[GraNorth] #เฉิงจัส [#GNฉจ]

ตอนที่ 3 : III

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    14 พ.ย. 61



"ตีสนิทกับองค์รัชทายาทเสีย แล้วหาทางฆ่าเขา"


คำพูดของแซฟไฟร์ทยังคงดังกึกก้องในหัวของฟ่านเฉิงเฉิง ทำไมแซฟไฟร์ทถึงต้องการให้เขาฆ่าองค์รัชทายาททั้งๆที่นั่นก็หลานชายของตนเองไม่ใช่หรืออย่างไร ตอนนี้เฉิงเฉิงอยู่ที่ไรส์ฟลอแล้ว ห้องพักที่นี่ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง อาจเป็นเพราะอีวานรู้ว่าเขาน่ะเป็นลูกชายของราชาแวมไพร์ ถึงได้จัดห้องให้ใหญ่โตนัก


"นี่อีวาน แล้วตอนนี้องค์รัชทายาทอยู่ที่ใด"เขาไม่อยากอยู่ที่นี่นาน เพราะการอยู่ที่นี่มันหมายความว่าเขาไม่สามารถดื่มเลือดได้ตามที่ต้องการ น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถกิน
เลือดเทพได้


"เขาไปที่อาณาจักรลม เพื่อเลือกอาวุธ เจ้าน่าจะเกิดก่อนเขาสัก 1 ปี"เพราะถ้าหากองค์รัชทายาทได้อาวุธแล้ว แปลว่าเขาก็จะรู้พลังประจำตัวของตนเช่นกัน เพราะงั้นมันอาจจะยากขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อเทียบกับตอนที่องค์รัชทายาทมีเพียงทักษะพื้นฐาน


"แล้วถ้าเกิดข้าตามเขาไปตอนนี้ล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น"


"ไม่มีทาง ฟ่านเฉิงเฉิง เจ้าไปยังอาณาจักรลมไม่ได้ เจ้าไม่ใช่เรา"เฉิงเฉิงแอบหัวเสียนิดหน่อย เอะอะก็เจ้าไม่ใช่เรา เขามันแตกต่างจากพวกเทพมากหรืออย่างไร


"ข้าก็แค่ลองถามดู ทำไมแวมไพร์ถึงไม่มีให้ไปเลือกอาวุธแบบนี้บ้างนะ"มันคงจะสนุกไม่น้อยกับการที่ต้องไปเดินในอากาศ เพื่อหาอาวุธที่มันเรืองแสง เขาเคยเห็นในภาพวาดที่ดีออนเอาให้ดู อาณาจักรลมก็คือลมจริงๆ พื้นที่ที่มีแต่อากาศ และลมพัด ไม่มีพื้นดินหรือสิ่งก่อสร้างอะไรทั้งนั้น เมื่อเข้าไปที่นั่น เราทำอะไรไม่ได้นอกจากไปตามลม และมองหาอาวุธที่ส่องแสง


"อาวุธที่อาณาจักรลมถูกสร้างโดยเทพเจ้าที่มีอำนาจสูงสุด ไม่ใช่ใครจะหยิบจับอะไรไปก็ได้"อันนี้ดีออนก็บอกเขามาเช่นกัน ว่ากันว่าอาวุธที่อาณาจักลมมีเป็นล้านๆอัน แต่จะส่องแสงสว่างก็ต่อเมื่อผู้ที่เป็นเจ้าของได้เข้าไปยังอาณาจักรลมเท่านั้น


"อีวาน ข้าขอไปเดินดูอาณาจักรหน่อยได้หรือไม่"


"ระวังตัวด้วยก็แล้วกัน เจ้าไม่เหมือนเรา"เฉิงเฉิงขมวดคิ้ว เขาหงุดหงิด ทำไมเจ้าอีวานนี่ถึงได้เอาแต่ย้ำว่าเขาไม่ใช่เทพ ก็ใช่ไง เขาเป็นแวมไพร์ และมาที่นี่เพื่อช่วยพ่อของเขาเพียงเท่านั้น








-Granorth-









เพียงไม่กี่อึดใจองค์รัชทายาทแห่งอเล็กซานเดรียก็มาถึงอาณาจักรลม จัสตินมองหาอาวุธเรืองแสงทั้งซ้ายขวา แต่ก็ไม่พบ


"ข้าก็ 16 แล้วนะ ทำไมไม่เจอตามที่ออกัสบอกล่ะ"ไม่ว่าจะมองหาเท่าไหร่ จัสตินก็ไม่พบกับแสงสว่างเลย เขาเดินตามทางลมไปเรื่อยๆ


"เทพพวกนี้ก็คงอายุเท่าเราสินะ"แต่แทนที่จะสนใจหาอาวุธ จัสตินกับสนใจเทพที่มาหาอาวุธเช่นกัน


"นี่เจ้า!"จัสตินตะโกนเรียกเทพตนหนึ่งที่กำลังดึงอะไรซักอย่างออกจากอากาศ


"โอ๊ะ องค์รัชทายาท"พอจัสตินเดินเข้าไปใกล้ๆ เทพตนนั้นก็หยุดการกระทำของตนแล้ว
นั่งคุกเข่าลงทันที


