต้องยอมรับชะตาฟ้าลิขิตนะ ฟ้ากำหนดให้ข้าต้องเป็นผู้สืบเชื้อสาย ข้าก็จะยอมรับ...”

“ท่านขี้ขลาดที่จะหนี! ท่านรักมัน! ท่านอยากเป็นเมียมันจนไม่ยอมหนีไปกับข้า!

“ไม่ใช่นะซื่อชุน! หัดยอมรับความจริงเสียบ้าง!

“ท่านแค่หลงเสน่ห์มันเท่านั้น อย่างไรข้าก็จะพาท่านหนี เชื่อข้าเถอะว่าในวังหลวงไม่ใช่ที่ของท่าน” ซื่อชุนพูดด้วยสายตามุ่งมั่นก่อนจะสาวเท้าเพิ่งเตรียมฉุดคนตัวเล็กไปด้วย แต่ไม่ทันจะถึงตัวดาบคมก็ถูกชักออกจากฝักแล้วชี้ตรงไปยังซื่อชุน

“กลับไปซะซื่อชุน ข้าไม่อยากจะทำร้ายเจ้านะ” มือเรียวกำด้ามดาบแน่นแม้จะรู้ตัวอยู่แล้วว่าวรยุทธ์ของตนนั้นสู้ซื่อชุนไม่ได้สักนิด

“ท่าน...” ท่าทางซื่อชุนเปลี่ยนไปในทันที ดวงตาคมหรี่ลงอย่างพินิจพิเคราะห์ก่อนจะหัวเราะออกมาแสยะยิ้มร้ายจนคนมองเสียวสันหลังวูบ

“ท่านไม่เพียงแต่จะยอมอยู่เพื่อตกเป็นเมียของบุรุษเพศ แต่ท่านกลับยกปลายดาบชี้มาที่ข้าพร้อมเอ่ยปากไล่ข้างั้นหรือ?”

“...”

“ข้าเป็นน้องของท่านนะ ท่านต้องยอมฟังในสิ่งที่ข้าขอสิ...”  พูดแค่นั้นก่อนจะถอยหลังเดินออกจากห้องไปทิ้งให้คนตัวเล็กในห้องงุนงงอยู่อย่างนั้น ปั๋วเสวียนวิ่งตามออกไปดูแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่าก่อนจะปิดประตูแล้วกลับมานั่งทบทวนเหตุการณ์เมื่อครู่

 

ซื่อชุนยอมกลับไปแล้วอย่างนั้นหรือ?

ซื่อชุนยอมรับและถอดใจไปแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่?

 

นั่งคิดไตร่ตรองอยู่ได้ไม่นานความปวดหนึบก็เกิดขึ้นที่บริเวณศรีษะ ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนขยับเขยื้อนไม่ได้พร้อมกับดวงตาเรียวรีที่หนักอึ้งจนแทบจะลืมไม่ไหว และก่อนที่จะล้มลงภาพสุดท้ายที่มองเห็นคือประตูที่เปิดออกพร้อมกับร่างของซื่อชุนที่ถือปล้องยาสลบเข้ามา...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“จะรีบไปแต่เช้าเชียวหรือ ความคิดถึงมันร้อนแรงขนาดนั้นเลยหรือไร?” องครักษ์หนุ่มวิ่งมาดักหน้าพร้อมเอ่ยปากแซวหลังจากที่เพื่อนสนิทของตนตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่แล้วตรงดิ่งมายังตำหนักของว่าที่พระชายา...ความจริงจะมาหาแต่เมื่อคืนหลังจบพิธีทำนายราชกิจ แต่ตนก็ห้ามไว้เห็นว่ามืดค่ำเหมยฮวาน้อยคงหลับไปเสียแล้ว

“ข้ารู้สึกไม่ค่อยดี” ตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะเบี่ยงตัวหลบแล้วมุ่งหน้าไปอย่างรีบร้อน จงเหรินเกาหัวกับคำตอบนั้นแล้วรีบวิ่งตามไปเช่นกัน

