I am a Grim || เกิดใหม่ที่ต่างโลก ดันเป็นกริมซะได้

ตอนที่ 116 : ( ภาค 3 - สงครามต่างโลก ) บทที่ 6 คนไร้บ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 ก.ค. 60

บทที่ 6 คนไร้บ้าน

 

 

 

“เป็นคนจากที่ไหน?” คำถามดังออกจากปากของนายทหารหนุ่ม เจ้าของดวงตาสีฟ้าสดและเส้นผมสีควันบุหรี่ที่ถูกรวบเอาไว้อย่างเป็นระเบียบภายใต้หมวกทหาร

 

นายพลเดมันกำลังสอบถามข้อมูลจากชายหนุ่มซึ่งเขาส่องกล้องเห็นจากระยะไกล ด้วยข้อสงสัยที่ว่าอีกฝ่ายทำไมถึงตกเป็นเป้าหมายจากพวกมนุษย์กลายพันธุ์และเหตุผลที่เจ้าตัวรอดจากการระเบิดของกระสุนอัดอากาศมาได้

 

ขณะที่ถามอยู่นั่นชุดเกราะภายใต้เสื้อทหารตัวใหม่ของเขาก็มีการตอบสนองบางอย่าง แต่นายพลหนุ่มกลับนิ่งเงียบไม่แสดงท่าทีหรือพูดอะไรออกมา ในขณะที่นายทหารคนอื่น ๆ ล้อมกรอบชายหนุ่มผมดำซึ่งตกเป็นเป้าคำถามของนายพลหนุ่มไว้

 

“อืม...นั่นสิ ฉันเป็นคนที่ไหนกันนะ” เสียงคำตอบดังออกจากปากของเจ้าตัว ส่งผลให้เหล่านายทหารโดยรอบรู้สึกโมโหในคำตอบของเขา ต่างก้าวเท้าและง้างมือขึ้นคิดจะลงมือกับไคท์ แต่เมื่อนายพลหนุ่มเห็นแบบนั่นก็รีบตะโกนขึ้นห้ามทันใด!

 

“หยุด! ไม่มีคำสั่งจากฉัน พวกแกทุกคนหุบปากและอย่าทำอะไรนอกเหนือคำสั่ง” นายพลหนุ่มพูดเสียงดัง ส่งผลให้เหล่านายทหารชะงักทันใด เพราะโดยปกติแล้วท่านนายพลของพวกเขาไม่เคยออกคำสั่งแบบนี้มาก่อน ทั้งไม่เคยอ่อนข้อให้กับคนธรรมดาหรือผู้มีพลังที่ไม่มีท่าทีที่เป็นมิตรเหมือนคนผมดำด้านหน้า

 

“ฉันจะไม่ถามก็ได้ว่านายมาจากไหน” นายพลหนุ่มพูด

 

“ฉันมีชื่อว่า เดมันเป็นนายพล และผู้บัญชาการทหารสูงสุดของมนุษย์ที่รวมตัวกันในเวลานี้ นายพอจะบอกชื่อของนายได้รึเปล่า” เดมันพูดออกมา ขณะสบตากับไคท์โดยตรง ทั้งพยายามกระตุกคิ้วตัวเองหลายครั้ง คล้ายส่งสัญญาณบางอย่างมาให้

 

เมื่อเห็นแบบนั่นไคท์ก็นึกสงสัยอยู่ในใจ แต่เขาก็ยอมบอกชื่อของตัวเองออกไป

 

“ไคท์ เดอกริม คือชื่อของฉัน” เขาตอบออกไป เพราะแค่ชื่อเขาไม่กลัวที่จะบอกอยู่แล้ว

 

แต่เหนือความคาดคิด นายทหารหนุ่มเดมันชะงักไปหลังจากที่ได้ยินชื่อ ไคท์ เดอกริมหลุดออกจากปากของเขา ทั้งยังจ้องสำรวจด้วยสายตาแปลก ๆ

 

“แล้วเรื่องสถานที่ที่จากมาพอจะบอกอะไรได้ไหม” เดมันเอ่ยถามอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาต้องการคำตอบบางอย่างจากปากของเขาให้ได้

 

“อืม...เป็นคนไร้บ้าน แต่ถ้าถามว่าเคยอยู่ที่ไหนล่ะก็ ที่นั่นเรียกว่าวิหารเทพอสูร” ไคท์ตอบออกไป แต่นั่นทำให้เดมันพยักหน้าด้วยความพอใจก่อนจะฉีกยิ้มออกมา

