[FicKuroko No Basuke] Blue Memory {AkashixKuroko}

ตอนที่ 3 : Part 02:คนแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 ต.ค. 57

cinna mon
_________________________________________________________________________________________________

Part 02 : คนแปลกหน้า 
Part 02 : คนแปลกหน้า

                หลายวันมานี้ทางไร่องุ่นของคุณยายดูคึกคักและไม่เงียบเหงาเหมือนปกติเนื่องจากรถขนสินค้าของบริษัทลูกค้าต้องวิ่งเข้าๆออกๆเพื่อนำสินค้าในโรงเก็บสินค้าออกไปขายในเมืองใหญ่โดยก่อนหน้านั้นต้องไปผ่านการตรวจเช็คและแพ็คห่อให้ดี การขนส่งจึงจำเป็นต้องระมัดระวังไม่ให้สินค้าโดนกระแทก การขนของแต่ละรอบจึงต้องเอาไปน้อยๆ คุโรโกะจึงวิ่งวุ่นทั้งวี่ทั้งวันไม่ได้พักเหนื่อยเลยแม้แต่นิดเดียว

                “ของยังเหลืออีกประมาณ3-4รอบถึงจะขนหมดสินะครับ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะมาเอาของแต่เช้านะครับ วันนี้คงพอก่อน”

                “ครับ นั้นขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ” เมื่อคุโรโกะกล่าวลาจบก็เดินเข้าบ้านพักมาเคลียร์งานที่ค้างไว้ต่อก่อนจะเหลือบไปเห็นโทรศัพท์สีดำที่กำลังสั่นอยู่บนโต๊ะเก็บของแล้วหยิบขึ้นมาดู

                ‘052xxxxxxxx’

                เบอร์โทรศัพท์ไม่ขึ้นชื่อ

                คุโรโกะสงสัยนิดหน่อยว่าจะมีใครโทรมาหาเขาได้ในเมื่อเบอร์นี้คือเบอร์ที่เอาไว้ใช้ติดต่อเฉพาะตอนที่เขาเข้าไปทำงานในเมืองแล้วโทรคุยกับคุณย่ากันแค่สองคนแค่นั้น

                สงสัยคงโทรผิดมั้ง...

                “สวัสดีครับ”

                ปลายสายใช่คุโรโกะหรือเปล่าครับ

                “อ่า....ครับ คุณเป็นใครเหรอครับ” คุโรโกะอึ้งเล็กน้อย ปลายสายที่โทรมาไม่ได้โทรผิดอย่างที่คิดไว้แถมยังรู้จักชื่อเขาด้วยต่างหาก

                ผมอาคาชิ ยังจำได้ไหมครับ

                หืม..........

                “อ่อครับ แล้วคุณอาคาชิไปเอาเบอร์ผมมาจากไหนเหรอครับ”

                ขอคุณย่าของคุณมาแหละครับ คิดว่าอาจจะได้คุยเรื่องงานบ่อยๆ

                “มีธุระอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่าครับ”คุโรโกะถามกลับไปด้วยความแคลงใจ ทำไมคนที่เพิ่งรู้จักกับเขาต้องขอเบอร์เขาทั้งๆที่ไม่มีเหตุจำเป็นให้ต้องติดต่อกันเลยแท้ๆ

                คุณย่าของคุโรโกะเขาบอกว่าอยากให้คุณออกมาศึกษางานกับผมน่ะครับ ท่านอยากให้คุณบริหารธุรกิจต่อก็เลยจะให้ผมไปรับคุณในวันพรุ่งนี้มาอยู่กับผมประมาณ1ปีน่ะครับ

                1ปี!!!

                “เอ่อ คุณย่าผมไม่น่าจะพูดแบบนั้นนะครับ เอาไว้ยังไงผมขอไปถามคุณย่าให้แน่ใจก่อนละกันครับ ผมว่าคุณอาจจะเข้าใจอะไรผิดนิดหน่อย” คุโรโกะพูดจบก็ตัดสายทิ้งพลางเดินออกไปนอกที่พักของตนอย่างเร่งรีบ ใครเรียกชื่อก็ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินตรงเข้าบ้านพักคุณย่าไป

                “ย่าครับ! อยู่ไหมครับ”

