[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Another Guy (Y)

ตอนที่ 20 : 19 : ปลอบโยน [ Rewrite ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 382 ครั้ง
    20 ก.พ. 63





19

ปลอบโยน

 

ผมโง่เองที่ไม่เคยศึกษาวิธีปฐมพยาบาลแมว จึงคิดอะไรไม่ออกในสถานการณ์แบบนั้นนอกจากคิดว่าต้องพาเจ้าเตไปหาหมอให้เร็วที่สุด ทองกวาวช็อกไปเลยหลังจากที่เห็นว่าเจ้าเตหยุดหายใจ ก่อนจะเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้งพร้อมกับพร่ำพูดคำขอโทษไม่รู้จบ แต่ผมไม่สนใจสิ่งใดแล้ว ผมรีบคว้ากุญแจรถและพาร่างที่แน่นิ่งของเจ้าเตวิ่งออกจากห้องไปอย่างไม่คิดชีวิต

ผมเหยียบคันเร่งเร็วที่สุดในชีวิต และสบถก่นด่ารถทุกคันที่ขวางทาง รู้ตัวอีกทีผมก็พาเจ้าเตมาส่งถึงมือหมอแล้ว

แต่ก็ไม่ทัน... เจ้าเตสิ้นใจไปนานเกินกว่าจะกู้ชีพคืนมา

ตอนนั้นมันเหมือนกับโลกกำลังสลายลงต่อหน้าต่อตา และสิ่งเดียวที่ผุดเข้ามาในหัวสมองอันขาวโพลนของผม คือใบหน้าของเชน

ผมทำผิดร้ายแรงกับเขาเข้าแล้ว... แล้วแบบนี้จะมีหน้าไปเจอเขาอีกได้ยังไง

หัวใจของผมมันเจ็บจนจุกไปหมด อยากจะทรุดตัวลงร้องไห้ตรงนั้น แต่ก็รู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไร มันไม่ได้ช่วยให้ผมได้เจ้าเตคืนมา ผมแทบไม่มีสติเลยตอนที่รับร่างไร้วิญญาณของเจ้าเตกลับมาจากมือหมอ ความรู้สึกตอนนั้นมันราวกับว่าวิญญาณของผมหลุดลอยตามเจ้าตัวเล็กไปแล้วยังไงยังงั้น ผมขับรถกลับไปที่คณะอันเงียบเชียบของตัวเองเพื่อฝังร่างของเจ้าเตลงใต้ต้นไม้ใหญ่ริมลำธารด้านหลังคณะ

มันไม่เคยมาที่นี่ และไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ แต่ผมนึกสถานที่ที่จะให้มันได้อยู่อย่างสงบที่อื่นไม่ออกแล้ว และเพราะความเห็นแก่ตัวผมจึงเลือกที่จะฝังมันไว้ตรงที่ผมจะสามารถมองเห็นมันได้จากหน้าต่างด้านหน้าโต๊ะเขียนแบบของตัวเองได้พอดี

“ขอโทษที่ดูแลแกไม่ดี” ผมบอกกับเจ้าตัวเล็กหลังจากวางดอกไม้ช่อเล็กไว้บนหลุมศพของมัน “หลับให้สบายนะ”

ผมตบลงบนหลุมศพของมันเบาๆ ขณะที่อีกมือหนึ่งกำปลอกคอสีน้ำตาลที่มันเคยใส่ไว้แน่นก่อนจะนั่งอธิษฐานให้มันอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจเลยว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

 

                เวลาผ่านไป

ผมไม่อยากกลับห้องทันทีจึงไปหาร้านนั่งดื่มอยู่คนเดียว และนึกขึ้นได้ว่าความผิดของผม มันไม่ได้มีแค่เรื่องเจ้าเตเท่านั้น แต่ยังมีอีกเรื่อง ที่เป็นความผิดร้ายแรงไม่แพ้กัน

ป่านนี้การประกวดคงจบลงแล้ว

หรือต่อให้ยังไม่จบ ผมก็ไม่มีหน้าไปที่นั่นอยู่ดี แค่คิดว่าผมจะต้องกลับไปเจอหน้าเชนหลังจากเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมันก็รู้สึกผิดจนแทบจะทนไม่ไหว ผมรู้ว่าเขาต้องเกลียดผมมากขึ้นแน่ๆ ไหนจะคนอื่นๆ อีก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนทรยศที่ทำลายความเชื่อใจที่พวกเขามีให้จนไม่เหลือชิ้นดี

