[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Another Guy (Y)

ตอนที่ 40 : 39 : สัมพันธ์ [ Rewrite ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 342 ครั้ง
    20 ก.พ. 63





39

สัมพันธ์

 

“เดี๋ยว...อึก โช!” ผมพยายามเบี่ยงหน้าหลบและส่งเสียงเรียกให้เขาหยุดแต่การโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวเมื่อครู่ก็ยังทำเอาผมจุกจนได้แต่พูดอึกอัก แถมร่างกายร้อนจัดที่คร่อมอยู่ก็ยังทิ้งน้ำหนักลงมาจนผมไม่สามารถขยับตัวได้อีกต่างหาก

เวรเอ๊ย!

“โชกุน!” ผมฝืนตะโกนอีกรอบเพื่อเรียกสติ แต่โชก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟังเลย เจ้าของริมฝีปากร้อนจัดที่พยายามจะจูบผมกำลังเลื่อนริมฝีปากลงมาที่ซอกคอและเริ่มระดมจูบสะเปะสะปะเหมือนคนไม่ได้สติ

“ผมรักตรีจริงๆ นะ ฮึก...” เสียงสะอื้นเจือปนไปกับเสียงอ้อนวอนที่มาพร้อมกับการกระทำอันอุกอาจแบบที่ผมไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะกล้าทำ ฝ่ามือข้างหนึ่งของโชเริ่มลูบไล้ร่างกายผมไปทั่ว ขณะที่อีกข้างก็พยายามปลดกระดุมเสื้อออกอย่างถือวิสาสะ

บ้าชิบ หมอนี่มันป่วยจริงหรือเปล่าวะ ทำไมถึงได้แรงเยอะขนาดนี้

ผมรู้ว่าตัวเองไม่ใช่สาวน้อยบอบบางที่จะหมดท่าเพียงเพราะโดนชกแค่ครั้งเดียว แต่สถานการณ์มันเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนผมไม่รู้แล้วว่าต้องทำยังไงจริงๆ ในหัวมันขาวโพลนไปหมดจนได้แต่พยายามดิ้นพล่านเพื่อออกจากพันธนาการของคนตรงหน้าอย่างสติแตก

“โช! หยุดก่อน โช!” ผมตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อให้เขาหยุด แต่ดูเหมือนโชจะไม่มีสติเลย เขายังคงเอาแต่ระดมจูบไปบนร่างกายท่อนบนของผมที่ตอนนี้อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกฉีกกระชากจนกระดุมหลุดหมดแผงอย่างน่าอนาถ

“ตรีรู้ได้ยังไงว่าพี่เชนเขารักตรีจริง” แล้วอยู่ๆ โชก็หยุดริมฝีปากตัวเอง เงยหน้าขึ้นมาสบตาผมด้วยใบหน้าที่มีน้ำตาอาบแก้ม “รู้ได้ไงว่าเขาจะรักตรีมากกว่าผม!”

“...”

“คนอย่างพี่เชน มีผู้หญิงตั้งมากมายพร้อมเสนอตัวมาให้เลือก ฮึก... แล้วตรีจะรู้ได้ยังไงว่าเขาจะไม่เผลอใจไปหาผู้หญิงพวกนั้น!” โชเริ่มสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารอีกครั้ง เขามองหน้าผมด้วยสายตาเจ็บปวดแบบที่สัมผัสได้ ก่อนจะกลบเกลื่อนความเจ็บปวดนั้นด้วยการฝังใบหน้าลงกับซอกคอของผมอีกครั้งกดเม้มริมฝีปากลงมาบนผิวกายของผมอย่างอ่อนแรง

และคราวนี้ผมไม่คิดจะดิ้นขัดขืนแล้ว เพราะผมรู้ว่าโชไม่ได้อยากทำในสิ่งที่กำลังทำอยู่เลย

“เรารู้ว่าพี่เชนจะไม่เปลี่ยนใจ” ผมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดังพอที่จะทำให้คนที่พยายามจาบจ้วงลุกล้ำเข้ามาแทรกกลางความสัมพันธ์ของผมด้วยวิธีผิดๆ ต้องหยุดชะงักลง

"..." โชไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตา แต่ผมก็รู้ว่าเขาฟังผมอยู่

“ต่อให้วันข้างหน้ามีผู้หญิงเข้ามามากมายขนาดไหน เราก็เชื่อว่าเขาจะยังรักเรา” มันไม่มีอะไรมายืนยันได้เลยว่าสิ่งที่ผมพูดมันจะเป็นจริง... ผมก็แค่เชื่อ เชื่อในความสัมพันธ์ของเรา

“ขอโทษที่เราไม่รู้ว่าโชรักเราแค่ไหน หรือโชรักเรามากกว่าพี่เชนหรือเปล่า”

“...