“อาจจะยังเช้าเกินไปพระชายาคงยังไม่ตื่น...” จงเหรินเอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ชานเลี่ยเคาะบานประตูอยู่หลายทีแต่ก็ไม่รับรับการตอบรับ

“อาจจะอาบน้ำอยู่ก็ได้...” จงเหรินหุบปากสงบคำลงทันทีเมื่อเห็นสายตาคมดุที่ตวัดมาอย่างรำคาญ...ก็นะ...นานๆ ทีชานเลี่ยจะดูจริงจัง และองค์ชายห้าก็ไม่รีรอสิ่งใดทั้งนั้น มือหนาผลักบานประตูเดินเข้าไปทันที

“นะ นี่มันอะไรกันเนี่ย...” เป็นอีกครั้งที่องครักษ์ผิวเข้มเอ่ยปากออกมา แต่ครานี้จะให้ความรู้สึกต่างกันเมื่อพบว่านางกำนัลคนสนิทที่มีนามว่าเจี่ยเจียถูกจับมัดมือกับเตียงพร้อมด้วยผ้าปิดปากไม่ให้ส่งเสียง จงเหรินรีบวิ่งเข้าไปแก้เชือกให้หญิงสาวต่างจากที่ชานเลี่ยค่อยๆ นั่งลงกับพื้นแล้วอุ้มสิ่งหนึ่งขึ้นมาอย่างช้าๆ

 

“เมี้ยว~” แมวน้อยที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นร้องออกมาเมื่อถูกผู้เป็นนายโอบอุ้ม เหมยหลงชุ่มไปด้วยเลือดแต่ยังไม่ถึงกับขาดใจ หน่วยตาคมมองเห็นแผลที่ข้างลำตัวของเจ้าแมวน้อยแล้วก็เห็นว่าคงถูกคมดาบฟาดลงมาอย่างไม่จงใจนะ

“เกิดอะไรขึ้นเจี่ยเจีย!” จงเหรินเอ่ยถามทันทีที่แก้เชือกให้นางกำนัลเสร็จ

“หมะ หม่อมฉันไม่รู้เพคะ จู่ๆ โลกก็มืดไปหมด ตื่นมาอีกทีหม่อมฉันก็ถูกมัดมือมัดปากเอาไว้แล้ว”

“แล้วพระชายาล่ะ?” จงเหรินเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย เจี่ยเจียผุดลุกพรวดพราดวิ่งไปทั่วตำหนักก่อนจะกลับมาทรุดลงกับพื้นกลางห้องแล้วเริ่มร้องไห้ออกมา

“มะ ไม่เจอเพคะ...ฮึก...ไม่เจอพระชายา...” นางร้องไห้อย่างหนักเพราะกลัวหัวหลุดจากบ่าและยังไม่รู้อีกด้วยว่าเจ้านายของตนหายไปไหน

“เป็นไปได้อย่างไร พระชายาไปเดินเล่นที่ไหนแล้วไม่บอกเจ้าหรือเปล่า?” จงเหรินพยายามหาเหตุผลดีๆ เพื่อไม่ให้สถานการณ์เลวร้ายลง หันหลังกลับมายังเพื่อนสนิทที่ฉีกเนื้อผ้ามาห้ามเลือดให้สัตว์เลี้ยงแสนรักเอาไว้

“เมื่อวาน...ปั๋วเสวียนมาขอยืมดาบจากข้า...” ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงนึกอยากพูดเรื่องดาบออกมา อาจเป็นเพราะจงเหรินก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเหตุการณ์จะปกติ

“มะ เมื่อวาน...พระ...พระชายาทรงถามหม่อมฉัน...ฮึก...ถาม...ถามถึงว่าเคยมีใครหนีออกจากวังหรือเปล่าเพคะ...”

