[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Another Guy (Y)

ตอนที่ 19 : 18 : ถอนตัว [ Rewrite ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 335 ครั้ง
    20 ก.พ. 63



18

ถอนตัว

 

อะไรๆ มันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่ผมคิด

หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้เจอเชนอีกเลยแม้แต่ในห้องซ้อม เขาไม่ได้หายตัวไป หรือโดนลักพาตัวแน่ๆ เพราะพวกเตอร์ยังเจอเขาอยู่และรู้ว่าเชนแอบไปซ้อมดนตรีอยู่คนเดียว

เหตุผลที่เขาหายไปมันเป็นเพราะผม... เขาหลบหน้าผม

 

‘ถ้าไม่อยากเสียใจทีหลัง ก็รีบรั้งฉันไว้ล่ะ’

 

คำพูดในวันนั้นดังก้องขึ้นมาในหัวผม มันเป็นคำขู่ที่ผมไม่ได้ใส่ใจ เพราะไม่เห็นท่าที และถึงแม้รู้ว่าเขาจะไป ผมก็ไม่รู้ว่าจะรั้งเขาไว้ด้วยเหตุผลอะไรอยู่ดี

น่าสมเพชชะมัดที่พอเขาหายไปจริงๆ ผมก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาอย่างที่เขาว่าไม่มีผิด

มันช่างไร้เหตุผลเกินไปที่ผมรู้สึกแบบนั้น ผมกับเขาอยู่ด้วยกันมาเพียงไม่นาน มันไม่ถึงขั้นที่จะเรียกว่าผูกพันได้เลยด้วยซ้ำ เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นตัวติดกันตลอดเวลา บางคืนเขาก็ไม่ได้กลับมานอนที่ห้องซะอีก แต่ทำไม... พอไม่มีภาพของร่างสูงที่มักจะนอนกลิ้งไปมากับเจ้าเตบนเตียง ไม่มีภาพร่างกายกำยำที่มักจะเปลือยท่อนบนนั่งดีดกีตาร์อย่างไม่มีความเกรงใจอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ไม่มีแม้แต่กลิ่นบุหรี่ยี่ห้อแพงที่มักจะถูกลมพัดผ่านเข้ามาจากระเบียง ในใจผม...มันก็รู้สึกโหวงไปหมด

อาจเป็นเพราะ ผมรู้ตัวว่า ตัวเองกำลังจะกลับมาโดดเดี่ยวอีกครั้ง

[ มึงจะมาถึงนี่กี่โมง ] ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ก็ฟังออกว่ากำลังกังวลอยู่

“น่าจะอีกสักชั่วโมงนึง” ผมตอบกลับไป พลางก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ห้าโมง กว่าการประกวดจะเริ่มก็ทุ่มหนึ่ง ผมมีเวลาเตรียมตัวสองชั่วโมงซึ่งถือว่ามากพอ

วันนี้เป็นวันประกวดแล้ว... ใช่ ผมกับวง The Quantum ยังคงลงแข่งอยู่ แม้ว่ามือเบสจำเป็นอย่างเชนจะไม่ได้มาซ้อมเลยตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็ตาม แต่แน่นอนว่าไม่มีใครห่วง เตอร์หัวเสียนิดหน่อยกับความเอาแต่ใจของเพื่อนรัก แต่เขาก็รู้ฝีมือของเชนยิ่งกว่าใคร ต่อให้ไม่ต้องซ้อมร่วมกับคนอื่น เขาก็จะทำได้ดี แต่มันก็ทำให้ผมอดรู้สึกผิดไม่ได้ ถ้าผมไม่เข้าไปในวง ป่านนี้พวกเขาอาจจะได้ซ้อมกันอย่างเต็มที่ พร้อมลงแข่งเต็มร้อยกว่านี่แน่ๆ

[ เออ กูจะรอ ] เตอร์บอก ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ทำให้ผมลดความกดดันของตัวเองลงอย่างง่ายดาย [ มาสนุกกันให้เต็มที่นะมึง ]