“แต่คนที่เรารัก... ก็คือพี่เชน... ไม่มีวันเป็นคนอื่นอีกแล้ว

“...”

“ขอโทษครับ ที่ยอมรับความรู้สึกของโชไม่ได้” ผมเอ่ยคำนั้นออกมาจากใจจริง ผมไม่โกรธที่โชพลาดพลั้งทำเรื่องแย่ๆ ลงไปเพราะผมรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ และต่อให้สุดท้ายเขาทำสำเร็จ คืนนี้ร่างกายของผมกลายเป็นของเขาไปจริงๆ ...มันก็ไม่มีความหมาย เพราะหัวใจของผมจะยังคงเป็นเหมือนเดิม

ผมรักเชน... นั่นคือความสัตย์จริง

“ฮึก...ฮือ...” โชนิ่งไปพักใหญ่หลังจากได้ยินคำพูดอันมั่นคงของผม ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่คิดจะเก็บกดความรู้สึกไว้อีก ร่างกายของคนตัวเล็กกว่ายังคงคร่อมอยู่เหนือร่างผม แต่ไม่คิดจะทำอะไรน่ารังเกียจแบบก่อนหน้านี้อีกแล้ว เขาเพียงแค่ซุกหน้าลงมาร้องไห้กับไหล่ผมอย่างต้องการที่พักพิงเท่านั้น

พลั่ก!

แต่แล้วทุกอย่างก็หยุดชะงักลงอีกครั้ง เมื่อเสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกกระแทกเข้ามาอย่างแรงตามอารมณ์คุกรุ่นของร่างสูงที่เป็นคนเปิดมันออก วินาทีต่อมา ก่อนที่สมองของผมจะประมวลได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างของโชก็ลอยหวือออกจากร่างผมไป กระแทกกับกำแพงด้านหลังอย่างแรง เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมากจนแม้แต่โชก็ไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บ ขณะที่ผมเองก็ได้แต่นอนนิ่งเบิกตากว้างมองร่างสูงที่ยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าด้วยความตกใจ

มองดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเรียวคมที่ปรายตากลับมาสบตาผมด้วยความเย็นชา ก่อนจะเดินตามไปกระชากร่างของโชขึ้นมาปล่อยหมัดลุ่นๆ ลงกับใบหน้าใสโดยไม่เอ่ยคำพูดใดๆ

เชน... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้??

“เฮ้ยพี่! ใจเย็นๆ ก่อน!” เสียงไอ้ซันที่พุ่งตามเข้ามาปลุกผมขึ้นจากคำถามในหัว ได้สติว่าตอนนี้เชนกำลังทำร้ายโชที่ร่างกายอ่อนปวกเปียกอยู่ในกำมือของเขาอย่างไร้ทางสู้

“พี่เชน! หยุดก่อน เดี๋ยวมันก็ตายหรอก โอ๊ย!” เสียงร้องห้ามขาดห้วงไปเมื่อไอ้ซันพยายามจะเข้าไปขวางแต่ดันถูกกำปั้นของเชนซัดเข้าที่มุมปากเต็มแรงจนหน้าหัน

“มึงถอยไป” น้ำเสียงเยือกเย็นของเชนดังขึ้นมา พร้อมกับที่ฝ่ามือหนาที่เอื้อมไปกำคอเสื้อน้องรหัสตัวเองไว้ทำท่าจะโยนออกไปให้พ้นทาง

"ใจเย็นๆ ก่อนดิพี่!" แต่ไอ้เพื่อนตัวดีของผมก็ไม่ยอม พยายามยื้อตัวเองไว้และร้องให้เชนหยุด แม้ว่าริมฝีปากมันจะมีเลือดอาบแล้วก็ตาม