                “มีอะไรเหรอคุโรโกะ ตะโกนเรียกย่าอย่างนี้คิดถึงย่ามากเหรอหืม” หญิงชราแต่ดูแข็งแรงกว่าคนในวัยเดียวกันใบหน้ายิ้มสดใสเดินออกมานั่งบนโซฟาพร้อมกับเอ่ยถามอย่างขี้เล่น คุโรโกะเดินเข้าไปนั่งข้างๆย่าแล้วสวมกอดหลวมๆแล้วถามขึ้น

                “ย่าครับ คุณอาคาชิโทรมาบอกผมว่าย่าจะให้ผมไปอยู่กับเขา1ปีเพื่อดูงาน จริงเหรอครับ”

                “ก็ใช่น่ะสิ เราจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆจากเขาแล้วเอามาดูแลฟาร์มเราไงล่ะ ไม่ดีเหรอ??”ย่าถามคุโรโกะด้วยรอยยิ้ม ฝ่ายถูกถามก็เงียบไปซักพักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดอย่างหงอยๆ”1ปีเลยเหรอครับ”

                “ฮ่าๆ แค่ปีเดียวเอง ครอบครัวของอาคาชิเขาก็ทำงานกับย่ามาหลายปีเหมือนกัน เขาดูแลเราได้อยู่แล้วล่ะ” ย่าพูดแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน มือลูบหัวคุโรโกะเบาๆอย่างเอ็นดูเพื่อให้เด็กตรงหน้านี้เลิกกังวลกับการไปอยู่กับคนแปลกหน้า ยังไงสักวันนึงคุโรโกะก็ต้องไปข้างนอกโดยปราศจากการดูแลของหล่อนอยู่ดี

                “งั้นพรุ่งนี้ผมก็ออกเดินทางแล้วใช่ไหมครับย่า ถ้างั้นผมขอเอาโทรศัพท์ไปเอาไว้ติดต่อกับย่าได้ไหมครับ”

                “ได้อยู่แล้ว เดิมทีมันก็ไม่ใช่ของย่าหรอก”

                “อ่อครับ ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว อย่าลืมอาบน้ำนะครับย่า” เมื่อคุโรโกะพูดจบก็ลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะโค้งให้เป็นผู้ชายแล้วเดินออกจากบ้านพักไม้ไปพลางมองโทรศัพท์มือไปเรื่อยๆโดยไม่ได้มองสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

                “หนูคงได้เวลาไปจากย่าจริงๆแล้วล่ะมั้ง”

 

 -----------------------------------------------------------------------------------

                เช้าวันต่อมาคุโรโกะนำกระเป๋าเสื้อผ้าและของใช้ต่างๆออกมากองหน้าบ้านรอคนมารับ คนในไร่ต่างก็มารอร่ำลาเขาด้วยความคิดถึง เมื่อรถแลมโบกินีสีดำมาถึงชายชุดดำที่นั่งอยู่บนรถก็ลงมาเปิดประตูให้อาคาชิพร้อมกับยกของของคุโรโกะขึ้นรถ อาคาชิเดินเข้าหาคุโรโกะก่อนจะยิ้มน้อยๆแล้วไปคุยกับคุณย่าของคุโรโกะต่อด้วยรอยยิ้มแสดงความพอใจนิดๆขณะสนทนาก็ลอบมองคุโรโกะหลายครั้งจนทำให้คุโรโกะเริ่มไม่ไว้วางใจชายผมแดงคนนี้เสียแล้ว

                “คุโรโกะ” คุณยายของคุโรโกะเดินเข้ามาหาพร้อมกับสวมกอดหลวมแล้วหอมแก้มหน้าขาวๆของร่างบางไปรอบหนึ่งก่อนจะจับมือคุโรโกะแล้วกล่าวบอกลาด้วยความคิดถึง

                “เดี๋ยวผมจะดูแลคุโรโกะอย่างดีเลยครับคุณย่า”

                “จ้ะอาคาชิ ย่าฝากดูหลานสุดที่รักดีๆด้วยนะ ส่วนคุโรโกะอย่าพยายามไปสร้างความลำบากให้อาคาชิเยอะนะรู้มั้ย ดูแลตัวเองดีๆนะ”

                “ครับคุณย่า”คุโรโกะพูดพลางกอดหญิงชราอย่างแน่นก่อนจะถอยออกเตรียมตัวขึ้นรถเตรียมออกเดินทาง

                จะต้องไปจากที่นี่ซะแล้วสิ...

