Rәal ₣ace ถึงหน้าผมจะเมะ แต่ใจผมเคะนะครับ ♥ [เทาริส,ชานแบค]

ตอนที่ 5 : บทที่ 4 ++ คำตอบสุดท้าย ++

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ค. 59

ตอน 4 คำตอบสุดท้าย 


"เห่นโหลวว เป็นไงกันบ้างทุกคน สบายดีไหม?" ยูราพี่สาวของชานยอลวิดิโอคอลมา ตอนนี้ทุกคนที่เหลืออยู่ในบ้านมากองรวม ๆ กันที่ห้องโถง ยกเว้นแบคฮยอนที่บอกว่าไม่สบายอยู่ในห้อง
"สบายดีครับนูน่า~" เทาตอบกลับไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "แล้วนูน่าล่ะ สบายดีไหม?" พร้อมตอบกลับ

"มากกกเลยย่ะ เออ... วันนี้ฉันจะเข้าไปที่หอพักพวกนายนะ พอดีทำอาหารให้น่ะ พวกนั้นไม่อยู่
พวกนายกินแต่รามยอนน่ะสิท่า ดูสิเทาใต้ตานายคล้ำไปหมดแล้ว"

"นั่นมันคล้ำตั้งแต่เกิดแล้วครับ = ="

"นั่นสินะ 5555555555" เป็นการหยอกล้อที่น่ารักเสียจริง ซึ่งต่างกับน้อยชายที่นั่งทำหน้าหงิกอยู่มุมห้อง

น่ารำคาญชะมัดที่ใคร ๆ ต่างก็ชอบหมอนั่น นี่เขามีนิสัยอิจฉาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน!?

"อ่า งั้นฝากบอกชานยอลด้วยนะว่ารักนะจุ๊บๆ" 

"ไม่ต้องฝากหรอก ผมได้ยิน" ร่างสูงที่นั่งหันหลังให้กล้องตะโกนขึ้นมา ใครมันจะได้อยากได้ข้อความส่งต่อจากคนที่ไม่ชอบกัน แค่คิดก็สะอิดสะเอียนแล้ว

เทาหันไปมองครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเจื่อนลง ท่าทีรังเกียจนั่น... ทำไมเจ็บหัวใจจัง

"งั้นพี่จะไปเตรียมของล่ะนะ บ๊ายบายทุกคน" ยูราโบกมือด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะวางสายไป
ทุกคนในห้องโถงเงียบกริบ ถ้าไม่ใช่เพราะมีผู้มาเยือนคงไม่ได้มารวมตัวกันแบบนี้หรอก 

"เอ้อ... แล้วแบคกินไรหรือยังล่ะ? เฮ้อไปทำอะไรมาถึงได้ไม่สบายแบบนั้น" ซูโฮผู้ไม่รู้เหตุการณ์ทั้งหมด

โพล่งขึ้นมาทำลายความเงียบ ปกติชานยอลไม่ได้เป็นคนเงียบแบบนี้ ความไฮเปอร์ของหมอนั่นมักจะทำให้บ้านมีแต่เสียงหัวเราะแต่วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันนะ?

"ไม่รู้สิ เมียใครคนนั้นก็ดูแลละกัน" คริสโพล่งขึ้นมาด้วยคำตอบที่ยียวนกวนประสาทใช่เล่น ปกติเขาเป็นคนใจเย็น

แต่ช่างเถอะตดที่ออกจากก้นไปแล้วก็นะ* 

"แล้วแบคกินหรือยังล่ะชาน?" ซูโฮหันไปมองชานยอลที่ยังนั่งหลบมุม

"ไม่รู้" ชานยอลตอบห้วนๆ

"ทะเลาะอะไรกันอีกล่ะ?" ซูโฮถามอย่างฉงน มันน่าสงสัยจริง ๆ อ่ะแหละ อีกอย่างคนอย่างเขาก็ไม่ได้โง่ด้วยที่จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