“เชน!” ผมตะโกนเรียกเมื่อได้สติว่าควรทำอะไรสักอย่าง ผมลุกจากเตียงวิ่งไปคว้าแขนแข็งที่เงื้อขึ้น เตรียมจะชกหน้าไอ้ซันอีกรอบเพราะมันไม่ยอมถอย ร่างสูงหยุดชะงัก ก่อนจะตวัดสายตาน่ากลัวกลับมามองผม ขณะที่กำหมัดแน่นเหมือนกำลังพยายามห้ามตัวเองให้หยุด

“นายกำลังเข้าใจผิดนะ มันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลย” ผมพยายามอธิบายแม้ว่าสภาพร่างกายของตัวเองตอนนี้จะไม่ได้เป็นอย่างที่พูดก็ตาม

เชนนิ่งไปมองสภาพของผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาคมกริบ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อเห็นเสื้อเชิ้ตท่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นร่องรอยที่โชทิ้งไว้บนร่างกายของผม ถึงแม้ดวงตาคมกริบจะยังมองมาอย่างน่ากลัว แต่สุดท้ายเขาก็ยอมลดหมัดลงแล้วเปลี่ยนมาเป็นคว้าแขนผมแทน

“มานี่!” ฝ่ามือหนาบีบแขนผมแน่นก่อนจะลากออกจากห้องไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีก

แต่ก่อนที่จะพ้นประตู สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นว่าโชที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมเต็มทีมองผมด้วยสายตาเจ็บปวดและอ่อนล้า ก่อนที่ร่างเล็กที่กำลังสั่นเทิ้มจากการร้องไห้อย่างหนักจะหมดสติไป ซบกับหลังของไอ้ซันที่ยืนอยู่ตรงหน้าพอดี

ผมตกใจแต่ก็ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรมากไปกว่านั้น เพราะลำพังตัวเองก็ยังเอาชนะแรงของร่างสูงของคนตรงหน้าไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เชนลากผมออกมาจนถึงชั้นล่างอย่างรวดเร็ว ตรงประตูทางเข้ามีรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งจอดขวางอยู่ ผมไม่คิดว่าเป็นของเชนจนกระทั่งเขาเดินมาเปิดประตูและจับผมโยนเข้าไปในรถโดยไม่พูดไม่จา

ตลอดทางผมไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรสักคำ ไม่กล้าหายใจด้วยซ้ำตอนที่เขาเหยียบคันเร่งต่อเนื่องด้วยอารมณ์คุกรุ่นจนเรามาถึงหอภายในไม่กี่นาที

“นี่ ฟังก่อน...” ผมพยายามคิดหาคำพูดอะไรสักอย่างขึ้นมาทำลายบรรยากาศ แต่ทันทีที่จอดรถสนิท เชนก็เปิดประตูลงไปโดยไม่ทันให้ผมได้พูดอะไรจบ

“เชน!” ผมตะโกนเรียกเมื่อเห็นร่างสูงสาวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปในหอพักและทิ้งผมไว้ในรถอย่างไม่ไยดี แต่เขาก็ไม่หันกลับมา ผมจึงเลิกนั่งเซ่อแล้วเปิดประตูวิ่งตามเขาลงไปแทน

"เชน! พี่เชน!" กว่าจะตามทัน ก็ตอนที่เขาเดินขึ้นมาถึงห้อง ไขประตูเข้าไปและปิดประตูใส่หน้าผมอย่างแรง ผมรีบเปิดประตูตามเข้าไปเพื่อจะอธิบาย แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อพบว่าร่างสูงที่เดินนำเข้ามาก่อนหยุดยืนหันหลังอยู่ตรงหน้านี่เอง แผ่นหลังกว้างที่เครียดเกร็งกับฝ่ามือที่กำหมัดแน่น บ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังโกรธจัดแค่ไหน

“โง่ชิบ” เสียงทุ้มเอ่ยรอดไรฟันขณะที่ยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเองเหมือนกำลังพยายามสงบสติอารมณ์ “ไม่น่ามาวันนี้เลย”