“อืม” ผมยิ้มบางๆ ตอบกลับไป ก่อนจะวางสาย

อย่างที่รู้ ว่าการที่ผมเข้าไปร่วมวงกับพวกเขาได้ ก็เพราะวินมือเบสของวงต้องไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ และด้วยเหตุผลฉุกละหุกบางอย่างทำให้เขาต้องบินไปเตรียมตัวก่อนวันประกวด ซึ่งจะเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะได้เล่นด้วยกันก่อนขึ้นปีสี่ มันเป็นภาระหนักอึ้งที่ทำให้ผมอดรู้สึกกลัวไม่ได้ ฝีมือด้านดนตรีของพวกเขาไม่ใช่เล่นๆ เลย และการฟอร์มวงกันมานาน ก็ทำให้พวกเขาเล่นเข้าขากันจนเป็นที่นิยมอยู่พอตัว ผมกลัวว่าการเข้ามามีตัวตนของผม จะทำให้ดนตรีของพวกเขาเสียหาย โดยเฉพาะการที่ผมต้องมาเล่นกีตาร์แทนเชนซึ่งต้องไปเล่นเบสแทนด้วยทักษะด้านดนตรีที่ล้นตัวเขา ยิ่งทำให้ผมกดดันทุกครั้งที่ซ้อม เพราะผมรู้ดีว่าตัวเองไม่มีวันเล่นกีตาร์เทียบชั้นผู้ชายคนนั้นได้เลย

ผมสูดหายใจลึกอีกครั้งเพื่อให้ตัวเองผ่อนคลาย ก่อนจะดึงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋ากางเกงมุ่งหน้าไปลานจอดรถที่มีรถโฟล์คสีน้ำเงินจอดอยู่ ผมต้องกลับไปเอากีตาร์ที่หอ เพราะเมื่อคืนเอามันกลับมาซ้อมครั้งสุดท้ายแต่ดันรีบจนเผลอลืมเอามาคณะด้วยซะอย่างนั้น และเพราะเวลายังเหลือพอสมควร ผมเลยคิดว่าตัวเองควรจะถือโอกาสอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปด้วยเลยเผื่อน้ำเย็นๆ จะช่วยชะล้างความกังวลใจของผมไปได้บ้าง

“ตรี” แต่ขณะที่กำลังจะเดินไปถึงลานจอดรถ เสียงหนึ่งก็เรียกชื่อผมจากด้านหลังเสียก่อน

“กวาว...” ผมหันกลับไปมอง และถึงกับขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงคือใคร

อีกเรื่องหนึ่งที่ไม่เป็นไปอย่างใจผมนึกก็คือเรื่องของเรา... ผมกับทองกวาวยังไม่ได้คุยกันเลยนับตั้งแต่วันนั้น ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ผมรู้สึกว่าเธอเอาแต่หลบหน้าผม ทั้งๆ ที่ตั้งแต่คบกัน เธอมักจะเป็นฝ่ายตามผมไปไหนมาไหนตลอด ท่าทางหวาดระแวงเวลาที่ผมเข้าไปคุยด้วยยิ่งทำให้ผมไม่กล้าที่จะพูดเรื่องนั้นออกมา และปล่อยมันคาราคาซังมาจนถึงวันนี้

ขี้ขลาดชะมัดเลยไอ้ตรี

“ตรีกำลังจะไปแข่งเหรอ?” เธอเอ่ยถามหลังจากที่เราเอาแต่ยืนเงียบอยู่นาน

ผมจำได้ว่า ผมไม่เคยบอกทองกวาวเรื่องประกวดนะ

“เวสป้าบอกเราเมื่อกี้น่ะ” เธอยิ้ม และพูดต่อราวกับอ่านใจผมออก “เราไม่เห็นเคยรู้เลยว่าตรีลงแข่งกับวงพี่เชน” แววตาที่ดูน้อยใจนั่น ทำเอาผมได้แต่อ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าควรจะแก้ตัวยังไง