!!!” นางก้มหน้าร้องไห้อย่างหนักเพราะนึกไม่ถึงว่าพระชายาตัวน้อยจะทำอย่างที่ถาม แม้นจะไม่ปักใจเชื่อเท่าไรนัก แต่ด้วยรูปการแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นใดให้เชื่ออีก จงเหรินมองเพื่อนรักที่นิ่งงันแต่แววตากลับฉายความคุกกรุ่นอย่างปิดไม่มิด

 

ทั้งๆ ที่ข้ายอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อเจ้าแล้วแท้ๆ ปั๋วเสวียน...

เหตุใดเจ้าจึงไม่เปิดใจยอมรับข้า...

 

          ที่เจ้าทำดีกับข้าเมื่อวันก่อนก็เพราะจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจ้าจะทนอยู่เจอหน้าข้าใช่หรือไม่!?

 

“เจ้าพาเหมยหลงไปรักษากับท่านหมอเฉิน แล้วบอกท่านหมอว่าข้าฝากเหมยหลงเอาไว้ก่อน จากนั้นก็รีบกลับมาเฝ้าตำหนักอย่าให้ใครรู้เด็ดขาดว่าพระชายาหนีออกจากวัง...” เจี่ยเจียเช็ดน้ำตาแล้วพยักหน้าถี่รัวก่อนจะรีบวิ่งไปอุ้มเจ้าแมวน้อยใส่ตะกร้าสานแล้วนำผ้าคลุมเอาไว้กันใครพบเห็นก่อนจะรีบวิ่งพาเจ้าแมวน้อยไปรักษาก่อนไม่ทันการ

“หากฮ่องเต้รู้เข้า เหมยฮวาน้อยของเจ้ามีโทษประหารเชียวนะชานเลี่ย...”

“เจ้าไปเตรียมเกี้ยวมารับข้า จัดฉากให้คนอื่นที่ไม่รู้เรื่องเข้าใจว่าข้าพาปั๋วเสวียนไปเยี่ยมที่บ้านหลายวัน...จะได้ไม่ต้องมีใครสงสัย”

“เจ้ากำลังจะทำอะไร”

“หึ...ข้าก็จะไปตามเหมยฮวากลับมา...”

“...”

“ลงโทษด้วยตัวข้าเอง!

 

❀❀❀❀❀❀❀❀ ❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“ข้าสอบถามชาวบ้านแถวนี้มาแล้ว ได้ความว่าคนที่มีลักษณะคล้ายปั๋วเสวียนน่าจะพักอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้แหละ เพราะเมื่อเช้าตรู่เห็นว่านั่งม้ามาโดนมีชายอีกคนจูงม้าเดิน” จงเหรินเอ่ยบอกพร้อมยกมือขึ้นปาดเหงื่อตามใบหน้าหลังจากที่เร่งตามหาปั๋วเสวียนมาตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ซึ่งเป็นเวลาแดดส่องตรงศรีษะพอดี

 

หลังจากออกจากวังมาได้ชานเลี่ยก็ตรงดิ่งไปยังบ้านของตระกูลเปี้ยนพร้อมตวัดดาบพาดคอน้องชายหน้าหวานของดวงใจตนเองคาดคั้นหาที่ซ่อน ลู่หานและทุกคนในบ้านรวมถึงที่ปรึกษาส่วนพระองค์ขององค์ราชานั้นดูเหมือนจะยังไม่รู้เรื่องการหายตัวไปของปั๋วเสวียนสักนิด

 

ยังดีที่ลู่หานพอจะคาดเดาได้ว่าหากปั๋วเสวียนหนีออกจากวังนั้นจะไปอยู่ที่ไหน หากไม่ใช่หุบเขาทางตอนเหนือแล้วก็คงไม่มีที่ใดที่จะไปหลบซ่อน จึงได้เร่งตามหาตามเส้นทางไปยังทางตอนเหนือจนสุดท้ายก็ได้พบ...