                เมื่อขึ้นรถมานั่งรอก็เหม่อคิดถึงเรื่องงต่างๆเท่าที่จำได้ตั้งแต่มาอยู่ในฟาร์มนี้อย่างเรื่อยเปื่อย อาคาชิเมื่อคุยบางอย่างกับคุณย่าของคุโรโกะเสร็จก็เดินอ้อมมาอีกด้านของรถแล้วเข้ามานั่งข้างๆคุโรโกะพร้อมบอกให้ลูกน้องออกรถทันทีโดยไม่รอช้า

                ระหว่างทางภายในรถคุโรโกะรู้สึกอึดอัดมากถึงมากที่สุดเนื่องจากคนในรถนั้นต่างเป็นคนที่ตนไม่เคยคุยแบบสนิทจริงๆเลยสักคน แถมไม่มีใครชวนเขาคุยด้วยร่างบางจึงหันไปมองแต่วิวนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอยคิดถึงคนในไร่และภาพเหตุการณ์ที่ไม่ชัดเจนที่ทำให้เขาจำอะไรไม่ได้จนถึงทุกวันนี้อย่างเงียบๆ

                “คอแห้งไหม?” อาคาชิพูดขึ้นมาลอยๆพร้อมกับสไลด์โทรศัพท์เล่นไปด้วยโดยไม่เงยขึ้นมามองหน้าคนถูกถามเลยสักนิด

                “มะ..ไม่ครับ”

                “โอเค” เมื่อหนุ่มผมแดงพูดจบรถทั้งรถก็เงียบขึ้นมาอีกรอบ คุโรโกะจึงทำได้แค่นั่งเกร็งๆพร้อมมองวิวต่อไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็เริ่มง่วงนอนแล้วค่อยๆคล้อยหลับไป

                ร่างสูงเมื่อเห็นร่างบางผล็อยหลับไปก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงไปพร้อมมองหน้าร่างบางที่หลับตาพริ้มอย่างมีความสุขอย่างเนิ่นนานแล้วเผยรอยยิ้มบางๆอย่างมีความสุขออกมาเล็กน้อยก่อนจะสั่งให้ลูกน้องขับรถเร็วขึ้นอีกเพื่อให้ถึงจุดหมายปลายทางให้เร็วขึ้นอีก

                เขาจะไม่ยอมปล่อยคนๆนี้ไปไหนอีกแล้ว!

-----------------------------------------------------------------------------------

              เมื่อมาถึงบ้านของอาคาชิ คุโรโกะก็ยืนตะลึงค้างอยู่หน้าบ้านของอาคาชิประมาณ10วินาทีได้จนอาคาชิมาสะกิดเขาถึงจะรู้ตัว บ้านหลังใหญ่หรืออาจจะเรียกว่าคฤหาสน์แบบในทีวีเลยก็อาจจะใช่ ทางเดินเข้าบ้านปูด้วยพรมหรูและมีคนรับใช้แต่งชุดแม่บ้านมายืนรอเรียงแถวนับสิบคน พร้อมด้วยคนยกกระเป๋าสัมภาระอีกร่วมสิบ

                นี่มันวังหรือเปล่า!?!

                “คุโรโกะ เข้าไปในบ้านกันเถอะ” อาคาชิเดินมายืนข้างคุโรโกะก๋อนจะจับแขนลากเขาเดินเข้าบ้านหลังใหญ่พร้อมกับสั่งคนเก็บกระเป๋าให้นำกระเป๋าของคุโรโกะไปไว้ที่ห้องที่เขาเตรียมเอาไว้ให้ก่อนจะลากคุโรโกะมายังห้องโถงใหญ่ที่ประดับด้วยของหรูหรามากมายแล้วดันเขานั่งลง

                “นะ...นี่บ้านคุณเหรอครับ”

                “ใช่ ไม่ชอบงั้นเหรอ?”

                “เปล่าครับ แต่คือ....บ้านมันหลังใหญ่มากจนผมแปลกใจน่ะ” คุโรโกะพูดพร้อมกวาดตามองไปรอบห้องแบบเด็กที่มาใหม่กับคนแปลกหน้า อาคาชิเห็นดังนั้นก็อดยิ้มไม่ได้จึงนั่งลงข้างๆแล้วจับมือคุโรโกะไว้หลวมๆ

                “เดี๋ยวอีกไม่นานนายก็ชินเอง”

                “....”คุโรโกะนั่งเงียบ แล้วมองไปรอบๆห้องพร้อมดึงมือออกมาจากอาคาชิแล้วเสมองไปทางอื่น ในขณะเดียวกันอาคาชิก็แอบยิ้มน้อยๆก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้คุโรโกะแล้วโน้มหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัยบางอย่าง

                “ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ รู้ตัวรึเปล่า”

                “...!

