♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 15 : 梅花 ❀ กลีบที่ ๑๕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    30 พ.ย. 57




梅花

เหมยฮวากลีบที่ 15

“ข้าขออุ้มแมวของข้าหน่อย”

 

 “ตกลง...ข้าจะหนี...”

.

.

.

“ดี! งั้นเราไปกันเถอะพี่ปั๋วเสวียน” ซื่อชุนยิ้มร่าที่ขับกล่อมพี่ชายตัวเล็กได้สำเร็จ คว้าข้อมือบางเตรียมพาวิ่งแต่กลับถูกแรงน้อยๆ นั้นยื้อเอาไว้

“เดี๋ยวก่อน!/เมี้ยววววว!” เสียงร้องห้ามพร้อมกับเสียงเจ้าแมวแสนรู้ดังขึ้น เหมยหลงร้องหง่าวๆ แล้ววิ่งไปคาบชายเสื้อของเจ้าของห้องเอาไว้แน่น

“อย่ามายุ่งไอ้เจ้าแมวบ้า!” ซื่อชุนสบถอย่างหัวเสียพร้อมกับยกขาขึ้นเตรียมแตะเจ้าแมวตัวป่วน หากแต่ปั๋วเสวียนก็รีบอุ้มเจ้าแมวน้อยไว้แนบอกก่อนที่จะถูกทำร้าย

“ขะ ข้ายังไม่หนีตอนหนีหรอกซื่อชุน...”

“อะไรนะ!?” ท่าทีฉุนเฉียวของซื่อชุนดูน่ากลัวจนคนเป็นพี่อดหวาดกลัวไม่ได้...ต้องแต่รู้จักกันมาซื่อชุนเป็นฝ่ายตามตลอด แทบไม่มีครั้งไหนเลยที่จะดูดื้อรั้นและดุดันกับตนเช่นนี้

 

...ความรักนั้นเปลี่ยนแปลงคนเราได้ขนาดนี้เชียวหรือ...

 

“ทำไมท่านจึงไม่หนีไปกับข้า...” น้ำเสียงเย็นชาถูกส่งรอดไรฟันออกมาจนคนฟังเสียวสันหลังวาบ ปั๋วเสวียนไม่ได้คิดที่จะตอบตกลงตั้งแต่แรก เพียงแต่ตอบเพื่อเอาใจให้ซื่อชุนเลิกตื้อเท่านั้น แต่ตอนนี้ปัญหาใหญ่คือปั๋วเสวียนยังหาข้ออ้างที่ดีไม่ได้

“คือ...หากไปตอนนี้...ขะ ข้ายังไม่พร้อม...”

“ยังไม่พร้อมอะไร!” ซื่อชุนตวาดจนคนฟังตกใจเผลอกอดแมวน้อยจนแน่น

“ขะ ข้ายังไม่ได้เก็บของเลย...”

“ไม่จำ...”

“ข้ายังไม่ได้ลาท่านพ่อด้วย!” ปั๋วเสวียนชิงโต้แย้งด้วยเหตุผลที่คิดว่าน่าจะช่วยยื้อเวลาได้ ขอเพียงให้ซื่อชุนออกไปจากตำหนักของตนในตอนนี้ได้ก่อนรับรองว่าคนตัวเล็กได้หาทางปรึกษากับบิดาของตนแน่

“ขอเวลาให้ข้าสักสามวันได้หรือไม่...ให้ข้าได้อยู่กับท่านพ่อก่อนที่ข้าจะจากไป...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

            “อะไรนะ!?” ปั๋วเสวียนร้องออกมาอย่างผิดหวังเมื่อได้รับคำตอบที่ไม่อยากฟัง หลังจากที่เกลี้ยกล่อมให้ซื่อชุนวางใจแล้วรุ่งเช้าจึงได้รีบมาหาบิดาเพื่อขอความช่วยเหลือถึงหออักษรที่พ่อของตนมักจะทำงานอยู่ จะบอกเรื่องนี้แก่ใครก็มิได้ทั้งนั้น หากใครรู้เข้าครอบครัวซื่อชุนอาจจะถูกลงโทษด้วยเช่นกัน

           

            ปั๋วเสวียนไม่อยากให้พ่อแม่ของซื่อชุนที่ไม่รู้เรื่องต้องมาถูกลงโทษด้วยเพียงเพราะการกระทำของเด็กไม่รู้จักโต ครั้นจะบอกไปตามตรงว่าไม่ต้องการหนีก็คงไม่อาจหยุดความดื้อรั้นของซื่อชุนได้ มิหนำซ้ำเด็กดื้อที่ไม่แม้แต่จะเชื่อฟังตนแล้วอาจจะโวยวายจนถูกจับได้ในตำหนัก

 

            ...และหัวของหลายคนที่ไม่รู้เรื่องด้วยก็อาจจะหลุดออกจากบ่าด้วยเช่นกัน...

