Demon's Love รักอันตรายคุณชายมาเฟีย

ตอนที่ 9 : บันทึกพิเศษที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 เม.ย. 62

              ท่ามกลางดงป้ายสุสานและพื้นที่ขนาดกว้างที่เต็มไปด้วยสีขาว ผมเดินซิกแซกเข้าไปยังสุสานที่ติดรูปพ่อของผมเอาไว้และมีชื่อข้างล่าง ลมเย็นพัดผ่านใบไม้เกิดเสียงดังหวีดหวิว  และแสงแดดที่ส่องมากระทบลงมายังใบหน้าของผม วันนี้เป็นวันครบรอบสามเดือนที่พ่อของผมเสียไป ผมยื่นมือไปหยิบดอกไม้ที่แห้งออกก่อนจะหันกลับไปหาบอดี้การ์ดที่ยืนคอยรับใช้ผมอยู่ข้างหลัง 

" นี่ครับนาย " อีกคนยื่นช่อดอกไม้ให้ผมก่อนผมจะรับมาแล้วนำไปวางไว้ที่ฐานหน้ารูปสุสาน

" ได้ล็อคประตูรถไว้รึป่าว "  

" ล็อคครับ เธอหนีไปไหนไม่ได้หรอกคับ "  แน่นอนว่าผมต้องขังยัยเฌอรีนเอาไว้บนรถไม่ปล่อยให้เธอมาเดินเพ่นพ่านหรอก ผมขี้เกียจที่จะต้องตอบคำถามหรือโต้เถียงกับเธอ

       ผมหยิบธูปขึ้นมาก่อนจะจุดแล้วปักให้พ่อก่อนจะลุกขึ้นแล้วก็โค้งให้ท่าน อีกคนที่อยู่ข้างหลังก็พลางทำตามไปด้วย ผมหยิบแว่นมาใส่ก่อนจะเดินถอยหลังออกมา ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าคนอื่นทำกันยังไงแต่ครอบครัวผมเป็นครอบครัวที่ง่ายๆไม่เรื่องมากก็เลยไหว้แค่นีี้แล้วก็จบ ผมเดินกลับมายังรถก่อนจะเห็นอีกคนนั่งมองหน้าผมอยู่ในรถ 

" นายจะไปไหนอีกมั้ยครับ "  

" เดี๋ยวขับไปก่อนก็แล้วกัน "  ประตูถูกอีกคนเปิดออกให้ผมเข้าไปก่อนจะปิด 

" นายมาไหว้พ่อนายงั้นหรอ -00- "

" อื้ม คิดว่าฉันมาสุสานเพื่อสั่งอาหารกลางวันกินรึไง "

" โหย อดเห็นสุสานเลยอ่ะเขาบอกว่าที่นี่สวยนะแต่ก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าของคนในประเทศ "

" ทำอย่างกับเธอไม่เคยมาไหว้ญาติที่สุสาน "  ผมหันไปมองหน้าเธอ

" ก็เคยแต่ไม่ใหญ่เท่าที่นี้นี่ แล้วนายจะไปไหนต่อหรอนี่ก็เที่ยงแล้วนะ จะพาฉันไปหาพ่อตอนไหน "  ทำตัวงอแงเป็นเด็กอยากเจอผู้ปกครองไปได้ ผมถอดแว่นออกก่อนจะหันหน้าหนี

" ฉันว่าจะไปทำบุญสักหน่อย "  

" ห้ะ? นายเนี่ยนะทำบุญ "  เธอมองหน้าผมอย่างงๆแล้วยังทำท่าทางไม่เชื่ออีกด้วย

" ใช่ไง ทำไมฉันทำบุญมันผิดตรงไหน "

  ก็อย่างที่บอกว่าผมกับพ่อของผมที่เป็นมาเฟียแต่งต่างกัน ใครๆก็พูด ถ้าเป็นพ่อแน่นอนว่าท่านไม่มาทำอะไรแบบนี้หรอก คำว่ามาเฟียนั่นมันก็แค่คำพูดที่ทุกคนเอ่ยนามตามกันเรียกพ่อผมเพราะท่านเป็นคนมีอำนาจ แต่สำหรับผมแล้วผมไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น ผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่เป็นลูกมาเฟีย ถึงผมจะร้ายแต่ก็คงไม่เท่าพ่อ ผมถึงได้บอกไงว่าอย่าพึ่งตัดสินผมเพียงแค่ผมเป็นลูกมาเฟีย :))

" ฆ่าคนแล้วมาทำบุญทำกี่ชาติก็ไม่ได้บุญหรอกนะจะบอกให้//- "  เฌอรีนบ่นพึมพำให้ผม

" เธอยังรู้จักฉันน้อยไป อ้อ! ฉันพอจะรู้ล่ะว่าเธอคงไม่ค่อยชอบเข้าวัดทำบุญสินะถึงได้โต้แย้งกับฉันตลอด ว่าไงล่ะ เคยทำบุญรึป่าวเราอ่ะ "

" หน็อย~ ดูถูกฉันเนี่ยตักบาตรกับพ่อทุกเช้าเลยย้ะจะบอกให้! "  เธอจ้องหน้าผมก่อนจะเถียงสุดฤทธิ์

" ไปที่ฉันเคยไป "  ผมหันไปมองลูกน้องก่อนอีกคนจะพยักหน้าตอบรับแล้วเลี้ยวรถไปทันที

" แล้วไกลรึป่าว..."

