Demon's Love รักอันตรายคุณชายมาเฟีย

ตอนที่ 8 : เธอมันเด็กอนุบาล!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 เม.ย. 62

6.00  น.

งืมงำๆ รู้สึกตัวอีกทีก็เช้าแล้วฉันค่อยๆลืมตาก่อนจะมองไปรอบๆด้วยความตกใจ ทำไมฉันมาอยู่ตรงนี้ได้เนี่ย นี่ไม่ใช่ห้องที่ฉันนอนหนิ ฉันไล่สายตามองไปรอบๆก่อนเด้งตัวออกมาจากเตียงนอนอีกคนหลังจากที่ฉันนั่งอิงหัวเตียงเขาอยู่ทั้งคืนแถมยังจับมือเขาไว้ด้วย ให้ตายเถอะ! ฉันเหลือบไปมองคิมทันที่ยังคงหลับอยู่ ฉันลุกขึ้นก่อนจะขยับมือออกจากมืออีกคนอย่างเบามือเพื่อไม่ให้เขาตื่น

ฟึ่บบ!! 

โอ๊ะ! อุ๊ย-00- ละเมองหรอกหรอ? ขณะที่ฉันกำลังจะดึงมือออกจากมืออีกคน  เขากลับ
กำมือฉันไว้แน่นทำให้ฉันหนีไปไหนไม่ได้ ฉันมองไปที่มืออีกคนที่จับมือฉันไว้แน่นก่อนจะไล่สายตาขึ้นไปมองหน้าอีกคนที่ตอนนี้ยังคงหลับอยู่

" แวนดี้...."   อุ๊-00- ละเมออยู่หรอเนี่ย อยู่ดีๆอีตาคิมทันก็ค้ำครวญถึงแฟนตัวเอง นี่คงคิดว่าฉันเป็นแวนดี้สินะ

" อยู่ตรงนี้ก่อนนะ..งืม~ "   

พูดจบเขาก็ดึงมือฉันไปวางไว้ที่หน้าอกเขา บ้าจริง ฉันไม่ใช่แฟนนายนะเว้ย ฉันไม่ใช่แวนดี้โว้ยยยย>!!<  ฉันพยายามดึงมือออกแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ คิมทันจับมือฉันเอาไว้แน่และไม่สารถรถกระดุกกระดิกดิ้นไปไหนได้เลย ฉันได้แต่นั่งมองหน้าเขานิ่งๆ เกิดมายังไม่เคยได้ใกล้ชิดผู้ชายมากขนาดนี้เลย ถ้าไม่ติดว่าเขาตามล่าพี่ชายฉัน จับตัวพ่อฉันมา จับฉันมาขังเอาไว้ ปานนี้ฉันก็คงหลงรักเขาไปแล้ว ถ้าเป็นผู้หญิงอื่นก็คงจะหลงรักเขาไปแล้วเพราะเขาเป็นคนที่หล่อเหลาไม่มีที่ติจริงๆ เวลาที่เขายิ้มมันดูมีเสน่ห์ สายตาเขาที่มองฉันแต่ละครั้งบางครั้งฉันยังแอบใจเต้นแรงเลยด้วยซ้ำ แต่ก็อย่างว่า เขาไม่ใช่คนดี เขาไม่ได้นิสัยดีเหมือนหน้าตาเพราะแบบนี้ไงฉันถึงตกหลุมรักเขาไม่ได้ สิ่งที่ฉันต้องทำในตอนนี้ก็คือฉันต้องหากุญแจมาเปิดลิ้นชักชั้นที่สามให้ได้จะได้รู้ว่าข้างในมันมีอะไรทำไมเขาถึงต้องล็อกเอาไว้ อีกอย่างฉันจะต้องทำดีกับเขาเพื่อให้เขาตายใจและไว้ใจฉันเพื่อที่ฉันจะได้หาวิธีเข้าห้องทำงานเขาได้ง่ายขึ้น  

ก๊อกๆ ก๊อกก~

" นายครับ "  ให้ตายสิ!! นี่มันเสียงลูกน้องคิมทันนี่ ทำไงดีถ้าเห็นอยู่ในห้องนี้ต้องซวยแน่ๆ ฉันหันกลับมามองหน้าอีกคนที่ยังคงหลับอยู่