 

            “กว่าบิดาของว่าที่พระชายาจะกลับก็คงเป็นวันทำนายพระราชกิจของฮ่องเต้ล่ะพะยะค่ะ” ขันธีผู้รับใช้ในหอทรงอักษรกล่าวอย่างนอบน้อม ฮ่องเต้เพิ่งเสด็จไปตรวจตราดูความเป็นอยู่ของบ้านเมืองอย่างลับๆ เมื่อวันก่อน โดยเดินทางไปพร้อมกับที่ปรึกษาส่วนพระองค์อย่างบิดาของตน

“วันทำนายพระราชกิจจะมีขึ้นในวันไหนหรือขอรับ”

“อีกสามวันพะยะค่ะ” คำตอบที่ได้รับกลับยิ่งทำให้ใจดวงน้อยวูบโหวง...สามวัน...กว่าท่านพ่อจะกลับก็เป็นวันที่ซื่อชุนนัดตนไว้พอดี...

“จะกลับถึงตอนไหนหรือ”

“น่าจะถึงวังหลวงประมาณเที่ยงวันพะยะค่ะ ว่าที่พระชายามีเรื่องอันใดด่วนหรือจะฝากกระหม่อมไว้หรือไม่พะยะค่ะ”

“เอ่อ...ไม่มีหรอก...” ก้มหัวให้เป็นการขอบคุณจนขันธีตรงหน้าต้องรีบถวายบังคมอย่างตกใจ...แม้จะอยู่ในวังเป็นแรมเดือนแล้วแต่คนตัวเล็กก็ยังคงไม่ชินกับการทำตัวสูงศักดิ์ ยังคงไม่ลืมวิธีขอบคุณแบบชาวบ้านอยู่เสมอ

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

ปั๋วเสวียนเดินกลับมาตำหนักของตนอย่างผิดหวังเมื่อไม่ได้พบบิดาอย่างที่หมายไว้ แต่ก็ยังดีที่น่าจะมีเวลาพบกับบิดาได้อยู่ก่อนจะพลบค่ำในคืนที่ซื่อชุนจะบุกมา ในใจหรือก็อยากถามพี่อี้ฝานนักไหนว่าในตำหนักของตนมีสายอยู่เยอะ แต่เหตุใดซื่อชุนจึงแอบเข้ามาได้นานสองนาน

“เมี้ยว~” เสียงของแมวตัวผู้ขี้หวงที่ผันตัวเป็นอริกับเจ้านายของตนอย่างชัดเจนดังขึ้นพร้อมกับวิ่งว่ายหางไปมาเพื่อเข้าหาเจ้าของตำหนักที่กำลังเดินมา

“ว่าไงเหมยหลง” ร่างเล็กแย้มยิ้มให้กับความน่ารักขี้อ้อนของเจ้าแมวตัวผู้ที่นับวันยิ่งขี้อ้อน ใบหน้าหวานถูกจมูกกลมๆ ของสัตว์เลี้ยงดอมดมไปทั้วใบหน้าจนหัวเราะออกมาเพราะความจักจี้

“ไปไหนมาหรือปั๋วเสวียน...” เสียงทุ้มขององค์ชายห้าแห่งวังหลวงดังขึ้นจากทางด้านหลัง ปั๋วเสวียนหันหน้าไปพบกับว่าที่พระสวามีของตน

“ข้า...ข้าไปหาท่านพ่อมาน่ะ” ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดจึงรู้สึกกระวนกระวายที่ต้องตามคำถาม อาจเป็นเพราะเมื่อคืนทำความผิดเอาไว้จึงรู้สึกกระวนกระวายใจแปลกๆ

“...ข้าเรียนปักผ้าเสร็จไปแล้ว...” ปั๋วเสวียนเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย กลับกันท่าทีเหล่านั้นดันแลดูน่ารักน่าชังเสียจนคนมองต้องหัวใจเต้นรัว...ทั้งเจ้านาย...และเจ้าเหมียวตัวป่วน

