[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Another Guy (Y)

ตอนที่ 37 : 36 : สุดหัวใจ [ Rewrite ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 358 ครั้ง
    20 ก.พ. 63



36

สุดหัวใจ

 

ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเชนถึงนั่งหน้าเครียดมาตลอดทาง

ถ้าผมรู้ว่าพอมาถึงที่หมายแล้วเราจะเจออะไร ก็คงเครียดไม่น้อยเหมือนกัน... อาจจะเครียดกว่าเขาด้วยซ้ำ

เหมือนตอนนี้ไง ที่ผมได้แต่นั่งตัวเกร็ง มองใบหน้าคมของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ด้วยความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก อาจเพราะกำลังถูกดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเรียวคมที่เป็นต้นแบบของดวงตาคู่สวยของเชนจ้องตรงมาด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดา

“เฮ้อ” แล้วเสียงถอนหายใจหนักๆ ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบก็ทำเอาผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่โดยอัตโนมัติ ก่อนที่เจ้าของใบหน้าเคร่งขรึมซึ่งเหมือนกับเชนเป๊ะต่างกันตรงร่องรอยแห่งวัยที่มากกว่าจะหันกลับไปมองเจ้าของฝ่ามือหนาที่ลอบกุมมือผมอยู่ใต้โต๊ะอาหารพร้อมกับถามเสียงเข้ม

“ตกลงว่าคราวนี้ไม่ได้ล้อเล่นสินะ” เสียงทุ้มที่เจือไปด้วยความหนักใจนั้น เล่นเอาผมที่หายใจไม่ตรงจังหวะอยู่แล้ว อยากจะหยุดหายใจไปซะตรงนี้เลย

ผมเงยหน้ามองเชนที่กำลังสบตาพ่อของเขาด้วยสายตาที่เรียบนิ่งไม่แพ้กันด้วยความกังวล บางที...ผมอาจจะมาที่นี่เร็วเกินไป

ถึงพี่ริบบิ้นจะบอกว่าพ่อของเชนรับรู้เรื่องของเราแล้วก็เถอะ แต่ดูเหมือนท่านจะยังรับไม่ได้เสียทีเดียว ไม่อย่างนั้นก็คงไม่นั่งมองพวกเราหน้าเครียดแบบนี้

“ครับ” เชนตอบสั้นๆ ตั้งแต่ตอนที่เราเข้ามา สีหน้าเขาก็ดูเคร่งขรึม เหมือนคิดอะไรตลอดเวลา ถึงมือหนาที่กุมอยู่จะบีบมือผมเบาๆ เป็นระยะเหมือนจะบอกให้ผมผ่อนคลาย แต่ผมก็พอจะดูออกว่าเจ้าของฝ่ามือร้อนจัดนี้ไม่ได้ผ่อนคลายได้ด้วยเลย

ผมอยากจะช่วยอะไรเขาบ้าง แต่ก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่าควรจะทำยังไง จึงได้แต่นั่งเงียบอย่างคนขี้ขลาด

“ไม่เอาน่าพ่อ บิ้นบอกพ่อไปแล้วนะว่าเชนมันจริงจัง ตอนนั้นพ่อไม่เห็นว่าอะไรเลย” พี่ริบบิ้นที่นั่งอยู่ข้างผู้เป็นพ่อของตัวเองเอ่ยขึ้นมาอย่างต้องการแก้สถานการณ์ เธอหันมายิ้มให้ผมเหมือนจะปลอบใจผมที่คงจะกำลังหน้าซีดขวัญหนีดีฝ่อไปกับบรรยากาศแสนกดดันที่กำลังเผชิญ และผมคงจะวิ่งหนีไปแล้วถ้าไม่มีเชนอยู่ข้างๆ ไม่มีฝ่ามือของเขาที่จับมือผมไว้ราวกับจะบอกว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี

“ก็ฉันคิดว่ามันจะโกหกเหมือนตอนมัธยมนี่หว่า” พ่อของเชนเอ่ยสีหน้าเซ็งๆ ก่อนที่เสียงหวานของพี่ริบบิ้นจะเสริมขึ้นมา