                “หึ ตามสบายละกันนะ ห้องของนายอยู่ชั้นบนถัดจากห้องดนตรีไปประมาณ2ห้อง ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนล่ะ” เมื่อปั่นหัวคนตัวเล็กได้นิดหน่อยแล้วร่างสูงก็ลุกขึ้นพร้อมกับเดินออกจากห้องไป คุโรโกะที่ตกอยู่ในภวังค์ของตัวเองเมื่อรู้สึกตัวจึงรีบวิ่งตรงเข้าไปคว้ามืออาคาชิไว้แล้วมองหน้าเขาด้วยความสงสัย

                “นาย...เคยรู้จักผมเหรอ”

                เมื่อคุโรโกะเอ่ยถามอาคาชิไป ร่างสูงจึงเผยยิ้มออกมาก่อนะดึงตัวคุโรโกะไปกอดทำให้ร่างเล็กตกใจก่อนจะก้มลงกระซิบข้างๆหูอย่างแผ่วเบาพร้อมกับจูบแก้มร่างเล็กเบาๆทีหนึ่งแล้วเดินขึ้นห้องไป

                “มากยิ่งกว่าคำว่ารู้จักอีก”

                “….!/////

-----------------------------------------------------------------------------------

          หลังจากคุโรโกะขึ้นมาอยู่บนห้องนอนก็ไม่ยอมโผล่หน้าไปนอกห้องเลย นอกจากจะต้องอยู่ในที่แปลกตาแล้วคนที่มาอยู่ด้วยยังทำท่าแปลกๆกับเขาทั้งนั้นไม่ว่าจะเจ้าของบ้านหรือแม้กระทั่งหมาที่วิ่งเข้ามาเล่นกับเขาราวกับไม่ใช่คนแปลกหน้าแปลกตาสักนิด

                เพราะความแปลกของคนและสัตว์เลี้ยงในบ้างหลังนี้นี่แหละทำให้เขาไม่กล้าไปยุ่งกับใคร

                ก๊อกๆ

                “คุณคุโรโกะคะ นายน้อยอาคาชิให้เรียกลงไปรับประทานอาหารค่า”

                “....” คุโรโกะเพียงแค่หันไปมองทางต้นเสียงที่อยู่หลังบานประตุแล้วกันกลับมาสนใจไดอารี่ในมือตนเองที่เริ่มเขียนเมื่อวันที่เขาเริ่มไปอาศัยอยู่ในไร่ของคุณยายต่อแล้วบรรจงเขียนเหตุการณ์ประหลาดๆในวันนี้ลงไปเพิ่ม

                Date : 11/xx/xx

                วันนี้มาบ้านของลูกค้าคุณย่าเพื่อมาฝึกงาน อยู่ต่อไปอีก2ปี คนในบ้านทำท่าทางแปลกๆใส่ทั้งนั้นเลย แถมเจ้าของบ้านก็ดูเจ้าเล่ห์แปลกๆ พิลึกทั้งบ้านเลย

                เมื่อเขียนเสร็จก็อดรู้สึกแปลกๆกับหน้าอกซ้ายทันทีที่คิดถึงสัมผัสของริมฝีกปากหนุ่มแปลกหน้าที่เอาเขาเข้ามาอยู่ในบ้านแล้วหอมแก้มเขาเสียดื้อๆ หัวใจเต้นแรงอยู่สักพักก็ละความคิดเหล่านั้นทิ้งแล้วล้มตัวลงนอนบนที่นอนต่อ

                  ก๊อกๆ

                 “คุณคุโรโกะคะ ลงมารับประทานอาหารด้วยค่ะ”

                 “...”ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก คุโรโกะทำเป็นหูทวนลมแล้วซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มโดยไม่สนใจเสียงเรียกหรือเสียงเคาะประตูที่ดังอย่างต่อเนื่องเลยสักนิดจนหลังๆเริ่มมีแต่เสียงเคาะประตูแล้วก็เงียบไปในที่สุด

                   ปล่อยเขาซะทีนึง...เฮ้อ

                    แกร๊ก!