“อ๊ะ...” คนสงสัยร้องตกใจเมื่อจู่ๆ เจ้าแมวในอ้อมกอดก็ใช้ปลายจมูกเล็กๆ มาชนเข้ากับแก้มตนอีกครั้ง ปั๋วเสวียนผละใบหน้าแสนหวานออกมามองเจ้าเหมียวขี้อ้อนที่ส่งเสียงแง้วๆ คลอเคลียไปมา

“เหมยหลง...ข้าคิดถึงเจ้า” องค์ชายห้าเอ่ยเสียงราบเรียบไม่แสดงสีหน้าท่าทางใดๆ ที่ตรงกับคำพูดเลย เรียวขายาวรีบก้าวเข้าใกล้คนน่ารักที่ถูกเจ้าแมวแสนรู้กอดเอาไว้แน่น

“ข้าขออุ้มแมวของข้าหน่อย”

“เมี้ยว!” เหมยหลงร้องออกมาพร้อมกับไต่ตัวปั๋วเสวียนราวกับไม่อยากถูกเจ้านายที่แท้จริงจับต้อง

“ทะ ท่าน เหมยหลงเกาะข้าแน่นเลย...” ปั๋วเสวียนขมวดคิ้วกับท่าทีแปลกประหลาดของเจ้าแมวในอ้อมอก ชานเลี่ยก็เช่นกัน...แอบเห็นคนโตกว่าสบถเบาๆ ก่อนจะส่งมือหนาจับเข้ากลางลำตัวเจ้าแมวดื้อแล้วออกแรงดึงอย่างสุดฤทธิ์

“อ๊ะ!” ปั๋วเสวียนเผลอร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อกรงเล็บแหลมคมตามธรรมชาติของสัตว์จิกลงบนเนื้อผ้าราคาแพงเป็นการยื้อเอาไว้ แล้วท้ายสุดสาบเสื้อสีฟ้าอ่อนที่ถูกพับทับกันอย่างดีก็หลุดลุ่ยออกมาจนเห็นผิวเนื้อขาวเล็กน้อยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“โอ๊ย!” องค์ชายห้าร้องออกมาทั้งที่ยังกอดเจ้าแมวตัวดีที่เพิ่งแยกออกมาได้ อุ้มเท้าน้อยๆ ตะปบเข้าเต็มเบ้าตาของชายหนุ่มเพียงเพราะรู้ทันว่าเจ้านายของตนกำลังมองอะไร

 

อย่ามองเนื้อเนียนขาวนะ องค์ชายลามก!’

แต่ปั๋วเสวียนเป็นเมียข้า!’

ท่านปั๋วเสวียนเป็นของข้า!’

 

ราวกับใช้พลังจิตสื่อสารกันเสียอย่างนั้น เมื่อชานเลี่ยสะบัดหน้าหลุดออกจากอุ้งเท้าของเจ้าตัวดีแล้วจ้องมองอย่างเอาเรื่อง ซึ่งขนปุยตัวน้อยก็จ้องกลับเช่นกัน...แสนรู้ไม่มีที่ติ...

 

แม้แต่แมวก็ยังเป็นศัตรูหัวใจข้าอย่างนั้นหรือ?...

แต่นี่เป็นแมวที่ข้าเลี้ยงมากับมือเชียวนะ!

เจ้าแมวนิสัยไม่ดี!!!

 

“ทะ ท่านมีปัญหากับเหมยหลงหรือเปล่า?” ปั๋วเสวียนที่หันหลังให้ว่าที่สามีของตนเพื่อจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่จนเสร็จแล้วหันกลับมาถึงกับมึนงงไปกับท่าทีแปลกๆ ขององค์ชายห้าและเหมยหลงที่จ้องกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เปล่าหรอก...วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปขี่ม้า สนใจหรือไม่?” พูดโดยไม่สนใจท่าทางฟึดฟัดของแมวร้ายในอ้อมแขน หันมองใบหน้าหวานที่หลุดยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“ขี่ม้า! อยากสิ ข้าอยากขี่ม้าเป็น!” เห็นเป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ก็จริง แต่เพราะถูกเลี้ยงมาอย่างสุขสบาย ตลอดการเดินทางในชีวิตจึงมีเกี้ยวรับส่งอยู่เสมอ คนตัวเล็กเคยเอ่ยปากขอบิดาแล้วว่าต้องการจะเรียนขี่ม้าแต่ก็ต้องถูกห้ามเอาไว้เพราะผู้เป็นพ่อกลัวผิวขาวๆ จะบอบช้ำหากพลัดตกลงมา

