[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Another Guy (Y)

ตอนที่ 38 : 37 : ครอบครัว [ Rewrite ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 351 ครั้ง
    20 ก.พ. 63




37

ครอบครัว

 

บางทีเราอาจจะเคยชินกับเตียงเล็กๆ ที่หอของผม จนลืมไปว่าเตียงคิงไซส์ในห้องนอนของเชน มันมีพื้นที่มากขนาดที่นอนกางแขนกางขาทั้งสองคนก็ยังไม่เต็ม

ผมถึงกับชะงักไปทันทีหลังจากงัวเงียตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าร่างของตัวเองกลิ้งมาชิดที่ขอบเตียงด้านหนึ่งจนแทบจะตกลงไปอยู่แล้ว หนำซ้ำร่างหนาที่ส่งเสียงกรนเบาๆ ข้างหูยังตามมากอดผมไว้จากด้านหลังอีก ทั้งที่พื้นที่เตียงออกจะกว้าง ไม่จำเป็นที่พวกเราจะมานอนเบียดกันแบบนี้เลยสักนิด

“จะตกเตียงแล้ว” ผมกระซิบบอกหลังจากพลิกตัวหันหน้ากลับมาอีกด้าน เพราะคิดว่าเชนคงจะรู้สึกตัวตั้งแต่ตอน

ที่ผมขยับแล้ว แต่แทนที่จะเขยิบไปตรงที่ว่างที่เหลือด้านหลัง เจ้าของแขนแข็งแกร่งกลับครางออกมาเบาๆ พลางกอดผมแน่นขึ้นจนร่างของเราแทบจะหลอมเข้าด้วยกัน ราวกับวิธีนี้มันจะช่วยรั้งผมออกจากความหมิ่นเหม่ชวนตกเตียง ทั้งที่ความจริงมันไม่ได้ทำให้ร่างผมพ้นขอบเตียงมาสักเท่าไหร่เลย

ผมหัวเราะเบาๆ ซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างแล้วกอดเขากลับบ้าง

รู้สึกได้ว่าหัวใจมันกำลังพองโตขึ้นมาด้วยสัมผัสอบอุ่นคุ้นเคย ที่ผมแสนคิดถึง

เชนส่งเสียงหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ อย่างพอใจที่ผมไม่ขัดขืน ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงมาบนเรือนผม และเอาคางเกยศีรษะผมไว้ขณะที่กอดผมแน่นขึ้นอย่างหยอกล้อด้วยความหมั่นไส้ ผมยิ้มกว้างมองใบหน้าของคนขี้แกล้งที่ยังหลับตาอยู่อย่างขบขัน ก่อนจะซุกหน้าลงกับแผ่นอกของเขาอีกรอบไม่สนใจว่าอ้อมกอดของเขาจะรัดแน่นแค่ไหน เพราะรู้ดีว่าคงจะได้ตื่นขึ้นมาบนเตียงเดียวกันแบบนี้อีกเพียงไม่กี่วัน จึงตักตวงช่วงเวลาแห่งความสุขเอาไว้ให้นานที่สุดด้วยการซึมซับไออุ่นจากร่างกายแข็งแกร่งของเขาและปล่อยให้ตัวเองหลับไปในอ้อมกอดของกันและกันอีกครั้งโดยไร้บทสนทนา

พอตื่นมาอีกทีก็พบว่าร่างหนาเจ้าของอ้อมกอดอุ่นกำลังลืมตามองผมอยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายโดยไม่ต้องสื่อสารผ่านคำพูดใดๆ ริมฝีปากบางยกเป็นรอยยิ้มเล็กๆ เมื่อเห็นผมงัวเงียตื่นขึ้นมา ก่อนที่ใบหน้าคมจะเลื่อนเข้ามาใกล้เพื่อจูบผมเบาๆ เป็นการทักทายยามเช้า

“ไม่อยากลุกเลย” พูดทั้งที่ริมฝีปากร้อนจัดยังคงคลอเคลียอยู่ที่ริมฝีปากของผมรอโอกาสที่จะกดจูบลงมาซ้ำๆ ให้สมกับความคิดถึงที่มีให้กัน

ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของน้ำเสียงอ้อนด้วยความรู้สึกขบขัน ไม่บ่อยนักหรอกที่จะได้เห็นคนตรงหน้าในมุมนี้ สายตาเว้าวอนที่ตรงข้ามกับดวงตาคมกริบนี่มัน... น่าหมั่นไส้มาก ทำไงดี

