Demon's Love รักอันตรายคุณชายมาเฟีย

ตอนที่ 10 : ทำไมเธอต้องหลบหน้าฉัน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 เม.ย. 62

           รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงที่คุ้นเคยซะแล้ว ฉันมองไปรอบๆก่อนจะเห็นจานข้าวกับแก้วน้ำตั้งอยู่บนโต๊ะ ฉันค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะหันไปมองนาฬิกา นี่ฉันหลับยาวขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย แปบเดียวสองทุ่มแล้ว ฉันเดินไปนั่งที่โซฟาก่อนจะไล่สายตาไปมองที่โน๊ตเล็กๆที่ติดอยู่ข้างๆจานข้าว 

'  ตื่นมาอย่าลืมกินข้าวด้วยล่ะ '

เชอะ! ถ้าไม่ติดว่าหิวฉันไม่กินหรอกนะ เหอะ! ฉันยื่นมือไปหยิบช้อนส้อมมาก่อนจะตักกิน หิวจะแย่อยู่แล้วเนี่ย ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่ตอนกลางวันล่ะ ฉันก้มหน้ากินอย่างเดียวจนหมด จากนั้นก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินไปเปิดประตู กินหมดแล้วยังจะให้แม่บ้านขึ้นมาเก็บให้มันก็รู้สึกละอายๆอยู่เหมือนกัน ฉันเดินลงบันไดไปก่อนจะไปจ๊ะเอ๋
กับ...คิมทัน พอดิบพอดี เขานั่งมองฉันอยู่ที่โซฟา ฉันละสายตาจากอีกคนก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องครัว

" อ้าว กินอิ่มแล้วหรอมานี่เดี๋ยวป้าล้างให้ "   ป้าแม่บ้านหันมามองฉันก่อนจะเข้ามาแย่งจานจากมือฉันไป

" ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวรีนล้างเอง ป้าอุตส่าห์ทำให้กิน เดี๋ยวรีนล้างเองค่ะ^^ "  ฉันยิ้มก่อนจะแย่งจานกลับมา

" ป้าไม่ได้เป็นคนทำหรอกค่ะ " ป้าฉีกยิ้มก่อนจะทำหน้าเหมือนมีอะไร

" หื้ม?  ถ้าป้าไม่ได้ทำ แล้วใครล่ะ "  ฉันมองหน้าอีกคนก่อนจะเดินไปล้างจานไปด้วย

" ก็คนที่นั่งดูทีวีอยู่ตรงนั้นไงค่ะ>< "   ป้าพูดก่อนจะยิ้มขำ นี่ป้าหมายถึง..อีตานั้นงั้นหรอ ไม่จริงอ่ะ เขาเนี่ยนะจะทำอาหารให้ฉันกิน คนขี้โกหกอย่างเขาฉันไม่เชื่อหรอก-..-

" ตลกแล้วค่ะเขาจะมาทำให้รีนทำไมล่ะ "  ฉันพูดก่อนจะเอาจานไปไว้แล้วเดินมาเช็ดมือ

" เรื่องนั้นช่างเถอะ แต่หนูช่วยเอากาแฟไปให้คุณคิมทันหน่อยได้มั้ย คือป้าต้องทำความสะอาดต่อน่ะ "  ว่าแล้วป้าก็ทำท่าทางยุ่งจับผ้าไปเก็บหยิบมีดไปเก็บ

" เอ่อ...ให้รีนหรอ.."