" นาย...คิมทันๆ นี่นายตื่นก่อนได้มั้ย "  ฉันยื่นมืออีกข้างไปเขย่าแขนเขา

" นายครับ มีคนสำคัญมาหาครับ "  เสียงอีกคนที่อยู่ข้างนอกย้ำอีกครั้ง ฉันหันกลับมามองคิมทันก่อนจะเขย่าร่างเขาแรงๆเพื่อให้เขาตื่นสักที

" ตื่นก่อน ตื่นเส่!!! "

" อื้ม~  อะไรของเธอเนี่ยห้ะ!< "  คิมทันมองมาที่ฉันอย่างอารมเสีย

" ลูกน้องนายอยู่หน้าห้องน่ะ "

" มาซ่อนใต้ผ้าห่มก่อน "  เขาดึงแขนฉันให้ขึ้นไปที่เตียงอีกฝั่งของเขา ฉันนอนลงทันทีก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเอาไว้ จากนั้นคิมทันก็ลุกขึ้นก่อนเดินไปเปิดประตู

" แกมีอะไรมาหาฉันตั้งแต่เช้า "

" -$$$$$%^&()()(^%$ "  ไม่ได้ยินอ่ะ แย่จัง ฉันพยายามหยุดหายใจเพื่อฟังเสียงสองคนนั้นคุยกัน แต่มันก็ไม่ชัดอ่ะ

" อื้ม ฉันอาบน้ำเสร็จจะตามไป บอกเขารอก่อน "   อุ๊ย! ใครอ่ะ เขาที่ว่านี่ใครกัน  
งานเผือกก็มาจ้าาา><

ปัง!  ( เสียงคิมทันปิดประตู )

" ใครมาหานายหรอ "   ฉันเหวี่ยงผ้าห่มออกก่อนจะมองไปที่อีกคนที่กำลังเดินมา

" ไม่มีอะไร เธออยู่ในห้องฉันก่อน แล้วอย่าคิดหนีไปไหนอีกล่ะ "

" อ่ะ!! นี่ แล้วทำไมฉันต้องอยู่ในห้องนายด้วยล่ะ ให้ฉันกลับห้องฉันไม่ได้หรอ "

" ห้องก็อยู่ติดกันจะทำให้มันยุ่งยากทำไม อยู่ที่นี้แหละ "  มันต้องมีเรื่องสำคัญมากแน่ๆเขาถึงพยายามกักฉันไว้ไม่ให้ลงไป

" โอ๊ย~ แต่ว่าฉันยังไม่กินอะไรตั้งแต่เมื่อคืนเลยนะ หิวจะตายอยู่แล้ว หิวมากเลยยย "

" ฉันซื้อพวกอาหารเวฟมาไว้ อยู่ในตู้เย็นเธอไปเวฟเอาก่อนก็แล้วกัน "    ไม่ได้ผลคิมทันก็ยังไม่ยอมให้ฉันออกไปอยู่ดี จากนั้นเขาก็ถลกเสื้อขึ้นก่อนจะถอดเสื้อออก กรี๊ดด>< นี่ไม่แกล้งใจฉันบ้างเลยรึไงกัน คิดว่าห้องตัวเองอยากทำอะไรก็ทำอย่างงั้นหรอ 

" เฮ้!! อีตาบ้า ไม่อายฉันบ้างเลยรึไง รีบใส่เข้าไปเดี๋ยวนี้นะ " ฉันหันหน้าไปทางอื่น

" อะไรกัน เมื่อกี้ฉันยังเห็นเธอมองอยู่เลยนะ^_< "   เขาพูดก่อนจะกระตุกยิ้มให้ฉันแล้วหยิบเสื้อมาใส่

" อร้ายย!!  จะไปไหนก็รีบไปเล้ยยย คนบ้า>//< "  ฉันไม่ได้มองสักหน่อย ก็แค่...เหลือบดูแปบเดียวเอง ชิ~

" ฉันไปล่ะ อ้อ! ไม่ต้องคิดหาทางออกล่ะ เพราะเธอไม่สารถไปไหนได้หรอก แต่ถ้าใจเด็ดกระโดดลงไปตรงระเบียงอันนี้ก็แล้วแต่นะ "  เขากระตุกยิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินไปเปิดประตูแล้วออกไป 

กึก กึก!! 

หื้ม? เสียงอะไรอ่ะ ฉันรีบวิ่งไปเปิดประตู กึกๆ แน่นอนว่าเป็นเสียงล็อกประตูจาก
ข้างนอก  คิมทันนะคิมทัน ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ! 