จุ๊บ~

และเพราะหมั่นไส้จนไม่รู้จะทำยังไง ผมก็เลยยื่นหน้าเข้าไปทาบริมฝีปากบนริมฝีปากเขาเบาๆ เชนผงะไปเล็กน้อยที่ผมเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา ริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์อีกครั้ง

“เดี๋ยวนี้รุกหนักนะ สงสัยแฟนเทรนมาดี” ผมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังกับมุกหลงตัวเองหน้าตายของเขาอีกรอบ ก่อนจะคลายอ้อมกอดออกแล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปมา หันไปอีกทีก็พบว่าเชนยังคงนอนอยู่ที่เดิม มองผมด้วยสายตาร้ายกาจที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงเหมือนเคย

“ไม่ไปทำงานเหรอ” ผมเลิกคิ้วถาม พยายามห้ามตัวเองไม่ให้ตัวเองพุ่งเข้าไปจูบริมฝีปากบางที่ยกยิ้มมุมปากร้ายๆ นั่นอีกรอบ

“วันนี้วันเสาร์” เขาตอบนิ่งๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเอือมระอาอย่างขำๆ

เออว่ะ ผมลืมไปเลย

ผมยกมือขึ้นเกาหัวมึนๆ แล้วถาม “แล้วจะนอนอยู่งี้เหรอ?

เขาน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่นี่ไม่ใช่บ้านผมสักหน่อยจะให้มานอนกินบ้านกินเมืองทำตัวสบายๆ เหมือนตอนอยู่หอก็กะไรอยู่ จริงมั้ย แต่ถ้าไม่มีเชน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอะไร หรือขยับตัวไปทางไหนในบ้านหลังใหญ่นี่

“ไม่อ่ะ” เสียงทุ้มปฏิเสธแล้วลุกขึ้นมานั่งข้างๆ พลางยื่นมือมาขยี้หัวผมแรงๆ “หิวแล้ว”

ผมพยายามก้มหัวหลบฝ่ามือหนาแต่ยังไงก็หลบไม่พ้นอยู่ดีเลยปล่อยให้เขาเล่นจนพอใจ ก่อนจะออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจต่อ “อยากกินแกงเขียวหวาน”

ไม่ต้องพูดจบผมก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร

“ที่นี่ไม่มีแม่บ้านเหรอ” ผมเลิกคิ้ว ถ้าไม่ได้ดูละครมากไป ยังไงบ้านหลังใหญ่ของตระกูลเศรษฐีแบบนี้ก็คงไม่พ้นมีคนคอยอำนวยความสะดวกให้ตลอดเวลาอยู่แล้วนี่ ไม่ใช่เหรอ?

“มี” เขาตอบ วางมือบนหัวผมแล้วโยกไปมา ก่อนจะเอี้ยวตัวมาจูบขมับผมเบาๆ “แต่อยากกินแกงเขียวหวานสูตรแม่ของแม่ยายมากกว่า”

“...” ผมชะงักไป นิ่งคิดอยู่นานว่าเจ้าของรอยยิ้มมุมปากร้ายกาจตรงหน้าพูดอะไร กว่าจะเข้าใจ

 

               'ชอบกินแกงเขียวหวานเหรอ’

 

คำพูดของเชนที่ถามผมในวันที่เรานั่งกินข้าวด้วยกันดังเข้ามาในหัว จำได้ว่าตอนนั้นผมพยักหน้าตอบและเล่าความหลังวัยเด็กให้เขาฟัง

 

‘ตอนเด็กๆ ยายฉันทำให้กินบ่อยมาก แกงเขียวหวานสูตรคุณยายเป็นอะไรที่โคตรอร่อยอ่ะ... แต่ตอนนี้ยายเสียไปแล้ว ฉันเลยไม่ได้กินกับข้าวสูตรคุณยายมานานมากแล้วล่ะ’

‘แล้วแม่นายทำไม่เป็นเหรอ’

               ‘ก็ทำเป็นอ่ะนะ แต่แม่ไม่ค่อยได้อยู่บ้านเท่าไหร่ ก็เลยไม่มีใครทำให้กิน...แต่จริงๆ ฉันก็แอบจดสูตรไว้อยู่นะ อยากลองมั้ยล่ะ แล้ววันหลังว่างๆ จะทำให้กิน’

‘หึ... จะรอกินละกันนะ’

