Rәal ₣ace ถึงหน้าผมจะเมะ แต่ใจผมเคะนะครับ ♥ [เทาริส,ชานแบค]

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 ++เกือบ++ (สมบูรณ์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ม.ค. 59

"แง่งงง ฮยองผมเจ็บ" ชายหนุ่มร่างบางตรงหน้าแยกเขี้ยวใส่ ว่าแต่แพนด้ามันมีเขี้ยวด้วยหรอไงกัน? ถึงจะมีก็ไม่น่ากลัวหรอกมั้ง หึๆ

"งั้นเอางี้" ผมคิดวิธีดีๆ ออกแล้วล่ะ คึคึ

ผมจับหน้าเขาเบาๆ ดูสิหน้าเนียนๆ ของเขามีแต่รอยเลือด หมดสวยเลย 

"นายอยู่นิ่งๆ หลับตาด้วยก็ดี" ผมสั่งเขา และเขาก็ทำตามโดยดี

ใบหน้าของฮยองค่อยๆ เลื่อนเข้าไปใกล้ๆ ผู้เป็นที่รัก ก่อนจะบรรจงเลียแผลที่ใบหน้า กลิ่นคาวของเลือดค่อยๆ แทรกเข้าไปจากริมฝีปาก ลิ้น ฟัน และเพดาน กลิ่นคละคลุ้งนั้นดูไม่หอมหวานเท่ารสเลือดที่เขาได้สัมผัส เทาสะดุ้งเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทาและครางออกมาเบาๆ

"อ่ะ... ฮะ... ยอง ผมไม่เป็นไรแล้ว" แขนทั้งสองข้างของเขานั้นพยายามดันร่างใหญ่ 

"อ่า... ฉันไม่ไหวแล้วเทา" ร่างใหญ่นั้นค่อยๆ กดร่างเล็กลงบนเตียงเบาๆ พอเคลิบเคลิ้มแล้วจึงเลื่อนใบหน้าจากแผลลงมาที่ติ่งหูแล้วจึงงับเบาๆ
"อึก... " ร่างบางกัดฟันแน่น แผลที่เคยเจ็บปวดมันหายไปแล้ว... ดั่งพระเจ้ากำลังล้างบาปให้กับเขา

ร่างใหญ่ค่อยๆ พรมจูบจากแก้ม ซอกคอ เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ร่างบางเคยสวมใส่ถูกถอดออกวางไว้ปลายเตียง คริสเม้มเม็ดทับทิมสีชมพูระเรื่อนั้น

"อ่า.... อืมม" เทาครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทำไมเขารู้สึกมีความสุขเช่นนี้

"ฮื่ออ เสียงร้องของนายทำให้ฉันรู้สึกเร่าร้อน" คริสพูด

"ฮะๆ เสียงของฮยองก็เช่นกัน..."

"ดะเดี๋ยว! พอเถอะครับฮยอง ผมว่ามันไม่เหมาะ ถ้าจะทำที่นี่..." ร่างเล็กกว่าดันร่างสูงออก เขาไม่ควรจะทำอะไรแบบนี้ที่นี่ ทำไมกันนะทำไมเขาไม่ยอมขัดขืนก่อนที่มันจะมาถึงขั้นนี้

"มาถึงขั้นนี้... แล้วนี่นะ?" ร่างสูงถามเพื่อความแน่ใจ จริง ๆ เขาไม่ถามแล้วเขาเสียบไปเลยก็ได้นะ หึๆ

"ขอร้องเถอะครับ เถอะนะนะ" ร่างเล็กเขยิบ ก่อนจะลุกไปหยิบเสื้อผ้า แต่ก็ถูกอีกคนบนเตียงดึงแขน เพียงแค่ดึงแขนเบา ๆ เขาก็อยู่บนร่างสูงอีกครั้ง

"อะไรกัน ยั่วฉันเสร็จแล้วก็ไป" ร่างสูงยู่ปากเล็กน้อยแล้วซบหน้าที่ซอกคอเทา

เทาเหล่มองครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักหน้าใหญ่ ๆ ของคนนั้นออก