40  นาทีต่อมา

ฉันยังคงนั่งซดรามยอนอยู่ในห้องอีตาคิมทันเหมือนเดิม ฮ้าา~~ เวลาหิวมามากๆเนี่ย ได้ซดน้ำซุปร้อนๆกับหมูนุ่มๆแบบนี้ก็รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยแฮ่ะ แต่จะว่าไปฉันกินหมดเยอะแล้วนะเนี่ย อีตาคิมทันยังไม่มาอีกหรอ ต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมากแน่ๆถึงได้คุยนานขนาดนี้แถมยังไม่ให้ฉันไปเพ่นพ่านที่นั้นด้วย หรือว่าจะเป็น! เรื่องพี่ทาวิน-00- นี่เขาจับตัวพี่ทาวินได้แล้วอย่างงั้นหรอ?  แต่อยู่ๆประตูก็ถูกเปิดออก ทำให้ฉันต้องสะดุ้งแล้วต้องหันไปมองอีกคนที่กำลังเดินเข้ามา

แอดด~

" นายคุยเรื่องสำคัญอะไรหรอ เรื่องพี่ทาวินใช่มั้ย นายเจอตัวพี่ชายฉันแล้วอย่างนั้นหรอ"

" ถามทำไม "  คิมทันเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะนั่งลงข้างๆก่อนจะแย่งตะเกียบจากมือฉันแล้วจัดการซดรามยอน

" เฮ้!! ทำไมไม่เอาอันอื่นล่ะ นายมาแย่งฉันทำไมฉันยังกินไม่อิ่มเลยนะ เอาคืนมาเลย "  ฉันเอื้อมมือไปแย่งตะเกียบจากมืออีกคน

" รามยอนนี่เป็นของฉันต่างหากล่ะเพราะฉะนั้นฉันมีสิทธิ์ที่จะกินมัน "  เขายักคิ้วใส่ฉันก่อนจะคีบหมูของฉันเข้าไปในปาก เรียบร้อย...หมูของฉันปลิวไปแล้วจ้าาา//<

" ช่างเถอะ แต่นายยังไม่ตอบฉันเลยนะว่าเป็นเรื่องพี่ทาวินรึป่าว นายเจอตัวพี่ทาวินแล้วใช่มั้ย ตอบมาสิ ใช่มั้ย!!?? "  ฉันจับจ้องไปที่อีกคนอย่างตั้งใจรอคำตอบ

" ป่าว ยังไม่เจอ "  เขาตอบเสียงเรียบ

" โกหกอ่ะ พูดความจริงมาเลยนะ "

" เธอรู้ได้ไงว่าฉันโกหกเป็นหมอดูรึไง "  พูดจบเขาก็ซดน้ำซุปต่อ

" ฉันน่ะมองสายตานายฉันก็รู้แล้ว นี่ไม่ต้องมาโกหกแล้วก็เปลี่ยนเรื่องเลยนะ บอกมาเลยว่านายเจอตัวพี่ทาวินได้ยังไง แล้วเจอที่ไหน ว่าไงล่ะ "

" เฮ้! ช่วยเงียบสักสามนาทีหน่อยได้มั้ย เสียงเธอทำให้ฉันหงุดหงิดอยู่นะรู้มั้ย "

" นายก็พูดความจริงมาสิฉันจะได้เลิกถาม "

" ก็ฉันพูดไปแล้วไงว่าไม่ใช่เรื่องพี่ชายเธอ "

" ไม่จริง ฉันมองตานายก็รู้แล้วว่านายโกหก "

" อ่ะ ไหน ลองมองใหม่สิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอใช้เซนส์ส่วนไหนสัมผัส ถ้าฉันหลบตาเธอนั่นแสดงว่าฉันโกหกเธอ "  ว่าแล้วเขาก็ยื่นมือมาจับไหล่ฉันทั้งสองข้างให้หันไปประชันหน้ากับเขาก่อนจะ...จ้องหน้าฉัน

" นี่...นายจะทำอะไรน่ะ "

" ก็สบตากับเธอไง เธอจะได้รู้ว่าฉันโกหกรึป่าว*-* " 