 

“เพียงแค่ไม่กี่ชั่วยามกลับสามารถหนีข้ามาได้ถึงสามเมือง...คงอยากจะรีบไปเสียงจริงๆ”

“เจ้าไม่ยิ่งกว่าเหรอที่รีบตามมาจนทัน ทั้งๆ ที่ทิ้งช่วงห่างหลายชั่วยามเช่นกัน คงจะ...” เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะหลังจากที่จงเหรินกำลังจะเอ่ยวาจาล้อเลียนเพื่อนสนิท หากแต่สายตาแข็งกร้าวกับเป็นผ้าปิดปากชั้นดีที่ทำให้จงเหรินหยุดพูดไปในทันตา

“แหม่...พอมีความรักนี่คิดจะโง่ก็โง่ คิดจะน่ากลัวก็น่ากลัวเนอะสหายข้า...” พูดเสียงเบาหวิวพร้อมพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกหลังจากที่คนหน้าดุเดินหายเข้าไปในโรงเตี๊ยมนั่นแล้ว จงเหรินส่ายหัวให้กับท่าทีขึงขังดุจราชสีห์มีอำนาจของชานเลี่ย

“จะโหดร้ายได้นานแค่ไหนกั๊นนนนน หากเหมยฮวาน้อยร้องไห้ออดอ้อนก็คงลืมความโกรธไปจนหมดแน่นอนกระมัง ปั๊ดโธ่ไอ้องค์ชายขี้เก๊ก ทำเป็นหน้าโหดใส่ข้าเหรอวะ นี่ข้าเพื่อนสนิทเจ้านะเว้ย คอยดูเถอะหากแต่งงานไปข้าขอให้เจ้ากลัวเมีย!” ตีอกชกหัวอยู่หน้าร้านเพราะไม่กล้าพูดให้ชานเลี่ยได้ยิน ความจริงแล้วก็เพราะจงเหรินรู้สึกเสียหน้านั่นแหละที่ถูกเพื่อนสนิทดูจริงจังเกินไปจนเขาไม่กล้าล้อเลียน

“ก็แค่ล้อเล่นให้เจ้าผ่อนคลายลงเท่านั้นแหละนะ...เฮ้อ...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀ ❀❀❀❀❀❀❀❀

 

ยามค่ำในคืนนี้ปั๋วเสวียนที่เพิ่งรู้สึกตัวได้ไม่นานถูกเด็กไม่รู้จักโตลากลงมาทานอาหารด้วยกัน ปั๋วเสวียนหน้าบึ้งตึงหลังจากที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วแต่ในใจหรือก็คิดหาทางหลบหนีเช่นกัน

“กินเสียเถอะพี่ปั๋วเสวียน ตั้งแต่เช้าท่านยังไม่...”

“ข้ากินไม่ลง!

“หากไม่กินคืนนี้ข้าจะปล้ำท่าน”

“เจ้า!” ปั๋วเสวียนที่เตรียมจะลุกขึ้นโวยวายกลับถูกจี้จุดเอาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้เลย คนตัวเล็กกัดริมฝีปากอย่างโมโหอยากจะร้องให้คนช่วยแต่ตนก็รู้ดีว่าเด็กเจ้าเล่ห์อย่างซื่อชุนนั้นต้องมีวิธีจัดการ...หรือไม่ก็อาจจะสกัดจุดให้ตนไม่สามารถส่งเสียงใดๆ ได้อีกแล้วอุ้มขึ้นไปล่วงเกินตามที่บอกไว้ก็เป็นได้

“อ้าปากแล้วกินดีๆ เสีย”

“คนในวังจะต้องออกตามหาข้าและเมื่อเราถูกจับได้เราก็...”