“มันเป็นเรื่องสุดวิสัยน่ะ” ผมได้แต่ตอบไปแค่นั้น

“เหรอ” ทองกวาวยิ้มขืนๆ “เพราะแบบนี้หรือเปล่า พี่เชนเลยต้องไปนอนที่ห้องตรี” ผมไม่แน่ใจว่าทองกวาวต้องการจะสื่ออะไร และทำไมถึงข้องใจเรื่องนี้นัก

“เปล่าหรอก เขาไปอยู่ก่อนที่เราจะเข้าวง ตอนนั้นเขาก็บอกแล้วนี่ว่ามีปัญหาเลยมาอยู่กับเรา” ผมขมวดคิ้วงงๆ

“อืม เราจำได้ เราแค่ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่น่ะว่าตรีไปสนิทกับพี่เขาแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

“...” ผมไม่รู้จะตอบอะไร ท่าทางของผู้หญิงตรงหน้าอ่านยากเกินไปจนไม่เหมือนทองกวาวคนเดิมที่ผมรู้จัก

อันที่จริงสายตาและท่าทางหลายๆ อย่างที่ดูแปลกไปของเธอก็ไม่เหมือนทองกวาวที่ผมรู้จักมาสักพักแล้วล่ะ

“เอ้อ วันนี้เราขอไปดูตรีแข่งด้วยได้มั้ย” แต่แล้วท่าทางแปลกๆ กลับหายไป ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มใสซื่อที่ส่งมาให้ผมเหมือนเคย

ผมนิ่งไปพักหนึ่ง เพราะยังคงไม่เข้าใจท่าทางอ่านยากนั้น แถมยังตั้งตัวไม่ทันที่อยู่ๆ เธอก็กลับมาคุยด้วยง่ายๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้พยายามหลบหน้าผมอย่างเอาเป็นเอาตาย ถ้างั้นมันอาจถึงเวลาแล้วก็ได้ ที่ผมจะพูดเรื่องนั้นออกมาสักที

“ไม่ได้เหรอ?” เจ้าของดวงตากลมโตเอียงคอถามอย่างน่ารัก

ผมหัวเราะพลางส่ายหน้า “เปล่า”

ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะปฏิเสธ

“ได้สิ ไปพร้อมเราเลยก็แล้วกัน”

เพราะผมเอง ก็มีเรื่องอยากจะคุยกับเธอสักทีเหมือนกัน...

 

ผมพาทองกวาวมาที่ห้องเพราะคิดว่าคงไม่ดีที่จะทิ้งเธอให้รอในรถ และมันคงไม่ดีอีกถ้าผมจะปล่อยให้เธอรอตอนผมอาบน้ำ เลยตัดสินใจว่าจะแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าแทน

“กินน้ำก่อน” ผมว่าพลางเดินไปรินน้ำให้คนตัวเล็กที่เดินไปนั่งรอบนเตียงเมื่อผมบอกให้ทำตัวตามสบาย “เราขอเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บนะ” ผมบอกสั้นๆ ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่เพื่อไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ใช้เวลาไม่นานก็เดินออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนคล่องตัว ทองกวาวยังคงนั่งอยู่ที่เดิมแต่ในมือของเธออุ้มเจ้าเตที่ทำหน้าเบื่อโลกอยู่ด้วย

“แปลกแฮะ คราวนี้ทำไมเชื่องล่ะ” ผมหัวเราะน้อยๆ เมื่อเห็นภาพนั้น คราวก่อนที่ทองกวาวมาที่ห้อง เธอพยายามจะเล่นกับเจ้าเตครั้งหนึ่งแล้ว แต่เจ้าแมวจอมพยศก็ดันไม่ยอมเล่นด้วยและวิ่งหนีไปหลบตรงซอกระหว่างกีตาร์ที่ผมวางอิงไว้กับเตียงซะงั้น แต่จะว่าไป เจ้าตัวเล็กก็ดูเซื่องๆ ซึมๆ ผิดปกติมาสักพักแล้ว ตั้งแต่หมอนั่นไม่อยู่