"นี่ ๆ ฉันพี่นายนะเว้ย รู้ว่าอารมณ์เสีย คำลงท้ายน่ะมีมั่งสิ - -" 

"ขอโทษครับฮยอง ผมกับเขา เอ่อ... ผมกับแบคไม่ได้ทะเลาะกัน ผมเลิกกับแบคแล้วครับ" ชานยอลตอบด้วยสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย ถึงตอนนี้ใครจะถามเขาเรื่องแบคก็คงกลายเป็นเรื่องคนอื่นไปแล้วมั้ง ในเมื่อเขาไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับคน ๆ นั้นอีก

"ฮะ!? เกิดอะไรขึ้นตอนฉันไม่อยู่? คริสนาย... ใครก็ได้บอกเกี่ยวกับเรื่องนี้ที" 

นั่นไงล่ะ... คนอย่างซูโฮเคยเดาผิดเสียที่ไหน ถ้าเป็นทะเลาะกันธรรมดาจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่... เลิกกัน? ทำไมถึงเลิกกันล่ะเนี่ย แล้วต่อไปจะร่วมงานกันยังไง มองหน้าติดกันไหม จะเกิดอะไรขึ้นกับวงต่อจากนี้หรือเปล่า?



ทางด้านแบคฮยอน
'ฮื่อ... นอนไม่หลับโว้ยย' แบคฮยอนนอนคิดแผล็บหนึ่ง ก่อนจะลุกผึงออกจากเตียง นอนก็นอนไม่หลับ หลับตาก็แล้วมันแทบจะไม่ได้ช่วยทำให้เขาอยากหลับขึ้นเลย แล้วก็ไม่กล้าไปเจอหน้าใครด้วย ไหนตาจะบวมตุ่ยแบบนี้ ถ้าคน ๆ นั้นเห็นจะยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่ 

แอ๊ด...

แบคฮยอนเปิดประตูแง้มหนึ่ง ถ้าทางสะดวกเขาจะได้รีบวิ่งไปหาไรรองท้องในห้องครัวดีกว่า~
เขากวาดตามองครู่หนึ่ง เห็นหลังไกล ๆ ของคนกับเสียงแว่ว ๆ ที่ห้องโถง อืม... พวกเขาคงจะอยู่ห้องโถงกันหมดสินะทางสะดวกแล้วสิ คิคิ >O<

"แล้วแบคกินยังล่ะชาน?" เสียงใครคนหนึ่งแว่วขึ้นมาสะดุดกับเป็นชื่อเขาที่ถามคน ๆ นั้น
ไม่รู้ว่าคนตอบพูดเบาเกินไปหรือว่าเขาไม่ได้ตอบกันนะ... 

แบคพยายามเงี่ยหูให้ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้รู้ว่าตัวเองนั้นอยู่ก็ไกลมันจะไปได้ยินได้ยังไงกัน

"ขอโทษครับฮยอง ผมกับเขา เอ่อ... ผมกับแบคไม่ได้ทะเลาะกัน ผมเลิกกับแบคแล้วครับ" 

ประโยคนั้นมันชัดเจนจังแฮะ ทำเอาเจ็บปวดไปทั้งหัวใจเลยแบคแทบจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ก่อนหน้านี้อะไรๆ มันก็ชัดเจนแล้วนี่ เขาจะรู้สึกอะไรกับมันอีกล่ะ หยดน้ำตาหยดเผาะลงพื้น หยุดสักที แกทำแบบนี้ไปเขาก็ไม่กลับมาหรอก หยุดทำตัวน่าสมเพชได้แล้ว...