 

ผมยิ้มกว้างออกมาทันทีที่นึกออก แปลกชะมัดที่ผมยังจำบทสนทนานั้นได้แทบทุกประโยคทั้งที่มันเป็นแค่บทสนทนาง่ายๆ ไม่ได้มีความพิเศษอะไร บางที อาจเป็นเพราะมันเป็นครั้งแรกที่เราเปิดใจ เล่าความหลังไร้สาระให้กันฟังล่ะมั้ง

แต่ที่ทำผมประหลาดใจกว่าคือการที่เชนจำมันได้เหมือนกันนี่แหละ

“ไม่คิดว่าจะจำได้” ผมหันไปถามยิ้มๆ

มือหนาเลยขยี้หัวผมแรงๆ อีกรอบก่อนจะยื่นหน้าเข้ามางับจมูกผมเบาๆ “เห็นฉันเป็นคนความจำสั้นหรือไง” แล้วคลอเคลียอยู่อย่างนั้นหลายวินาทีราวกับไม่อยากจะแยกจาก

ผมยังคงยิ้มกว้าง สบตาเขาด้วยความรู้สึกสุขใจที่เอ่อล้นขึ้นมาจนเก็บไม่อยู่ และปล่อยให้ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดปลายจมูกอยู่อย่างนั้นโดยไม่คิดขัดขืน แต่ไม่นานเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยก็กดริมฝีปากบางลงมาเร็วๆ แล้วผละออกไปเหมือนกำลังห้ามใจ

“รีบไปดีกว่า ก่อนจะอยากกินอย่างอื่นแทนแกงเขียวหวาน” เชนขมวดคิ้วจริงจังเกินไปจนผมหลุดขำ มองร่างสูงที่ลุกจากเตียงไปหยิบเสื้อที่เขาถอดทิ้งไว้ก่อนนอนขึ้นมาสวมแล้วเดินกลับมาฉุดมือผมที่เอาแต่นั่งอมยิ้มให้ลุกตามไปอย่างว่าง่าย

 

ถึงจะพูดว่าอยากกินก็เถอะ แต่แกงเขียวหวานไม่ใช่อะไรที่จะทำได้ง่ายๆ เลย แถมยังต้องใช้วัตถุดิบมากมายที่บ้านหลังนี้ไม่มี สุดท้ายมื้อเช้าเราก็เลยต้องกินอาหารที่แม่บ้านทำ แล้วปล่อยให้แกงเขียวหวานสูตรคุณยายเป็นเรื่องของมื้อเย็นแทน

และถึงแม้จะมีแม่บ้านมากมายยื่นมืออาสามาช่วยอำนวยความสะดวก แต่เพราะมันเป็นสูตรเฉพาะของครอบครัว และผมก็เกรงใจเกินกว่าจะเรียกใช้ใคร ก็เลยขอจัดการทั้งหมดด้วยตัวเองตั้งแต่ออกไปซื้อวัตถุดิบจนกระทั่งเข้าครัว แน่นอนว่าตอนออกไปซื้อของ เชนก็อาสาออกไปช่วยด้วย เขาดูจะตื่นเต้นน่าดูเพราะเคยเข้าไปเดินช็อปของสดเป็นครั้งแรก ถึงจะไม่ค่อยได้ช่วยอะไร แถมยังทำตัวเกะกะคอยเกาะแกะผมตลอดเวลา แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าพอมีเขาไปด้วย การซื้อของธรรมดาๆ ก็ทำให้ผมมีความสุขได้อย่างไม่น่าเชื่อ

                ผมยิ้มไม่หุบตลอดวันด้วยความรู้สึกที่มันเอ่อล้นขึ้นมาเต็มอกจนกลัวว่าจะสำลักความสุขตายเข้าสักวินาที ความกดดันเดียวของวันนี้ที่ผมต้องเผชิญก็คือการที่ต้องลุ้นว่าแกงเขียวหวานที่ผมกำลังทำ จะออกมารสชาติถูกปากคนในบ้านเชนหรือเปล่าเท่านั้นเอง

“ขอน้ำหน่อย” ผมสะดุ้งนิดๆ ตอนที่เสียงของใครบางคนดังขึ้นมาจากด้านหลังขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆ หันกลับไปก็พบกับผู้หญิงวัยกลางคนในชุทสูทสีเข้มท่าทางภูมิฐานกำลังเดินเข้ามา