“ขะ...ขอโทษ” ผมอึกอัก กำลังจะเดินเข้าไปหาเขา ทำอะไรก็ได้ให้รู้ว่าเขากำลังเข้าใจผิด แต่แล้วดวงตาสีน้ำตาลอ่อนก็ตวัดกลับมาสบตาผมด้วยสายตาอ่านยาก ก่อนที่ร่างสูงจะเป็นฝ่ายสาวเท้าเข้ามา ดันร่างผมกลับไปชิดประตูอย่างแรงพร้อมกับทาบริมฝีปากลงมาทันทีโดยไม่ปล่อยให้ผมตั้งตัว

“มันแตะตรงไหน” เสียงทุ้มถามรอดไรฟันอีกครั้งหลังจากที่ถอนริมฝีปากออก มองผมด้วยสายตาเย็นชา “ถามว่ามันแตะตรงไหน!” เขาขึ้นเสียงเมื่อผมไม่ตอบในทันที

“เชน...” ผมกลัวสายตาและท่าทางโกรธจัดของเขา จนทำได้แค่เอ่ยชื่อคนตรงหน้าออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ผมรู้ว่าเขาโกรธ... แต่แบบนี้มันน่ากลัวเกินไป

“ถ้าไม่บอก ฉันจะหาเอง” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังจนน่ากลัว ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบลงมาบนริมฝีปากของผมอย่างรุนแรงอีกครั้ง พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งล็อกใบหน้าผมไว้ไม่ยอมให้ขัดขืน ขณะที่มืออีกข้างก็ฉีกกระชากเศษเสื้อเชิ้ตที่อยู่บนตัวของผมออกไปให้พ้นทาง เหลือเพียงร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเพื่อให้ร่องรอยที่โชได้ทิ้งไว้เผยออกมาได้ชัดเจน

“เชน ฟังก่อน” ผมเอ่ยอย่างใจเย็น และพยายามดันร่างของเขาออก แต่เจ้าของริมฝีปากร้อนจัดกลับเลื่อนจูบหนักๆ ลงไปที่ซอกคอและไหปลาร้าเปลือยเปล่าของผม กัดเม้มอย่างรุนแรงราวกับต้องการจะใช้รสจูบของเขาลบล้างทุกสัมผัสของโชให้หายไป

“มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด...อึก!” คำพูดของผมถูกกลืนหายไปทันทีที่ริมฝีปากของเขาเลื่อนลงมาที่แผ่นอกของผม มอบสัมผัสแปลกประหลาดที่ทำเอาผมผงะ หยุดคำพูดและความคิดทุกอย่างที่กำลังพรั่งพรูอยู่ในหัว

“หุบปาก” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ พร้อมกับใช้มือหนาข้างหนึ่งล็อกแขนทั้งสองข้างของผมไว้กับกำแพง ไม่ให้ผลักร่างของเขาได้อีก

นี่มัน... ไม่ใช่แล้ว 

มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิวะ  

“ดะ...เดี๋ยว...เชน” ผมพยายามร้องห้ามเมื่อร่างสูงเริ่มระดมจูบสะเปะสะปะไปทั่วผิว ในขณะที่มือซุกซนเริ่มเลื่อนไปในที่ที่ไม่ควรสัมผัสอย่างน่ากลัว

“พี่เชน! หยุด!” และก่อนที่มือข้างหนึ่งของเขาจะปลดกระดุมกางเกงผมสำเร็จ ผมก็รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายตะโกนเตือนสติเขาพร้อมกับผลักร่างสูงออกไป

“เวรเอ๊ย!” เสียงทุ้มสบถออกมาเสียงดังด้วยความโกรธจัด เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมด้วยสายตาเจ็บปวดแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วหมุนตัวกลับไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง เท้าแขนลงกับเข่าและซุกใบหน้าลงกับฝ่ามือราวกับกำลังพยายามข่มความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

“ทำแบบนั้นทำไม” นานหลายวินาทีกว่าเขาจะเอ่ยคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขาดห้วงราวกับกำลังสับสน “พอฉันไม่อยู่ ก็ไปหาผู้ชายคนอื่นงั้นเหรอ” เขาหันกลับมามองผมอีกครั้งสีหน้าบ่งบอกถึงความไม่เข้าใจ

“มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด” ผมยังคงพูดคำเดิมซ้ำๆ และหวังว่าเขาจะฟัง "ฉันกับโชไม่ได้มีอะไรกัน" แต่แววตาของเชนกลับฉายแววหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมพร้อมกับตวาดกลับมา

“เข้าใจผิดห่าเหวอะไรก็เหอะ! แต่ถ้ามันเป็นอย่างนี้แล้วจะไว้ใจได้ยังไง!”