“งั้นเจ้ารอข้าสักครู่ เดี๋ยวข้าพาเหมยหลงไปนอนเล่นในห้องก่อน”

“เมี้ยว!” เหมยหลงร้องทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น เจ้าแมวน้อยส่งเสียงร้องอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนไม่ต้องการทำตามที่เจ้านายบอก

“ไม่พาเหมยหลงไปด้วยหรือ ดูท่าแล้วน่าจะอยากไปด้วย”

“คงไม่ดีแน่หากแมวรักของข้าวิ่งเล่นซนไปถูกม้าเหยียบ” พูดเท่านั้นก่อนจะสาวเท้ารีบพาเจ้าแทวจอมพยศมายังในห้องของว่าที่พระชายา ชานเลี่ยขมวดคิ้วรำคาญกับเจ้าแมวดื้อที่เริ่มจะไม่เห็นว่าตนคือเจ้านาย

“หากเจ้าไม่เงียบแล้วทำตัวดีๆ ข้าจะพาเจ้ากลับไปตำหนักของข้า”

“...”

“ข้าเพิ่งซื้อกรงสัตว์มาใหม่นะเหมยหลง หึๆ” พูดเพียงเท่านี้เจ้าแมวดื้อก็หยุดความร้ายกาจลงพร้อมกับสะบัดก้นงามงอนวิ่งขึ้นเตียงไปกลายเป็นแมวน้อยน่ารักแสนเชื่องตัวเดิมที่ชานเลี่ยเคยสัมผัส

“...ร้ายกาจเสียจริง...”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀ ❀❀❀❀❀❀❀❀

 

            “ว๊าว! ข้าเพิ่งรู้ว่าภูเขาหลังวังหลวงมีน้ำตกที่สวยขนาดนี้!” เสียงเล็กดังขึ้นอย่างดีอกดีใจเมื่อได้มองเห็นทัศนียภาพที่แสนสวยงามบนภูเขาหลังวังหลวง องค์ชายห้าที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังกายบอบบางก็อดแย้มยิ้มตามคนอารมณ์ดีมิได้

            “ให้ข้าลงไปได้ใช่หรือไม่?” หันใบหน้ากลับมาถามอย่างใคร่รู้ จนคนที่แอบยิ้มอยู่ด้านหลังหุบยิ้มแทบไม่ทัน ใบหน้าหวานไม่ต่างจากหญิงสาวจ้องมองบุรุษเพศที่ตอนนี้ใบหน้าใกล้ชิดกันจนแทบจะจุมพิตได้

 

            ...เพิ่งรู้ว่าองค์ชายใจร้ายจอมลามกผู้นี้หน้าตาหล่อเหลามากเหลือเกิน...

 

            “อะแฮ่มๆ...ได้สิ” เพราะดูเหมือนเหมยฮวาน้อยจะไม่รู้ตัวในความใกล้ชิดนี้ คนที่กลัวจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่จึงได้ผละออกมาก่อน องค์ชายห้ากระโดดลงจากม้าขาวตัวโปรดได้อย่างสวยงาม ก่อนที่ปั๋วเสวียนจะกัดริมฝีปากล่างอย่างน่ารักเพื่อเตรียมตัวลงจากอาชาไนยบ้าง

“โอ๊ะ!” และเพราะยังไม่ได้ฝึกขี่ม้าอย่างเป็นทางการใดๆ เลยนอกเสียจากจะพยุงตัวขึ้นขี่หลังม้าแล้วมีร่างกำยำของว่าที่พระสวามีกุมบังเหียนอยู่ด้านหลัง ทำให้การก้าวลงจากหลังม้านั้นยากลำบากและพลาดพลั้งในที่สุด

“อื้อ!” หลับตาปี๋เพราะคิดว่าคงพลาดท่าหงายหลังตกลงมาเป็นแน่แล้วแต่กลับโชคดีที่มีท่อนแขนแกร่งขององค์ชายหนุ่มที่โอบรัดได้ทันก่อนเหมยฮวาน้อยจะร่วงลงไป

