[FicKuroko No Basuke] Blue Memory {AkashixKuroko}

ตอนที่ 4 : Part 03: วันแห่งความฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ต.ค. 57

cinna mon

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนที่3: วันแห่งความฝัน

                หลายวันที่ผ่านมานี้อาคาชิได้พาคุโรโกะไปที่ทำงานและทำความรู้จักกับผู้ร่วมงานมากมายแต่เมื่อกลับมาถึงบ้านคุโรโกะก็จะหิ้วข้าวและน้ำขึ้นห้องไปและไม่ลงมาทานข้าวร่วมโต๊ะกับเขาเลยนับตั้งแต่วันที่เขาเข้ามาอยู่ในบ้าน

                และมันก็คงต้องเป็นหน้าที่ของเจ้าบ้านที่ต้องเดินไปลากตัวลงมาจากห้องด้วยตัวเองและแกล้งคนตัวเล็กนิดๆหน่อยๆทุกวัน

                “เท็ตสึยะ ถ้านายไม่ออกมาเองผมจะขออนุญาตไขประตูเข้าไปอุ้มลงไปทานข้าวแล้วนะครับ”

                “....” ไร้ซึ่งเสียงตอบรับดังเช่นทุกวัน อาคาชิจึงไขประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่ลังเล ร่างบางนอนแผ่อยู่บนเตียงดวงตาหลับพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน ข้าวและน้ำที่เพิ่งซื้อมาก็ถูกวางไว้บนโต๊ะริมหัวเตียงโดยที่ยังไม่ได้แกะห่อออกเลยแม้แต่น้อย

                หลับเหรอ?

                อาคาชิเดินเข้ามาใกล้ๆและทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างเบากันไม่ให้คนผมฟ้าตื่นพร้อมกับเกลี่ยผมที่ปิดหน้าปิดตาอยู่ออกเหลือเพียงใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาแล้วค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆจนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆเป็นจังหวะสม่ำเสมอจนในที่สุดเขาก็หอมแก้มร่างบางเบาๆพร้อมทั้งคิดถึงเรื่องในอดีตต่างๆที่เขารู้และได้ทำร่วมกับคุโรโกะถึงแม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาที่สั้นมากก็ตาม

                เขากับคุโรโกะเคยเป็นคนที่สนิทกันมากๆ

                แต่มันก็เป็นได้แค่ระยะเวลาสั้นๆ เพราะหลังจากได้คุยกันไม่นานหลังจากที่เขาต้องการช่วงเวลานั้นมานานคุโรโกะก็ประสบอุบัติเหตุและหายไปอย่างไม่เจอร่องรอยและเมื่อมาพบกันอีกครั้งเขาก็กลายเป็นคนแปลกหน้าไปโดยปริยาย

                “นายเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ฉันจะได้ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาแย่งนายไปจากฉันอีก” อาคาชิพูดพลางลูบหน้าคุโรโกะอย่างอ่อนโยนแล้วจึงเดินออกจากห้องของร่างบางเพื่อให้คุโรโกะได้พัก

                คุโรโกะตอนนี้ไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับเขาและคนอื่นๆในอดีตเหลืออยู่ การสร้างความทรงจำใหม่ให้จึงไม่น่าจะใช่เรื่องโหดร้ายสำหรับหนุ่มผมฟ้าสักเท่าไร

                เพื่อเขาและคุโรโกะจะได้กลับมาสนิทกันเหมือนเดิม....

                และเพื่อไม่ให้คนอื่นมาแย่งคุโรโกะไปจากเขาอีกเป็นครั้งที่สอง!
 

  -----------------------------------------------------------------------------------             

               ‘คุโรโกะ เท็ตสึยะ

                พึ่บ!

                ร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เหงื่อไหลท่วมหน้าและตัวจากอากาศร้อนและความตกใจเมื่อครู่จากความฝันเดิมๆ คุโรโกะค่อยๆใช้มือยันตัวเองลุกขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆก็พบว่าตนเองอยู่ในห้องนอนไม่เปลี่ยนแปลงแต่สิ่งๆหนึ่งที่ทำให้เขาสะดุดตาคือ...แจกันดอกไม้

                ดอกลิลลี่สีขาว

                คุโรโกะรู้สึกคุ้นกับมันมากอย่างบอกไม่ถูก มือจึงเอื้อมไปหยิบดอกลิลลี่สัขาวนั่นอย่างอัตโนมัติแล้วเดินไปหน้ากระจกแล้วนำดอกไม้มาทัดไว้ข้างหูอย่างลืมตัวแล้วมองตนเองในกระจก