 

“ผมรอคุณมานานแล้ว ช่วยตามผมมาด้วย ไม่สิ..ท่านไคท์ได้โปรดตามผมมาด้วยครับ” อยู่ ๆ นายพลหนุ่มก็เปลี่ยนคำเรียกเขา ท่ามกลางความตกใจของเหล่าทหารทั้งหลายรวมถึงพันตรีวิล

 

ขบวนเดินทางกลับทั้งหมดถูกจัดขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยมีเป้าหมายกลับไปรวมตัวกับเหล่าทหารที่ตั้งฐานชั่วคราวอยู่ภายในป่า ไคท์ซึ่งไม่มีแผนการณ์ว่าจะทำอะไรจึงเลือกที่จะตามนายพลหนุ่มและขบวนเดินทางของเหล่าไป ขณะฟังเสียงคำอธิบายจากตำราสวรรค์ที่ดังขึ้นภายในหัว ท่ามกลางสายตาไม่ไว้วางใจจากเหล่าทหารที่นั่งอยู่ภายในรถถังคันเดียวกัน...

 

 

ขณะที่รถถังทั้งยี่สิบคันกำลังวิ่งเข้าใกล้แนวชายป่า ไคท์ก็สัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตจำนวนมากภายในป่า ซึ่งตลอดการเดินทางนี้ดูเหมือนว่าจะไม่มีอุปสรรคอะไรขัดขว้าง เพราะกลุ่มสิ่งมีชีวิตจำนวนมากนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นพวกเดียวกันกับทหารที่พาเขามา

 

กระทั้งขบวนของรถถังทั้งยี่สิบคันแล่นมาถึงบริเวณด้านหน้าค่ายทหารชั่วคราว ขบวนเดินทางจึงหยุดลงแล้วทหารที่อยู่ในรถถังรวมถึงไคท์เองจึงได้เดินออกมา

 

“ท่านไคท์ ช่วยตามผมมาด้วย” เป็นเสียงจากปากของนายพลหนุ่ม ซึ่งหลังจากที่ขบวนเดินทางได้มาถึงค่ายทหารชั่วคราว เขาก็รีบเดินเข้ามาหาทันที

 

“ได้” ไคท์ตอบกลับสั้น ๆ ส่งผลให้นายทหารหนุ่มเริ่มก้าวเดินนำไป เมื่อเห็นแบบนั่นไคท์ก็เดินตามไปเงียบ ๆ

 

ที่ค่ายทหารชั่วคราวมีกระโจมผ้าใบและเต็นท์ทหารสีเขียวอยู่หลายหลัง นับด้วยสายตาคร่าว ๆ มีมากถึงสองร้อยหลังด้วยกัน และเพราะเวลานี้เป็นช่วงที่พระอาทิตย์ใกล้ตกดิน โดยรอบจึงมีการก่อกองไฟและวางกำลังทหารออกตรวจรอบค่ายตลอดเวลา ซึ่งน่าจะเป็นเพราะอยู่ในช่วงสงครามด้วย ความตรึงเครียดที่แสดงออกทางสีหน้าของเหล่าทหารจึงมากเป็นพิเศษ

 

ไคท์ซึ่งเดินตามร่างของนายพลหนุ่มโดยมีนายทหารระดับสูงตามมาด้วยสามคน ก็เดินมาจนถึงกระโจมซึ่งตั้งอยู่ด้านในสุดของค่ายทหารชั่วคราวนี้

 

“พวกนายช่วยเฝ้ารอบ ๆ นี้ อย่าให้ใครเข้ามากวน ขอฉันคุยกับท่านไคท์ตามลำพัง” เดมันพูดก่อนจะหันมาพูดกับไคท์

 

“ท่านไคท์เชิญด้านในครับ” นายพลหนุ่มพูดก่อนจะแหวกม่านกระโจมทหารขึ้นแล้วเดินนำไคท์เข้าไปด้านไหน

 

เห็นแบบนั่นจอมมารหนุ่มก็คิ้วกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามเข้าไปด้านใน แต่การเดินผ่านเข้าไปในกระโจมนั่นเขาไม่ได้ใช้มือเปิดมัน อยู่ ๆ มันก็เปิดขึ้นเองโดยที่ไม่มีใครเปิดมัน คล้ายกับมีมือที่มองไม่เห็นเป็นคนเปิด แต่นั่นคือพลังจิตของเขาเอง