“หากไม่หยุดพูดข้าจะหยุดพี่ด้วยจูบ...” เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังจนปั๋วเสวียนต้องลอบกลืนน้ำลาย...เมื่อไรกันที่เขาตกเป็นรองของซื่อชุนทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเขาอยู่เหนือซื่อชุนทุกอย่าง...

 

...ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้...

 

“อ้าปากเสียแล้วกินมันเข้าไป” ซื่อชุนจ่อช้อนข้าวมายังพี่ชายหน้าสวย ไม่นานปั๋วเสวียนก็จำใจต้องอ้าปากเคี้ยวข้าวที่ถูกบังคับให้กินจนหมด โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ลอบมองอยู่อีกฟากหนึ่งซึ่งมองเห็นแต่เพียงแผ่นหลังเล็กกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของซื่อชุนนั้นกำลังร้อนรุ่มเพียงใด...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀ ❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“อ๊ากกกก!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นมาจากทางหน้าห้องนอนหลังจากที่ได้ยินเสียงเหมือนปลายดาบกระทบกันอยู่เพียงครู่หนึ่งจนทำให้คนที่กำลังหลับไหลในยามค่ำคืนนั้นสะดุ้งตื่น ปั๋วเสวียนก้าวลงจากเตียงหวังจะไปดูซื่อชุนที่หน้าห้อง แต่ยังไม่ทันได้เอื้อมมือเปิดประตูดีนักบานประตูกลับถูกเปิดออกด้วยฝีมือของใครอีกคน

!!!

“ไง...พระชายาของข้า...”

“อะ องค์ชาย” ปั๋วเสวียนเอ่ยชื่อของร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องอย่างเหม่อลอยเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตามมาเร็วถึงเพียงนี้

“อ๊ากกกก! ปล่อยข้า ปล่อยข้า!” เสียงร้องของซื่อชุนดึงสติของปั๋วเสวียนให้กลับมาอีกครั้ง คนตัวเล็กเอี้ยวตัวมองหาเจ้าของเสียงผ่านข้างกายของชานเลี่ยอย่างร้อนรน

“ทะ ท่าน! ท่านอย่าทำอะไรซื่อชุนเลยนะ” คนเป็นพี่เอ่ยขอร้ององค์ชายแห่งวังหลวงอย่างลืมตัวเพียงเพราะในใจนั้นยังคงเป็นห่วงน้องชายต่างสายเลือดอยู่ดี แม้ซื่อชุนจะเป็นเด็กดื้อที่เอาแต่ใจ แต่ก็เป็นเด็กน่ารักที่อยู่กับตนมาตั้งแต่จำความได้

 

แต่อย่ากระนั้นเลย...คนหึงหวงไม่รับรู้เหตุผลที่แท้จริงหรอก...

 

“ห่วงมากนักหรือชายชู้ของเจ้า...”

“มะ ไม่ใช่นะ...” ปั๋วเสวียนหันกลับมาสบสายตาคนที่กำลังโกรธเคืองตนอยู่ ใบหน้าหวานส่ายน้อยๆ พร้อมกับเอ่ยปฏิเสธออกไปแต่นั่นก็ไม่เพียงพอต่อหลักฐานที่ชานเลี่ยพบเจอ

“เจ้าขอดาบจากจงเหรินมา...”

“...”

“เจ้าทำร้ายเหมยหลงทำไม!

“หมะ เหมยหลง?” ปั๋วเสวียนส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายบอก คนตัวเล็กได้ยินแต่เสียงร้องของซื่อชุนจนทำให้ไขว้เขวและเสียสมาธิ

“ทะ ท่าน...ได้โปรด...ได้โปรดไว้ชีวิตซื่อชุนด้วย...” คนตัวเล็กกล่าวอ้อนวอนเพียงเพื่อขอให้เด็กหนุ่มที่ตนรักดั่งน้องชายนั้นมีชีวิตรอด แต่หารู้ไม่ว่าได้จุดไฟราดน้ำมันลงในอกของชานเลี่ยเสียแล้ว