แค่นี้ผมก็เกลียดตัวเองจะแย่อยู่แล้ว

ผมดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปแก้วแล้วแก้วเล่า หวังจะให้ความมึนเมาลบล้างความรู้สึกผิดออกไปให้หมดแม้จะแค่ชั่วครู่ก็ตาม ผมนั่งดื่มคนเดียวเป็นชั่วโมงๆ พร้อมกับความคิดที่ว่าถ้ามีใครสักคนอยู่ข้างๆ ผมตอนนี้บ้างก็คงดี ใครสักคนที่ผมจะสามารถพึ่งพิงได้และไม่ต้องมาทุกข์ใจอย่างโดดเดี่ยวอยู่อย่างนี้ แน่นอนว่าผมมีเพื่อน แต่เพื่อนคนไหนล่ะที่ผมจะสามารถระบายเรื่องทั้งหมดให้ฟังและช่วยบรรเทาความเศร้าไปจากใจผมได้

ผมคิดไม่ออกเลย

เวลาล่วงเลยมาจนเกือบจะเที่ยงคืน ผมจึงตัดสินใจเดินกลับมาที่หอเพราะรู้ตัวว่าเมาเกินกว่าจะขับรถไหว และอีกอย่าง ผมก็อยากใช้เวลากับตัวเองจนไม่อยากจะให้การใช้ยานพาหนะมาย่นระยะเวลาให้มันสั้นเกินไป

ผมใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงกับระยะทางที่ปกติขับรถไม่ถึงสิบนาทีหากรถไม่ติดกลับมาถึงหอด้วยสติอันเลื่อนลอยเต็มที ในใจตอนนี้อยากจะทิ้งตัวลงบนเตียงและลืมเรื่องราวทั้งหมด จมลงสู่ความฝันซะ เผื่อว่าถ้าตื่นมาความเลวร้ายเหล่านั้นมันจะบรรเทาลง

แต่ขณะที่ผมกำลังเดินโซซัดโซเซไปที่บันไดทางขึ้นหอพัก เสียงที่ผมไม่อยากจะได้ยินที่สุดในตอนนี้ก็ดังขึ้นมา

“ตรี”

ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่นี่อีก... ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองทำอะไรลงไป

ผมกำปลอกคอของเจ้าเตที่อยู่ในมือแน่น พยายามเรียกสติตัวเองกลับมาเพื่อที่จะได้ไม่พลั้งเผลอทำอะไรสิ้นคิดลงไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

ผมไม่อยากเป็นเหมือนเธอ... ที่ปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือสติจนลงมือทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นลงไป

“ตรี ฮึก... เราขอโทษ” ทองกวาวที่ยืนอยู่ในระยะห่างหลายสิบเมตรเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่เห็นปลอกคอว่างเปล่าไร้ร่องรอยของเจ้าเตในมือผม เธอเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง ทั้งที่ดวงตาทั้งสองข้างมันบวมจนไม่รู้จะบวมยังไงแล้ว

ผมโทษตัวเอง ที่แม้แต่ตอนนี้ก็ยังรู้สึกสงสารเธอ

“ตรีเราขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” เธอร้องไห้หนักยิ่งขึ้นและพยายามจะเดินเข้ามาหา แต่ผมกลับถอยห่าง

“อย่าเข้ามา” ผมห้าม ร่างบางจึงชะงักฝีเท้า แต่ยังไม่หยุดร้องไห้ “ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ” ผมพูดตามความจริง

ต้องขอบคุณแอลกอฮอล์ที่ทำให้ผมพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาตรงๆ ได้สักที

“เราขอโทษ ขอโทษจริงๆ” เสียงร้องสะอึกสะอื้นอย่างเจ็บปวดและรู้สึกผิดของคนตรงหน้าเป็นภาพที่น่าสงสารจับใจ แต่ผมก็ยังเสียใจเกินว่าที่จะให้อภัยเธอในทันที

“มันไม่ใช่ความผิดของกวาวคนเดียวหรอก” ในที่สุดผมก็เอ่ยปาก หลังจากที่ยืนมองร่างบางที่สะอื้นไห้อยู่นาน “เราผิดเอง ที่เป็นฝ่ายทำร้ายกวาวก่อนตั้งแต่ต้น”

“ตรี ฮึก...”