“เออเนอะ” เธอยกกำปั้นขึ้นมาตีมืออีกข้างเหมือนนึกขึ้นได้ “ตอนมัธยมแกเคยพาผู้ชายมาบ้านครั้งนึงแล้วโกหกว่าเป็นแฟนนี่ ใช่มะ? ตอนนั้นทำไปทำไมนะ”

“ประชดพ่อที่จะแต่งงานใหม่กับแม่บิ้น” พ่อของเชนเบ้ปาก

“โคตรเด็ก!” พี่ริบบิ้นโวย

“ใช่มะ”

เดี๋ยวนะครับ... เหมือนบรรยากาศซีเรียสเมื่อกี้มันจะหายไปหรือเปล่า?

“แล้วจะรู้ได้ไงว่านายรักลูกชายฉันจริง” แต่แล้วอยู่ๆ พ่อของเชนก็กระแอมเบาๆ ก่อนจะตีหน้านิ่งหันกลับมาตั้งคำถามกับผมด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้ง เล่นเอาผมถึงกับอ้ำอึ้งอย่างตั้งตัวไม่ทัน

“ว่าไง?” ท่านเลิกคิ้ว “พิสูจน์ได้มั้ยว่านายรักไอ้เชนมันจริง ไม่ได้แค่ต้องการจับเพราะบ้านรวย”

“...” ผมถึงกับหน้าชาไปเลยเมื่อเจอคำถามนั้น จริงอย่างที่พ่อของเชนว่า ผมจะเอาอะไรมาพิสูจน์ว่าผมรักเชนจริงๆ ในเมื่อตอนนี้ผมไม่มีอะไรเลยนอกจากคำพูดที่เป็นเพียงลมปาก

แต่ผมสาบานได้ว่ามันออกมาจากหัวใจของผมจริงๆ

“ขอโทษครับ” ผมเอ่ยออกมาพลางเงยหน้าสบตากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของคนที่ผมรักด้วยสายตาจริงจังที่สุดในชีวิต “แต่ผมไม่มีอะไรมาพิสูจน์เลย”

“...” ความเงียบก่อตัวขึ้นทันที เมื่อทุกคนในที่นี้ต่างก็จ้องมาที่ผมอย่างรอฟัง

“ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าเชนเป็นใคร หรือมีครอบครัวที่ร่ำรวยขนาดไหน เพราะฉะนั้นผมสาบานได้ว่าผมไม่ได้คิดจะจับเขา”

“...” พ่อของเชนยังคงมองหน้าผมนิ่งจนรู้สึกกดดัน แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว... พอนึกได้ว่าก่อนหน้านี้เชนพยายามเพื่อเรื่องของเราขนาดไหน ผมก็คิดได้ว่าคงถึงคราวที่ผมจะต้องพยายามบ้าง

“พ่อครับ ผมรักเชนจริงๆ” ผมเอ่ยขณะที่บีบมือเชนไว้แน่นอย่างต้องการสร้างความเชื่อมั่น “รักจนสุดหัวใจเลย”

“...”

“เพราะฉะนั้น ให้พวกเราคบกันเถอะนะครับ” พูดจบผมก็ยังคงสบตากับพ่อของเชนอย่างจริงจัง เพื่อแสดงให้เห็นว่าผมจะไม่หนี

ต่อให้โดนปฏิเสธผมก็จะไม่ยอม... ไม่มีทางยอมแน่ๆ

“...”

“...”

ความเงียบที่แสนจะอธิบายยากครอบคลุมอยู่ในบรรยากาศนานหลายวินาที ก่อนที่เสียงทุ้มของคนข้างตัวผมจะดังขึ้นมาเบาๆ

“ให้ตาย” เชนยกมืออีกข้างที่ว่างขึ้นมาปิดหน้า แต่ผมก็ยังสังเกตเห็นว่าใบหน้าที่โผล่พ้นฝ่ามือออกมาหรือแม้แต่ใบหูของเขา ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างปิดไม่มิด

“บอกแล้วว่าอย่าเล่น” น้ำเสียงของเขาฟังดูทั้งขบขันและตึงเครียดในเวลาเดียวกันจนผมต้องเลิกคิ้วมองอย่างประหลาดใจ

เล่น? เล่นอะไร

“ใครจะไปรู้ว่าแฟนแกจะจริงจังขนาดนี้” คราวนี้เป็นพ่อของเชนที่เอ่ยขึ้นมาก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในขณะที่พี่ริบบิ้นยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาเท้าคางมองผม

“น้องเหมียวมึนน่ารักอ่ะ อยากหยิกแก้ม” เธอว่าพลางทำหน้าละห้อย

“...” เอาอีกแล้ว บทสนทนาที่แสนจะเฉพาะกลุ่มโผล่มาอีกแล้ว มีแต่ผมหรือเปล่าที่ไม่เข้าใจว่าทั้งสามคนพูดอะไร?