คงจะคิดถึงสินะ

ผมสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว และเดินไปเก็บกีตาร์ที่ต้องใช้ขึ้นแสดงเก็บใส่กระเป๋า ในใจคิดว่ายังไงวันนี้ก็ต้องได้เจอ... อีกไม่กี่นาทีเท่านั้น

แต่ก่อนหน้านั้น ผมอาจจะต้องจัดการเรื่องหนึ่งก่อน

“เจ้านี่ชื่ออะไรนะตรี” เสียงหวานถามขึ้นมาเรียกสติผมที่กำลังจมอยู่กับความคิดตัวเอง

“เตน่ะ” ผมตอนสั้นๆ พลางยัดกีตาร์ใส่กระเป๋า

คนตัวเล็กเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะถามคำถามแปลกๆ ออกมา “หมายถึง ‘ตรี’ กับ ‘เชน’ เหรอ?

“...” ผมชะงักมือที่กำลังรูดซิปกระเป๋ากีตาร์แล้วเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างบางที่กำลังนั่งหันหลังให้ด้วยความประหลาดใจ "ถามอะไรน่ะ?"

“เราพูดเสมอเลยใช่มั้ยว่าตรีเป็นคนใจดี” แต่เธอยังพูดต่อโดยไม่มีทีท่าว่าจะหันหน้ากลับมา “เพราะความใจดีนี้หรือเปล่า เราถึงได้คบกัน”

“กวาว...” ผมยืดตัวตรง เรียกชื่อเธอขณะที่ในหัวคิดว่ามันคงถึงเวลาแล้วจริงๆ

ทองกวาวเองก็คงรู้ตัว

เพราะแบบนี้สินะถึงพยายามหลบหน้าผม... เธอคงรู้ตัวและขอเวลาเตรียมใจ

“ตรี” เธอเรียกชื่อผมอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่ไม่สดใสเหมือนเคยจนผมรู้สึกผิด “เราถามได้มั้ย ว่าทำไมตรีถึงยอมคบกับเรา”

“...” ผมไม่กล้าบอกความจริงออกไป เพราะกลัวว่ามันจำทำร้ายเธอ

“ถ้าตรีไม่ตอบ เราจะเปลี่ยนคำถามนะ” ทองกวาวหัวเราะขืนๆ และเอ่ยคำถามใหม่ที่น่าตกใจไม่แพ้กันขึ้นมา “ตรีกับพี่เชน เป็นอะไรกันแน่”  

“กวาว” ผมเรียกชื่อเธอซ้ำ ไม่เข้าใจคำถาม และไม่เข้าใจว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ถึงถามออกมา "ทำไมอยู่ๆ..."

“สายตาที่เขามองตรี มันน่าขยะแขยง” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบเธอก็แทรกขึ้นมา เป็นคำพูดที่ผมไม่คิดว่ามันจะออกมาจากปากของคนไร้เดียงสาอย่างเธอได้เลย

“ทำไมพูดแบบนั้น” ผมขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจเล็กๆ

“เราพูดจริง ตรีไม่รู้ตัวใช่มั้ยว่าสายตาที่เขามองตรีมันน่าขยะแขยง” ใบหน้าใสหันกลับมาตั้งคำถามอย่างคาดคั้น ท่าทางที่เปลี่ยนไปนั้นทำให้ผมตกใจ “ตอบเราสิว่าตรีไม่รู้ ตรีไม่รู้เลยว่าเขามองตรีด้วยสายตาแบบไหน”

“กวาว...”

