[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Another Guy (Y)

ตอนที่ 18 : 17 : ไพ่ตาย [ Rewrite ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 349 ครั้ง
    20 ก.พ. 63

 


17

ไพ่ตาย

 

ผมเดาไม่ผิดจริงๆ ที่คิดว่าสเตตัสนั้นคงจะกลายเป็นทีฮือฮาในหมู่เพื่อน เฟสที่ไม่ค่อยมีความเคลื่อนไหวของผมขึ้นแจ้งเตือนไม่หยุดตลอดวัน พร้อมกับพวกไอ้เวสป้าที่เอาแต่แซวไม่ขาดปาก ผมรำคาญจนไม่รู้จะรำคาญยังไง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากด่าพวกมันอย่างไม่จริงจังนัก และพยายามหนีออกมาจากวงสนทนา

ทำยังไงได้ล่ะ ก็ผมขี้ขลาดเกินกว่าจะลบโพสนั้น เพราะรู้ดีว่าคงจะทำให้อีกคนไม่สบายใจ

“เฮ้อ” ผมถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน ขณะที่เงยหน้ามองตัวเองในกระจกห้องน้ำ

ในสตูดิโอยังคงวุ่นวายกับการเม้าท์มอยเรื่องผมกับทองกวาวไม่หยุด ถึงขนาดลากผมกับทองกวาวมาซักไซ้ถามที่มาที่ไปเรื่องความรักของเรา จนผมต้องขอปลีกตัวหนีออกมาและให้อีกฝ่ายเป็นคนรับหน้าแทน

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะรำคาญไอ้พวกเพื่อนจอมกวนทั้งหลาย แต่อีกส่วนหนึ่ง...เป็นเพราะผมไม่รู้จะตอบคำถามพวกนั้นยังไงต่างหาก

ความรู้สึกที่ผมมีต่อทองกวาว มันมีตรงไหนที่ใกล้เคียงคำว่า ‘รัก’ บ้างมั้ยนะ

ผมถอนหายใจอีกรอบ ก่อนจะพยายามสะบัดหัวไล่ความคิดยุ่งยากออกไปจากสมอง ตอนนี้ผมไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินกว่าที่ผมจะเข้าใจได้ด้วยตัวเองจริงๆ

แต่ผมก็ไม่รู้เลยว่าควรจะหันหน้าไปพึ่งใคร

ตึ๊ง~

แต่ขณะที่ผมกำลังจะถอนหายใจออกมาอีกรอบ เพราะไม่รู้จะจัดการชีวิตตัวเองยังไง เสียงแจ้งเตือนจากแอพพลิเคชั่นไลน์ก็ดังขึ้น ผมขมวดคิ้วเพราะปกติไม่เคยมีคนทักไลน์มา มันเป็นเหมือนแอพลิเคชั่นไร้ประโยชน์ที่มีไว้ประดับสมาร์ทโฟนราคาแพงของผมเท่านั้น

 

‘มึงมีอะไรจะบอกกูมั้ย???

 

ผมยิ่งขมวดคิ้วหนักขึ้นไปอีกเมื่อพบว่าเจ้าของข้อความคือไอ้ซัน

 

‘หือ?

 

ผมพิมพ์ตอบไปอย่างงงๆ อีกฝ่ายจึงส่งรูปมา มันเป็นรูปที่แคปมาจากหน้าโปรไฟล์เฟสบุ๊คของผม ซึ่งขึ้นสถานนะกำลังคบกับทองกวาว

 

‘จริงจังป่ะวะ?

 

พอเห็นว่าผมอ่านแล้วไม่ตอบ ไอ้ซันจึงถามต่อ ผมชั่งใจอยู่นานก่อนจะตัดสินใจพิมพ์กลับไป

 

‘จริง’

 

ไอ้ซันเงียบไปนานจนผมเกือบจะคิดว่าบทสนทนาจบลงแล้ว ถ้าหากว่าขณะที่ผมกำลังจะกดออกไม่มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาเสียก่อน

 

‘แต่มึงเคยบอกกูว่าไม่ได้ชอบผู้หญิง?