ตึก

ใครคนหนึ่งเดินขึ้นบันไดมาหยุดที่ตรงหน้าแบคฮยอน เขาเงยหน้าขึ้นไปดูพร้อมคราบน้ำตา พลางรู้สึกโล่งอกด้วยที่เขาคนนั้นคือเทา

ใช่สิ... คนที่เขาต้องคิดถึงในตอนนี้น่าจะเป็นเทามากกว่า ทำไมเขายังคิดไม่ได้นะว่าใครที่เป็นห่วงและไม่ทำร้ายกันมากที่สุด

"แบคฮยอง... อย่าร้องไห้อีกเลยครับ ผมไม่อยากเห็นฮยองเสียน้ำตาให้กับคน ๆ นั้นอีกแล้ว" เทาเข้าไปสวมกอดแบค หวังว่ากอดอุ่น ๆ ของเขาจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของคนร่างเล็กได้ สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้คือปลอบโยนคนตรงหน้า

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฮือๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ มันจบแล้วเรื่องของฉันมันจบแล้ว ฉันรักนายนะเทา ขอร้องอยู่กับฉันก่อนได้ไหม? อย่าทิ้งฉันไปนะ ฮือๆ" แบคฮยอนกระชับกอดของเทาให้แน่นขึ้น เขาไม่อยากเสียใจอีกแล้วเขาอยากให้ใครสักคนมาอยู่ข้างเขาโดยไม่ทิ้งเขาไปไหน แม้รู้ว่าการทำแบบนี้มันเหมือนหาตัวแทนที่คนเก่าซึ่งอาจทำให้คนใหม่เสียความรู้สึก แต่ในเวลานี้เขาก็อยากจะเห็นแก่ตัว
เขาไม่อยากเจ็บอีกแล้ว สิ่งที่พรั่งพรูออกมาจากเขานั้น บางทีอาจจะเป็นแค่สิ่งชั่ววูบเท่านั้นเอง เขาไม่ได้รักเทาและไม่มีทางรักเทาในแบบคนรัก เขาเองก็รู้ คนเราเวลาอกหักหรือเสียใจหนักๆ ก็คงอยากจะกอดอยากจะให้ลูบหัว อยากจะให้คนอยู่ข้าง ๆ ทั้งนั้นแหละ

"ผมก็รักฮยอง แต่ถ้าฮยองรักผม ผมไม่อยากให้ฮยองมานั่งร้องไห้เสียใจอีก ฮยองสัญญากับผมนะว่าจะไม่ทำอีก แล้วผมจะไปหนีไปไหน" เสียงตอบรับเทามีแค่เสียงสะอื้นในอ้อมกอดเท่านั้น


กิ๊งก่อง~ กิ๊งก่อง~

เฉินที่กำลังง่วนอยู่ในห้องครัว รีบเดินมาเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือนด้วยสีหน้าแจ่มใส ผู้มาเยือนยืนถือถุงพะรุงพะรุงเต็มสองมือเหมือนกับว่าจะมาปาร์ตี้ ณ ที่แห่งนี้

ยังไม่รู้อะไรแล้วสิ งานเลี้ยงครานี้อาจจะเลิกลาด้วยความเศร้าหมอง

"ท๊าด๊า~ อันยองเฉินนี่ ดูสิพี่ซื้ออะไรมาด้วย อ้าวแล้วคนอื่นๆ ล่ะ?" 

"ซูโฮฮยองอยู่ห้องโถง เลย์ฮยองอยู่ในครัว แบคไม่สบาย คริสฮยองไปนอน ชานกับเทาไปไหนไม่รู้" เฉินคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยกนิ้วขึ้นมานับ

"อ่า... เป็นบ้านที่เงียบน่าดู = = เอาเถอะไหน ๆ พี่ก็มาแล้ว จัดปาร์ตี้สักหน่อยดีม้ะ?" 