“...” ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนกลัวเจ็บตัวเมื่อครู่ที่อยู่ในอ้อมแขน จนเมื่อรู้ว่าคงไม่เจ็บตัวแน่แล้วดวงตาเรียวรีจึงค่อยๆ เปิดออก

“เอ่อ...” เหมยฮวาน้อยดูอ้ำอึ้งไปถนัดตาเมื่อรู้ตัวว่าอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม พวงแก้มใสเห่อร้อนขึ้นสีระเรื่อเพราะความขลาดอาย...แต่ปั๋วเสวียนก็คือปั๋วเสวียนวันยันค่ำ

 

...อากาศแถวนี้ไม่ดีเลย อบอ้าวจนข้าร้อนไปหมด!...

 

“ปละ ปล่อยข้าได้แล้ว...” ส่งเสียงอ้อมแอ้มพร้อมหลบสายตาคมที่ดูเหมือนจะทำให้วูบไหวแปลกๆ

“แล้วหากข้าไม่ปล่อยล่ะ?” จู่ๆ คนมาดนิ่งอย่างองค์ชายห้าก็เอ่ยถามออกมาโดยไม่รู้ตัว เล่นเอาคนฟังถึงกับใจเต้นถี่รัวโดยไม่ทราบสาเหตุเช่นกัน

“ทะ ท่านก็จะเป็นจอมลามก!

“หืม? ว่าข้าลามกอีกแล้ว”

“ก็ท่านทำตัวลามกใส่ข้านี่! แตะเนื้อต้องตัวข้านานไปแล้วนะ ข้ายังไม่แต่งงานกับท่านเสียหน่อย”

“อีกไม่กี่วันก็จะแต่งแล้ว ล่วงเกินหน่อยเสียจะเป็นไรไป”

“อะ...” พูดออกมาหน้าตายจนคนฟังต้องอ้าปากเหวออย่างตกใจ ปั๋วเสวียนสะบัดหน้าพรืดพร้อมส่งกำปั้นเล็กๆ แรงเท่าแมวน้อยทุบอกคนใจร้ายที่แปรเปลี่ยนเป็นคนลามกได้อย่างไรก็มิรู้

“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ! องค์ชายห้าจอมลามก!” กัดฟันจ้องมองคนลวนลามตนเองอย่างเอาเรื่อง คนก่อเหตุแอบขำเล็กน้อยในลำคอแล้วค่อยๆ วางปลายเท้าของร่างนุ่มนิ่มลงกับพื้นอย่างแผ่วเบาจนคนตัวเล็กสามารถพยุงตัวได้ตนเองได้

“ข้าเพียงแต่หยอกเจ้าเล่นเท่านั้นเอง” เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลตามความรู้สึก หน่วยตาคมทอดมองยังร่างเล็กที่เดินหนีหายไปแถวๆ ริมน้ำตก คนตัวเล็กก้าวเท้าลงเหยียบโขดหินที่โผล่พ้นสายน้ำอยู่กลางลำธาร กระโดดเล่นข้ามไปข้ามมาราวกับเด็กน้อย

“ปั๋วเสวียน! ระวังลื่น!” ตะโกนออกไปเพราะใจห่วงกลัวคนตัวเล็กจะได้รับบาดเจ็บ แต่คนรั้นหรือจะเกรงกลัว

“ข้าไม่ลื่นง่ายๆ หรอกน่า! นี่ใคร? คุณชายปั๋วเสวียนแห่งสกุลเปี้ยนเชียวนะ!” โต้ตอบด้วยความมั่นใจ คุณชายตัวน้อยไม่หยุดเล่นซนยังคงกระโดดจากหินก้อนหนึ่งไปยังอีกก้อนหนึ่งจนคนมองต้องรีบวิ่งมาด้วยหน้าตาตื่น

“โอ๊ะไม่นะ!” ดูเหมือนข้อเท้าเล็กจะเหยียบลงเสียหลักไปหน่อย เจ้าของร่างน้อยจึงลื่นไถลลงกับโขดหินจนเข่ากระแทก เคราะห์ดีที่ไม่พลัดตกน้ำไปแต่คงได้แผลถลอกที่หัวเข่าเป็นแน่ หากถอดอาภรณ์ที่สวมใส่อยู่ก็คงจะเห็นแผล

“ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าให้ระวัง!” องค์ชายห้าที่วิ่งมาถึงโขดหินที่คนตัวเล็กนั่งกุมเข่าอยู่ก็เอ่ยตำหนิด้วยความคุกกรุ่น

 

ทั้งเป็นห่วงที่คนตัวเล็กบาดเจ็บ

และโกรธที่ไม่เชื่อฟังกัน

 

...เหนือสิ่งอื่นใดคือกลัวว่าดวงใจของตนจะพลัดตกน้ำไปเช่นสิบปีก่อน...