“เราไม่อยากให้ตรีอยู่ใกล้เขา รับปากสิว่าตรีจะเลิกยุ่งกับเขา”

“ทองกวาว หยุดพูดก่อน!” ผมเผลอขึ้นเสียงใส่เธอโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่สิ่งที่เธอเอ่ยถึงเชน มันทำให้ผมรับไม่ได้จริงๆ “กวาวไม่มีสิทธิ์ไปว่าพี่เชนแบบนั้น” ผมตำหนิด้วยน้ำเสียงที่เบาลงเพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกว่าผมกำลังว่าเธอ

แต่ร่างเล็กกลับแสยะยิ้ม แล้วเบือนหน้าหนีอีกครั้ง

“ตรีรู้ตัว” เสียงหวานเอ่ยอย่างแผ่วเบา “ตรีรู้ตัวว่าเขามองตรีด้วยสายตายังไง”

“...”

“วันที่พี่เชนไปส่งตรีที่คณะ เราเห็นนะ ว่าตรีหยอกล้อกับเขา แล้วตรีก็ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจเลย” ผมทั้งตกใจ และประหลาดใจที่ได้ยินแบบนั้น แต่ก็ไม่มีอะไรที่ผมต้องโต้แย้ง ผมไม่ได้รังเกียจเชน ไม่ว่าเขาจะเป็นแบบไหน ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องรังเกียจนี่ แต่ที่เธอพูดเป็นตุเป็นตะเรื่องสายตาของเชน ผมคิดว่าเธออาจจะกำลังเข้าใจบางอย่างผิด

“ตรีชอบผู้ชายทำไมไม่บอกเรา” อยู่ๆ ทองกวาวก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงสั่นๆ และไหล่บางที่เริ่มไหวเล็กๆ ก็ทำให้ผมรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้

“...” ผมยิ่งชะงัก ไม่รู้ว่าควรเข้าหาหรือถอยห่างดี ที่เธอพูด แม้จะไม่ถูกทั้งหมด แต่มันก็ถูกอยู่ดี... ผมเคยชอบผู้ชาย ถึงจะแค่คนเดียว และไม่ใช่ผู้ชายที่ไหนก็ได้ก็ตาม แต่ความจริงก็คือผมชอบผู้ชายอยู่ดี

“ตรีทำแบบนี้ทำไม ให้ความหวังเราทำไม ถ้าตรีไม่ได้รักเรา” เธอเริ่มสะอึกสะอื้นจนแทบจะพูดไม่รู้เรื่อง ผมไม่รู้ว่าเธอไประแคะระคายอะไรมา และรู้เรื่องที่ผมชอบผู้ชายได้ยังไง แต่คำพูดแทงใจดำของเธอก็ทำเอาผมรู้สึกผิดจนไม่กล้าเอ่ยอะไร

“เราขอโทษ” ผมยอมรับผิดในที่สุด แต่ดูเหมือนว่าคำขอโทษนั้นจะไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย

“เราชอบตรีนะ เราชอบตรีจริงๆ” ทองกวาวลุกขึ้นยืนและหันมาทางผม น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด “แต่ตรีชอบผู้ชายคนนั้นใช่มั้ย ใช่มั้ยตรี” เธอคาดคั้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างน่าสงสาร

ตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าในมือของเธอยังคงอุ้มเจ้าเตอยู่ด้วยแรงบีบที่น่ากลัว...

แง้ว!