"เอ่อ... ผมว่าไม่ค่อยจะเหมาะเท่าไรนะครับ แหะๆ" เขาอึกอักที่จะตอบ จะให้ตอบว่าไงดี คนในวงทะเลาะกันอ่ะนะ นั่นก็ตรงไปแล้ว จริงๆ ไม่อยากให้ใครรู้เลยว่าคนในวงมีปัญหากัน

"ทำไมล่ะ? พี่ซื้อของมาเยอะเลยนา"

"เอ่อ ช่วงนี้... อ่า พวกผมไม่ค่อยว่างเท่าไรอ่ะนูน่า อีกอย่างพวกนั้นก็เครียดๆ ด้วยช่วงนี้"

"โอ๊ย ยิ่งเครียดอ่ะยิ่งต้องปลดปล่อย หยุดเลยไม่ต้องมาห้ามพี่ทำนู่นนี่นั่นละ คนอย่างยูราถ้าอยากทำต้องได้ทำ"

"ว่าแต่ยอลลี่อยู่ไหมนี่? ยิ่งต้องการคนมาช่วยงานในครัวอยู่ ชยอลลี่นูน่ามาแล้ว มาช่วยนูน่าหน่อยสิ~" ยูราถามเฉิน พลางสอดส่องไปทั่วบ้าน
เอ... เจ้าเด็กน้อยนั่นไปไหนนะ เธอถามในใจก่อนที่จะตะโกนเรียก ว่าแล้วเชียวว่าเธอจะต้องตะโกนแบบนี้ เฉินเองกะจะห้ามซะก่อน เพราะตอนนี้บ้านมันวุ่นวายพอแล้ว แต่ก็พูดไม่ได้และห้ามเธอไม่ทันแล้วเช่นกัน



แกร่ก..

ชานยอลเปิดขวดน้ำที่หยิบมาจากตู้เย็น พลางเหลือบมองใครคนหนึ่งที่อยู่หน้าซิงค์ล้างจาน เขาจำได้นะว่าก่อนที่จะเข้ามาในห้องครัวเขาไม่เห็นใคร หรือว่าในใจเขาไม่คิดอะไรจนลืมสังเกต แต่ช่างเถอะถึงยังไงช่วงนี้เขาก็ไม่สนใจอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอยู่แล้ว

"นายจะเดินเข้ามาเงียบ ๆ โดยที่ไม่พูดอะไรหน่อยรึยอล?" คนตรงหน้าซิงค์ล้างจานเอ่ยปากขึ้นมาถาม เพราะเขารู้ว่าปกติแล้วชานยอลเป็นคนยังไง ชานยอลจะไม่มีทางเข้ามาโดยเงียบ ๆ แน่ ๆ
ชานยอลหันมองแผ่นหลังของคนตรงหน้าเงียบ ๆ เขาจะต้องพูดอะไรงั้นหรอ?

"เฮ้อ" เขาถอนหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกไป แต่เมื่อเดินออกจากห้องครัวเขาจะต้องสะดุดกึกอีก ชานยอลหยุดมองทั้งสองคนบนบันไดด้วยสีหน้าดุ เชิงตำหนิและกำหมัดแน่น

เขาจะต้องอดทนให้มากกว่านี้!

"ชยอลมานี่หน่อยสิ~" ต้องขอบคุณยูรานูน่าผู้มาได้จังหวะ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ก็จบเร็วน่ะสิ หึๆ 
เขาจำต้องเดินออกจากบริเวณนี้ไป เมื่อมีเสียงที่คุ้นเคยกำลังเรียกเขาอยู่ คงเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าทางด้านหลังและเสียงแว่วๆ ของผู้หญิงที่สัญญาว่าจะมาทำอาหารให้กับคนในหอพักที่แห่งนี้ทำให้เทาต้องรีบออกจากภวังค์และอ้อมกอดของคนตรงหน้า

"ผมว่าพี่เข้าห้องดีกว่า ถ้าใครมาเห็นว่าพี่ที่ไม่สบายปลอม ๆ แบบนี้มานั่งเล่นนอกห้อง ผมจะโดนด่าเอานะครับ" เทาประคองคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นและพาเข้าห้อง