"..."

"จะปล่อยให้ห่างกันได้ยังไง ถ้าต้องมานั่งหวาดระแวงกลัวใครจะเข้ามา"

“...” ช่างโง่เง่าที่คำอธิบายมากมายที่อยู่ในหัวผม มันไม่สามารถกลั่นออกมาเป็นคำพูดดีๆ ได้เลยแม้แต่คำเดียว

“ที่ฉันทำให้ มันยังไม่พอ?” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยสีหน้าเจ็บปวด พร้อมกับเอ่ยถาม “แล้วจะให้ทำยังไงวะ ถึงจะไม่ไปไหนอีก”

คำถามทิ่มแทงที่ทำให้ผมเจ็บปวดไม่แพ้กัน

“อย่ามาทำให้ฉันกลายเป็นคนโง่ เหมือนตอนยัยทองกวาวนั่น... ขอแค่นั้นไม่ได้หรือไง” คำพูดของเชนในทุกๆ ประโยคมันบ่งบอกชัดเจนว่าความโลเลที่ผ่านมาของผม มันส่งผลแย่แค่ไหน

มันทำให้เขาไม่เชื่อใจผม

เป็นความผิดของผมเอง อย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

“อย่ามาแตะ” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยห้ามไว้ เมื่อผมเอื้อมมือออกไปกำลังจะแตะไหล่กว้างที่เครียดเกร็งของเขา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสบตาผมด้วยสายตาเย็นชาอีกครั้ง สายตาที่เหมือนกับจะสื่อว่าให้ผมไปให้พ้น

แต่ถ้าผมยอมแพ้สายตานั่น... ทุกอย่างก็จะพัง ผมจะไม่มีสิทธิ์ได้พิสูจน์เลยว่า ผมรักเขามากแค่ไหน

“ขอโทษ ที่ดูแลตัวเองไม่ดี” ผมเอ่ยก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูงและคุกเข่าลงเพื่อให้เงยหน้าสบตาเขาได้ถนัด

“...” เชนยังคงมองมาด้วยสายตาเย็นชา แต่คราวนี้ไม่มีความไม่ผลักไส

“ขอโทษครับ ที่ไม่เคยทำอะไรให้เชื่อใจได้เลย” ผมเอ่ยพร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยของเขา “แต่เชื่อเถอะนะ ว่าผมกับโชไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ”

“... เขายังคงตีหน้านิ่ง แต่สีหน้าดูอ่อนลงกว่าเดิม

“พี่เชน” ผมเรียกชื่อเขา แล้วดึงฝ่ามือหนาของเขามาแนบกับแก้มทั้งสองข้างของตัวเอง มองเขาด้วยสายตาที่ต้องการสื่อถึงความจริงใจ “ถ้าผมบอกว่าต่อไปนี้สัญญาว่าจะไม่ทำให้เสียใจแล้ว จะเชื่อผมมั้ย?

“...”

“ถ้าพูดว่าจะไม่ทำให้พี่เชนเจ็บเพราะความโลเลของผมอีก จะเชื่อหรือเปล่า?

“...”

“สัญญาได้มั้ย... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พี่เชนจะยังอยู่ข้างๆ ผม ไม่ไปไหน”

“...”

“แล้วผมจะเป็นคนพิสูจน์เอง...ว่าผมรักพี่เชนยิ่งกว่าใครๆ... และจะไม่ยอมให้ใครมแทรกกลางระหว่างเราอีก” ผมยิ้ม มองใบหน้าที่อ่อนลงของเขาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เอ่อล้นออกมา เป็นความรู้สึกที่เกิดจากการตัดสินใจทำบางอย่างในหัว... 