“...”

“รักจนสุดหัวใจ... สมัยพ่อยังไม่พูดเลยว่ะ” พ่อของเชนย้ำคำพูดผมพร้อมกับยิ้มมุมปากเหมือนจะล้อเลียน

“...” ผมได้แต่กระพริบตาปริบๆ ยังคงปรับอารมณ์ตามไม่ทัน

ตกลงไม่ต้องซีเรียสแล้วเหรอครับ?

ใครก็ได้บอกทีว่าผมควรอยู่ในโหมดไหน จะได้ทำตัวถูก

“คู่นี้มันเหลือเกินชะมัด” พี่ริบบิ้นพูดต่อ ด้วยรอยยิ้มร้ายกาจไม่แพ้กัน "เข้าใจแล้วว่าทำไมเชนมันถึงหลงหัวปักหัวปำซะยิ่งกว่าตอนพ่อหลงแม่อีก” ว่าพลางหันไปมองเชนแล้วเบ้ปากอย่างหมั่นไส้

“...” เอ่อ... ผมว่าผมพอเข้าใจแล้วล่ะว่าอะไรเป็นอะไร

“ตอนบิ้นแกล้งไม่ให้โทรหานะ โอ๊ยย คลั่งจนแทบจะกรีดข้อมือ” พี่ริบบิ้นพูดอย่างออกรส ขณะที่ผู้เป็นพ่อพยักหน้าหงึกหงักพลางเลิกคิ้วล้อเลียน

“อะไรจะเบอร์นั้น”

“หุบปากสักทีน่า” เสียงทุ้มจากคนข้างตัวผมเอ่ยขึ้นมา ผมหันกลับไปหาเชนก็พบว่าเขาเลิกเอามือปิดหน้า เพราะปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้แล้ว “พามาให้แกล้งแล้ว พอใจยัง? จะได้พาขึ้นห้อง” เขาเลิกคิ้ว สีหน้างุ่นง่านเหมือนพยายามเก็บอาการไม่ให้หน้าแดงขึ้นมาอีก

จากคำถามของเชนทำให้ผมรู้ว่าผมเข้าใจไม่ผิด... โดนแกล้งอีกแล้ว จริงๆ ด้วย

ให้ตาย ผมต้องโง่แค่ไหนถึงได้โดนแกล้งซ้ำซ้อนในวันเดียวกันแบบนี้เนี่ย

“ใครกันแน่ที่พอใจ? พอโดนบอกรักตรงๆ เข้าหน่อยหน้าแดงสติแตกทำแผนเสียเลยนะแก” พี่ริบบิ้นแสยะยิ้ม มองพวกเราอย่างล้อเลียนไม่เลิก ในขณะที่พ่อของเชนยกมือขึ้นมาโบกไล่

“เออ หมั่นไส้ว่ะ จะไปไหนก็ไปๆ” พอได้ยินแบบนั้นมือหนาก็ฉุดผมให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

“มานี่” แล้วเชนก็หันมาลากผมที่ยังมึนๆ ลุกขึ้นจากโต๊ะไปที่บันไดขึ้นชั้นสองและน่าจะพาผมไปที่ห้องเขาอย่างที่ว่า สีหน้าของเขาดูงุ่นงานจนผมอดไม่ได้ที่จะหลุดขำ ทั้งๆ ที่คนที่ต้องหงุดหงิดเพราะโดนแกล้งควรจะเป็นผมแท้ๆ

จะว่าไป พอเห็นแบบนี้ผมก็ไม่สงสัยแล้วล่ะว่าเขาเจ้าเล่ห์ติดใครมา เล่นเหมือนกันทั้งบ้านขนาดนี้