 

ปั๋วเสวียนสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกคนโตกว่าตวาดลั่น น้ำเสียงดุดันที่ไม่เคยได้ยินประกอบกับตั้งแต่เกิดมาไม่เคยถูกบิดาหรือพี่เลี้ยงดุมาก่อน...ขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว...ริมฝีปากบางเริ่มเบะออกช้าๆ พร้อมกับน้ำตาที่กำลังจะไหล คุณชายขี้ดื้อสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกลั้นน้ำตาพร้อมผลักอกแกร่งของคนที่กำลังจับเรียวขาสวยสำรวจบาดแผลอยู่จนเสียหลักหงายหลังไป

“ข้าจะหกล้มมีแผลแล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่านเล่า!” กัดฟันลุกขึ้นพยายามก้าวข้ามหินแต่ละก้อนแม้จะปวดหนึบที่หัวเข่าก็ตาม กายบางกึ่งวิ่งกึ่งเดินทันทีหลังจากที่ก้าวผ่านหินก้อนสุดท้ายมาได้ แต่ไม่ทันจะได้เดินหนีหายไปคนที่เป็นวรยุทธ์ขั้นสูงก็ตามมาคว้าแขนเรียวเอาไว้ทัน

“เจ้าโกรธข้าหรือ?” จากที่กำลังอารมณ์เสียเพราะเหมยฮวาน้อยไม่เชื่อฟังกลับกลายเป็นผ่อนอารมณ์ลงแล้วถามไถ่อย่างใจเย็น

“ท่านตวาดข้า!” ดวงตาเรียวรีฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แม้ก่อนหน้าที่จะรู้ฐานะที่แท้จริงจะเคยทำตัวไม่ดีใส่อีกฝ่าย ซึ่งหลังจากที่ทราบฐานะที่แท้จริงแล้วก็สำรวมกริยาไม่แสดงท่าทีที่ไม่ควรทำต่อเชื้อกษัตริย์ แต่หลังจากที่คนตรงหน้าเปลี่ยนไป อ่อนโยนขึ้นเสียจนปั๋วเสวียนชิน จู่ๆ ก็มาตวาดกันอย่างนี้ก็อดไม่ได้ที่น้อยใจ

“เพราะเจ้าไม่ฟังข้าเลย...”

“แต่ท่านพ่อไม่เคยตวาดข้านะ!” คนดื้อรั้นอย่างไรเสียก็คือคนดื้อรั้น ปั๋วเสวียนเถียงตามประสาคนเคยมีแต่คนเอาใจ องค์ชายห้าที่ถูกความรักเปลี่ยนแปลงตนเองไปแล้วจึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างใจเย็น

“แล้วจะให้ข้าทำอย่างไรเจ้าถึงจะหายโกรธ?” ปั๋วเสวียนนิ่งเงียบไปเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าชานเลี่ยจะยอลอ่อนลงให้ตน เพียงไม่นานคนตัวเล็กก็ระบายความหงุดหงิดด้วยการเก็บดอกเหมยที่ตกอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแล้วเดินไปยังริมลำธารอีกครั้ง

“นี่แหนะ!” คนตัวเล็กจัดการปาดอกไม้งามในมือทิ้งไปยังกลางลำธาร กระแสน้ำเชี่ยวพัดพาเอาดอกไม้ลอยละลิ่วไปตามทาง แต่ก็ยังติดอยู่ตรงซอกหินไม่หายไปไหนไกล

“เก็บมาให้ข้า” กอดอกพองลมจนน่าหยิกแก้มนั่นเสียให้หายหมั่นเขี้ยว องค์ชายห้าเลิกคิ้วพยักหน้าอย่างสบายๆ ก็จะกระโดดข้ามก้อนหินด้วยวรยุทธ์ที่มีจนสามารถเก็บดอกเหมยดอกนั้นได้สำเร็จ