" นิดหน่อย ไหนบอกอยากเปิดหูเปิดตาไงฉันก็พาไปอยู่นี่ไง "

" รู้แล้วน่าา รู้สึกง่วงๆจังแฮ่ะ "   พูดจบเธอก็ขยับตัวลงอีกนิดให้หัวพิงเบาะได้พอดีก่อนจะหลับตาลง แล้วดูสิ แล้วก็นอนไม่มีคำว่าองว่าอายเลย ยัยนี่เป็นผู้หญิงแบบไหนกันเนี่ย ทำไมถึงได้ไม่มีความเป็นผู้หญิงได้ขนาดนี้ แล้วดูนั่น ตัวเองใส่กระโปรงแท้ก็ยัง...เห้อ เธอนี่มันเด็กน้อยชะมัดเลย!!  ว่าแล้วผมก็หยิบผ้าที่อยู่ข้างก่อนจะเอาไปคลุมขาให้อีกคน

" อุ๊ย!! จะทำอะไรอ่ะ "  เธอสะดุ้งตื่นก่อนจะมองมาที่ผม

" ก็แค่เอาผ้ามาคลุมขาให้เธอก็แค่นั้น คิดว่าฉันพิศวาศเธอนักรึไง "

" ชิ!  คิดว่าฉันพิศวาศนายรึไงล่ะ:( "  เธอพึมพำก่อนจะขยับออกห่างจากผมก่อนจะหลับตาลง

1  ชั่วโมงต่อมา

" ไม่ต้องตามมาก็ได้ฉันไปไม่นาน "  ผมหันไปบอกลูกน้องก่อนจะเปิดประตู อีกคนก็ลงตามผมมาด้วย

" ครับนาย "

" อุ๊ย-00-  มีให้อาหารปลาด้วยหรอ "   อีกคนเดินเข้าไปหาแม่ค้าที่ยืนขายอาหารปลาและขนมปังอยู่

" ป้าค่ะฉันเอาอันนี้ถุงหนึ่ง แล้วก็ขนมปัง "

" นี่จ๊ะ ได้ล่ะหนักนิดๆน่าา^^  "  แม่ค้ายื่นถุงให้อีกคนก่อนเธอจะรับมา

" 150  บาทจ๊ะ "

" อ้อ! เก็บตังกับคนนี้เลยนะค่ะ เออนี่นายเดี๋ยวฉันไปรอตรงนู้นนะ^_< "  ว่าแล้วเธอก็วิ่งแจ้นออกไปเลย ให้ตายเถอะ! แสบจริงๆแสบซนกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

" ฮ่าๆ แฟนพ่อหนุ่มสวยจังแถมยังน่ารักอีกด้วย โชคดี หนุ่มก็หล่อสาวก็สวย "

" เอ่อ...ฮ่าๆ ไม่ใช่แฟนหรอกครับ "  ผมยิ้มแหยๆก่อนจะยื่นตังให้อีกคน

" หนุ่มสาวคู่นี้แปลก เป็นแฟนกันแต่ก็ยังอายไม่กล้าเปิดเผย ไม่เป็นไรหรอกป้าเข้าใจ "

" เอ่อ...ฮ่าๆๆ ครับ^^ "  ผมยิ้มขำก่อนจะหันไปมองอีกคนที่กำลังนั่งให้อาหารปลาอยู่ 
ถ้าผมได้ยัยนั้นเป็นแฟนน่ะหรอมีหวังได้ปวดหัวเป็นเส้นเลือดสมองแตกแน่ๆ พอจ่ายเงินเสร็จผมก็เดินไปหาอีกคนที่โยนขนมปังให้ปลาอยู่

" ทำไมนายไม่ซื้อมาล่ะ จะมาแย่งฉันอีกอย่างงั้นหรอ ไม่ได้นะฉันไม่ให้ "  เธอเงยหน้ามามองผม แล้วดูสิ เงินก็ไม่จ่ายยังจะมาหวงอีก