"แล้วก็ไม่ร้องไห้แล้วนะ ดูสิตาบวมเป็นกิ้งก่าหมดแล้ว เอ้อ วันนี้ยูรานูน่ามาด้วย พี่คงหิว เดี๋ยวถ้านูน่าทำอาหารเสร็จ ผมจะรีบเอามาให้เลย" คนตัวเล็กที่ตอนนี้ถูกสั่งให้นอนพยักหน้าหงึกหงัก เขาจะต้องทนหิวนานอีกแค่ไหนกันนะ ฮื้อออออ 



ระหว่างทางที่เทากำลังเดินลงมาจากบันไดนั้น...
"เดี๋ยวนี้หายไปไหนทั้งที่อยู่ที่เดียวกันแท้ ๆ แต่ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะ หรือว่าไปขลุกอยู่กับแบคจนลืมฉัน?" คนตรงหน้าถามด้วยน้ำเสียงระคนน้อยใจ

"ตุ้ยจาง!! ฮื่อก็ที่เขาเลิกกันมันเป็นเพราะผมนี่นา TOT" เทาทำหน้าจะร้องไห้ 

"โอ๋ๆ ฉันล้อเล่นน่า อย่าโทษตัวเองสิ ฉันเข้าใจนายนะ" คริสเห็นคนรักจะร้องไห้ยิ่งทำให้รู้สึกผิดเลยแฮะ 
โถุ่ ไม่น่าพูดเลยเรา มันน่าตบปากให้เงิงหลุดออกมาเสียจริงๆ

"นี่ ๆ พวกนายน่ะ อย่ามัวแต่อี๋อ๋อ ยูรานูน่ามา ไปทำตัวให้มีประโยชน์หน่อย เทา แบคเป็นไงบ้างตอนนี้?" ซูโฮเข้ามาขัดจังหวะรักอีกละ

"ค้าบๆ พี่ไปก่อนนะที่รัก ♥" คริสเดินออกไป ไม่ลืมหันมาส่งจูบด้วยใบหน้าทะเล้น

"เอ่อ... ยังไม่ค่อยดีมั้งครับ เดี๋ยวผมจะเอาอาหารไปให้เขาเอง"

"ไม่ต้องหรอก ชั้นกะจะให้ชานขึ้นไปให้แบค ท๊าด๊า~ นี่เลยข้าวต้มไก่ร้านดัง ชั้นต่อแถวซะนานเลยนะรู้ไหม?" ยูราเดินมาพร้อมถ้วยข้าวต้มและบุคคลหน้าบูดบึ้งที่อาจจะโดนพี่สาวของตัวเองที่ไม่รู้เรื่องบังคับให้เอาอาหารไปให้คนรัก(เก่า)
โอ๊ย... นี่มันสงครามศึกแย่งชิงอะไรกันเนี่ย?!

"ไม่ต้องหรอกครับนูน่า เดี๋ยวผมเอาขึ้นไปให้เอง" ขอบคุณความหวังดีของพี่สาว แต่แค่นี้ก็โหดร้ายเต็มทนแล้ว TOT 

"ใช่ครับ ให้เทาเอาไปให้เถอะ ดูหน้าชานยอลตอนนี้สิครับ บูดบึ้งจะตายแล้ว สงสัยมัวแต่แต่งเพลงไม่ได้นอนแหงเลย" ซูโฮช่วยแก้ตัว
ให้ชานยอล ถ้าให้ชานยอลเอาไปให้ มีหวังหอระเบิดแหงๆ

"ไม่เป็นไรหรอก แค่ให้ยอลเอาไปให้แป็ปเดียวเอง ยารักมักจะสมานแผลนะเออ อ่ะยอลเอาไปให้แบคซะ" ยูรายื่นถ้วยข้าวต้มให้ชานยอลถือ

"นูน่าให้ผมเอาไปให้เถอะะ T^T" 

"พอทีเถอะ เลิกเอาผมไปยุ่งกับมันได้แล้ว แค่คิดก็จะสำรอก!!" ร่างสูงโพล่งขึ้นมาด้วยความเหลืออดและปัดถ้วยข้าวต้มออกจากมือพี่สาวตนเอง
เพล้ง!