ไม่นาน เขาก็พาผมมาถึงห้องนอนจนได้ ห้องนอนใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรูด้วยโทนสีขาวดำ เข้ากับความโมเดิร์นของบ้านหลังใหญ่ของครอบครัวเขา พอเห็นแบบนี้แล้วผมก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เขาอยู่ในหอแคบๆ ของผมได้โดยไม่บ่นสักคำ แถมก่อนหน้าที่เราจะคบกัน ผมยังให้เขานอนพื้นแข็งๆ ซะอีก

ไม่เจียมตัวเลยแฮะ

“เฮ้อ!” แต่ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ๆ ร่างสูงก็ถอนหายใจหนักๆ พลางหมุนตัวกลับมาหาผมด้วยสีหน้าอธิบายยากเหมือนเคย  เชนมองหน้าผมนิ่งนานหลายวินาทีก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ ดันผมจนถอยหลังไปชนผนังพลางเอื้อมมือมากอดไว้หลวมๆ ร่างสูงโน้มตัวลงมาฝังใบหน้าลงกับไหล่ของผมแล้วถอนหายใจอีกรอบ

“เหลือเชื่อเลย... กล้าพูดแบบนั้นออกมาต่อหน้าพ่อกับยัยป้านั่นได้ไงเนี่ย เดี๋ยวก็โดนล้อไปจนตายหรอก” เขาบ่นพึมพำทั้งที่ยังซบหน้าลงที่ไหล่ผม เหมือนพยายามจะซ่อนใบหน้าที่กลับมาเป็นสีแดงระเรื่ออีกครั้งของตัวเองเอาไว้ ไม่ให้ผมเห็น แต่แน่นอนว่าผมสังเกตเห็นก่อนที่เขาจะพยายามซ่อนมันเสียอีก

“ไม่ชอบเหรอ” ผมแกล้งถามกลั้วหัวเราะ ชอบจริงๆ เวลาที่เขาพยายามกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเองเอาไว้ ภายใต้ใบหน้าคิ้วขมวดหงุดหงิดงุ่นง่าน ทั้งๆ ที่มันปิดไม่มิดเนี่ย

“ชอบ...แต่อยากได้ยินคนเดียวมากกว่า” เสียงอู้อี้ที่เกิดจากการที่เขายังคงซุกใบหน้าคลอเคลียอยู่ระหว่างไหล่กับต้นคอของผมทำเอาผมรู้สึกจั๊กจี้จนหัวเราะออกมาอีกรอบ

เราเงียบกันไปพักใหญ่ ก่อนที่ผมจะเอ่ยถามขึ้นมา

“ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก ว่าพี่ริบบิ้นเป็นพี่สาว” เพราะตอนนั้นที่โทรมาเขาไม่ยอมบอกความจริงนี่แหละ ถึงทำให้ผมวุ่นวายใจจนถ่อมาหาถึงที่แบบนี้

คราวนี้เชนเงยหน้าขึ้นสบตาผม ก่อนจะตอบยิ้มๆ “กลัวว่าถ้ารู้ว่ามีพี่สาวเป็นลูกสาวตระกูลดังแล้วจะถูกจับ”

“ฮะ?” ผมเลิกคิ้ว คำตอบอะไรของหมอนี่เนี่ย ใครจะไปอยากจับเขากัน “ถ้างั้นทำไมถึงยอมบอกง่ายๆ?

แถมยังพามาที่บ้านอีก ผมไม่ได้ขอสักหน่อย

เชนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาสบตาผมด้วยดวงตาเจ้าเล่ห์ “ก็เพราะตอนนี้อยากถูกจับไง ก็เลยบอก” ว่าพลางยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจเหมือนเคย ก่อนจะเลิกคิ้วถาม

“ที่นี้ตัดสินใจง่ายขึ้นแล้วใช่มั้ย”

“ตัดสินใจอะไร?” ผมถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ตัดสินใจว่าจะยอมอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตหรือเปล่า”

“...” ผมนิ่งไป คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินประโยคนั้นจากปากคนตรงหน้า และพอเห็นผมนิ่ง เขาก็ยิ้มมุมปากอีกครั้งพร้อมกับโน้มหน้าลงมาจนหน้าผากตัวเองแตะกับหน้าผากผมเบาๆ