“กวาว! ปล่อยเจ้าเตก่อน!!” ผมเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความอึดอัดของเจ้าเต กำลังจะพุ่งเข้าไปแย่งเจ้าตัวเล็อกออกมาจากอ้อมแขนนั้น แต่ร่างบางกลับสะบัดตัวหนีอย่างรวดเร็ว ผมรู้สึกแตกตื่นจนลืมบทสนทาของเราจนหมดสิ้น สายตาโฟกัสอยู่ที่เจ้าเตซึ่งอยู่ในอุ้งมือของผู้หญิงตรงหน้า

“เราไม่ให้! ทำไม! ตรีกลัวมันเจ็บเหรอ? แล้วทำไมตรีไม่คิดบ้างว่าตรีก็ทำเราเจ็บเหมือนกัน!” เธอตะโกนพร้อมกับเปลี่ยนจากอุ้มเจ้าเตด้วยแขนสองข้างเป็นกระชากคอมันขึ้นมาชูไว้แทน

“ทองกวาว!” ผมตะคอกและพุ่งเข้าใส่ทันทีที่เห็นเธอทำแบบนั้น แต่ร่างบางก็ยังคงเร็วกว่า เธอเอี้ยวตัวหลบไปที่ประตู โดยไม่สนใจเลยว่าการถือเจ้าเตไว้แบบนั้นจะทำให้เจ้าตัวเล็กต้องดิ้นตะเกียกตะกายด้วยสีหน้าทรมานแค่ไหน

“ตรีทำแบบนี้เราน่าสมเพชนะ เคยคิดบ้างมั้ยว่าผู้หญิงที่อยู่ๆ ก็มารู้ว่าแฟนตัวเองเป็นเกย์และคบกับตัวเองเพราะว่าสงสารมันจะรู้สึกยังไง” เธอยังคงพูดไม่หยุดและไม่ยอมปล่อยเจ้าเตลง

“กวาว ปล่อยเจ้าเตเดี๋ยวนี้” ผมกดเสียงต่ำบ่งบอกให้รู้ว่ากำลังไม่พอใจ สายตายังคงจับจ้องไปที่เจ้าเตที่กำลังดิ้นเอาชีวิตรอด

“ไม่!” แต่อีกฝ่ายกลับตะโกนกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดกว่าเดิม เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุดโดยที่ไม่รู้เลยว่ายิ่งเธอร้องไห้หนักแค่ไหน มันก็ยิ่งส่งผลให้แรงบีบของฝ่ามือมีมากขึ้นเท่านั้น

ให้ตายเถอะ! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ย

“เราขอร้อง กวาว คืนเจ้าเตให้เรา” ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วจึงพยายามใช้ไม้อ่อน ค่อยๆ เดินเข้าไปหาและยื่นมือออกไปขอชีวิตน้อยๆ ในมือเธอคืนมาดีๆ

“ทำไมเป็นเราไม่ได้ตรี ทำไมถึงไม่ใช่เรา” เธอไม่สนใจคำขอร้องของผม และยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นพูดไม่ได้ศัพท์ แต่ผมไม่สนใจแล้ว ผมพุ่งเข้าไปหาเธออีกครั้งหวังจะคว้าตัวเจ้าเตมา แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะทำให้ทุกอย่าง

เลวร้ายลงกว่าเดิม เมื่อทองกวาวไหวตัวทันและพยายามจะหนีผมด้วยการชูเจ้าเตสูงขึ้นจนสุดแขน ซึ่งหมายความว่าเธอต้องใช้สุดกำลังเพื่อยืดตัวให้สูงขนาดนั้น

.               ..!! 

มันเป็นความผิดของผมเองที่ถึงตัวเธอแล้ว แต่ไม่กล้ากระชากเจ้าตัวเล็กกลับมาเพราะกลัวว่าแรงรั้งจากสองทางจะทำให้มันเจ็บ เป็นความผิดของผมเองที่ได้แต่ยืนมองร่างเจ้าเตลอยขึ้นเหนือหัวด้วยสีหน้าที่ทรมานกว่าเดิมด้วยความตกใจ  

ทุกอย่างเป็นเหมือนภาพช้าเมื่อดวงตากลมโตที่เคยสดใสเหลือกขึ้นพร้อมกับลิ้นเล็กๆ ที่เริ่มจุกปากอย่างน่ากลัว... และในที่สุด เสียงเล็กๆ ที่ไม่สามารถเปล่งออกมาได้เพราะถูกกดหลอดลมเอาไว้ก็เล็ดลอดออกมาให้ผมได้ยิน

อ่อก!