               และผมภาวนาว่ามันจะไม่ใช่การตัดสินใจที่ผิดพลาดอีก

ดูเหมือนความโกรธจะมลายหายไปจากดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยหมดแล้ว โดยที่ผมไม่ต้องอธิบายอะไรให้ยืดยาวในเรื่องที่เกิดขึ้นเลย เขารู้ดีว่าผมไม่ได้โกหก และผมเชื่อว่าสายตาของผมที่แสดงความรู้สึกทั้งหมดที่มีออกไป คงจะทำให้เขาเชื่อใจผมขึ้นมาบ้าง แม้นิดเดียวก็ยังดี

“จะทำอะไร” เขาถาม พลางเกลี่ยนิ้วโป้งวนไปมาบนใบหน้าของผมเบาๆ ผมยิ้มแทนคำตอบ ก่อนจะยืดตัวขึ้นเพื่อให้ใบหน้าเราอยู่ในระดับเดียวกัน แล้วเอ่ยคำถามใหม่ขึ้นมา

“จำได้มั้ยที่พี่เชนเคยถาม ว่าจะยอมอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตหรือเปล่า... ตอนนั้นพูดเล่นหรือจริงจัง”

“จริงจัง” เขาตอบทันที ไม่ทิ้งเวลาให้ผมรอเลย ผมหัวเราะอย่างพอใจในคำตอบนั้น ขณะที่แตะหน้าผากลงกับหน้าผากของเขาเบาๆ สบตากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวย และเอ่ยในสิ่งตัวเองตัดสินใจแล้วออกมาให้เขาได้ยิน

“ถ้างั้น... ก็ช่วยดูแลผม ไปตลอดชีวิตที่เหลือเลยได้มั้ย?” ผมเว้าวอน ในขณะที่เชนนิ่งไป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงระเหี่ยใจอย่างไม่จริงจัง

"แล้วฉันจะปฏิเสธได้ยังไง" เขาว่า ก่อนจะจรดริมฝีปากลงมาบนหน้าผากของผม เลื่อนลงมาที่จมูก และทาบทับลงมาบนริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา

รสจูบที่เร่งเร้าขึ้นตามการตอบสนองของผมที่ขยับเข้าไปใกล้เพื่อตอบรับสัมผัสของเขาโดยไม่คิดจะขัดขืน เราต่างมอบจูบลึกซึ้งให้กันและกันด้วยความรู้สึกมากมายที่เปี่ยมล้นออกมาเกินต้านทาน อ้อมแขนแข็งแกร่ง ดึงร่างของผมขึ้นไปนั่งบนตักเขาและจูบอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ก่อนจะพลิกตัวดันร่างผมให้เอนหลังลงบนเตียงโดยมีร่างเขาตามขึ้นมาคร่อมไว้ ขณะที่ริมฝีปากของเรายังไม่แยกจากกันแม้สักวินาที

รสจูบที่ลึกซึ้งกว่าครั้งไหนๆ ส่งผลถึงร่างกายที่กำลังร้อนจัดของเราทั้งคู่ให้ใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้นจนเกือบจะเลยเถิดไปตามจินตนาการ... แล้วไม่นานเชนก็ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ขมวดคิ้วสบตาผมด้วยสายตาที่ดูสับสนและงุ่นง่านในเวลาเดียวกัน

ผมเดาออกได้ไม่ยากเย็นเลยว่าเขากำลังคิดอะไร

ผมจึงหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายรั้งท้ายทอยของเขาลงมาเพื่อทาบริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากของเขาอีกครั้ง เป็นการให้คำตอบในสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจ

ว่าผมอนุญาต...