“คิดเยอะทำไม เลี้ยงไหวนะ บ้านรวย” ผมถึงกับชะงักไปอีกรอบ แล้วหลุดหัวเราะออกมากับประโยคหลงตัวเองหน้าตายของคนตรงหน้า ต้องมั่นใจแค่ไหนถึงจะกล้าพูดจูงใจด้วยประโยคแบบนี้เนี่ย

เชนหัวเราะตามผมก่อนที่เขาจะเลื่อนริมฝีปากขึ้นมาจูบหนักๆ ลงบนหน้าผาก แล้วเลื่อนจมูกโด่งๆ ลงมาคลอเคลียกับจมูกของผมไปมา

“ขอบคุณที่มา” คราวนี้ริมฝีปากบางถือวิสาสะกดจูบลงมาบนริมฝีปากผมเบาๆ  ก่อนจะผละออกไปพร้อมกับสบตาผมด้วยสายตาเว้าวอน “ไม่อย่างนั้นฉันคงคิดถึงจนเป็นบ้าไปจริงๆ แน่” คำพูดและสีหน้าของเขา ทำเอาผมนึกถึงคำพูดโอเวอร์ของพี่ริบบิ้นก่อนหน้านี้แล้วหลุดขำออกมา

หมอนี่ท่าจะอาการโคม่าจริงๆ

แต่จะว่าแต่เขาก็คงไม่ได้ล่ะนะ...

"แล้วใครบอกว่าตัวเองคิดถึงอยู่ฝ่ายเดียว” ผมเอ่ย คราวนี้เป็นฝ่ายเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ร่างสูงแล้วใช้จมูกคลอเคลียกับจมูกของเขาบ้าง ลมหายใจที่รินรดลงบนปลายจมูกเหมือนจะช่วยต่อลมหายใจของกันและกันในทุกขณะที่ขยับเข้าใกล้ด้วยแรงดึงดูดอันน่าพิศวง

“ฉันเองก็คิดถึงจนแทบบ้าเหมือนกัน” ว่าจบผมก็เอื้อมมือไปจับใบหน้าของร่างสูงให้โน้มลงมา เพื่อทาบริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากของเขา

ยืนยันคำพูดนั้นให้เขารู้ว่าผมเองก็คิดถึงและโหยหาที่จะเจอหน้าเขามากแค่ไหน

“หึ... อย่าออกตัวแรงสิ พ่ออยู่” เขายิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ พูดล้อทันทีที่ผมผละริมฝีปากออกเพื่อหายใจ แต่แทนที่จะโกรธที่โดนเขาหยอกอีกแล้ว ผมกลับหัวเราะเบาๆ แล้วดึงเขามาจูบอีกครั้งอย่างไม่สนคำพูดที่จงใจแกล้งให้ผมอายนั่น 

ก่อนจะถอนริมฝีปากออก กระซิบคำพูดที่เขาอยากได้ยินอีกครั้งในขณะที่มีเราแค่สองคน

“รักพี่เชนนะครับ”

“...”

“รักจนสุดหัวใจเลย”

ต่อให้โดนล้อไปจนตาย ผมก็ไม่เสียใจเลยแม้แต่นิดที่พูดมันออกมา

 