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าท่านเป็นใคร เพราะโครงหน้า จมูกและริมฝีปากเรียวบางนั้นเหมือนกับพี่ริบบิ้นราวกับถอดแบบ

“ใครเนี่ย” คนที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นแม่ของพี่ริบบิ้นเลิกคิ้ว ก่อนจะนึกออกเองภายในไม่กี่วินาที “อ้อ แฟนเชนสินะ”

“สวัสดีครับ” ผมไม่รู้จะตอบยังไง ก็เลยยกมือขึ้นสวัสดี แม่พี่ริบบิ้นยิ้มรับ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็น รินน้ำใส่แก้วด้วยตัวเอง

“หน้าตาน่ารักกว่าที่คิดไว้อีกนะ” ดวงตาเรียวคมเหลือบมองผมหลังจากดื่มน้ำเสร็จ

ท่าทางและวิธีการพูดที่ติดจะจริงใจแมนๆ ของท่านเหมือนกับพี่ริบบิ้นไม่มีผิดเพี้ยน

อันที่จริง ผมคิดว่าครอบครัวนี้เหมือนกันทั้งบ้านเลยต่างหาก จะผิดก็แต่แม่ของพี่ริบบิ้นดูจะเป็นคนจริงจังกว่าคนอื่นๆ ในบ้านหลังนี้แล้ว ใบหน้าที่แม้จะผ่านกาลเวลามาพอสมควรแต่กลับยังดูสวยสง่ามองผมนิ่งหลายวินาทีราวกับกำลังประเมิน

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนหัวดื้ออย่างเชน จะตกหลุมรักใครสักคนได้จริงๆ” ริมฝีปากเคลือบริปสติกสีนู้ดเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มใจดีก่อนที่ร่างระหงเดินไปวางแก้วน้ำที่ใช้แล้วลงในอ่างล้างจาน ก่อนจะเดินมาหาผมด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมกับพูดเรื่องที่ผมไม่คิดว่าจะได้ยิน

“เธออาจจะยังไม่รู้ ว่าเชนเขาไม่ค่อยชอบฉันสักเท่าไหร่ เพราะความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพ่อของเขา”

“...” ผมจึงได้แต่ยืนนิ่ง รับฟังอีกมุมหนึ่งของครอบครัวโดยไม่ออกความคิดเห็นอะไร

“ดังนั้นการที่อยู่ๆ เขาก็มาขอร้องให้ริบบิ้นแต่งงานแล้วสืบทอดกิจการแทนเขา มันคงเป็นเรื่องลำบากใจน่าดู” แม่ของพี่ริบบิ้นทำหน้าเหมือนรำลึกความหลังก่อนจะส่งยิ้มใจดีให้ผมอีกครั้ง “เขาจริงจังกับเธอมากนะ”   

ผมไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มตอบกลับไป ยิ่งรู้สึกสุขใจเมื่อรู้ว่าเชนทำอะไรแบบนั้นเพื่อผม แล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมรักเขาได้ยังไง

“แต่ก็ใช่ว่าทุกอย่างจะราบรื่นไปเสียหมด” ถึงจะยังพูดด้วยน้ำเสียงใจดี แต่ประโยคต่อมาที่แฝงไปด้วยความจริงจังของท่านก็ทำเอาผมชะงัก “ไม่ว่ายังไง ความสัมพันธ์แบบนี้ก็เป็นเรื่องละเอียดอ่อนสำหรับคนเป็นพ่อเป็นแม่อยู่ดี”

“...”

“เชนยังโชคดีที่มีริบบิ้นเป็นตัวแทนสืบทอดตระกูล... แต่ว่าเธอน่ะ เป็นลูกคนเดียวใช่หรือเปล่า”

“ครับ” ผมตอบ เข้าใจดีว่าแม่พี่ริบบิ้นกำลังจะพูดอะไร

ผมไม่มีพี่น้อง หรือใครที่จะทำหน้าที่สืบทอดตระกูลเราได้เลยถ้าหากในภายภาคหน้าผมไม่สามารถมีทายาทให้พ่อกับแม่ได้ ถึงแม้ว่าบ้านเราจะไม่ได้ร่ำรวยและเป็นตระกูลดังเหมือนบ้านเชน แต่มันก็คงเป็นความฝันอย่างหนึ่งของพ่อกับแม่ที่อยากจะเห็นผมมีครอบครัวเป็นฝั่งเป็นฝาเหมือนคนอื่นๆ