                จี๊ด~

                อยู่ๆหัวสมองของเขาก็ปวดแปล๊บขึ้นมาจนเขาต้องเซล้มลงไปที่เตียง ภาพที่ร่างสูงนำดอกไม้มาวางไว้ข้างหูเขาพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนทำให้เขาดกใจเล็กน้อยก่อนจะต้องปวดหัวหนักๆอีกรอบจนต้องพยุงร่างตัวเองขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปเพื่อจะไปหยิบยา

                “อ้าว! คุณคุโรโกะไม่สบายตรงไหนคะ ทีหลังกดออดเรียกป้าก็ได้ค่ะไม่ต้องถ่อสังขารเดินมาหยิบยาเองแบบนี้” แม่นมของอาคาชิเมื่อเห็นคุโรโกะเดินออกจากห้องมาด้วยใบหน้าซีดและเหงื่อออกเยอะจึงรีบตรงเข้าไปประคองแล้วพากลับห้องนอนทันที

                “ป้าครับ ผมปวดหัวมากเลย ขอยาหน่อยจะได้ไหมครับ”

                “ป้าว่าแบบนี้เรียกรถพยาบาลดีกว่าไหมคะคุณคุโระโกะ หน้าคุณซีดมากเลยค่ะ” ป้าว่าพลางวิ่งออกไปนอกห้องไปหยิบยา ผ้าเช็ดตัว และโทรศัพท์ขึ้นมา เมื่อเขานำยาให้คุโรโกะและเช็ดตัวให้หนุ่มร่างฟ้าเสร็จมือก็กดเบอร์โทรหาคนที่เป็นเจ้าของบ้านแล้วรีบรายงานทันที

                “คุณอาคาชิคะ ตอนนี้ธุระเสร็จหรือยังคะ .....พอดีว่าคุณหนูคุโรโกะปวดหัวมากๆนะค่ะหน้าซีดเลย”

                “เอ่อ..คุณป้าไม่ต้องโทรไปบอกเขาก็ได้ครับเดี๋ยวผมก็หาย”

                “ไม่ได้ค่ะ ถ้าเกิดคุณหนูเป็นอะไรไปจะเกิดเรื่องนะคะ” แม่นมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะเดินมาหาคุโรโกะ วางสายโทรศัพท์ แล้วใช้มือจับมือของร่างบางแล้วประกบเอาไว้ “คนในบ้านนี้เป็นห่วงและรักคุณเหมือนคุณหนูอาคาชินั่นแหละค่ะ ดังนั้นไม่ว่าคุณจะทำอะไรหรือป่วยอะไรเราก็ต้องดูแลคุณหนูคุโรโกะนะคะ”

                สัมผัสอุ่นๆจาปลายฝ่ามือถูกแผ่เข้ามายังมือและความรู้ของคุโรโกะ ความรู้สึกคุ้นๆนี่เกิดขึ้นคล้ายๆว่าเขาจะเคยได้รับสัมผัสนี้มา แต่เนื่องจากเขาจำอะไรไม่ได้ความคุ้นก็เป็นได้แค่คุ้น

                แต่สิ่งที่ไม่คุ้นสำหรับเขาตอนนี้คือความทรงจำที่แว้บเข้ามาในหัวของเขาตอนปวดหัว ภาพที่อาคาชิทัดดอกลิลลี่ไว้ที่หูของเขาด้วยความอ่อนโยนและถูกหยุดไว้แค่นั้นด้วยความปวดหัวที่ยังคงมีหลงเหลืออยู่ณ ตอนนี้

                เขาเคยเป็นอะไรกับเจ้าของบ้านหลังนี้? 
             
“คุณหนูคุโรโกะคะ ป้าว่านอนพักดีกว่าค่ะอย่าฝืนเลย เดี๋ยวปวดหัวขึ้นมาอีกจะยุ่งนะคะ” แม่นมประจำบ้านพูดขึ้นพร้อมดึงผ้าห่มมาห่มตัวของร่างบางก่อนจะเดินออกจากห้องไปทิ้งทั้งความสงสัยเอาไว้ต่างๆมากมายแต่เพราะฤทธิ์ยาคุโรโกะจึงผล็อยหลับไปเป็นครั้งที่สองหลังจากกลับมาทำงานทั้งๆที่ข้าวยังไม่ได้กินเลยสักคำ

               “งืม...”

                “....”

                ดวงตาสีฟ้าค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆจากแสงที่แยงตาของดวงอาทิตย์ในเช้าวันรุ่งขึ้น เพดานสีขาวที่คุ้นตาหลังจากกระพริบตาถี่ๆก็ปรากฏขึ้นหลังจากตื่นนอน เวลาตอนนี้คือ8.00นาฬิกาแล้ว เมื่อคุโรโกะเห็นเวลาจึงใช้มือยันตัวขึ้นเพื่อจะไปชำระร่างกาย แต่ขณะที่จะบุกขึ้นนั้นก็รู้สึกถึงสิ่งหนักๆที่ทับตัวตนอยู่ เมื่อหันไปมองก็พบว่าร่างสูงผมแดงกำลังนอนหลับพริ้มอย่างมีความสุข ขาและแขนได้วางทาบตัวของเขาคล้ายไม่ยอมให้ลุกไปไหน

                มาตอนไหน??