"โอเค ๆ แต่ถ้าที่อื่นถือว่าตกลงใช่ไหม?" คริสยกมือสองข้างขึ้นเหมือนกับคนร้ายที่ยอมตำรวจ

"ไม่หยุดปาก ก็คงไม่ได้ตลอดชีวิตแหละครับ" เทายิ้มหวาน แต่รู้ไหมว่าคำพูดนี้แทบจะทำให้คนตรงหน้า
หุบยิ้มทันที

"ยอมแล้วครับ ที่รัก " คริสหอมแก้มคนข้าง ๆ พลางรีบลุกไปที่มุมห้องก่อนที่จะโดนเตะด้วยวูซูระดับตำนาน

"อย่าหนีนะโว้ยย" ยังคิดไม่ทันพูด รายนั้นก็เกิดอาการซะแล้ว หึๆ

"เอ้านั่นๆ จะใส่ไม่ใส่เสื้ออ่ะ? ไม่ใส่เดี๋ยวมียกต่อไปนะ บนเตียง... นายไม่เก่งเหมือนตอนนี้หรอก" ร่างสูงเว้นวรรคคำพูด ทำเอาคนบนเตียงหน้าแดงซ่าน

"หุบปากไปเลย หุบเสร็จแล้วก็ออกไปด้วยนะครับ" ไล่ไปให้พ้น ๆ เสียที หัวจะระเบิดแล้ว อ๊ากกกกกกก

"ไม่ออก" 

"ทำไม" 

"นี่ห้องฉัน" 

"ผม-จะ-ไม่-เข้า-มา-เหยียบ-ที่นี่-อีก!" ว่าพลางก็กระทืบเท้าปึงปังออกไป

โธ่... งอนซะแล้ว แม่ทูลหัวของเขา เสื้อก็ใส่ไม่เรียบร้อย ถ้าใครมาเห็นเข้า...

ปุ้ง! (หน้าแดง =///=) 


ร่างบางเดินไปที่ห้องโถงอย่างไม่สบอารมณ์ ตอนนี้เขายังอยู่ในสภาพเสื้อกล้ามกางเกงบอกซ์เซอร์เหมือนคนเพิ่งตื่นนอนทั้งที่ตอนนี้เวลามันเกือบจะบ่ายสามแล้ว ไหนหน้าจะพังเพราะเรื่องเข้าใจผิดอีก 

"เทา ทำไมแต่งตัวไม่เรียบร้อยล่ะ?" ซูโฮเดินเข้ามาพอดี คงเพราะเพิ่งกลับมาจากถ่ายละคร 

ตอนนี้ในบ้านมีเพียงเขา ซูโฮ คริส เลย์ เฉิน ชานยอล และแบคฮยอนเท่านั้น นอกนั้นไปถ่ายรายการกันต่างประเทศ อีก 2-3 วันถึงจะกลับ บ้านเลยค่อนข้างเงียบ อีกอย่างบ้านมีแต่เรื่องคนอื่นนอกจากซูโฮคนอื่นเลยไม่ค่อยออกไปไหนเท่าไร

"อ่อ ๆ พอดีผมเพิ่งตื่นน่ะครับฮยอง" เทาบอกปัด ถ้าเขาจะนอนกลางวันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

"แล้วหน้าไปโดนอะไรล่ะนั่น?" ซูโฮเหลือบไปเห็นรอยเลือดที่มุมปากจะว่าปากแตกก็คงไม่ใช่ ลักษณะมันเริ่มจะเขียวเหมือนช้ำอะไรมาสักอย่าง