 

คำถามที่ตอบยากและแสนจะแทงใจดำ

นั่นสินะ ผมเคยบอกมันไปแบบนั้นนี่นา ตอนนั้นผมมั่นใจว่าตัวเองไม่สามารถชอบใครได้อีกนอกจากไอ้ซัน เพราะแบบนั้นก็เลยคิดว่าตัวเองคงไม่สามารถเปิดใจให้ใครอีกแล้วไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ผมจึงพูดออกไปแบบนั้น แต่ว่าตอนนี้ผมกลับกลืนน้ำลายตัวเอง

มันเป็นเพราะอะไร

 

‘ตกลงมันยังไงกันแน่วะ’

‘ไอ้ตรี...’

‘ตอบดิ’

‘ไอ้ตรี!!’

              

ไอ้ซันพิมพ์อะไรมาไม่หยุด แต่ผมกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองจนลืมที่จะสนใจ แต่แล้วขณะที่ผมกำลังหาคำตอบให้กับตัวเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ซึ่งไม่ใช่ใครอื่นนอกจากไอ้เพื่อนตัวดีที่เห็นว่าผมไม่ตอบข้อความมันสักที ผมลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับ

[ ทำไมมึงไม่ตอบกู ] น้ำเสียงจริงจังถูกส่งมาทันทีโดยไม่ต้องรอให้ผมเอ่ยปากทักทาย

“...”

[ ไอ้ตรี ] พอเห็นว่าผมเอาแต่เงียบ มันจึงกดเสียงต่ำลงอย่างกดดัน

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะตอบ “กูไม่รู้”

[ ไม่รู้เหี้ยอะไร ] มันยังคงทำน้ำเสียงข้องใจ

ผมเงียบไปอีกครั้ง ไม่แน่ใจว่าควรพูดอะไร ไม่แน่ใจว่าควรจะบอกเหตุผลที่แท้จริงที่ผมพูดกับมันไปแบบนั้นดีหรือเปล่า เพราะนั่นหมายความว่าผมกำลังสารภาพกับมันว่าผมโกหก... ผมยังไม่สามารถหยุดรักมันได้อย่างที่เคยพูดไว้

และหมายความว่าความเป็นเพื่อนของเราจะถูกทำลายอีกครั้ง

[ ไอ้ตรี ] ไอ้ซันเรียก ผมจับน้ำเสียงกังวลของมันได้ อาจเป็นเพราะมันเองก็จับความรู้สึกกังวลของผมได้เช่นกัน

ผมใช้เวลานานในการหาคำพูดที่ดีที่สุดมาตอบเพื่อนรัก แต่มันก็เป็นแค่คำตอบโง่ๆ ของคนที่พยายามจะบ่ายเบี่ยงเอาตัวรอด “เขาแค่มาสารภาพรักกับกู”

[ แล้วไง? มึงก็เลยไม่ปฏิเสธ? ] น้ำเสียงของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความงุนงง

“กูปฏิเสธไม่ได้”

[ ทำไม? เขาบังคับมึงเหรอ? ]

“...” ผมนิ่ง ไม่รู้จะตอบยังไง นั่นสิ เท่าที่จำได้ ตอนนั้นทองกวาวไม่ได้บังคับผม หรือทำอะไรที่เข้าข่ายแบบนั้นเลยสักนิด เธอแค่สารภาพรัก

และทำให้ผมนึกถึงตัวเอง...

[ มึงชอบเขาเหรอ? ] มันถามคำถามตอบยากอีกครั้ง

“เปล่า” น่าแปลกที่ คราวนี้ผมใช้เวลาไม่นานในการตอบคำถาม

[ งั้นเพราะอะไร? กูเป็นเพื่อนมึงนะ แต่กูไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามึงจะตอบรับรักคนที่มึงไม่ได้ชอบไปเพื่ออะไร ]

“เพราะกูกลัวไง” ผมเผลอพูดออกไปทันที เมื่อถูกคาดคั้นจนเริ่มจะจนมุม

ผมถอนหายใจหนักๆ ออกมาอีกครั้ง และตัดสินใจจะตอบคำถามที่ผมเพิ่งจะค้นเจอ ว่าเหตุผลที่แท้จริงของเรื่องทั้งหมดนี้มันคืออะไร