“แต่ก็คงไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่อยากเห็นลูกมีความสุขหรอก” อาจเป็นเพราะสีหน้าผมแสดงความกังวลออกมาชัดเจนเกินไป แม่พี่ริบบิ้นจึงเอ่ยเหมือนปลอบใจพลางยกมือขึ้นมาตบบ่าผมเบาๆ "ถ้าคิดจะจริงจังแล้ว ก็คุยกับพวกท่านดีๆ ล่ะ"

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอ่อนโยนอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ช่วยทลายความกังวลทั้งหมดของผมก่อนหน้านี้ทิ้งไป

“ยังไง บ้านนี้ก็ยินดีต้อนรับนะ” ผมได้แต่ยิ้มและตอบกลับด้วยความรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

“ขอบคุณครับ”

 

เย็นนั้นแกงเขียวหวานสูตรคุณยายที่ผมตั้งใจทำสุดฝีมือถูกยกไปเสิร์ฟพร้อมกับอาหารอื่นๆ ที่ผมทำเพิ่มอีกเล็กน้อย มันเป็นแค่เมนูบ้านๆ ที่ไม่ได้พิเศษอะไร แต่พอมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ตัวเองพอจะทำได้ต่อหน้าครอบครัวของคนตัวเองรักอย่างพร้อมหน้า มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาจนทำตัวไม่ถูก ไม่กล้าพูดอะไรนอกจากลุ้นอยู่ในใจอย่างใจจดใจจ่อ

“อร่อย” คำชมสั้นๆ ดังขึ้นจากผู้นำครอบครัวที่เอ่ยขึ้นเป็นคนแรกหลังจากชิมอาหารของผมเข้าไป ขณะที่คุณนายของบ้านเพียงพยักหน้า เงยหน้าขึ้นมาสบตาผมแล้วยิ้มให้นิดๆ ก่อนจะกินอาหารต่อไปเงียบๆ

“หน้าตาดีแถมเป็นแม่บ้านแม่เรือนขนาดนี้” คราวนี้เป็นพี่ริบบิ้นที่เอ่ยขึ้นมาสีหน้าเซ็งๆ “พี่ยกมดลูกให้เลยได้มั้ย”

ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าเก็บอาการเขินจากการถูกชม รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อทุกคนต่างก็ใจดีกับผมทั้งที่เจอกันได้ไม่นาน ความรู้สึกดีใจมันเอ่อล้นขึ้นมาเต็มอกจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่

“หึ” แต่คนที่เก็บอาการไม่อยู่ยิ่งกว่า คงหนีไม่พ้นร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างตัว ซึ่งกำลังคลี่ยิ้มกว้างออกมาซะจนแทบจะเห็นฟันครบทุกซี่อยู่แล้ว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหันมาสบตาผมด้วยแววตาที่ฉายประกายความสุขกว่าครั้งไหนๆ ที่ผมเคยเห็น

ความสุขแบบเดียวกับที่กำลังเอ่อล้นอยู่ในใจผม

ความสุข... ที่ไม่ว่ายังไง ผมก็จะรักษาเอาไว้

ไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือ

 

               

 