เชนส่งเสียงหัวเราะในลำคอออกมาอย่างเข้าใจ ร่างหนาขยับเข้ามาชิดกันมากกว่าเคยเพื่อมอบจูบอันดูดดื่มที่ลุกล้ำไปยังผิวกายทุกๆ ส่วนของผมด้วยความรู้สึกโหยหา เราต่างกอดกันแน่นขึ้นในทุกๆ วินาทีราวกับไม่อยากให้มีแม้แต่ธุลีของอากาศเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราได้อีก

เขามอบสัมผัสแห่งความสุขลึกซึ้งในแบบที่ผมไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนในชีวิต ด้วยความรักที่ไม่อาจแสดงออกผ่านเพียงคำพูดได้อีกต่อไป

สัมผัสแห่งรักที่ช่วยยืนยันว่าคราวนี้ผมตัดสินใจไม่ผิด

มันถึงเวลาแล้ว ที่ผม จะมอบทุกสิ่งทุกอย่างของผมให้ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า

ผู้ชายเพียงคนเดียว ที่ผมรักหมดหัวใจ


Calista εїз
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 342 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,986 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1913 Jibangrin (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:37
    อุแงงงงงงง หึงโหดมากกก
    #1,913
    0
  2. #1867 mmamaexx (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:24
    ถึงพี่จะเกรี้ยวกราดไปหน่อยแต่ก็ดีที่ยอมฟังน้องบ้าง น้องก็ดีที่ยอมง้อ ยอมอธิบาย
    #1,867
    0
  3. #1639 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 22:47
    ฮือออน่ารักT///T
    #1,639
    0
  4. #1503 pommys (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 10:20
    อ๊ายยยย เรียบร้อยโรงเรียนพี่เชนแล้ววว
    #1,503
    0
  5. #1465 peezchy (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:10
    ชอบเรื่องนี้มากๆค่ะ ชอบคาแรคเตอร์แบบเชนมากค่ะ ขรึม?ๆ แมน?ๆ? //ขออนุญาต?เม้นต์รวบยอดนะคะ อ่านเพลินมาก?กก? เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,465
    0
  6. #1464 Na mw_svt. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:14
    เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าอ่านแค่นี้รู้สึกระทวยกว่าอ่านเป็น nc อ่ะะ
    #1,464
    0
  7. #1394 cmaxx. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 13:05
    งานดี เป็นของกันและกันแล้วววว
    #1,394
    0
  8. #967 มาโอ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 20:07
    ชอบเรื่องนี้นะ อ่านตอนท้ายนี่ มันค่อยๆเป็นค่อยๆไปจริงๆ
    #967
    0
  9. #933 pannjed . (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 21:58
    ถ้าเราเป็นตรี เราคงเสียใจอะ คือแบบ นี่เราดูไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยหรอ คงเข้าไปกระชากคอเสื้อ เขย่าๆๆ แล้วก็ร้องไห้ออกมา 5555555555555 แล้วน้องโชไปเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะคะ สงสารสุดเลยคือซัน โดนต่อยเฉย คนหล่อของเจ้ ; - ;
    #933
    0
  10. #865 thifu:') (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 13:00
    เราว่าเรื่องโช ตรียังพูดไม่เคลียร์อ่ะ หรือพี่เชนเขาเดาๆได้อยู่แล้วว่ะว่าตรีไม่ได้ยอมโช? ถ้าเป็นเรา เราว่าน่าจะพูดเรื่องโชให้เสร็จก่อน ไม่รู้สิ เหมือนเปลี่ยนอารมณ์ไปเลย เฮียเชนนี่ก็ช่างใจร้อน แต่ก็ไม่ได้โง่หรอกนะที่กลับมาหาตรีอีกรอบ ไม่งั้นคงไม่มีใครหยุดโช ถถถถ
    #865
    1
    • #865-1 makok_num(จากตอนที่ 40)
      14 เมษายน 2559 / 16:02
      งือ จริงๆ ตอนนี้พี่เชนไม่ได้สนใจว่าเรื่องระหว่างตรีกับโชมันจะเป็นยังไง ออกแนวโกรธตัวเองมากกว่าที่เข้าไปเห็นช็อตนั้นพอดี ส่วนตรีก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงเพราะก็เกือบถูกเขาปล้ำจริงๆ เลยได้แต่ขอโทษและพยายามสร้างความเชื่อมั่นให้เชนแทน ประมาณนั้นอ่ะค่ะ