“กูกลัว... ว่าถ้าปฏิเสธไป เขาจะเจ็บเจียนตาย แบบที่กูเคยเป็น”

[ … ] แน่นอนว่าไอ้ซันต้องเงียบไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น คำตอบที่คงจะทำให้มันนึกย้อนกลับไปในวันที่ผมสารภาพความรู้สึกกับมัน เหมือนที่ผมกำลังนึกถึง...วันที่หัวใจมันเจ็บจนเหมือนกำลังจะแตกสลาย

ไม่แปลกหรอกที่มันจะไม่เข้าใจการกระทำของผม เพราะมันไม่เคยสัมผัสความรู้สึกของการถูกคนที่รักปฏิเสธ ไม่เคยรับรู้ว่าการรวบรวมความกล้าเพื่อจะสารภาพคำว่า ‘ชอบ’ ออกมามันยากเย็นขนาดไหน ไม่รู้หรอกว่าการเดิมพันหัวใจตัวเองกับคำคำเดียวมันเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าจะยอมรับคำปฏิเสธ แม้ว่าจะพยายามทำใจยอมรับมากแค่ไหนก็ตาม

มันคงไม่มีวันรู้เลย

[ เข้าใจแล้ว ขอโทษนะที่คาดคั้นมึง ] เสียงปลายสายฟังดูอ่อนลง และเจือปนไปด้วยความรู้สึกผิด

“...” ผมไม่รู้จะตอบอะไร

ตอนนี้ตัวเองรู้สึกยังไงยังไม่รู้เลย

[ แต่ไอ้ตรี มึงแน่ใจเหรอว่าทำแบบนี้มันดีแล้วจริงๆ ] มันถามขึ้นมา หลังจากที่เราต่างก็เงียบกันไปสักพัก

“...”

[ มึงไม่คิดเหรอว่าแบบนี้มันอาจจะทำให้เขาเจ็บกว่า ] คำพูดของมันยังคงแทงใจดำจนผมจุกไปหมด [ การที่มึงคบใครเพราะสงสาร มันไม่ได้ทำให้คนที่รักมึง เขามีความสุขจริงๆ หรอกนะเว้ย ]

“...”

[ ถ้าตอนนั้นกูยอมคบกับมึง เพราะแค่กลัวว่าถ้าปฏิเสธแล้วมึงจะเสียใจ มึงจะรู้สึกยังไงวะ ]

“...” ผมคงเกลียดเขา และที่สำคัญ คงเกลียดตัวเองที่กลายเป็นคนน่าสมเพชขนาดนั้น

[ ตอนนี้มึงกำลังทำร้ายทุกคนทางอ้อมด้วยการโกหกความรู้สึกตัวเองอยู่นะ ]

“...”

[ ถ้ามึงไม่ได้รัก ก็อย่าไปให้ความหวังเขาเลย ] คำพูดนั้นเหมือนจะกรีดลงมาในใจผมอย่างจัง เพราะมันทำให้ผมยิ่งเข้าใจ ว่าอะไรเป็นอะไร [ กลับไปคิดให้ดีๆ นะเพื่อน ]

ไอ้ซันพูดถูก...ทุกอย่างเลย...คำพูดของมันถูกต้องทั้งหมดจนผมไม่สามารถโต้แย้งอะไรออกมาได้อีก มันเหมือนกับสมการคณิตศาสตร์ที่ยากที่สุดถูกไขให้กระจ่างได้ภายในระยะเวลาสั้นๆ ทั้งที่ผมพยายามแก้มาหลายวัน คำตอบที่ไม่รู้ว่าถูกหรือผิดในความเป็นจริง แต่ในความคิดของผม... มันคือคำตอบที่ทำให้รู้ว่าผมควรจะทำยังไงต่อไป

 

เวลาผ่านไป

ชีวิตที่ผ่านมาของผม มันเรียบง่ายเกินไปจนติดจะน่าเบื่อ เพราะแบบนั้นจึงไม่ค่อยมีเรื่องกลุ้มใจให้ต้องคิดนัก ส่วนใหญ่เลยมักจะเป็นฝ่ายให้คำปรึกษาแก่คนอื่นมากกว่า ช่วยได้บ้างไม่ได้บ้าง ตามแต่สติปัญญาอันน้อยนิดจะอำนวย และคนที่ผมเป็นที่ปรึกษาให้บ่อยสุด ก็คงหนีไม่พ้นไอ้ซัน เพื่อนสนิทที่คบกันมาหลายปี ดังนั้นนี่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกเลยมั้ง ที่มันเป็นฝ่ายให้คำปรึกษาผมบ้าง