“ถ้าไม่ใช่เพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดของเรา เรื่องทั้งหมดมันคงไม่ลงเอยแบบนี้” ผมหัวเราะขืนๆ รู้สึกสมเพชในความโง่ของตัวเอง “วันนั้นเราไม่น่าตอบรับรักกวาวเลย”

“ตรี” ร่างบางยังคงทำอะไรไม่ได้ นอกจากเรียกชื่อผมแล้วขอโทษซ้ำไปซ้ำมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“เราขอโทษที่ดึงกวาวเข้ามาในชีวิตเรา” ผมพูดและเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตาด้วยคำขอโทษจากใจจริง “แล้วก็ขอโทษ ที่สุดท้ายเราก็กำลังจะเป็นฝ่ายผลักไสกวาวออกไป”

“...”

“ต่อไปนี้... อย่ามายุ่งกับเราอีกเลยนะ”

“...”

“ลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น แล้วกลับไปใช้ชีวิตแบบที่เคยเป็นก่อนหน้านี้เถอะ” ผมพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินผ่านร่างบางไป

“ตรี” แต่เธอก็ยังคงเรียกชื่อผมทั้งที่ลำคอแหบแห้งไปกับการร้องไห้อย่างหนัก “ขอบคุณนะตรี” แต่คราวนี้เปลี่ยนจากคำขอโทษซ้ำๆ เป็นคำขอบคุณที่ผมไม่เข้าใจความหมายแทน

“ตรีเป็นคนดีเสมอเลย เป็นคนดีมากจริงๆ”

“...” ผมไม่ได้ตอบอะไร และเดินจากมาโดยปล่อยให้ร่างเล็กทรุดตัวกับพื้นนั่งร้องไห้แทบขาดใจไว้เบื้องหลัง

เปล่าเลย ผมไม่ใช่คนดี...ไม่ใกล้เคียงคำนั้นเลยแม้แต่น้อย ผมมันก็แค่คนโง่ เห็นแก่ตัวที่ไม่ว่าจะตัดสินใจทำอะไรก็มักจะผิดพลาดเสมอ

ครั้งนี้ก็เช่นกัน

ผมทำร้ายทองกวาวอย่างแสนสาหัส ด้วยความคิดอันโง่เขลาและการกระทำอันแสนเห็นแก่ตัวของตัวเอง ผมทำให้เธอมีตราบาป ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไร้เดียงสากว่าใครๆ ผมทำลายความสัมพันธ์ที่แม้จะไม่ได้สนิทแต่ก็เป็นความสัมพันธ์อันดีระหว่างเราจนพังยับเยิน

ผมทำร้ายทุกคน... ผมทำร้ายเจ้าเต

“หายไปไหนมา” แต่ขณะที่ผมเอาแต่ก้มหน้ากล่าวโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมา เสียงทุ้มอันแสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นเรียกสติให้ผมเงยหน้ามอง

ทำไม...

“ทำไมไม่รับโทรศัพท์” เสียงเข้มยังคงถามต่อด้วยใบหน้าคิ้วขมวด

เพราะมัวแต่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง จนไม่ทันสังเกตเลยสักนิด ว่ามีร่างสูงยืนอยู่หน้าประตูห้องที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว

ไม่สังเกตเลยสักนิด กว่าตอนนี้บุหรี่ยี่ห้อเดิม กำลังส่งกลิ่นอันคุ้นเคยคละคลุ้งเต็มทางเดินไปหมด

“เฮ้!” เขาร้องเรียกเมื่อเห็นว่าผมได้สติและกำลังเดินหนีไป

ผมไม่กล้าสู้หน้าเขา... จะไปกล้าได้ยังไง

หมับ!

แต่แน่นอนว่าร่างที่เดินโซซัดโซเซเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ของผมไม่มีทางเร็วไปกว่าร่างสูงที่มีสติและมีกำลังมากกว่าผมหลายเท่า เชนพุ่งเข้ามาคว้าแขนผมเอาไว้ทัน และกระชากให้หมุนกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งอย่างง่ายดาย และทันทีที่ได้สบตากับดวงตาสีน้ำตาลคู่สวย ผมก็รู้ตัวว่าผมกำลังจะไม่สามารถกักเก็บน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้มาตลอดได้อีกต่อไป