Calista εїз
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 358 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,986 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1986 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:38
    ขี้แกล้งกันทั้งบ้าน น่าร้ากกกกกก
    #1,986
    0
  2. #1934 CarpeDiemYok (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 19:00
    แสบทั้งบ้าน แลดูเป็นบ้านที่เฮฮาดีค่ะ555
    #1,934
    0
  3. #1911 Jibangrin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:13
    อ่อกกกกกก ตายย
    #1,911
    0
  4. #1866 mmamaexx (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 18:14
    คือดีย์ มันฟินงะ
    #1,866
    0
  5. #1729 Kim-kibom (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:47
    หวานดีแท้ๆๆ
    #1,729
    0
  6. #1684 ThangMelon (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 09:58
    งื้อออออ น่ารัก งุ้งงิ้งงงง โอ้ยตาย เหมียวมึนเอ๊ยย
    #1,684
    0
  7. #1637 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 10:51
    น้ำเชื่อมก็หวานไม่สู้เชนตรี-//-
    #1,637
    0
  8. #1566 Noonittaya (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 09:31
    อื้อหือ.....โรงงานน้ำตาลมาเอง หวานหยดเลย
    #1,566
    0
  9. #1500 pommys (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 10:00
    งุ้ยยย ทำไมตรีปากหวานแบบนี้ ปากหวานแบบนี้มาชิมที
    #1,500
    0
  10. #1423 FairyP718 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 11:16
    งู้ยยยยยย ถ้าตรีจะปากหวานขนาดนี้
    #1,423
    0
  11. #1391 cmaxx. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 12:55
    ตายยยยยยหวานมากกกก พี่เชนของงตรี -//////-
    #1,391
    0
  12. #1359 โอรี' โอ้ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 13:11
    โอ้ยยน้องตรีหวานเลี่ยนมากก5555
    #1,359
    0
  13. #1153 Sweet Time (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:41
    โอ้ยย ตาย เขินมาก แล้วทำไมคุณพ่อน่ารักอย่างงี้ 5555
    #1,153
    0
  14. #964 มาโอ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 18:56
    พ่อพี่เชนกับพี่ริบบิ้นนี่รับมุกกันดีมาก โคตรเด็ก.. ใช่มะ.. 55555555 พี่เชนก็เขินซะเราเขินตาม ชอบเรื่องนี้~~ ขอบคุณค่ะไรต์
    #964
    0
  15. #948 Phonsuda Kongsakul (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 03:29
    ตอนนี้ ไทมิ่งเหมาะกับการมีเอ็นซีมาก คือมันคือความรุ้สึกโหยหา คิดถึง คือเขาควรได้กันอ่ะ แบบตัดไปโคมไฟก้อได้ จริงๆๆ555 ไม่ได้หื่นนะแต่มันคือความสมบูรณ์แบบ สมเหตุสมผลของชีวิตรัก ยิ่งผช ทั้งคุ่ แค่จุบนี้ก้อติดไฟ ดับยากแหละ
    #948
    0
  16. #929 pannjed . (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 21:36
    บ้าเอ๊ย ประโยคเลี่ยนๆนั่น ฮือออออ เขินนนนนนมากกกกกก
    #929
    0
  17. #779 Ruda (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 22:30
    หวานมากกกก
    #779
    0
  18. #778 Popla.. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 19:37
    มดกัดแล้วว
    #778
    0
  19. #777 BeNz Na Ja (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 17:36
    โอ้ยยยยยยหมั่นไส้พี่เชนนนนนน
    #777
    0
  20. #776 GDiariez (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 13:44
    ใบหน้าคมของชายวัยกลางคน
    โบกไล่
    #776
    0
  21. #775 faungfhaa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 11:50
    โอ้ยยยฟินนน555 รีบมาต่อน้าาา
    #775
    0
  22. #774 Nest (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 11:40
    โดนแกล้งแต่ยังน่ารัก โอ้ยยยยยยยยหวานไรแบบนี้ ครอบครัวนี้ก็ประหลาดอะ55555
    #774
    0
  23. #773 Byun_Baek (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 10:04
    รักสุดหัวใจ โอ๊ยยยย! ตายๆๆทำไมน่ารักกันขนาดนี้ ครอบครัวพี่เชนก็น่ารักมากกกกกกกก
    #773
    0
  24. #772 pangzter (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 08:57
    ชอบครอบครัวพี่เชนน่ารักมากเลยยย ทุกคนแลดูเอ็นดูตรีดีนะ 55555555
    ตอนนี้ตรีรุกพี่เชนหนักมากกกก ไม่ใช่เหมียวมึนละ ณ จุดๆนี้ จับจูบๆตั้งสองรอบ
    #772
    0
  25. #771 Iwishh (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 08:46
    โอ้ย รู้สึกเป็นเบาหวาน มดขึ้นจอ น้ำตาลท่วมบ้าน(?) 5555555 น่ารักมากเลยอ่ะ ทำไมบ้านนี้ชอบแกล้งนุ้งตรีของเราาา
    #771
    0