" ค่ะ เร็วๆเลยเดี๋ยวนายจะรอนาน "  ป้าส่งแก้วกาแฟให้ฉันก่อนจะผลักฉันให้เดินไป

" แต่ว่าป้าค่ะ*-* "

" เถอะน่าา ระวังด้วยน้าา ร้อนๆอยู่ "  ละแล้วฉันก็ต้องเป็นคนเอากาแฟไปให้อีตาคิมทัน ให้ตายเถอะ! แล้วดูสายตาเขามองมาที่ฉันสิ เจ้าเล่ห์สุดๆ ฉันเดินเข้าไปหาอีกคนก่อนจะยื่นแก้วกาแฟให้ แน่นอนว่าฉันไม่มีทางมองหน้าเขาเด็ดขาด

" ทำไม หน้าฉันมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยรึไง "

" ก็ป่าวนี่//-  "

" ขอบใจ "  เขารับกาแฟจากมือฉันไปจากนั้นฉันก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที ออกไปสูดบรรยากาศข้างนอกดีกว่า ว่าแล้วฉันก็เดินออกไปข้างนอกก่อนจะหันไปจ๊ะเอ๋กับบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่แถวนั้นพอดี

" จะไปไหน "

" ป่าว ก็แค่เห็นว่าอากาศข้างนอกดีก็เลยอยากมาเดินเล่น ทำไม คิดว่าฉันจะหนีรึยังไง "

" ถึงหนีก็หนีไม่พ้นหรอก "

" ชิ! ไม่คุยกับพวกนายเล่าา น่ารำคานที่สุด "   พูบจบฉันก็เดินลงบันไดหน้าบ้านทันทีก่อนจะเดินไปที่สระน้ำ ฉันหันซ้ายขวา ทางสะดวกไม่มีใครอยู่แถวนี้พอดีว่าแล้วฉันก็กางแขนออกทันทีแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หว่าาา~~ 

" อื้ม...บรรยากาศดีจังสดชื่นที่สุดเลย " 

 ฉันพูดก่อนจะสูดลมหายใจเข้าก่อนจะหลับตา เมื่อได้ออกซิเจนที่บริสุทธิ์เต็มที่แล้วฉันก็ค่อยๆลืมตา อุ๊อุ๊ย!! เขามาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย พอฉันลืมตาก็เห็นคิมทันยืนอยู่ตรงหน้าซะแล้ว เขามองหน้าฉันก่อนจะกระตุกยิ้ม เชอะ!! คิดว่าฉันจะหายโกรธรึไง ฝันไปเถอะ คนขี้หลอกขี้โกหกแบบนี้ไม่สมควรที่ฉันจะคุยด้วยเลยสักนิด ฉันหันหน้าหนีก่อนจะลดแขนลงก่อนจะหันหลังกลับทันที แต่อยู่ๆแขนฉันก็ถูกให้ดึงหันกลับไปหาเขาอีกครั้ง

" จะไปไหน ทำไมต้องหลบหน้าฉันด้วย "

" ฉันไม่ได้หลบหน้านายสักหน่อย "

" แล้วทำไมต้องเดินหนีฉันล่ะ "

" คนขี้โกหกอย่างนาย แค่มองหน้าฉันก็ว่ามันเสียเวลามากล่ะ "  ว่าแล้วฉันก็สะบัดแขนออกจากเขาก่อนจะเดินหนีเขาไปอีกครั้ง แต่เขาก็ยังไม่วายปล่อยฉันไปง่ายๆ เขายื่นมือมาคว้าแขนฉันให้หมุนไปหาเขา ฉันเลยตัดสินใจผลักคิมทันทันที

ตู้มมมมม!!!

ให้ตายเถอะ!! ลืมไปเลยว่าเราทั้งสองยืนอยู่ริมสระน้ำ ฉัน..ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เขาตกน้ำนะ งื้อ!  คิมทันเปียกไปทั้งตัว แต่ก็ช่างเถอะคนแบบนั้นเจอแค่นี้ยังน้อยไป ฉันละสายตาจากอีกคนก่อนจะหันหลังแล้วเดินหนี

" ช่วยด้วย!!  ฉันว่ายน้ำ...ฮึ่บบ~~ "  อยู่ๆเสียงอีกคนก็ดังขึ้นจากข้างหลังฉัน เหอะ! คิดว่าฉันจะโง่เชื่อหรอว่าเขาว่ายน้ำไม่เป็น คนอย่างเขาเนี่ยนะยังไงก็ว่ายเป็นแน่นอน แต่...เอ๊ะ! ทำไมเสียงดูเงียบไปแล้วล่ะ