“...” ผมก้มหน้าหลบสายตา พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอไม่ให้คนตรงหน้าเห็นสุดกำลัง มือข้างที่ถือปลอกคอเจ้าเตซ่อนไว้ด้านหลัง กำแน่นจนรู้สึกเจ็บ พอเห็นท่าทางของผม ร่างสูงก็ชะงักไป เขาคลายฝ่ามือที่จับแขนผมไว้แน่น และถอนหายใจเหมือนกับพยายามจะผ่อนอารมณ์

“เป็นอะไร” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง แต่ความน่ากลัวในน้ำเสียงนั้นกลับไม่ได้ลดลงด้วยเลย

“...” ผมพยายามจะกลั้นน้ำตา แต่มันกลับยากยิ่งกว่าความพยายามใดๆ ที่ผมเคยทำ

“ถ้าไม่ตอบฉันจะโกรธจริงๆ แล้วนะ” เขาเริ่มกลับมาทำเสียงดุอีกครั้ง

แล้วถ้าผมบอกไป เขาจะไม่โกรธผมงั้นเหรอ

“ตรี” แต่น้ำเสียงกดดันที่เรียกชื่อผมนับครั้งได้ ก็ทำให้ผมไม่กล้าที่จะปากแข็งอีกต่อไป

“เจ้าเต...ตายแล้ว” เสียงของผมขาดห้วงขณะที่ยื่นปลอกคอสีน้ำตาลของเจ้าเตออกมาตรงหน้า มือของผมกำมันไว้แน่นจนแทบจะสั่นไปทั้งร่าง

“...” ถึงจะยังไม่ได้เงยหน้ามอง แต่ผมก็รู้ว่าร่างสูงกำลังชะงักไปด้วยความตกใจ

เขานิ่งนาน จนผมเริ่มรู้ตัวว่าความจริงที่เพิ่งบอกไปคงจะทำให้เขาโกรธจนพูดไม่ออก ผมจึงถอยหลังออกมา และเตรียมใจรับคำด่าทอหรือการลงโทษจากเขาอย่างเต็มใจ

“ให้ตายสิ...” ไม่นานเจ้าของเสียงเข้มก็ถอนหายใจหนักๆ ออกมาพร้อมกับอัดควันบุหรี่เข้าปอดเป็นครั้งสุดท้าย แล้วทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นอย่างไม่ไยดี

วินาทีนั้นผมหลับตาและกัดฟันแน่น เพราะคิดว่าเขาคงจะเดินเข้ามาชกหน้าผม... เพราะความผิดที่ผมก่อมันร้ายแรงจนแม้แต่ผมยังไม่อยากให้อภัยตัวเอง

หมับ

“...!” แต่แล้วทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อร่างสูงกลับเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับฝ่ามือหนาที่เอื้อมมากดหัวผมลงไปซบไหล่กว้างอันแข็งแกร่งของเขา แล้วเอ่ยคำที่ผมไม่คิดว่าจะได้ยิน

“ไม่เป็นไร” เขาบอกพร้อมกับลูบหัวผมเบาๆ แทนที่จะผลักไส

ความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นทำเอาน้ำตาที่ผมพยายามกลั้นแทบตาย ไหลลงมาอาบสองแก้มอย่างง่ายดาย ราวกับกำแพงเขื่อนที่ถูกทำลายลงในพริบตา

“ฮึก...ขอโทษ...” ผมพร่ำพูดคำนั้นพร้อมกับปล่อยโฮอย่างไม่คิดจะอาย

ผมไม่พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกของตัวเองอีกแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่ใบหน้าของผมซบลงบนไหล่กว้างที่ราวกับเตรียมพร้อมสำหรับรองรับทำนบน้ำตาผมได้ ไม่ว่ามันจะมากมายแค่ไหนก็ตาม

“อย่าโทษตัวเอง เจ้าเตมันไปดีแล้ว” เขาบอก น้ำเสียงไม่มีความกดดันหรือน่ากลัวอีกต่อไป ไม่มีแม้แต่การแสดงความตำหนิผมกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งๆ ที่เขาควรจะโกรธผมมากกว่าใครด้วยซ้ำ

ผมยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิมจนแม้แต่ตัวเองยังตกใจ เชนยังคงลูบหัวผมเบาๆ พลางพูดว่าไม่เป็นไรซ้ำๆ ราวกับจะช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้น แต่มันก็ยากเหลือเกิน ผมยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นานหลายวินาทีจนร่างสูงคงจะเริ่มเหนื่อยใจ

“อย่าร้อง... ไม่มีเจ้าเต ฉันก็ไม่รู้จะปลอบยังไง”