                เมื่อคุโรโกะเห็นดังนั้นจึงค่อยๆยกแขนและขาของอาคาชิขึ้นเบาๆก่อนจะนำร่างตนเองที่โดนทับอยู่ย้ายออกมาแล้วลุกจากเตียง  แต่ขณะที่หันหลังและกำลังจะเดินไปเข้าห้องมือใหญ่ๆก็สอดผ่านเอวมาทางด้านหน้าและรั้งคุโรโกะให้ล้มลงไปกับเตียงอีกครั้งโดยที่คราวนี้มีร่างของหนุ่มผมแดงคร่อมไว้อยู่ด้านบนในระยะประชิดและพูดด้วยสีหน้ายิ้มอบอุ่น

                    “กว่าจะตื่น นายตื่นสายนะวันนี้น่ะ”

                 “ผะ...ผมเพลียนิดหน่อย ถอยเถอะครับอาคาชิคุง” คุโรโกะเบือนหน้าหนีเนื่องจากระยะห่างระหว่างหน้าเขาและอาคาชิเหลือแทบไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆกลิ่นมิ้นจากอาคาชิทำให้เขารู้สึกดีแบบแปลกๆ คุโรโกะผลักอาคาชิออกแต่คนตัวใหญ่กว่าก็ยังฝืนและยังคร่อมร่างเขาอยู้เหมือนเดิม คนที่ถูกคร่อมอยู่จึงไม่มีทางเลือกนอกจากปล่อยตัวเองไปตามยถากรรมและคอยหลบสายตาร่างสูงไม่ให้เขาจับได้ว่าตนรู้สึกอย่างไรอยู่

                “วันนี้ไม่ต้องไปทำงานหรอก ตัวยังรุมๆอยู่เลย ไปพักผ่อนกันบ้างดีไหม?”

                “ละ..แล้วแต่อาคาชิคุงเลยครับ”คุโรโกะพูดพลางเสมองไปทางอื่นแต่ร่างสูงรู้ทันจึงจับคางของหนุ่มผมฟ้าให้หน้าหันมาตรงๆ

                “...”

                “จะหลบตาผมไปอีกถึงเมื่อไหร่?”

                “ผมเปล่า” คุโรโกะพูดแบบไม่เต็มเสียง สายตาเมื่อมองมาที่ตาของอาคาชิก็หลบแล้วเสมองไปทางอื่น อาคาชิจึงแกล้งคนตัวเล็กกว่าด้วยการเอาหน้าเข้าไปใกล้หูแล้วกระซิบเบาๆ

                “หลบตาผมหลบได้แต่ถ้าขืนยังเป็นอย่างนี้คุณจะได้หลบหน้าคนทั้งบ้านของผมแน่ๆ”เมื่อพูดจบก็เม้มปากที่หูของคุโรโกะเบาๆให้คนร่างเล็กจั๊กจี้เล่นเรื่อยๆจนในที่สุดคุโรโกะต้องพูดตอบตกลง

                “อือ..ผม ผมยอมแล้วครับอาคาชิคุง อย่าแกล้งผมอีกเลยนะครับ”

                “อ่า ทีนี้ตอบผมได้รึยังว่าทำไมต้องหลบหน้าหลบตาผมด้วย”

                “เอ่อ ก็แค่มันรู้สึกแปลกๆน่ะครับเวลามองหน้าคุณ...หมายถึงอาคาชิคุง แต่อาคาชิคุงไม่ได้น่ากลัวอะไรหรอกนะครับ แค่เพียงแต่ผมรู้สึกเหมือนจะรู้จักแต่ก็ไม่รู้จักคุณ ผมเลยไม่ค่อยอยากจะคุยด้วยเท่าไหร่”

                “ไม่ว่านายจะรู้จักฉันหรือไม่นายก็ห้ามหนีหน้าฉัน เข้าใจไหม?” อาคาชิจับคางร่างบางส่ายไปมาน้อยๆก่อนจะผละออกจากเตียงแล้วเดินออกจากประตูห้องนอนของคุโรโกะด้วยรอยยิ้ม ทิ้งให้คนผมฟ้านอนใจเต้นตุ้บๆมองตามหลังบานประตูที่เพิ่งปิดไปอย่างมีความสุข

                ทำไมเขาถึงรู้สึกดีเวลาให้เจ้าของบ้านมาเอ็นดูเขาแบบนี้นะ?