"กลับบ้านไปได้แล้ว เลิกมาที่นี่สักที ไม่มีใครอยากให้พี่มาที่นี่หรอก ผมคนนึงแหละที่คิดงั้น เลิกยุ่งกับผมสักที!!!" เขาตะคอกให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นด้วยน้ำเสียงดุดันและก้าวร้าว

"ชานยอล! ฉันเป็นพี่นายนะ!" 

"พี่หรอ? แล้วทำไมดูไม่ออกวะว่าผมกับมันเลิกกันแล้ว เลิกกันแล้วเข้าใจไหมวะ เลิกกันแล้วโว้ยยยยยยย!!!"

"เฮ้ย ไอ้ชาน พูดกันดีๆ ก็ได้นี่หว่า" ซูโฮเห็นท่าไม่ดีจึงพูดปราม แต่ดูท่าจะเปล่าประโยชน์

"ออกไปจากบ้านนี้ซะ" ชานยอลดึงแขนพี่สาวของตนเอง พลางลาก ทุกคนในบ้านต่างก็แตกตื่นกับเสียงดัง ใครต่างที่เข้ามาห้ามก็ได้รางวัลเป็นแผลบวมทุกรายล่ะมั้ง

"ยอล ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้ายอล ฉันเป็นพี่สาวนายนะ โอ๊ยเจ็บ ยอล!"  ยูราพยายามแกะมือของน้องชายตัวเองออก เขาจับและบีบจนแขนของเธอใกล้ช้ำ แรงผู้ชายผสมแรงความโกรธมันมักจะโหดร้ายเสมอ

เมื่อถึงหน้าประตู เขาก็เปิดและผลักตัวพี่สาวให้ออกจากห้อง "อย่ามาที่นี่อีก!!" และปิดประตูดังลั่นหอ




                                                                                จบบทที่ 4 
writer say ; จบซะทีสำหรับตอนนี้ ฮื้ออ เป็ดดองนานมากเลย ต้องขอโทษด้วยนะคะ TOT

*(สุภาษิตญี่ปุ่น แปลว่า คำพูดที่พูดออกไปแล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้)
:)  Shalunla

17 ความคิดเห็น

  1. #17 Lunarita Lucia (@lunarita-toei124) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 19:14
    ย๊อลลลลบ แกจะโมโหอะไรก็ได้ แต่นั่นพี่แกนะเว่ยยยย
    #17
    1
  2. #16 คุณสมร (@thingre) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 18:42
    อ่านแล้วเเบบเทานายควรห่างเเบคนะชานน่ากลัว555
    #16
    1
  3. #14 คุณสมร (@thingre) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 22:26
    รอนะคะ เราว่าเทาอ่ะ่ออยเเบค //เดียวๆ//
    เป็นชานเราก็เริ่มโกรธอ่ะนะ  เเต่ชานก็ใจร้อนปากร้าย เอิ่มมมมมมมมม สงสารเเบคคคคค
    เพราะงั้นเอาเป็นว่าพี่คริสขังเมี ย พี่หน่อยเร็ววววววววววววววววววว จบกดเลยยยยยยยยยยยยยยย //สรุปคือข้ามเม้นนี้ไปคะ5555555
    #14
    1
    • #14-1 เพชฌฆาตอิ้อิ้  (@imm-) (จากตอนที่ 5)
      16 เมษายน 2559 / 03:46
      นี่ดองจนลืมหมดแล้ว แง้ง
      เดี๋ยวมาต่อในเร็ววันนะคะ ขอจูนสมองก่อนแฮร่
      #14-1
  4. #13 คุณสมร (@thingre) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:38
    เทาชิบชานเหรอ-0-
    #13
    1