เขาคงไม่รู้เลยว่ายิ่งพูดชื่อเจ้าเตออกมา ก็ยิ่งทำให้ผมร้องไห้หนักกว่าเดิม

“ฮึก...” ผมพยายามแล้วที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ แต่มันยิ่งกลับกลายเป็นเสียงสะอึกสะอื้นอย่างน่าสมเพช

เชนเองก็ดูจะตกใจที่เห็นผมเป็นแบบนั้น เขาผงะไปพักใหญ่ก่อนจะถอนหายใจหนักๆ ออกมาอีกครั้งแล้วก้มหน้าลงมาอยู่ในระดับเดียวกับผมที่พยายามจะก้มหน้าซ่อนน้ำตาเอาไว้สุดกำลัง

“ถ้าไม่หยุด ฉันจะใช้วิธีของฉันแล้วนะ...” เขาขู่ ขณะที่เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเราชนกัน ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตากับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยอย่างงุนงงทั้งที่ยังร้องไห้ไม่หยุด

เขาขมวดคิ้วจ้องผมนิ่งนานราวกับจะรอดูว่าเมื่อไหร่ผมจะหยุดร้องไห้สักที แต่มันไม่ใช่ก๊อกน้ำนี่ที่จะเปิดปิดได้ตามใจสั่ง ใช่ว่าผมจะอยากทำตัวน่าอายแบบนี้ซะเมื่อไหร่ ผมพยายามจะหยุดแล้ว แต่ไม่ว่าจะทำยังไงน้ำตามันก็ไม่หยุดไหลสักทีนี่นา

“ฉันเตือนแล้วนะ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันหนักกว่าเดิมเหมือนกับจะเน้นย้ำกับผมว่าเขาเตือนผมแล้วจริงๆ และในเมื่อผมไม่สามารถหยุดร้องไห้ด้วยตัวเองได้ มันก็ช่วยไม่ได้ที่เขาจะทำในสิ่งที่ขู่เอาไว้

“...!!”

ผมไม่มีโอกาสได้ถามด้วยซ้ำว่าวิธีของเขาที่ว่ามันคืออะไร เพราะทันทีที่จบคำพูดนั้น ร่างสูงก็เอื้อมมือมาจับใบหน้าของผมให้เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ชั่ววินาทีหนึ่งผมเห็นรอยยิ้มเล็กๆ แสนร้ายกาจ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา... ก่อนที่ริมฝีปากบางร้อนจัดนั่นจะทาบทับลงมาบนริมฝีปากผมโดยไม่ปล่อยให้ตั้งตัวหรือโต้แย้งใดๆ เขาอาศัยจังหวะที่ผมได้แต่นิ่งอึ้งกับการกระทำอันอุกอาจลุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานจากริมฝีปากที่เผยอขึ้นด้วยความตกใจของผมราวกับคนที่กำลังหิวโหย

แต่ในขณะที่เดียวกัน... ริมฝีปากนั้นก็ทำหน้าที่ดูดซับความทุกข์ใจของผมออกไปผ่านสัมผัสลึกซึ้งที่ผมไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

รสชาติแห่งการปลอบประโลมที่ช่วยแบ่งเบาความเศร้าใจของผมไป โดยไม่ต้องอาศัยคำพูดสวยหรูใดๆ

“ได้ผลจริงด้วยแฮะ” เขาแสร้งทำเป็นเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจทันทีที่ผละริมฝีปากออกไป

“...” ผมได้แต่ยืนนิ่งอย่างตั้งตัวไม่ติด ขณะที่ปล่อยให้เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผมในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่รินลดลงมาบนปลายจมูก

ก่อนที่คนเจ้าเล่ห์จะยกมุมปากเป็นรอยยิ้มบาง พร้อมกับเอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ

“เด็กดี”

“...”