“แค่นี้เองหรือ...ง่ายเกินไปสำหรับข้าหรือเปล่า?” ยักคิ้วยียวนยั่วโมโหคนขี้หงุดหงิดจนอารมณ์ปะทุขึ้นอีกครา เหมยฮวาน้อยก้มลงหยิบก้อนหินก้อนเล็กที่วางระเกะระกะอยู่แถวริมลำธารแล้วคว้างใส่คนขี้ยั่วทันที

“เฮ้ย!” ตั้งใจจะหลบแต่เพราะหินก้อนที่เหยียบอยู่นั้นเกิดโครงเครงจนคนที่มัวแต่ยั่วอารมณ์คนอื่นไม่ทันระวังตัว ร่างหนาพลิกตกลำธารไม่สามารถตั้งหลักได้ กระแสน้ำที่ไหลแรงพัดพาคนที่ไม่มีเวลาตั้งตัวลอยไปกระแทกโขดหินใหญ่จนรู้สึกปวดร้าวก่อนจะพัดให้ไหลออกไปไกลจนคนตัวเล็กมองไม่เห็น

 

แต่ก่อนที่สติจะดับวูบไป

เสียงหวานที่ร้องตะโกนออกมากลับทำให้ตนยิ้มได้

 

...ครั้งแรกเลยสินะที่เจ้าพูดมันออกมา...

 

“พี่ชานเลี่ย!!!

 

❀❀❀❀❀❀❀❀ ❀❀❀❀❀❀❀❀

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

            มาต่อให้แว้วน้า แชปก่อนคนโวยป๋ายกันเยอะเลย โอ๋ๆ อย่าเพิ่งเกลียดป๋ายสิคะ น้องไม่คิดจะหนีจริงๆ ซะหน่อย งืออออ ส่วนฉากสุดท้ายของเหมยฮวากลีบนี้...ไม่มีอะไรจะเซดค่ะ 5555555555 เดากันเองน้อ อิ้อิ้ ตอนหน้าบอกเลยว่า ความวัวยังไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรกค่ะ...อดใจรอเขาเข้าหอกันอีกนิ๊ดดดดด #อยากแต่งเต็มแก่แล้วคือไร? 55555555555555

 

ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันนะคะ เอ็นดูน้องป๋ายกับพี่เลี่ยเยอะๆ น้า  #อริร้ายชานแบค




 

 

Ps.ใจจริงต้องการทำรูปเล่มออกมาเก็บไว้เป็นที่ระลึกและมอบให้กับคนที่ออกแบบปก

ซึ่งตอนนี้มีคนมาถามบ้างแล้ว และที่สำคัญ เพื่อนสนิทของหมาน้อยออกแบบปกให้แล้วค่ะ 55555

เดี๋ยวจะเอามาให้ดูนะคะ หากมีใครเห็นแล้วยังไม่โดนหรือสนใจจะออกแบบให้ใหม่ก็ส่งเข้ามาดูก่อนได้

ถ้ามีคนส่งมาเยอะก็จะเปิดโหวตจ้า

รายละเอียดฟิคเนาะ ปกฟิคขนาด A5 2 เล่ม (เล่ม 1 -2)

ที่คั่น 4x15 cm 2 ลาย โปสการ์ด 4x6 inch 2 ลาย

 
 

S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2928 notisez (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 12:31
    เอาล่ะนางฟินมากสินะ ฟินจนวูบ
    #2,928
    0
  2. #2911 tenpeachyy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:48
    ฟินก่อนสลบ555555555
    #2,911
    0
  3. #2894 jwsnpy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 23:21
    จะเศร้าก๋เศร้าไม่สุด ดูพี่เขาฟินก่อนสลบด้วย
    #2,894
    1
    • #2894-1 tenpeachyy(จากตอนที่ 15)
      1 เมษายน 2562 / 01:48
      ขำมาก5555555555555
      #2894-1
  4. #2826 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 10:41
    จะหนีจริงๆหรือปั๋วเสวียน สงสารชานอ่ะ
    #2,826
    0
  5. #2763 pim pimmi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 19:22
    5555555
    #2,763
    0
  6. #2724 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 04:13
    คือชานเลี่ยค้ะคือนายกำลังจะตายอ่ะค่ะ หยุดฟินก่อนมั้ยเดี๋ยวตาย55555555555
    #2,724
    0
  7. #2682 ByunGsoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 19:14
    ก็จะฟินแทนชานยุหรอกนะ แต่คิดว่าควรช่วยชานก่อนไหม 5555555+ ตกน้ำยังฟิน ดีจริง เปนไงละป๋ายแกล้งพี่เค้าจนได้เรื่อวงเลย
    #2,682
    0
  8. #2661 Beebee ja (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 10:29
    แบคว่ายน้ำไม่เป็นนี่ แล้วใครจะช่วยล่ะ ถถถถถ แต่น้ำคงไม่ลึกมั่ง
    #2,661
    0
  9. #2626 YeolYoda (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 09:03
    ยังมีอารมณ์มายิ้มได้อีกองค์ชายยยยยย
    #2,626
    0
  10. #2572 joylnr (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 15:09
    โล่งอกที่แบคไม่หนี ดีแล้วววววว