หลังจากที่วางสาย ผมก็จัดการล้างหน้าล้างตา และกลับไปที่สตูดิโออีกครั้ง ตัดสินใจจะเคลียร์เรื่องทั้งหมดกับทองกวาว ตอนนี้ทุกคนเริ่มแยกย้ายกันกลับแล้ว มีเพียงบางกลุ่มเท่านั้นที่ยังตรวจงานไม่เสร็จ

“ไอ้ตรี มึงหายไปนานจังวะ คิดว่าตกส้วมไปแล้ว” ไอ้เวสป้าส่งเสียงทักทันทีที่เห็นผม ผมไม่ได้ตอบอะไร และยังคงเดินไปที่โต๊ะของกลุ่มทองกวาว ซึ่งเธอกำลังนั่งคุยกับเพื่อนอยู่ ไม่ทันสังเกตเห็นผม

“เย็นนี้มึงกินข้าวไหน ไปกับพวกกูมั้ย” แต่ขณะที่กำลังจะถึง ไอ้เวสกลับเดินมากระโดดกอดคอผมพร้อมกับล็อกไม่ให้เดินต่อเสียก่อน

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเย็นนี้กูไปกับกวาว” ผมตอบทันทีแบบไม่ต้องคิดเลย เป็นจังหวะเดียวกับที่ทองกวาวหันมาเห็นผมพอดี และเธอคงจะได้ยินประโยคนั้นด้วย

“แน่ะ ตั้งแต่เปิดตัวต่อสาธารณะชน ก็หวานกันใหญ่เลยนะพวกมึง” ไอ้เวสเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้อีกฝ่ายได้ยิน ทองกวาวส่งยิ้มเขินๆ ให้คนปากดี

แต่เมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นหันมาสบตากับผม... รอยยิ้มน่ารัก ก็เลือนหายไปจากใบหน้าแทบจะทันที

ไอ้เวสป้าเอ่ยแซวต่อนิดหน่อย ซึ่งผมก็ไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มกลับไป ก่อนที่มันจะชวนเพื่อนคนอื่นไปกินข้าวด้วยแทน เป็นโอกาสให้ผมได้เดินเข้าไปหาทองกวาวสักที

แปลก... ที่แทนที่เธอจะส่งยิ้มไร้เดียงสาให้ผมเหมือนเคย ร่างบางกับถอยห่าง เดินกลับไปที่โต๊ะเขียนแบบของตัวเอง และหันหลังให้ผมด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนอย่างประหลาด

“กวาว เย็นนี้ไปกินข้าวกันนะ เรามีเรื่องจะคุยด้วย” ผมเข้าประเด็นทันทีด้วยความใจร้อน

“...” ทองกวาวชะงักไป ดูเหมือนเธอจะจับสังเกตได้ ว่าปกติแล้วผมไม่เคยเป็นฝ่ายชวนเธอไปไหนมาไหนก่อนเลย ดังนั้นแทนที่ร่างบางจะกระตือรือร้นตอบตกลง เธอกลับหันมามองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกังวล ก่อนจะเบือนหน้าหนี

“ขอโทษนะตรี” นิ้วเรียวพยายามหยิบจับอะไรสักอย่างบนโต๊ะอย่างเก้ๆ กังๆ “พอดีเรายังทำงานไม่เสร็จ ละ...แล้วเย็นนี้เราก็มีธุระ... คงไปด้วยไม่ได้”

“...” ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เพราะอ่านจากท่าทางแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะไม่อยากออกไปกับผมจริงๆ

“ขอโทษนะ”

ทั้งที่ผมกำลังร้อนใจอยากจะพูดเรื่องทั้งหมดในใจออกมาใจจะขาด แต่พอได้ยินคำขอโทษด้วยน้ำเสียงหงอยๆ นั้นบวกกับแผ่นหลังบางที่ดูจะหดเล็กลงกว่าเดิมทันตา มันก็อดไม่ได้ที่จะใจอ่อนอีกครั้ง

“อืม... ไม่เป็นไร” ผมบอกและหันหลังเดินจากมา

ไม่เป็นไรหรอก... วันหลังยังมีนี่นา... จริงมั้ย?