วินาทีนั้นผมรู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจตัวเองมันหยุดเต้นไปแล้ว เพียงเพราะได้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผมเคยได้รับจากผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคนนี้

 





Calista εїз
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 382 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,986 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1970 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 15:49
    สงสารเตอ่ะ
    #1,970
    0
  2. #1943 SukhanKaroon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 11:43
    ไม่โอเค~!!! ทำไมทำร้ายเตอย่างเน้~!!! ชะนีใจบาป😭😭
    #1,943
    0
  3. #1897 Jibangrin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:10
    ฮรึกกกกกกกกกกกก
    #1,897
    0
  4. #1880 Beom_0601 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 19:18
    เสียดายเชน
    #1,880
    0
  5. #1840 Magenta85 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 01:05
    ไม่กดหัวใจให้นะคะ
    มือไม่ว่าง เช็ดน้ำตาอยู่ 😢
    #1,840
    2
    • #1840-1 mangironn(จากตอนที่ 20)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 10:36
      55555555555
      #1840-1
    • #1840-2 mangironn(จากตอนที่ 20)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 10:36
      5555555
      #1840-2
  6. #1825 27 degree (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 23:35
    พี่เชนคะะะะ ถ้าจะง้อกันแบบนี้ omg ค่ะ อยากจะกรี๊ดดดด อยากจะกรี๊ด สครีมให้ลั่นบ้าน แกกกกก จะบ้าจะบอ นี่เราหยุดยิ้มไม่ได้เลย 5555
    #1,825
    0
  7. #1790 _bebebeam_e (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 00:55
    ฮือออออ สงสารเตอะะะ
    #1,790
    0
  8. #1776 ^O^!-! P.Vampire !-!^O^ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 22:11
    คือ สงสารเตอ่ะ ต้องมาตายเพราะชะนีเสียสติ เห้อ พี่เชนก็แบบ ดีตลอดด ตรีไใชัดเจนขนาดนี้ พี่แกก็ยังมาดู มาส่อง 
    #1,776
    0
  9. #1774 jjeex (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 00:07
    เจ้าเต ..
    #1,774
    0
  10. #1749 hh_9094 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 18:55
    แงๆๆๆ เจ้าเต
    #1,749
    0
  11. #1722 Kim-kibom (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:47
    สงสารเตอ่ะ..ทำไมต้องทำร้ายสัตว์ด้วย
    #1,722
    0
  12. #1704 HzTMK (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 01:00
    รักเต ทำเตทำไมมอ่า โอ๊ยยยยใจจจจเตตตตสวสารเตตตต
    #1,704
    0
  13. #1685 lukbua (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:25
    ฮือออ รักแมว ทำใจไม่ได้!!! เกลียดทองกวาวอะ สมควรเลิกคบ ขัดใจตรีมาตลอด โอเคแค่เรื่องเนี้ย คือฆ่าแมวคามือแล้วมาบีบน้ำตา เสียใจจริงรึเปล่าเหอะ
    #1,685
    0
  14. #1681 น้องเป้แฟนพี่กี (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 00:03
    ร้องไห้หนักไปอีก ทำไมทำกับเตแบบนี้กวาว!!!
    #1,681
    0
  15. #1679 Your_Neko (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 19:16
    อยากเปลี่ยนชื่อจากทองกราวเป็นอย่างอื่นมากเล่นอ่ะ;*;
    #1,679
    0
  16. #1656 เคแอล9091 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 16:41
    สงสารน้องเต เกลียดทองกวาวมากแบบทำไมต้องมาลงที่แมวอะ
    #1,656
    0
  17. #1625 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 16:36
    ถ้ามีเตอยู่ด้วยจะดีกว่านี้ฮืออออออ
    #1,625
    0
  18. #1598 Sket-D (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 07:37
    เกลียดทองกวาวมาก เอาอารมณ์อยู่เหนือทุกอย่างจนทำให้หนึ่งชีวิตต้องจบลงแบบนี้ ฮืออออออ
    #1,598
    0
  19. #1537 Tiwzee PapiyOnG (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 18:23
    น้องเตฮืออออออีกวาวนังเลว
    #1,537
    0
  20. #1485 pommys (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:36
    สำหรับตรี ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา
    #1,485
    0
  21. #1458 Baicha3bai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:15
    เต...ตายแล้ว
    ทาสแมว ????????
    #1,458
    0
  22. #1440 jariya srirod (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:03
    เกลียดอีกวาว
    #1,440
    0
  23. #1432 g0046226 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:17
    อ่านไม่ได้ค่ะ
    #1,432
    0
  24. #1375 cmaxx. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 12:10
    บีบหัวใจทาสแมววอย่างเรามากอะ
    TT ขอบคุณที่พี่เชนมาปลอบน้อง
    #1,375
    0
  25. #1306 lk-czsoung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 14:44
    ร้องไห้เลยอ่ะ..สงสารเต ตายเพราะอารมณ์คน เ-้ยมาก
    #1,306
    0