    แต่พี่ชานมาตกน้ำคือไร ฮืออออออ ยังจะยิ้มอีกนะองค์ชาย
    #2,572
    0
  11. #2534 Jammie-Lee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 17:16
    อ้ากกกกกก ช่วยชานเร็ววววววว
    #2,534
    0
  12. #2432 -{กวางลู่}- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 11:23
    กรี๊ดดดดดดดด เรียกพี่ด้วย ><
    #2,432
    0
  13. #2399 rainbow....* (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 14:44
    ดีกันแล้วน่ารักมุ้งมิ้ง อ่าาาาาา โอยยยยยยยยย อิจฉา
    #2,399
    0
  14. #2187 ชั้นรักexo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:52
    ผลัดกันแล้วนะ ทำตกน้ำตกท่าคนละครั้ง หายกันซักที
    #2,187
    0
  15. #1585 Hztp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 18:57
    แล้วอย่างนี้แบคจะหนีชานยอลไปจริงๆหรอ ไม่รักชานยอลหรอ
    #1,585
    0
  16. #1296 ENIMEENI :) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 19:26
    โฮ๊ย! น่ารักอ้ะ >//////<
    #1,296
    0
  17. #1233 Ppp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 23:59
    แย่ละ พ่อไม่อยุ่

    จะปรึกษาใครละคุณหนูปั๋วเสวี้ยน

    นี่ชอบเหมยหลงมากนะบ่องตง 55555

    #1,233
    0
  18. #1210 Pii Ploywoii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 05:09
    พี่ชานเลี่ย!! โอ้ยยย ตื่นเต้น
    #1,210
    0
  19. #789 Pins_99 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 18:44
    โถ่.... องค์ชาย
    #789
    0
  20. #741 ✦ RIGOLO ✦ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 17:44
    ป๋ายยยยยย สงสารองค์ชายบ้าง 
    #741
    0
  21. #592 PEANDA (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 23:57
    ซื่อฮุนเหมือนคนโรคจิตอะตอนนี้บอกตรงๆ...
    โอ้ยยยย พี่ชานเลี่ยยย อย่าเป็นอะไรไปนะ TTTT____TTTTT
    ปล.สงสารเหมยหลง55555555555555555
    ปล2.เก็บตังค์รอรวมเล่มค่า 
    #592
    0
  22. #584 Pawhale (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 19:20
    คราวนี้ใครจะช่วยองค์ชายอ่ะ ป๋ายว่ายน้ำเป็นรึยัง พลิกสุดๆตอนแรกนึกว่าป๋ายจะยอมไปกับฮุนแล้ว
    #584
    0
  23. #449 Yok'ky (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 22:47
    โอ๊ยยยยย ปั๋วเสวียน ยอมรับใจตนเสียทีว่ารักว่าชอบพี่เขา แล้วดูสิแกล้งพี่เขาจนตกน้ำแบบนั้นลอยไปไหนแล้วก็ไม่รู้ อย่าเป็นอะไรไปนะพี่ชานเลี่ย
    #449
    0
  24. #445 Lalita Attaprachong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 09:10
    อัพต่อไวๆนะคะไรต์  เค้ารออยู่น๊าาาา
    #445
    0
  25. #444 Marchmello  (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 23:30
    น้องบัวทำอะไรลงไปลูก ชายห้าจะไม่เป็นไรใช่มั้ย ไม่ดราม่าใช่มั้ย ;____;
    #444
    0