Calista εїз
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 351 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,986 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1811 _bebebeam_e (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 11:00
    พี่เชนภูมิใจจจจจ555555
    #1,811
    0
  2. #1579 cool (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 08:32
    เมื่อคืนอ่านถึงตอนที่แล้ว กำลังคิดว่าเช้ามาอ่านตอนนี้แล้วจะเม้นว่าลืมแกงเขียวหวานไปแล้วเหรอ สรุปแกงมาจ้าา5555
    #1,579
    0
  3. #1501 pommys (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 10:06
    ครอบครัวดีงาม
    #1,501
    0
  4. #1461 Na mw_svt. (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:32
    ฝั่งพี่เชนโอเคคค ลุ้นฝั่งตรีแย้ววว
    #1,461
    0
  5. #1392 cmaxx. (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 12:56
    น่ารักกกก
    #1,392
    0
  6. #1360 โอรี' โอ้ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 13:17
    จะเป็นเบาหวานตายแล้วงับบ
    #1,360
    0
  7. #1154 Sweet Time (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:47
    อยากให้อบอวนด้วยความสุขแบบนี้ไปอีกนานแสนนาน 
    #1,154
    0
  8. #965 มาโอ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 19:17
    ครอบครัวเชนน่ารักน้าาา อยากเห็นครอบครัวตรีบ้าง แต่ตรีน่ารัก ครอบครัวตรีก็คงน่ารักเหมือนกัน
    #965
    0
  9. #931 pannjed . (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 21:42
    โอยน่าร้ากกก บ้านนี้น่ารักจริงๆ
    #931
    0
  10. #799 shgz94 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 21:27
    อ่านแล้วก็หิวววว งื้อออ อยากกินแกงเขียวหวาน55555 พี่เชนน่ารัก ตรีก็น่ารัก ทุกคนน่ารักกก ><
    #799
    0
  11. #796 Nagato/หิมะสีเลือด (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 19:40
    หน้าบานเป็นจานบินเลยนะพี่เชนนน อัลไลมันจะปริ่มขนาดนั้น ออร่าความสุขพุ่งมากกกกก =.,=
    #796
    0
  12. #795 faungfhaa (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 18:46
    งื้อออน่าร้ากกก รีบมาต่อน้าา
    #795
    0
  13. #794 Nest (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 17:11
    บ้านนี้น่ารักดีอะ คู่นี้ก็มุ้งมิ้งเอาเรื่อง555
    #794
    0
  14. #793 nnnnmBYUN (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 15:56
    น่ารักไปหมดดงืออ
    #793
    0
  15. #792 oosiak (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 14:59
    ชอบฉากตอนที่อยู่บนเตียงมากคือน่ารักสุดไรสุด
    #792
    0
  16. #791 mapiao (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 14:02
    ปลื้มปริ่มมากๆๆๆๆ มีแต่หัวใจกระจายไปทั่วเลย
    #791
    0
  17. #790 thifu:') (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 13:54
    ชอบแม่พี่เชน คือนางก็ดูใจดีแต่ก็บอกให้ตรีไม่ประมาทในความสัมพันธ์กับเชนอ่ะ ...คือพูดในแง่ของโลกความจริงดี เป็นห่วงตรีด้วย (แต่บอกแบบซึนๆ 55555)
    #790
    0
  18. #789 Fai_KV (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 13:34
    ชอบมากเลยค่ะ ขึ้นชื่อว่าแนวyaoi ถ้าเรื่องดำเนินต่อจากที่รักกันแล้ว ปมต่อไปก็หนีไม่ค่อยพ้นประเด็นครอบครัวเท่าไหร่ ชอบที่บ้านพี่เชนจังที่ใจดีขนาดนี้ ตื้นตันแทนตรีจริงๆนะ ถึงเราจะเป็นผญ.ธรรมดาที่ไม่ได้อยู่ในภาวะเดียวกับผช.คนนึงที่กำลังพิสูจน์ตัวเองให้กับครอบครัวของผช.อีกคนที่เขารักก็จริง แต่เราก็รู้ว่ามันยากและกดดันมาก ดังนั้น คำพูดของแม่พี่ริบบิ้นที่ว่า "ยังไง บ้านนี้ก็ยินดีต้อนรับ" มันแบบ...It's so very touching

    รักเรื่องนี้จัง<3
    #789
    0
  19. #788 oDeeo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 11:55
    นี่ทำแกงเขียวหวานหรือแกงพี่เชนหวานคะ? ยิ้มซะกว้างเชี่ยว ปล.ยิ่งนานวันพี่เชนยิ่งมุ้งมิ้ง
    #788
    0
  20. #787 pangzter (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 10:20
    แงงงงง พี่เชนกับตรีมุ้งมิ้งกะนมากเลย ไม่อยากให้ตรีกลับเชียงใหม่ละอ่ะะะะ ??
    #787
    0
  21. #786 Iwishh (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 10:06
    เจอครอบครัวพ่อแม่สามีดีชีวิตก็ดีเนอะ 5555
    #786
    0
  22. #785 Popla.. (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 10:00
    ยะลุน ละมุด ลำไยยยย น่ายักกกก
    #785
    0
  23. #784 L-co-op (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 07:01
    อบอุ่นละมุนในหัวใจจจจ
    #784
    0
  24. #783 Phornchita Pragobsuk (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 06:54
    เขินแก้มแตกกกกก>\\\\<
    #783
    0
  25. #782 ammykjd (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 06:47
    โง้ยยยยยย ฮืออออ มันดีมากอ่าาาาาาาาาา ละมุน มุ้งมิ้ง อบอุ่นนนนน~มันเลอค่า
    #782
    0