 

สุดท้ายผมก็ต้องโบกรถกลับหอด้วยความรู้สึกค้างคาที่ยังไม่ได้ถูกจัดการ

แต่แบบนี้มันอาจจะดีแล้วก็ได้ ที่ผมไม่รีบร้อนทำอะไร รอเวลาที่เหมาะสมกว่านี้ในการพูดเรื่องสำคัญ เพราะการพูดอะไรทันทีมันอาจจะเร็วเกินไป จนเธอ หรือแม้แต่ผมเองก็อาจจะรับการเปลี่ยนแปลงไม่ทัน ผมไม่อยากให้เกิดการแตกหักระหว่างเรา เพราะยังไงทองกวาวก็เป็นเพื่อนผม แถมยังเป็นสายรหัสที่ต้องมีเรื่องให้เจอบ่อยครั้ง มันคงไม่ดีแน่ถ้าผมเผลอรีบร้อนจนทำลายความสัมพันธ์ดีๆ นั้นไป ผมกลับมาถึงหอด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้ากว่าปกติ วันนี้เป็นวันที่มีเรื่องให้คิดมากมายจริงๆ แต่มันก็ดีแล้วล่ะนะที่ได้คิดอะไรซะบ้าง อย่างน้อยในที่สุดมันก็ทำให้ผมกำลังจะได้ทำอะไรที่ตรงกับความรู้สึกจริงๆ สักที

แกรก

ผมไขประตูห้องเข้าไปด้วยความรู้สึกอยากพักผ่อนเต็มที แต่แล้ว...เมื่อประตูเปิดออก ผมก็ได้รู้ว่าห้องที่ผมแสนจะคุ้นเคย มีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป

เมี้ยวว~

เสียงเจ้าเตที่ร้องถี่กว่าปกติ เรียกให้ผมหันไปมองเจ้าตัวเล็ก ซึ่งนั่งอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าหลังโต มันหันมามองผมที่เปิดประตูเข้ามาและเริ่มร้องดังกว่าเดิม พลางหันกลับไปมองตู้เสื้อผ้าที่ปิดไม่สนิท ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงต้องร้อนใจถึงขนาดต้องทิ้งกระเป๋าและสัมภาระทุกอย่างไว้ที่หน้าประตูโดยไม่ห่วงเลยว่าจะมีอะไรหักพัง ผมพุ่งตัวไปยังตรงที่เจ้าเตยืนอยู่และกระชากประตูตู้เปิดออก ด้วยลางสังหรณ์บางอย่างที่เอ่อขึ้นมาในใจ

                “...”

ซึ่งมันก็เป็นไปตามที่ผมคิด

ตู้เสื้อผ้าที่เคยเต็ม กลับเหลือเพียงเสื้อผ้าที่จำได้ดีว่ามีแต่ของผม ขณะที่อีกครึ่งหนึ่งว่างเปล่า ไร้ร่องรอยเสื้อยืดกางเกงยีนซ้ำแบบของร่างสูงที่เป็นเพื่อนร่วมห้อง ผมเริ่มกวาดสายตามองไปรอบห้องทันทีและพบว่าข้าวของของเขาหายไปทั้งหมด ทั้งกีตาร์และซองบุหรี่ยี่ห้อโปรด บนโต๊ะที่เขานั่งประจำเหลือไว้เพียงก้นบุหรี่ที่ถูกทิ้งไว้ในที่เขี่ยบุหรี่เก่าๆ