 สายตาของคิมทันเล็งมองจับจ้องมาที่ใบหน้าฉัน แถมยังสบตากับฉันอย่างไม่ละสายตาไปไหนอีกด้วย  ก็มีแต่ฉันเนี่ยแหละที่ตอนนี้เริ่มไม่มีสมาธิเข้าทุกทีๆแล้ว จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวยังไงไม่รู้ ฉันและคิมทันสบตากันอยู่เนิ่นนาน คิมทันเขาก็ยังคงจ้องตากับฉันอย่างไม่ละไปไหน ไม่วอกแวกด้วย   ตุ้บ ตึกตัก ตึกตัก~~   โอ๊ะ-0-  ใจฉัน ทำไมถึง
ได้เต้นแรงขนาดนี้กันนะ  รู้สึกร้อนแผ่วตรงแก้มยังไงไม่รู้ ทำไมรู้สึกเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวแบบนี้เนี่ย เฌอรีนนี่แกเป็นอะไรไปอ่ะ ตั้งสติหน่อยเส่ ตั้งสติเร็วเข้าาาาาาาา^_^

" เธอเคยมองใครแบบนี้รึป่าว "   หลังจากที่เงียบไปนานแสนนานคิมทันก็พูดแทรกขึ้น

" ทะ..ทำไม "

" ถามก็ตอบสิ "

" ไม่เคยหรอก "

" ทีนี้เชื่อฉันรึยังว่าฉันไม่ได้คุยเรื่องพี่ชายเธอ " นั่นน่ะสิ เขาให้เราสบตากับเขาเพราะจะจับพิรุทเขาไม่ใช่หรอ ไอ้เราก็มัวแต่คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ บ้าบอที่สุด>//<

" ก็...เอ่อ...ฉันว่าฉันกลับห้องดีกว่า รู้สึกร้อนๆน่ะวันนี้อากาสร้อนแต่เช้าเลยเนอะ " 
ฉันเงยหน้ามองไปรอบๆก่อนจะยกมือขึ้นมาพัดทำท่าทางร้อน จริงๆไม่ได้ร้อนอะไรหรอก แค่อยากเปลี่ยนเรื่องน่ะ

" แอร์ที่ห้องฉันทำให้เธอร้อนขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย "  ฉันมองไปที่แอร์ที่ติดโด่วอยู่บนหัวฉัน

" เอ่อ...ฮ่าๆๆ ฉันหนาวต่างหากล่ะพูดผิดน่ะ งั้นฉันกลับห้องได้แล้วใช่มั้ย "

" อื้ม ไปสิ "  

" อื้มๆ^^ "  ฉันลุกขึ้นทันทีก่อนจะเดินไปที่ประตู เฮ้ย!! ลืมเรื่องพ่อไปเลย ไหนเขาบอกจะพาฉันไปเจอพ่อไง 

" อ้อ! ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย เรื่องที่นายจะพาฉันไปเจอพ่อน่ะ นายจะพาฉันไปตอนไหน "

" ตอนเย็นๆก็แล้วกัน ตอนเช้าฉันต้องไปทำธุระ "

" ไปหาแฟนว่างั้น...? "

" เรื่องของฉัน " 

  เหอะ! ไม่ด่าฉันเผือกเลยล่ะ ชิ//<  ฉันเชิดใช่เขาก่อนจะดึงประตูก่อนจะออกไป แล้วเดินไปเข้าห้องฉัน เหอะ!! วันๆไม่ทำอะไรวิ่งไปหาแฟนอย่างเดียว ไร้สาระชะมัดเลยแฮ่ะคนอะไรก็ไม่รู้ แฟนชื่อแวนดี้อย่างงั้นหรอ เชอะ!! อิจฉาตายแหละ!
ฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเดินลงไปข้างล่าง อื้ม...น่าเบื่อจังไม่มีอะไรทำเลยแฮ่ะ มาอยู่ที่บ้านหลังนี้ก็เป็นอาทิตย์แล้วอ่ะ อยากออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างจัง ดูสิ นี่บ้านหรือเรือนจำเนี่ย มีบอดี้การ์ดยืนเป็นจุดๆ ราวกับจะคอยสอดส่องจับยาบ้าอย่างงั้นแหละ พี่แม่บ้านไปไหนหมดนะ ไม่มีเพื่อนคุยเลย เหงาอ่ะ... ฉันเดินออกไปข้างนอกก่อนจะสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าให้เต็มปอด หว่าา~ แบบนี้ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