“เต!!” ผมตะโกนเรียกชื่อเจ้าตัวเล็กเสียงดังและเอื้อมมือไปคว้าเจ้าเตมาโดยไม่สนใจอะไรอีก ทองกวาวเองก็ดูจะตกใจและได้สติจึงคลายมือออกทำให้ร่างเล็กตกมาอยู่ในมือผมโดยง่าย

แต่ดูเหมือนว่ามันจะสายเกินไป

ร่างของเจ้าเตที่ส่งเสียงหายใจรวยรินอยู่บนฝ่ามือผม พยายามเหลือบตากลับมามองราวกับรู้ว่าเจ้าของฝ่ามือนี้คือใคร ผมอยากจะพูดกับมันว่าไม่เป็นไรแล้ว มันจะปลอดภัยถ้าผมพาไปหาหมอให้เร็วที่สุด

แต่ก็ไม่ทัน... เมื่อสุดท้ายเปลือกตาของเจ้าเตก็ปิดลง พร้อมกับเสียงหายใจที่หยุดชะงักไปต่อหน้าต่อตา


Calista εїз
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 335 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,986 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1969 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 15:43
    โคตรเ-้ย สงวารเตว่ะ
    #1,969
    0
  2. #1929 CarpeDiemYok (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 13:21
    กวาว เจ็บหรือไม่พอใจยังไงก็ไม่ควรเอาอารมณ์ไปลงกับคนอื่นเลยจริงๆนะ แล้วถ้ายิ่งนั่นเป็นสัตว์ตัวเล็กๆที่ไม่มีทางสู้ด้วยแล้ว สงสาร เตลูก
    #1,929
    0
  3. #1896 Jibangrin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:05
    โอ้ยยยยยบยบบ เกินไปแล้ว!!!!!!!!!! โมโห!!!!!
    #1,896
    0
  4. #1879 Beom_0601 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 19:15
    เป็นเพราะเธอตรี ทุกอย่างมันเป็นเพราะเธอ
    #1,879
    0
  5. #1839 _oshnnnn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 20:59
    เตตตตตตตต ฮืออออออ
    #1,839
    0
  6. #1834 "KiHae129" (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 22:29
    แง้ สงสารรรรรเต
    #1,834
    0
  7. #1824 27 degree (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 23:29
    เราไม่ชอบคนที่พาลแล้วมาลงกับสัตว์เลย(เป็นคนชอบสัตว์ค่ะ UvU) ต่อให้อ้างว่าไม่มีสติ แต่ก็ไม่ควรทำแบบนั้น ทีนี้มาสำนึกผิดทีหลังแล้วมันช่วยอะไรคะ มันไม่ช่วยเลย มีแต่ทำให้ความรู้สึกมันแย่ลงไปกว่าเดิม