                เสียงไขกุญแจพร้อมบิดลูกบิดทำให้คุโรโกะออกจากผ้าห่มมาดูที่หน้าประตูทันที เมื่อลุกออกจากที่นอน ร่างสูงผมแดงในชุดลำลองสบายๆก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มๆพร้อมแกว่งกุญแจในมือหมุนไปมา จนทำให้คุโรโกะตกใจไม่ใช่น้อย

                “คุณไขเข้าห้องมาทำไมครับ”

                “ก็มาตามนายไง ทำไมไม่ลงไปทานข้าว?” อาคาชิเดินเข้ามาใกล้ตัวคุโรโกะจนทำให้หนุ่มผมฟ้าต้องก้าวหนีจะไปนอนบนเตียงต่อ แต่เมื่อเห็นร่างเล็กหมุนตัวอาคาชิจึงจับแขนไว้ก่อนแล้วดึงเข้ามากอดแล้วกระซิบข้างหูเบาๆ

                “อยากนอนมากเดี๋ยวทำให้ได้นอนทั้งคืนเลยคืนนี้น่ะ”

                “….!

                “จะไปหรือไม่ไปครับ เท็ตสึยะ” อาคาชิยังคงกระซิบกวนคุโรโกะเบาๆแล้วโอบกอดร่างเล็กแน่นขึ้นจนคุโรโกะเริ่มทำอะไรไม่ถูก เมื่อคิดว่าถ้าอยู่แบบนี้ต่อไปต้องมีอะไรเกิดขึ้นคุโรโกะจึงผลักตัวออกจากอาคาชิแล้วเดินลงไปทานอาหารอย่างว่าง่าย ทำหน้าแปลกๆและไม่ปริปากพูดสักคำ

                เขาล่ะชอบใบหน้าที่แปลกๆแบบนั้นที่เขาได้เห็นแค่คนเดียวจริงๆ

---------------------------------------------------------------------------------------------------

จบตอนสักทีก็ฟินกันไปนิดนึงง 555 อาคาจินของเราเริ่มจิต(?)ขึ้นมาหน่อยๆแล้ว 55
รู้สึกแต่งแล้วหลุดออกนอกกรอบตัวละครมาก แต่ก็ฟินในอีกฟีลนึง-.-
คนแต่งไม่ค่อยว่างหายไปชาตินึงถึงจะได้กลับมาลงTAT
ขอขอบคุณคนที่อ่านและผู้ที่ติดตามเรื่อยๆนะคะ ตอนนี้ปิดเทอมแล้วจะมาาลงบ่อยๆเลย
อย่าเป็นเงาเยอะนะค้าา ออกมาหาแสงมาคอมเมนต์ติชมบ้างก็ได้้้้ >W<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #75 เซริว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 08:30
    นายน้อยขี้แกล้งปั่นหัวเด็กน้อยสนุกเลย
    #75
    0
  2. #69 angoonnarakaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 09:39
    น่าติดตามมากๆๆ
    #69
    0
  3. #59 mew2233 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2558 / 05:56
    โอ๊ยจะลงไปกองกับพื้น อ่านไปนั่งยิ้มเป็นคนบ้าบนรถเมล์ไป อาคาชิช้าๆสิหัวใจเท็ตสึยะรับไม่ทัน ฮื้ออออ ตอนที่อาคาชิเรียกชื่อคุโรโกะนี่ผมถึงกับกรี้ดในใจเลยครับ อ๊ากน่ารัก ฟินมากค่าไรท์
    #59
    0
  4. #49 --haloha-- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 21:06
    เจ้าเล่ห์นะเรา 555
    #49
    0
  5. #25 net_269 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 15:49
    นายน้อยเริ่มรุกแล้วหรอออ
    #25
    0
  6. #9 akiko-chan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 15:10
    มากว่ารู้จักนี้มันอะไรน้าาา ><
    #9
    0
  7. #8 wiwiennaniya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 12:46
    กรี๊ดดดดดดดดด มันกร๊าววมากกค่า >//////<
    มาต่อด่วนๆเลยนะคะ อาคาชิซามะเจ้าเล่ห์กับน้องตลอดเลยนะ! ><
    #8
    0
  8. #6 123 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 23:36
    มาต่อเร็วๆๆนะ

    ขอบคุณจร้า
    #6
    0
  9. #5 นางิฟุมิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 22:28
    อั๊ยย่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    มาต่อด่วนจร้า
    #5
    0
  10. #4 zusuran (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:04
    จะรออ่านนะคะ มาต่อเร็วๆล่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ^^
    #4
    0
  11. #3 ไอริไอ คิน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:52
    สนุกมากๆค่ะจะรอนะคะ
    #3
    0