“จงเหรินอย่าให้เด็กนั่นถึงตาย! เอามันกลับไปให้พี่อี้ฝานพิจารณาโทษ...แลกกับตัวของเจ้า...ในคืนนี้!” ปั๋วเสวียนเบิกตากว้างกับคำพูดที่ได้ยินก่อนจะต้องร้องเสียงหลงเมื่อคนตรงหน้าปิดประตูห้องลงแล้วจับตนทุ่มลงกับเตียงจนปวดร้าวไปหมด

“โอ๊ย...” ปั๋วเสวียนพยายามยันตัวขึ้นแต่ไม่ได้ผลเมื่อถูกกายหนาขึ้นมาทาบทับเสียก่อน

“เจ้าหนีออกมาทั้งๆ ที่เจ้ากำลังจะแต่งงานกับข้า....กับ...ชายชู้...” ชานเลี่ยเอ่ยเสียงรอดไรฟันด้วยโทสะ มองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เริ่มมีน้ำตา...แต่เขาจะไม่ใจอ่อน...

“โทษของเจ้าคือประหารชีวิต...แต่ข้าจะใจดีไม่ทูลเสด็จพ่อแล้วลงโทษเจ้าเอง!” เอ่ยเสียงแข็งกร้าวพร้อมด้วยสายตาดุดันที่น่ากลัวกว่าคนไหนๆ ที่ในชีวิตของปั๋วเสวียนจะพบเจอ มือหนากระชากอาภรณ์สีอ่อนที่ถูกพับทบอย่างดีจนหลุดลุ่ยท่ามกลางเสียงร้องห้ามอย่างตกใจของคนตัวเล็ก ปลายจมูกโด่งซุกไซร้ลงกับต้นคอขาวแสนเย้ายวนใจโดยไม่หยุดมือที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าคนใต้ร่าง

 

แม้จะถูกล่วงเกินอย่างจาบจ้วงอยู่แต่ปั๋วเสวียนก็ไม่กล้าทุบตีคนโมโหร้าย เพราะรู้ตัวว่าในความคิดของอีกฝ่ายตนนั้นเป็นฝ่ายผิด จึงทำได้เพียงส่งมือเรียวยกขึ้นมาปัดป้องแล้วดันแผ่นอกกว้างนั้นให้ถอยห่างจากร่างกายตน...

.

.

.

“ไม่...ฮือ...องค์ชายอย่าทำข้า...อย่าทำข้า...ฮึก...องค์ชาย...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀ ❀❀❀❀❀❀❀❀

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

            เอ้า...ยังไม่แต่งงานเลยจะเข้าหอกันแล้วเหรอเฮ้ย? #โดนถีบ ไม่เอาไม่รีบสิรอก่อนพี่ชานรอก่อน... 555555555 มาดึกๆ อีกเช่นเคยเนาะไม่โกรธกันใช่ป่าว? จริงๆในเหมยฮวากลีบนี้หมาน้อยตัดฉากออกไปตั้ง 3 ฉากแหนะเพราะไม่อยากให้มันดูยืดเยื้อเกิน แล้วก็พยายาไม่ตัดตอนไปต่อกลีบหน้า เขียนเนื้อหาลงให้มันจบในกลีบนี้ให้ได้ ไม่รู้ว่ามันจะดูรวบรัดไปไหมนะ แต่ก็ตั้งใจทำเสมอน้า

หากมันดูไม่โอเคทุกคนก็ติติงได้เสมอนะคะ น้อมรับคำติเตือนและพร้อมจะแก้ไขให้เสมอค่ะ ขอบคุณพี่ฝน (ไรท์เตอร์ No gain ฯลฯ) ด้วยนะคะที่คอยชี้แนะให้ตลอดว่าเนื้อหาตรงไหนหมาน้อยพลาดไปบ้าง ได้เติบโตไปพร้อมๆ กับฟิคตัวเองก็สนุกดีค่ะ :’D