" เธอนี่มันพูดมากจริงเลย//< "  ผมนั่งลงข้างๆอีกคนก่อนจะหยิบขนมปังมายัดใส่ปากอีกคน เธอเบิกตาโตทันทีที่ผมทำ ก่อนจะยกมือขึ้นมาตีแขนผมรัวๆ

" อีตาบ้า!! จะเอาคืนฉันใช่มั้ย ได้ จัดให้>< "  พูดจบเธอก็เอาขนมปากมายัดปาก แล้วหัวเราะ

" เฮ้!! ยัดบ้า นี่เธอเล่นเป็นเด็กอีกแล้วนะ "   ผมปัดขนมปังออกก่อนจะหยิบขนมปังมาใส่ปากอีกคนคืน เเต่ครั้งนี้เธอรู้ตัวทันจึงทำให้ผมทำไม่สำเร็จ ผมเอื้อมมือไปกอดคออีกคนก่อนจะพยายามยัดขนมปากใส่ปากเธอ แต่เธอก็พยายามปัดมือผมออกก่อนจะหัวเราะ

" ไม่นะ เอาออกไป ฮ่าๆๆ ไม่อาววววว>//< "   รอยยิ้มของเธอทำให้ผมต้องเผลอยิ้มตามไปด้วย นี่ผมเป็นอะไรเนี่ย ^^

" เธอแกล้งฉันก่อนไม่ใช่รึไง มานี่เลย "  ผมพยายามกอดคอดึงร่างเธอให้เซมาหาผมแล้วมันก็สำเร็จแต่เธอก็เบือนหน้าหนี

" ยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว ไม่เอาแล้ว>*< "  เธอยกมือขึ้นมาบังหน้าก่อนจะผลักร่างผมออก

" ก็แค่นั้น "

" ชิ! "  เธอสะบัดบ๊อบใส่ผมก่อนจะให้อาหารปลาต่อ 

" นี่ก็จะเย็นแล้วนะ นายจะพาฉันไปหาพ่อตอนไหน "  เธอหันมามองหน้าผม

" ก็หลังจากนี่ไง "

" พูดแล้วนะ ห้ามเบี้ยวด้วย " เธอยกมือขึ้นมาชี้หน้าผม

" อื้ม...รู้แล้วน่าา ทำไมเธอถึงอยากเจอพ่อนักล่ะ ฉันก็ให้คนดูแลอย่างดีเลยนะ  "

" แล้วทำไมนายต้องแยกฉันและพ่อให้อยู่คนล่ะที่ด้วยล่ะ ล่ะที่บอกว่าดูแลดีนี่ยังไง 
นายจับพ่อฉันไปไว้ที่ไหน  "  ยอกย้อนผมอีก

" เดี๋ยวเธอก็รู้เองนั้นแหละ ไม่ต้องห่วงหรอกน่าา ไม่มีใครกล้าทำอะไรพ่อเธอหรอก "

" นายกับลูกน้องนายยังไงล่ะที่จะทำ ขนาดฉันเป็นผู้หญิงเขายังกล้าตบฉันเลย นับประสาอะไรก็ผู้ชายแก่ๆคนหนึ่ง "   ใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใสเมื่อกี้กลายเป็นใบหน้าที่ทุกข์ใจขึ้นมาทันที ผมก็ได้แต่มองหน้าเธอนิ่งๆ

" ฉันบอกพวกมันเอาไว้แล้วไม่ต้องกังวล "

" ไม่ให้กังกลได้ไง นายไม่รู้หรอกว่าพ่อฉันป่วยอยู่ ที่ฉันอยากเจอก็แค่อยากรู้ว่าพ่ออาการเป็นไงบ้าง อยู่ดีกินดีรึป่าว อีกอย่างยาพ่อก็ไม่ได้เอามาจากบ้านด้วย พ่อฉันต้องกินยาทุกวันเพื่อระงับอาการกำเริบ นายไม่รู้หรอก.."  

เธอพูดไปน้ำตาคลอไป พูดจบเธอก็หันหน้าหนีผมเหมือนกับว่าไม่อยากให้ผมเห็นเธอร้องไห้ ทำไมหนังคอมเมดี้เมื่อกี้ถึงกลายเป็นหนังดราม่าฉับพลันแบบนี้ล่ะ พอเห็น
ผู้หญิงมาร้องไห้ต่อหน้าแบบนี้ใจผมมันก็สั่นทุกทีเลยไม่รู้เป็นอะไร ผมก็ทำได้แค่มองหน้าเธอนิ่งๆอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้อีกคนก้มหน้าร้องไห้พลางปาดน้ำตาออกไปด้วยเรื่อยๆ//-

" อย่าร้องไห้... "