      ขอบคุณที่ท้วงติงมาน้า เดี๋ยวจะแก้ให้ชดเจนขึ้นค่ะ ^^

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 เมษายน 2559 / 16:07
      #865-1
  11. #849 ML[c of dmcr] (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 00:16
    ได้เสียกันซักที อิอิ
    #849
    0
  12. #848 nnnnmBYUN (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 22:30
    งานดี อิอิ
    #848
    0
  13. #847 Casper_jinjin (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 19:47
    เลือดไหลลล. ตายยยยยยยย
    #847
    0
  14. #846 magic moon (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 16:06
    จะเป็นลม อ๋อยยยยย
    #846
    0
  15. #845 Nagato/หิมะสีเลือด (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 14:30
    ขอหิ้วตรีกลับบ้าน น่าร้ากกกก ;///;
    พี่เชนคะ.. #@&({~+@#&*)$ กรี้สสส ??
    #845
    0
  16. #844 Popla.. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 13:25
    ทำไมน่ารักกกกก
    #844
    0
  17. #843 DAlSY (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 12:34
    งานดีงานเริ่ดค่า เขาได้กันแล้ว อิคึ คือไม่จำเป็นต้องมี nc เลยค่ะ ความคิดของเราคือถ้าเรื่องนี้มีฉากมหัศจรรย์คือมันจะดูไม่ละมุนคล้ายกับแต่งชุดบิกินี่ไปงานแต่งงานอะค่ะ โอ๊ยยยย ดีงามตรงที่ตัดไปที่โคมไฟแต่หัวใจคนอ่านอย่างเรากลับพึงพอให้มันเป็นแบบนี้ ละมุด เฮ้ย! ละมุนมากกก //จิกหมอนกัดผ้าห่มรัวๆ

    ปล. แปลกที่ตอนนี้คำผิดค่อนข้างเยอะ สงสัยคนแต่งรีบอยากให้คนอ่านฟินไวๆ น่ารักจุง~~
    #843
    0
  18. #842 Fai_KV (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 12:02
    เขินตัวจะแตก >///< ตอนแรกกลัวใจพี่เชนมาก แต่ตรีก็ยังคงเป็นตรีที่หนักแน่น จนเข้าใจกันได้ แอบลุ้นให้มีnc 555 แต่ถึงไม่มีก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มันไม่ได้ทำให้เรื่องนี้สนุกน้อยลงเลย
    #842
    0
  19. #841 Nest (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 11:15
    พี่มันก็รักน้องมากๆเลยนะ ต่างก็รักกันมาก โอ้ยยยดี แต่สงสารโชสลบไปแล้วไม่สบายอยู่ด้วยส่งซันไปดูแลแล้ว55555
    #841
    0
  20. #840 pangzter (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 10:11
    น้ำตาซึมเพราะพี่เชนนนน แง้งงงงง คือเข้าใจพี่แกนะที่มาเจอฉากแบบนี้ทั้งๆที่อุตส่าห์ตั้งใจมาเจอแฟน ถึงตรีจะไม่ได้ทำผิดต่อพี่เชนแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าพี่เชนจะไม่เจ็บเลยถ้าเจอฉากแบบนี้ ถึงไม่ได้นอกกายนอกใจแต่เป็นใครๆก็ต้องคิดมากแหละ ถ้าเราเป็นพี่เชนอาจงี่เง่ากว่านี้ด้วยซ้ำ555555
    #840
    0
  21. #839 minoteamiry (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 09:38
    กรี๊ดดดดดด แกรรร เขาได้กันแล้วววว งานดี งานปริ่ม ชอบบบ หงื้อจะร้องไห้ รอนะไรท์ คริ
    #839
    0
  22. #838 Iwishh (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 09:13
    ในที่สุดดดด ดีใจที่พี่เชนยังแบบยอมฟังตรีอยู่นิดนึง สุดท้ายก็เป็นของกันและกัน กรี้ดๆ แต่งงานกันไหมคะะะ 5555555
    #838
    0
  23. #837 Mikii (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 09:04
    เขินอะ. อย่าเพิ่งรีบจบนะ อยูกับคนอ่านนานๆ
    #837
    0
  24. #836 apiinify (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 08:57
    พี่เชนมาไว เคลมไวจริงเชียว 555
    เกือบไปแล้วนะหนูตรี ดีที่พี่เชนใจอ่อน แล้วสามารถเบี่ยงประเด็นอิพี่เชนได้ 555
    #836
    0
  25. #835 tataryne (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 08:57
    น่ารักกกกกก ฮือออ
    #835
    0