    RIP nong te'
    #1,824
    0
  8. #1773 jjeex (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:00
    ตั้งแต่อ่านมา อันมันเกินไปมากๆ เรารักแมวมากนะ อ่านแล้วแบบ เลวอะ รับไม่ได้
    #1,773
    0
  9. #1771 xวาuxวาu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:47
    เห้ย ทำไมใจร้ายงี้อ่ะ
    #1,771
    0
  10. #1748 hh_9094 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 17:18
    โหน่ากลัววว
    #1,748
    0
  11. #1696 Mune (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 19:47
    ทำไมถึงทำกับแมวได้ขนาดนี้ระ ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แล้วว่าตรีไม่ได้ชอบ ทำไมต้องเอาความโมโหไปลงกับแมว ตรีเองก็ใจอ่อนไปอะ ถ้ากล้าพูด กล้าคว้าเตกลับมามันคงไม่เป็นแบบนี้
    #1,696
    0
  12. #1624 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 16:29
    ทีแรกเฉยๆกับกวาวนะแต่คนรักแมวแบบเรามาอ่านตอนนี้แล้วแบบไม่รู้จะพูดไงเลยจริงๆ พี่เชนรู้จะเสียใจแค่ไหน
    #1,624
    0
  13. #1615 querypee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 19:03
    เราไม่ชอบความใจอ่อนของตรีเลยจริงๆ เลิกเถอะนะ จะสูญเสียอีกอย่างถึงจะคิดได้
    #1,615
    0
  14. #1597 Sket-D (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 07:28
    โอ้โหหหหหหหห ทองกวาว ทำไมทำแบบนี้วะ ไปลงกับแมวทำไมอ่ะ ใจต้องบาปหยาบช้ามาก โอ๊ยเกลียด ฉันเกลียดเธอออออ
    #1,597
    0
  15. #1589 Lowland (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 00:12
    ที่เป็นแบบนี้เพราะตรี แต่เตก็ไม่ควรมาตายเพราะนังผญคนนี้ ร้องไห้ ?? สงสารเต
    #1,589
    0
  16. #1587 meowhunhun94 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 13:22
    ทำไมกวาวต้องทำขนาดนี้อะ ก็รู้ส่าตรีผิดแต่จำเป็นต้องทำกีบเตขนาดนี้มั้ย โกรธอะ นิสัยแย่
    #1,587
    0
  17. #1564 KuppaKP (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 01:23
    ดีออก!!!
    #1,564
    0
  18. #1531 Jelo Punyanuch (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 13:22
    เฮ้ยยย อีเ-้ยทำแมวเขาทำไม????????
    #1,531
    0
  19. #1522 TBam_9397 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 22:32
    โอ้ยยยยยย สงสาร น้ำตาไหลเลย พูดไม่ออกมาก ฟหกด่าสวพด่ักิาสทแหออ
    #1,522
    0
  20. #1517 BokuMing (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 18:43
    ต้นเหตุมันมาจากนายเองนะตรี -.- ยกพี่เชนให้เราเถอะ
    #1,517
    0
  21. #1484 pommys (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:31
    เอออ -โง่!!!! เพราะ???โง่ไง เรื่องเลยต้องจยแบบนี้ ทำให้เรื่องมันแย่แบบนี้ -เ??ย -ค??ย -ๆๆๆ
    #1,484
    0
  22. #1433 g0046226 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:18
    โฮ้-โง่ไปตายสะ
    #1,433
    0
  23. #1413 FairyP718 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 03:22
    กวาวน่ากลัวไปนะ ฆ่าแมวได้ลงคอ คนเราจะโมโหจะเสียใจแค่ไหนก็ไม่ควรเอาไปลงกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ป่ะ
    #1,413
    0
  24. #1374 cmaxx. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 11:17
    อ่านมาถึงตอนนี้รู้สึกเกลียดนางแรงมากโอ้ยยย ทาวแมวอย่างชั้นเพลียยยยยยยยยยย
    #1,374
    0
  25. #1371 angrymuse (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 02:35
    โอยยยย ขอโทษนะคะที่ไม่ได้เม้นท์ให้ทุกตอน อ่านเพลินมากจนแบบมาถึงตรงนี้.....



    เสียใจที่สุดคือเตตาย น้ำตาซึมเลย เพราะเรารักแมวมากTT และที่ผ่านมาน้องก็เหมือนกับเป็นตัวแทนความสัมพันธ์ของเชนตรีมาตลอด มันโครตจะแตกหักในความรู้สึกเลยค่ะ



    ทองกวาวนี่ก็แปลกคน ทั้งๆที่เหมือนจะว่าง่ายมาตลอดแล้วทำไมถึงลุกขึ้นมาทำตัวจิตแตกได้ขนาดนี้



    เฮ้อออ นาทีนี้สงสารเจ้าเตมาก พี่เชนควจะเสียใจสุดๆ
    #1,371
    0