" นายไม่เป็นฉันนายไม่รู้หรอก ฮึก..ฮือ//- ว่าฉันคิดถึงพ่อและเป็นห่วงท่านแค่ไหน
 นายไม่รู้หรอก ฮือๆ.."    ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมแต่ก็ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาไปเรื่อยๆ ทีนี่ร้องไห้เป็นเด็กน้อยเลยแล้วผมควรทำยังไงดีล่ะ

" รู้สิ รู้ว่าเธอคิดถึงและเป็นห่วงแต่ฉันก็มีเหตุผลที่ฉันไม่สามารถให้เธอเจอพ่อเธอได้ในตอนนี้ "  

" แล้วที่นายบอกจะพาฉันไปหาพ่อล่ะ นายก็พูดโกหกอย่างงั้นหรอ "  เธอหันมามองหน้าผมทั้งน้ำตา

" ฉัน.... "  ให้ตายเถอะ! ทำไมใจถึงได้หวิวขนาดนี้เนี่ย เป็นอะไรไปว่ะ พูดไม่ออกทำอะไรไม่ถูกเลยคับ

" นายหลอกฉันหรอ!  ฮึก ฮือๆๆ//-  "   เธอทั้งพูดทั้งสะอึกสะอื้น ผมก็ทำได้แค่มองหน้าเธอนิ่งๆก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดน้ำตา แต่อีกคนกลับปัดมือผมออกก่อนจะผลุดลงขึ้นแล้วเดินหนีผมไปทันที บ้าจริง ไปกันใหญ่แล้วทีนี้*-* 

" เฌอรีน เดี๋ยวก่อนสิ!! "  ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินตามอีกคนไป เธอขึ้นรถไปแถมยังหันหน้าหนีไม่มองหน้าผมสักนิด แล้วก็นั่งติดประตูอีกด้วย ผมก็ได้แต่มองก่อนจะปิดประตู

" กลับ  ออกรถ "  ผมหันไปสั่งลูกน้อง

" ครับนาย "   อีกคนพยักหน้าก่อนจะออกรถทันที เธอยังคงหันหน้าออกไปนอกกระจกแล้วก็นั่งติดประตูไม่ขยับไปไหนอีกด้วย ผมก็ได้แต่หันมองๆอยู่เรื่อยๆ บ้าจริง!! แล้วทำไมผมต้องไปแคร์ยัยนี่ด้วย แฟนก็ไม่ใช่ ญาติก็ไม่ใช่ ร้องไห้ จะโกรธจะเกลียดผมก็เรื่องของเธอสิ ผมได้แต่ถอนหายใจออกด้วยความเซ็งแต่ก็อดเหลือบมองอีกคนไม่ได้อยู่ดี แต่ดูว่าเธอจะนิ่งไปแล้วนะ

20  นาทีต่อมา

ยัยเฌอรีนยังคงนั่งท่าเดิมแต่ตอนนี้ดูเธอเงียบไปแล้วรึว่าจะหลับ ผมหันไปมองอีกคนก่อนจะขยับไปดู หลับแล้วจริงๆด้วย เห้อ...จริงๆเลย ผมเอื้อมมือไปจับตัวอีกคนให้ขยับออกจากประตูรถจนสำเร็จ คอเธอก็เอนมาทางผมทันทีแถมยังซบไหล่ผมพอดิบพอดีอีกด้วย ผมหยิบผ้าขึ้นมาคลุมขาให้เธอก่อนจะมองหน้าเธออีกครั้ง ร่างเล็กหลับสนิท ก่อนหัวของเธอจะค่อยๆสัปงกลง

" งืม..."   แล้วเธอก็ดันหัวขึ้นมาก่อนจะซบไหล่ผมอีกครั้ง แต่ได้ไม่นานก็สัปงกอีกครั้ง ทำให้ผมต้องเอื้อมมือไปโอบตัวเธอเอาไว้ก่อนจะขยับตัวให้เธอพิงดีๆ

" เธอนี่มันเด็กน้อยจริงๆเลย^_^ "  แล้วอยู่ๆผมก็เผลอยิ้มออกมาซะงั้น

" นายว่าอะไรนะครับ "

" อ้อ! ป่าวๆ ขับต่อไปเถอะ "

" ครับ "  ลูกน้องผมกระตุกยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความงง

ผมค่อยๆยกมืออีกข้างขึ้นมาก่อนจะหยิบผมที่ปิดหน้าเธออยู่ไปเหน็บเอาไว้ที่หู เฌอรีนหลับสนิทราวกับคนไม่ได้นอนมาทั้งวันทั้งคืน ผมถึงได้บอกไงว่าเธอเหมือนกับเด็ก ดูสิหลับปุ๋ยเป็นเด็กน้อยเลย แก้มก็แดงระเรื่อ สีปากชมพูอ่อนๆนั่นอีก ผมพึ่งเห็นความน่ารักของเธอชัดๆก็วันนี้แหละ^-^








**ติดตามตอนต่อไป**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น