" ทำบ้าอะไรของเธอ คิดจะมาเล่นโยคะที่บ้านฉันรึไง "   อุ๊ย!! ตกใจหมดเลย ฉันหันไปมองอีกคนที่...ให้ตาย นี่ชุดไปหาแฟนหรอทำไมดูชิวจังล่ะ เสื้อแขนยาวลายทาง
กับกางเกงยีนส์ขาดตรงหัวเข่า ชิวดีแฮ่ะ//- ดูไปดูมาอย่างกับเน็ตไอดอลเกาหลีเลยอ่ะ 

" นั่นนายจะไปไหนหรอ "

" ออกไปข้างนอกไง คิดว่าฉันจะไปว่ายน้ำหลังบ้านรึไง  "  

"  ข้างนอกหรอ หาแฟน? "

" ไม่ต้องรู้สักเรื่องได้มั้ย ไม่ได้ไปหาแฟนไปทำธุระ "

" ที่ไหนหรอ นานรึป่าว สำคัญมั้ย "

" นังนี่ ถามอะไรนักหนาอยากโดนตบอีกรึไง ห้ะ!! "  ผู้ชายร่างใหญ่ใส่สูทดำ ยกมือขึ้นมาทำท่าจะตบฉัน แต่เขาก็ต้องลดมือลงเพราะเจอสายตาพิฆาตของคิมทัน

" ฉันอยากไปข้างนอกบ้างอ่ะ ขอไปด้วยได้มั้ย.."  ฉันมองเขาก่อนจะทำตาปริบๆ

" ไม่ได้ ฉันไปธุระไม่ได้ไปเล่น "

" ให้ฉันรออยู่บนรถก็ได้ นะ ให้ฉันไปด้วยนะ นี่ฉันอุตส่าใส่ชุดเดรสสีพาสเทลของแวนดี้แฟนนายเลยนะ สัญญาจะไม่ลงจากรถ "  ว่าแล้วฉันก็ยกนิ้วก้อยขึ้นมาชูให้เขาดู

" โอ๊ย!! ฟังไม่รู้เรื่องรึไงว่านายจะไปทำธุระไม่มีเวลามาเล่นอะไรบ้าๆบอๆกับเธอ
หรอกนะ ผมว่าเราไปกันดีกว่าครับนาย "   บอดี้การ์ดแทรกก่อนจะหันไปหาคิมทัน

" จะไปก็ขึ้นรถ "   พูดจบคิมทันก็เดินไปขึ้นรถที่มีลูกน้องเปิดประตูรุรออยู่

" แต่ว่านายครับ.."

" แบร่:)  ไปก่อนน้าาา^^  "  ฉันแลบลิ้นให้บอดี้การ์ดก่อนจะวิ่งขึ้นรถทันที 

ปึง! 

พอประตูปิด บอดี้การ์ดอีกคนก็ออกรถทันที บนรถมีแค่ฉันและคิมทันแล้วก็คนขับรถให้คิมทัน แน่นอนว่าฉันและคิมทันนั่งด้วยกันที่เบาะข้างหลัง แต่ฉันไม่ขยับไปใกล้เขาหรอกนะ ฉันนั่งติดประตูเลยจ้าาา ไม่ต้องใกล้กันและดีสุด อีกอย่างเวลาที่ฉันนั่งรถยนต์หรือรถบัสฉันชอบนั่งติดกระจกที่สุดแล้วจะได้เห็นอะไรข้างนอกชัดหน่อย

" นี่ กลัวฉันขนาดนั้นเลยรึไง ถึงได้ไปนั่งติดประตูขนาดนั้นน่ะ "

" เรื่องของฉันสิ "  ฉันละสายตาก่อนจะมองไปข้างนอก

" ยอกย้อน นี่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเธอไม่รู้จักโตจังห้ะ! เธออายุเท่าไหร่ "

" นั่นมันก็เรื่องของฉันอีก "  ฉันหันไปยิ้มให้เขาก่อนจะสะบัดหน้าหนี

" ให้ฉันทายเธอน่าจะประมาณ 18-19 ใช่มั้ยล่ะดูจากนิสัยแล้วทำตัวอย่างกับเด็กประถม แสบอย่างกับเด็กอนุบาล "  คิมทันกอดอกก่อนจะพึมพำ*-*

" ฉันอายุ 24 ย้ะ! ไม่ใช่ 18-19 ปี นายน่ะมั่วแล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้ทำตัวเด็กด้วย!  "

" ยังไงเธอก็เป็นน้องฉันอยู่ดี และก็ยังเด็กน้อยในสายตาฉัน "

" ก็แค่ปีสองปีเองเขาไม่นับกันหรอก "

" เธอรู้ได้ไงว่าฉันห่างกับเธอสองปี "   คำถามกระอักเลือดอีกแล้ว..