ราวกับว่ามันคือสิ่งที่เขาใช้ทดแทนคำบอกลา



Calista εїз
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 349 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,986 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1968 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 15:37
    เลิกกันเร็วๆเถอะแม่ง สงสารพี่เชนโว้ยยยย
    #1,968
    0
  2. #1928 CarpeDiemYok (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 13:12
    เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้นะเจ้าตรี
    #1,928
    0
  3. #1895 Jibangrin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 17:58
    โว้ยยยยยยยย
    #1,895
    0
  4. #1878 Beom_0601 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 19:11
    หาคนใหม่เหอะเชน คนแบบนี้คบไปก็เจ็บเปล่า
    #1,878
    0
  5. #1823 27 degree (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 23:22
    ตอนนี้ซันพูดดีมากค่ะ ไม่รักก็อย่าให้ความหวัง แล้วตรี รีบเคลียร์ แกอย่างปล่อยไว้นะ แล้วแกจะเจ็บเอง
    #1,823
    0
  6. #1789 _bebebeam_e (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 00:45
    ไปง้อพี่เค้าเลยยย
    #1,789
    0
  7. #1747 hh_9094 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 17:06
    อยู่คนเดียวไปเลย โกรธ
    #1,747
    0
  8. #1721 Kim-kibom (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:40
    อยู่ไปก็ทำใจลำบาก .. ไปดีกว่า
    #1,721
    0
  9. #1623 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 16:21
    ไปง้อพี่เลยTT
    #1,623
    0
  10. #1614 querypee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 18:53
    ถ้าเราเป็นพี่เชนก็ไม่อยู่ อึดอัดใจแทน
    #1,614
    0
  11. #1596 Sket-D (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 07:20
    +100000000000 ให้ซัน ฮืออออ พูดได้ตรงใจเรามากและเตือนสติตรีได้ดีมาก แต่สุดท้ายก็ยังไม่ได้แก้อะไรเพราะความใจอ่อนของตรี55555 เอาเถอะ สู้ๆละกัน พี่เชนย้ายออกแล้ว ตรีจะทำยังไงล่ะทีนี้
    #1,596
    0
  12. #1563 KuppaKP (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 01:18
    ทำตัวเองแท้ๆเลยวะตรี
    #1,563
    0
  13. #1530 Jelo Punyanuch (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 13:12
    เจ็บว่ะอีทองกวาวมาหลอกให้เจ็บและวุ่นวายใจเล่นๆ ไม่น่าเกิดมาซื่อบื้อเลยตรีเอ้ยยย
    #1,530
    0
  14. #1483 pommys (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:24
    เพราะแกโง่ไงตรี เมื่อไหร่จะเลิกใจอ่อนง่ายๆสักที แค่เค้า ทำหน้าเศร้าๆ พูดว่าขอโทษ แค่นี้ก็ใจอ่อนละ เฮ้อ เหนื่อยใจ เหนื่อยสมองกับตรี ทองกวาวมันต้องมีอะไรๆแน่ๆ ทำตัวมีพิรุธ
    #1,483
    0
  15. #1132 Sweet Time (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 20:25
    ช่วยทำให้มันถูกซะที ได้โปรดเถอะ 
    #1,132
    0
  16. #908 pannjed . (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 18:33
    เป็นตอนแรกที่เราเห็นด้วยกับซันแบบสุดๆ ทีมซันเลย ณ จุดๆนี้ ตรีแม่ม...
    #908
    0
  17. #503 oDeeo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 00:19
    เจ็บครับ
    #503
    0
  18. #330 thifu:') (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 15:32
    ซัน ตอนเเรกฉันก็เฉยๆกับบทที่ขาดๆหายๆของเธอในตอนแรกนะ แต่ตอนนี้ แกโคตรพระเอกว์ ชห. #ต้องงี้สิเพื่อนกัน #น้ำตาจะไหล
    #330
    0
  19. #266 Cake Exo 12 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 20:35
    พี่เชนแม่งหนีไปแล้วอะ T^T
    #266
    0
  20. #265 moon97969 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 17:39
    พี่เชนน้อยใจหนีน้องตรีไปแล้วเจ้าเตเอ๊ยอยู่กะแม่ไปเถอะแกพ่อแกทิ้งไปซะแล้ว...เมี้ยววววว
    #265
    0
  21. #263 XyXear* (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 15:28
    ทองกวาวพยายามหลีกเลี่ยงเพราะรู้ความคิดตรีรึเปล่าาาาาาาาาา
    ขอให้ไรท์งานเยอะๆนะคะ จะได้เอามาลงบ่อยๆ5555555555555555555555555555555555555555555555555
    #263
    0