"ไม่ต้องๆ เราเป็นเพื่อนกันนะ"จัสตินกล่าวยิ้มๆ เขาไม่มีเพื่อน เติบโตมาเขาก็มีแค่ออกัส เขาไม่เคยได้ออกไปเห็นคนอื่นๆนอกวังเลย นี่มันน่าทึ่งมากๆ ในที่สุดเขาก็มีเพื่อนเสียที


"เอ่อ.....ขอรับ"


"ไม่ต้องพูดแบบนี้กับข้า ข้าชื่อจัสตินนะ เจ้าชื่ออะไร"คนตรงหน้าดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะจัสตินเป็นถึงองค์รัชทายาท แต่เขาเป็นเพียงพลเมืองธรรมดา


"เดวิน ข้าชื่อเดวิน"เดวินพูดยิ้มๆ เขาน่ะไม่เคยได้เจอองค์รัชทายาทเลย แต่รู้ว่ามีแต่ก็ไม่เคยพบ จนวันนี้


"เดวินนั่นเจ้ากำลังดึงอะไร"


"อาวุธของข้ายังไงล่ะ ท่านหามันเจอหรือยัง จัสติน"


"ยังเลย งั้นข้าไปหาก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่นะเดวิน"เขาโบกมือลาเดวินก่อนจะเดินเข้าใปเรื่อยๆในอาณาจักรลม เขาไม่เจออาวุธที่สองแสงเพื่อเขาเลยสักชิ้น จนเดินมาถึงจุดที่สูงที่สุดของอาณาจักรลม


"ข้ากำลังรอเจ้าอยู่เลย องค์รัชทายาทเเห่งอเล็กซานเดรีย"จัสตินหยุดเดินและหันหลังกลับไปตามเสียงแต่ก็ไม่เจอใคร เขาเดินมาไกลจากเดวินมากแล้ว ไกลจนเขาไม่สามารถมองเห็นเดวิน


"เจ้าเป็นใครน่ะ"


"ข้าก็คือคนที่จะมอบอาวุธให้แก่เจ้ายังไงล่ะ"ไม่ว่าจะพยายามมองหาเท่าไหร่จัสตินก็ไม่เจอเจ้าของเสียงนั่นเลย


"ไม่ต้องมองหาข้าหรอก อาวุธของเจ้าคือโซ่แห่งวิญญาณ มันจะถูกเก็บไว้ที่กระดูกแขนของเจ้า"จัสตินรีบจับแขนตัวเองทันที ก่อนจะค่อยๆดึงออกมา โซ่แห่งวิญญาณ เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง ออกัสบอกว่าอาวุธที่เทพทุกคนใฝ่ฝันที่จะได้คือโซ่แห่งวิญญาณ


"แล้ว ข้าไปได้หรือยัง"


"หากเจ้ารู้ถึงพลังของตนก็ไปได้"


"แต่ข้าไม่รู้"


"ไม่รู้ก็จงตามข้ามา"


"จะตามได้อย่างไร ข้ามองไม่เห็นท่าน"


"เดินมาตามลมเถิด องค์รัชทายาท"ถึงจะงงๆ แต่จัสตินก็เดินตามเสียงของลมไปเรื่อยๆ จนมาถึงห้องอาวุธ น่าแปลกที่ที่นี่มีแต่ลมและอากาศ แต่พอเขาเดินมาเรื่อยๆ กลับมาอยู่ในห้องโถงซะงั้น


"เจ้ามีความรุ้สึกอย่างไร จัสติน"


"นี่มันน่าทึ่งมาก มีอาวุธนับล้านอยู่ที่นี่ แล้วข้างนอกนั่นก็มีอีก"


"นั่นเพราะข้างนอกและในนี้มีของเหมือนๆกัน ยกเว้นโซ่แห่งวิญญาณของเจ้า"


"แล้วท่านพาข้ามาที่นี่ทำไม"


"เพราะทั้งหมดนี่ของเจ้าไง องค์รัชทายาท"จัสตินถึงกับนิ่งงัน เขาพยายามที่จะทำความเข้าใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ก็ไม่


"พลังของเจ้าคือควบคุมอาวุธแห่งเทพได้ทั้งหมด"


"ห๊ะ"


"เจ้าฟังไม่ผิดหรอก ขอให้เจ้าโชคดี"เกิดเเสงสีฟ้าขึ้นตรงหน้าจัสตินก่อนจะหายไป และตอนนี้เขาก็ยืนอยู่ในอากาศดังเดิม ไม่มีห้องโถงแล้ว และก็ไม่มีเสียงคนแปลกหน้าคนนั้นแล้ว


"แล้ว ข้าต้องเรียกใช้ยังไงล่ะเนี่ย"เขาคงต้องรีบกลับไปยังอเล็กซานดรียเพื่อถามออกัสแล้วล่ะ






----------------------------------
เดวินคือติงเจ๋อเหรินนะคะ
ส่วนออกัสคือ สวีคุนค่ะ

ฝากติดตามและคอมเม้นด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. #6 ohsay0494 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 02:44
    สนุกมาก รอนะคะ😗
    #6
    0
  2. #5 พริม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:40

    แต่ออกัสไม่อยู่ให้ถามแล้วนะ แง้


    กลับไปนี่องค์รัชทายาทจะเจอแต่สหายคนใหม่นะคะ งื้ออ

    #5
    0