 

ขอบคุณที่เอ็นดูน้องป๋ายกับพี่เลี่ยกันถึงขนาดนี้นะคะ มีกำลังใจเขียนฟิคมากๆเลย  #อริร้ายชานแบค

 

Ps.เรื่องราคาค่าฟิคที่มีคนถามมานั้น...เก็บวันละ 10 บาทกันไปก่อนนะคะที่รัก

ฟิคออกมา 2 เล่มแน่นอน ราคาก็คงจะ...นะ จะพยายามไม่ให้แพงมากนะคะ

เพราะคนเขียนเองก็ไม่อยากซื้อเองแพงเหมือนกันค่ะ #อีนี่ขี้งกสุดๆ 555555555555

 

 

S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2895 jwsnpy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 23:44
    ซื่อชุนนนทำไมทำแบบนี้เห๋นไหมมมมมมมมจากทีดีกันแล้วมาเป็นแบบนี้ สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นไปทั่ววววว
    #2,895
    0
  2. #2827 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 10:54
    ถ้าปั๋วเสวียนเลือกจะบอกใครคนใดคนหนึ่ง แบบนี้คงไม่มีปัญห่
    #2,827
    0
  3. #2802 Exo_ppppp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 15:00
    เห็นไหมเซฮุนนนนนนนนนนทำไรลงไปปปปปปป
    #2,802
    0
  4. #2764 pim pimmi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 19:34
    หงุดหงิดเซฮุน
    #2,764
    0
  5. #2725 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 13:19
    เกลียดซื่อชุนว่ะ เกลียดๆๆๆๆๆ
    #2,725
    0
  6. #2700 เคแอล9091 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 08:24
    เฮ้อออออออ
    #2,700
    0
  7. #2683 ByunGsoo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:31
    จะสงสารแบค แต่แบคก็ใจอ่อนตามน้องมา เฮ้อออออ งชายอย่าทำไรรุนแรงเลยน้าา สงสารแบคอะ /อ้อ
    #2,683
    0
  8. #2662 Beebee ja (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 10:51
    ฮุนหาเรื่องให้แบคจนได้สินะ 
    #2,662
    0
  9. #2627 YeolYoda (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 09:11
    แค้นซื่อชุนอ่ะะะะ
    #2,627
    0
  10. #2573 joylnr (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 15:35
    แม่มเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย อ่านตอนนี้จบอยากจะกระโดดเตะซื้อชุนจริงๆ

    นี่รักของแกใช่มะซื่อชุน ทำให้แบคมันเดือดร้อนนี่สาสมใจยัง

    สงสารแบคว่ะจริงๆ มันไม่ผิดไรเลยอ่ะ

    แล้วเจี่ยเจียอ่ะไมไม่เล่าให้หมด ว่าแบคมันขอทหารมาคุ้มกันด้วย มันร้องไห้หนักยังไงทำไมไม่เล่าอ่ะ นี่แบบอึดอัดมาก

    สงสารน้องงงงง
    #2,573
    0
  11. #2535 Jammie-Lee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 17:28
    โดนชานลงโทษแล้ววววว เพราะฮุนแท้ๆ ถถถถถถถถถ
    #2,535
    0
  12. #2433 -{กวางลู่}- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 11:30
    ฮืออออออออ องค์ชายปั๋วเสวียนไม่ผิดนะๆ ซื่อชุนมันบังคับว้อยย!!!!
    #2,433
    0
  13. #2188 ชั้นรักexo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:07
    ไหนหมาน้อยบอกว่าเค้าจะเข้าห้องหอกัน ??? แบบนี้นับว่าส่งตัวเข้าหอรึเปล่าเนี่ย
    #2,188
    0
  14. #1586 Hztp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 19:07
    เซฮุนทำเกินไปจริงๆ  ทั้งๆที่แบคปฎิเสธแล้ว
    แต่ชานยอลอย่าทำอะไรแบคเลยนะ
    #1,586
    0
  15. #1312 Helena Kadian (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 10:49
    ซื่อฮุนอย่าก่อเรื่องจิ เดะแม่จับตีซะเลย
    #1,312
    0
  16. #1297 ENIMEENI :) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 19:37
    ฮืออออ ชานเลี่ยย ปั๋วเสวียนไม่ผิดนะ T^T
    #1,297
    0
  17. #1234 Ppp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 00:20
    ซื่อซุนทำร้ายแมวด้วยเหรอ แง้งงงงงงงงงงงง