                [วันรุ่งขึ้น]

                คุโรโกะเดินลงมาทานข้าวที่โต๊ะทานอาหารตามเวลาที่เขาแทบไม่เคยคิดจะลงมา เมื่อร่างบางปรากฎต่อหน้าคนที่อยู่ในบ้าน ทั้งอาคาชิและสาวใช้ต่างตกใจกันเป็นแถบเพราะปกติเจ้าตัวไม่เคยเดินลงมาทานข้าวเองหรือทานข้าวร่วมโต๊ะกับใครเลยตั้งแต่วันที่เข้ามาอยู่

                “อรุณสวัสดิ์เท็ตสึยะ นั่งก่อนสิ” อาคาชิพูดพร้อมกับเดินไปรับคุโรโกะให้นั่งลงข้างๆเขาก่อนจะหันไปบอกให้คนรับใช้ตักข้าวให้คุโรโกะ

                “วันนี้คุณหนูมาแปลกนะคะ  ไม่ให้ยกไปเสิร์ฟข้างบนแต่เดินลงมาดว้ยตัวเอง” แม่นมของอาคาชิพูดด้วยท่าทีอ่อนโยนพร้อมรินน้ำส้มให้คุโรโกะ แล้วพูดต่อ “ถ้าคุณหนูลงมาทานแบบนี้ทุกวันคุณอาคาชิคงดีใจทุกวันแน่ๆเลยค่ะ”

                “อ่า... นมอย่างพูดอย่างนั้นสิครับ ผมเองก็อายเป็นเหมือนกันนะ” อาคาชิพูดพร้อมรอยยิ้มก่อนจะตักอาหารให้คุโรโกะแล้วพูดชวน “สัปดาห์นี้พักงานน่ะ ไปทะเลกันไหม”

                “ครับ?”

                “วันนี้นายเตรียมของให้เสร็จเลยนะเท็ตสึยะ พรุ่งนี้ฉันจะพานายไปพักผ่อน”

                “ครับ...แต่ผมมาเพื่อนทำงาน จะดีเหรอครับที่ให้ผมไปพักได้น่ะ”

                “นายมากับฉัน มาคอยดูแลฉัน นั่นแหละงานของนาย”

                “ครับ” 

============================================================================

เฮลโหลอะโล่ฮ่าค่าาา -w- เอามาลงช้าไปนิด(?) แต่ก็ยังแต่งต่ออยู่นะ 
อาคาจินของเรามีอะไรกับคุโรโกะหว่า-.- แอบทิ้งปมเอาไว้ให้รีดเดอร์เดากันเล่นๆ 
จะทวงนิยายเข้าไปทวงได้ที่ Twitter: @STcurrent เลยนะคะเพราะบางวันแต่งไว้ก็ลืมเอาลง-.-
#ช่วงนี้ปิดเทอมแล้วจะพยายามมาอัพให้เยอะๆเลยค่าา <3

ตอนนี้ยังไม่ค่อยมีServiceสักเท่าไหร่เนอะ-w- ก็คนมันเพิ่งรู้จักกันไม่นานจะให้ผลีผลามไปก็ดูจะไม่ดีสำหรับคุโรโกะเล็กน้อย ฝากติดตาม คอมเม้นต์ ติชมต่อด้วยนะคะะ ~ 
09/04/14
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #76 เซริว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 08:38
    น่ารักนะนายน้อยทำให้เด็กน้อยตกหลุมรักอีกครั้ง
    #76
    0
  2. #60 mew2233 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2558 / 06:02
    นายมากับฉัน? คอยดูแลฉัน? โหยนี่มันจะมัดมือไปหน่อยแล้วเซย์จูโร่ 555555 รักคุโรโกะมากสินะเนี่ย
    #60
    0
  3. #26 net_269 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 15:53
    น่ารักมากมาย
    #26
    0
  4. #16 wiwiennaniya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 02:45
    น่ารักมากกก >//<

    รอฉากหวานๆจะไม่ไหวอยู่แล้วค่ะ ท่านแดงอ่อนโยนกับน้องแบบนี้มันกร๊าวใจสุดๆ ><
    #16
    0
  5. #14 akiko-chan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 13:09
    หวานจังเลย คนทั้งบ้านดีกับคุโรโกะก็ดีแล้วล่ะ ^^
    #14
    0
  6. #13 zusuran (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 07:43
    อยากอ่านอีก มาต่อไวๆนะคะ^__^
    #13
    0
  7. #12 akiko-chan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 14:08
    อ๊ะ เริ่มจำได้แล้วสินะคะ *0*
    #12
    0
  8. #11 ba9tokki8/ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 18:07
    หึ๊ยย ชอบเนื้อเรื่องมากเลยค่ะ (//
    #11
    0
  9. #10 akiko-chan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 16:53
    ที่ทั้งสองคนมาเจอกันต้องเป็นไรเตอร์ลิขิต(?)แน่ๆเลยคะ
    #10
    0