 

“เชิญนั่งก่อนครับ” เสียงของเดมันดังขึ้นทันใด เมื่อร่างของเขาเดินผ่านเข้ามาด้านใน พร้อม ๆ กับม่านกระโจมที่ปิดลงเอง

 

ภายในกระโจมทหารขนาดใหญ่นี้ มีโต๊ะตัวใหญ่ซึ่งมีแผนที่ถูกกางเอาไว้และมีมุดปักอยู่ ทั้งมีโต๊ะซึ่งวางหนังสือและแผนที่ฉบับอื่น ๆ อีกหลายฉบับ

 

เดมันในเวลานี้กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านหลังโต๊ะทำงานของตัวเอง ซึ่งด้านหน้าโต๊ะทำงานของเขามีเก้าอี้อยู่สามตัว ไคท์จึงเดินเข้าไปและเลือกที่จะนั่งเก้าอี้ตัวกลาง และนั่งลงเงียบ ๆ

 

“ผมจะขอเข้าเรื่องไม่อ้อมค้อมนะครับ ท่านไคท์เป็นอะไรกับลาเกีย?” นายพลหนุ่มเปิดปากถามขึ้นทันที แต่นั่นทำให้ไคท์ชะงักไป

 

มันกำลังหลอกถามเราแน่ ๆไคท์คิดในใจและนั่งเงียบ ขณะจ้องมองไปยังอีกฝ่าย

 

เมื่อเห็นฝ่ายที่ถูกถามไม่ยอมตอบคำถามทั้งยังจ้องตากลับมา เดมันถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มขยับมือปลดชุดทหารของตนออก

 

“เดี๋ยวนายจะทำอะไร?” จอมมารหนุ่มถึงกับอ้าปากค้างและพูดออกมา ทำไมเขาถึงต้องมาเจอแต่พวกวิปริตผิดเพศแบบนี้...

 

“ผมจะแสดงหลักฐานบางอย่าง เพื่อให้ท่านเข้าใจผมมากขึ้น” นายพลหนุ่มพูดทั้งยังเร่งการปลดชุดทหารออก ขณะที่จอมมารหนุ่มพยายามบอกว่าไม่ต้องทำถึงขนาดนั่น...

 

“สิ่งนี้” เดมันพูดออกมาหลังจากที่ปลดชุดทหารออกเรียบร้อยแล้ว เผยให้เห็นเกราะสีเงินมันวาว ซึ่งในเวลานี้มันกำลังส่องแสงสีทองเป็นประกายขึ้นไม่ขาดสาย ที่น่าตกใจคือตอนที่ชุดทหารคลุมทับมันเอาไว้ แสงไม่สามารถส่องลอดออกมา

 

“ลาเกียที่เป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งได้มอบมันไว้ให้กับผม และบอกว่าในอนาคตคนรู้จักของเขาจะเดินทางมาที่โลกใบนี้ และเกราะนี้จะบอกเองว่าสิ่งที่พบเป็นมิตรหรือศัตรู” เดมันพูด

 

“สีทองคือมิตร ส่วนสีขาวคือศัตรู เขาได้บอกกับผมเอาไว้แบบนี้” นายพลหนุ่มพูด ก่อนที่จะละสายตาจากชุดเกราะและเงยหน้าขึ้นมองไคท์

 

“เขามีลักษณะยังไง” ไคท์เอ่ยปากถาม

 

เมื่อได้ยินแบบนั่นเดมันก็เข้าใจบางอย่าง

 

“เด็กผู้ชายดูลึกลับผมสีขาว ดวงตาสีฟ้า ผิวขาวซีด ใส่ชุดทักสิโด้สีดำตัวเล็กที่กระเป๋าตรงอกซ้ายมีดอกกุหลาบสีขาวปักอยู่ ชอบนั่งบนบัลลังก์สีทอง”

 

“หืม?” ไคท์

 

“เขาคือลาเกียที่พวกเราเผ่ามนุษย์นับถือ” นายพลหนุ่มพูด “แต่เขาหายตัวไปได้สองสัปดาห์แล้ว”

 

“ได้ข่าวเขาบ้างรึเปล่า” ไคท์เอ่ยปากถาม แต่คำตอบที่ได้จากเดมันคือการส่ายหัว

 