" ช่างมันเหอะน่าาา อย่าไปสนใจเลยว่าแต่นายจะไปไหนหรอ "  ว่าแล้วฉันก็มองข้างนอกกระจก

" ไปหาพ่อฉัน "  อ่อ..สุสานนี่เอง อื้ม...มีจิตใจดีเหมือนกันนะเนี่ย อยากรู้จังว่าสุสานเป็นยังไง

" แล้วพอเสร็จนายก็จะพาฉันไปหาพ่อใช่ม้าาา "

" อื้ม "  เขาตอบก่อนจะมองออกไปข้างนอก ฟอร์มชะมัดเลย

" ขี้เก๊กจริงๆเลยคนอะไร "   ฉันมองหน้าเขาก่อนจะละสายตามองไปทางอื่น

" เธอพูดว่าไงนะ "

" ป๊าวววนี่ อุ๊ยๆม้าลายนู้นนนน O_O "  ฉันชี้ออกไปที่ภูเขา จริงๆแล้วไม่ใช่ม้าลายหรอ แค่แกล้งให้เขาหันไป แล้วก็หันตามฉันจริงๆ ฮ่าๆๆ หัวอ่อนจริ๊งจริง*-*

"  นี่แน่ะ!!  ฮ้าาา~~ "  ฉันเอื้อมมือไปจิ้มขาเขาตรงที่กางเกงขาด ทำเอาอีกคนสะดุ้งตกใจทันที

" นี่เธอ!!! "

" แหมมม แค่หยอกเล่นน่าาา อย่าทำหน้าซีเรียสขนาดนั้นสิจ๊ะพ่อหนุ่ม "  พูดจบฉันก็ขยิบตาให้เขาก่อนจะฉีกยิ้มขำ

" เธอนี่มัน! "

" ไม่รู้จักโต? "

" รู้ตัวก็ดีล่ะ "   ฉันแกล้งหันหันหนีรอจังหวะให้เขาหันหนีเหมือนกันจากนั้นฉันก็หันกลับไปแล้ว ยื่นมือไปจิ้มตรงขาเขาอีกครั้ง คิมทันสะดุ้งก่อนจะหันมามองฉันอย่างโมโห ฮ่าๆๆ ดูสิตลกชะมัดเลยอ่ะ

" เธอจะไม่หยุดใช่มั้ยห้ะ! "  พูดจบคิมทันเขาก็จับแขนฉันก่อนจะดึงให้เข้าไปหาเขา แน่นอนว่าร่างฉันก็ขยับตามแรงเขาไปด้วย จนร่างฉันเซถลาเข้าไปชิดกับเขาแล้วเรียบร้อย><

" ปล่อยฉันเลยนะ "

" ถ้าเธอไม่อยู่นิ่งๆฉันจะผลักเธอลงรถเดี๋ยวนี้เลย เอามั้ยห้ะ!! "

" กล้าหรอ ? "  ฉันทำหน้าท้าทายเขา ฉันรู้ว่าเขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอกก็แค่ขู่ให้ฉันกลัวไปอย่างนั้นแหละ

" อยากลองดีใช่มั้ย "  เขาจ้องหน้าฉันก่อนจะผลักฉันจริงๆด้วย ให้ตายเถอะ!!< ตกใจมากมั้ยถามใจดูนี่ใจหายใจคว่ำเลยอ่ะแล้วไม่ได้ผลักเบาๆซะด้วย

" อยู่นิ่งๆแล้วเนี่ย กลัวแล้ว-_- "

" ดีมาก "  คิมทันผละมือออกจากตัวฉันก่อนจะหยิบแว่นตาขึ้นมาใส่ ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะ ถึงตาฉันบ้างเดี๋ยวนายจะรู้สึก








**ติดตามตอนต่อไป**
// ฝากติดตามด้วยน้าาค่ะอย่าพลาดเชียวน้าา //

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น