    ทำเหมยหลงตะม้ายยยยยยยยยยย

    ละทำไมถึงดื้อจนไม่คิดถึงผลที่จะตามเลยนะ

    ทำไมทำตัวแบบนี้ละน้องงุ้นนนนนนนนนนนนน

    ชายชานนี่ก้อไม่ฟังอะไรเล้ยยยยยยยย

    ร้อนเกินไปแล้วนะท่าน ฟังนางอธิบายก้อนนนนน
    #1,234
    0
  18. #1101 White Valentine (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 23:10
    เห้ยยย องค์ชายยย ฟังปั๋วเสวียนก่อนนนนนนนนน
    โดนลักพาตัวไป อย่าทำไรเด็กน้อยของเราเลยยย งืออออ
    #1,101
    0
  19. #791 Pins_99 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 18:44
    องค์ชายใจเย็นๆสิ T T
    #791
    0
  20. #742 ✦ RIGOLO ✦ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 17:45
    โอ้ยยยยย สงสางองค์ชายห้า ให้จงเหรินเอาซื่อซุนไปเก็บที 
    #742
    0
  21. #594 PEANDA (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 00:04
    ประโยคที่บอกว่าซื่อฮุนเดินมาพร้อมกับปล้องยาสลบจินตนาการตอนเหมยฮวาแล้วซื่อฮุนดูเหมือนคนโรคจิตมากค่ะ
    อ้ากก เกิดอะไรขึ้นกับซื่อฮุนอะ แม้แต่กับเหมยฮวานางก็ไม่สนใจแล้ว นางน่ากลัวอะ TTTT_______TTTT
    แอบคิดว่าโชคดีที่พี่เลี่ยตามมาเร็วมาก ไม่งั้นซื่อฮุนผีเข้าแล้วจับเหมยฮวาปล้ำนี่ยุ่งแน่ๆ โฮๆๆๆๆๆๆๆๆ
    แต่ยังไงก็สงสารนางอยู่ดี อย่าขนาดฆ่าขนาดแกงซื่อฮุนมันเลยนะ มันยังเด็กอยู่ แงงงงงงงงงงง
    พี่ชานเลี่ยขา ใจเย็นๆๆๆๆๆนะ ถามเหมยฮวาดีๆ อย่าหักหาญน้ำใจกันแบบนี้เลย มันผิดประเพณีนะพี่นะ
    รอวันเข้าหอให้ถูกต้องมันจะงามกว่านะพี่ชานเลี่ย
    #594
    0
  22. #585 Pawhale (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 19:38
    เข้าใจผิดไปใหญ่แล้วองค์ชาย เสร็จจากกิจสงสัยต้องง้อยาว 5555555
    #585
    0
  23. #475 TTOoM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 01:24
    ชานเลี่ยใจเยนเยนลูก มีไรค่อยๆพูดค่อยๆจา
    #475
    0
  24. #473 moon_beam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 17:12
    โอ้ยยยยยยย สงสารชานยอลอ่สาาาา
    #473
    0
  25. #472 _LittleChanBaek_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 07:51
    เลี่ย !! มึงต่อยกับกูมั๊ย?! แม่งไม่ฟังป๋ายอธิบายก่อนวะ !! เหี้ยเอ๊ย!
    #472
    0