“เขาหายตัวไป พวกเราพยายามตามหาเขาแล้ว แต่ก็ไม่พบ ยิ่งในตอนนี้ฝ่ายของพวกเรากำลังเสียเปรียบพวกมันมากขึ้นทุกที” เดมันพูดขณะที่สีหน้าไม่สู้ดี

 

“แล้วตกลงว่าท่านไคท์เกี่ยวข้องยังไงกับลาเกีย?” นายพลหนุ่มถามขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่คิดว่าไคท์เชื่อแล้วว่าพวกเขาเป็นฝ่ายเดียวกันกับลาเกีย

 

ได้ยินคำถามอีกครั้ง ทั้งครั้งนี้ไคท์สัมผัสได้ถึงพลังที่คุ้นเคยจากเกราะที่นายพลหนุ่มกำลังใส่อยู่

 

นั่นน่าจะเป็นของที่ลาเกียเด็กคนนั่นสร้างขึ้นมาไคท์คิดในใจ ก่อนจะพยักหน้าและตอบคำถามของอีกฝ่าย

 

“ฉันเป็นคนที่ถูกส่งมาด้วยพลังของหมอนั่น” ไคท์พูด “แต่หมอนั่นก็ไม่พูดอะไร บอกแค่ว่าอยากจะกลับไปเจอหน้าพ่อกับแม่อีกครั้ง...”

 

“...” คำตอบจากปากของไคท์ทำให้เดมันนิ่งเงียบไป

 

ลาเกียต้องการกลับไปพบหน้าพ่อกับแม่ของตัวเอง นี่มันเรื่องตลกอะไร เรื่องตลกที่สุดในสามโลก ลาเกียตัวตนที่เกิดมาจากเศษซากของดวงวิญญาณผู้สร้างสรรค์จะมีพ่อแม่ได้ยังไง เป็นสิ่งที่เดมันคิด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

“ผมว่าบางที่ท่านไคท์ควรจะลงไปสำรวจที่ห้องของลาเกีย ภายในห้องนั่นอาจจะมีคำตอบของทุกเรื่องอยู่ แต่ห้องนั่นไม่มีใครสามารถเปิดเข้าไปได้ ผมคิดว่าท่านซึ่งเป็นคนที่ถูกลาเกียส่งมาน่าจะสามารถเปิดเข้าไปได้” นายพลหนุ่มตัดสินใจบอกถึงห้องที่พวกตนไม่สามารถเปิดเข้าไปได้ให้กับชายหนุ่มเบื้องหน้าฟัง

 

“ก็ดีเหมือนกัน เพราะทางนี้ก็กำลังต้องการข้อมูลอยู่เหมือนกัน” ไคท์ตอบกลับไป ก่อนจะพิงหลังไปที่เก้าอี้ด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย

 

...บึม!!!...ตูม!!!...ปัง!!! แต่ทันใดเสียงระเบิดและปืนก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกค่ายทหาร

 

“แย่แล้วครับผู้พัน ศัตรูกำลังบุกค่ายของเรา!!!” เสียงด้านนอกดังขึ้นและส่งเข้ามาถึงภายใน ด้วยความสามารถพิเศษของผ้าที่ใช้ทำกระโจม มันสามารถดักเสียงจากภายในแต่สามารถได้ยินเสียงจากนอก

 

...ปึก...ปึก...ปึก... เสียงกระทบที่ผ้ากระโจมดังขึ้นสามครั้ง ซึ่งเป็นผลมาจากการเคาะเป็นจังหวะสัญญาณจากทหารคนสนิทของเดมัน

 

“ท่านนายพลครับ ต้องอภัยด้วย แต่ดูเหมือนว่าศัตรูจะบุกจู่โจมพวกเราในเวลากลางคืนครับ” เสียงรายงานดังขึ้น ส่งผลให้เดมันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปเปิดม่านด้านหน้ากระโจมออกและมองไปยังด้านนอกทันใด

 

ไกลออกไปที่ส่วนหน้าของค่าย เดมันมองเห็นมนุษย์กลายพันธุ์ร่างยักษ์จำนวนมากกำลังต่อสู้และฉีกร่างของทหารหลายคน

 

ร่างของมนุษย์หมียักษ์ขนสีดำทึบ ขนาดตัวสูงใหญ่มากกว่าสามเมตร ติดตามมาด้วยมนุษย์กลายพันธุ์ที่มีหัวและลำตัวคล้ายตัวไฮยีน่าขนาดตัวสูงใหญ่กว่าสองเมตรอีกสองฝูง!!!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

252 ความคิดเห็น