"ผมสะดุดเท้าตัวเอง ปากเลยชนขอบโต๊ะน่ะครับ แหะๆ" เขาเกาหัวแก้เขิน 

ขอโทษนะครับฮยองที่ไม่อยากบอกความจริง เพราะกลัวคิดมากเรื่องเมมเบอร์มีปัญหากัน

"ประจำเลยนะนายเนี่ย เพลาๆ บ้างสิเรื่องซุ่มซ่าม ไหนขอดูแผลหน่อย" ซูโฮหัวเราะเบา ๆ ก่อน
จะเอื้อมมือไปแตะที่มุมปากของคนตรงหน้า เขามักจะเป็นห่วงทุกคนในวง และความเป็นห่วงนั้น
อาจจะโดนแฟนคลับจับจิ้นบ้าง แต่ก็ไม่มีอะไรเกินเลย เพราะเขาไม่ได้ชอบผู้ชาย

"มะ... ไม่เอาครับ ขะ... ขอโทษฮยอง" เทาปัดมือรุ่นพี่ออกอัตโนมัติ มือมันไปเอง ขอโทษจริง ๆ
ซูโฮหน้าเสียเล็กน้อย นั่นสิเขาคงผิดเองที่ถือวิสาสะจับหน้าคนอื่น เขาแค่เป็นห่วง มันไม่ได้มีอะไรเกินเลยจริง ๆ

"ไม่เป็นไรหรอก ขอโทษนะที่อยู่ ๆ ก็จะแตะแบบนั้น เป็นฉันก็ตกใจ"

"ขอโทษครับฮยอง ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ" เทาก้มหน้ารู้สึกผิด เขาไม่ได้ตั้งใจจะปัดจริง ๆ เขาไม่อยากให้อีกคนรู้สึกผิดเลย

"เอาน่าก็บอกว่าไม่เป็นไรไง ฉันไม่โกรธหรอก ถ้าโกรธขึ้นมาก็แย่เลย เนอะ"

"อะไรกัน อะไรกัน ลมอะไรพัดมาให้คู่จิ้นประจำวงอยู่ด้วยกันน้า~" ชานยอลเดินลงบันไดมา

เขารู้สึกไม่สบอารมณ์ทุกครั้งที่เจอมักเน่อีกฝั่ง หึ... เพราะอะไรน่ะหรอ? ก็เพราะมันให้ท่าคนอื่น
ไปทั่วน่ะสิ ตอนเช้าก็อยู่กับอีกคน ตอนเย็นก็อ่อยอีกคน แล้วยังไงล่ะ? สุดท้ายมันก็กินทั้งหมดน่ะสิ

"อิจฉาหรือไงนายอ่ะ" ซูโฮถามขำๆ 

"ไม่หรอกครับฮยอง ผมไม่อยากเสียใจกับคนจับปลาสองมือ!" ชานยอลเดินมาหยุดมองเทาหน้านิ่ง

"อะไรจับปลาสองมือหรอชาน?" ซูโฮถามด้วยความสงสัย เวลาที่เขาไม่อยู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ฮยองแค่ขำ ๆ บางทีเขาคงอยากจะกินปลาสองตัวก็ได้ ป่ะ... ซูโฮฮยองไป
ที่ห้องครัวกันเถอะ เดี๋ยวผมทำรามยอนให้" เทาบอกปัดอีกแล้ว พลางดันร่างรุ่นพี่ออกไปจากสถาณการณ์ตึงเครียดงี้ แค่ข่าวนู่นนี่นั่นมันก็เยอะพอสำหรับหัวหน้าวงอยู่แล้ว เขาต้องไม่เอาเรื่องหยุมหยิมแบบนี้มาทำให้คนอื่นเครียดอีก 

"แล้วฮยองจะเสียใจ" ชานยอลพูดไล่หลังพลางกำมือแน่น

 เขาเองก็ไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่พอคิดถึงเรื่องมันขึ้นมาทีไร
เขาก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ทุกที ทำไมคนที่เขารักต้องไปรักมัน รักไอ้หน้ากะโห้นั่น






:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #12 คุณสมร (@thingre) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 20:56
    ชานยอลนี่ก็ว่าเทาจังเล้ยยยย เดียวสาปให่เเบคไม่คืนดีด้วยเลย
    #12
    0