" นี่นายไม่ต้องมา..."   โอ๊ะ!! คิมทัน คิมทัน-00-  หายไปไหนเขาหายไปไหนแล้ว อย่าบอกนะว่าเขาว่ายน้ำไม่เป็นจริง ให้ตายเถอะ! เรื่องจริงหรอเนี่ย ไม่นะ ฉันก็ว่ายน้ำไม่เป็น ฉันรีบวิ่งไปที่ริมสระก่อนจะมองหาอีกคน

" คิมทัน! นายอยู่ไหน อย่ามาล้อเล่นกับฉันนะ!!< คิมทัน โผล่มาเดี๋ยวนี้นะฉันว่ายน้ำไม่เป็น คิมทัน//- นายอยู่ไหน "  ใจคอเริ่มไม่ดีแล้วอ่ะ แล้วถ้าเขาตายขึ้นมาล่ะจะว่ายังไง ฉันก็ซวยเลยนะสิ มีหวังได้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งแน่ๆอ่ะ 

" คิมทัน! "  เงียบ....

" คิมทันน!!!! "   เงียบเหมือนเดิม ทุกอย่างเงียบสนิท...

ตู้มมม!!!!! 

ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ฉันถอดรองเท้าก่อนจะตัดสินใจกระโดดลงไป ถึงจะว่ายไม่เป็นก็เถอะ แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากทำให้ฉันมืดแปดด้านทำอะไรต่อไม่เป็นคิดไม่ออก คิดแค่ว่าต้องกระโดดลงไปก็แค่นั้น

ฟึ่บบ!!!!

โอ๊ะ-0-  อะไรกันเนี่ยอยู่ดีๆร่างอีกคนกลับโผล่ขึ้นมากะทันหันทำให้ฉันอึ้งไปเลย 
เขากระตุกยิ้มให้ฉันก่อนจะเข้ามากอดฉันเอาไว้ อะไรกันเนี่ย นี่คิมทันไม่ได้จมน้ำหรอกหรอ เขาหลอกฉันอีกแล้วหรอ ไอ้คนบ้า ร้ายที่สุดอ่ะ :((

" นี่นายหลอกฉันอีกแล้ว คนบ้า! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ  "  ฉันพยายามดิ้นออกจากอีกคนสุดแรง

" อย่าดิ้นสิเดี๋ยวก็จมน้ำหรอกไหนบอกว่ายน้ำไม่เป็นไง "

" ก็ไม่เป็นเป็นนี่ไง "  ฉันมองหน้าเขาอย่างหงุดหงิดแต่เขากลับหัวเราะชอบใจ

" ว่ายไม่เป็นแต่ก็กระโดดมาช่วยฉันเนี่ยนะ อะไรยังไงกัน "

" ฉัน.... ก็ฉันไม่มีทางเลือกนี่ มันคิดไม่ออกด้วยจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ฉันไม่อยากเป็นข่าวหน้าหนึ่งว่าผลักลูกมาเฟียจมน้ำเสียชีวิตหรอกนะ "

" แล้วทำแบบนี้เธอไม่กลัวตายไปอีกคนรึไงถึงได้ทำอะไรโง่ๆแบบนี้น่ะห้ะ! "

" ฉันยอมตายมากกว่าถ้าจะได้อยู่กับคนอย่างนาย อยู่ไปก็เท่านั้น อยู่กับคนขี้โกหกแบบนายอยู่นานไปก็ไม่มีไรดีขึ้น "

" ก็ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้เธอก็หลบหน้าฉันเดินหนีฉัน ฉันก็เลยต้องทำแบบนี้ไงล่ะ "

" แล้วทำไมต้องมาแคร์ฉันด้วยล่ะ สะใจนายแล้วไม่ใช่รึไงแล้วจะเอาอะไรอีก "  ฉันพูดก่อนจะหันหน้าหนี

" เธอหลบหน้าฉันอีกแล้วนะ "

" นายก็ปล่อยฉันสิ "

" อย่ามาเกาะฉันก็แล้วกัน ล่ะอย่าหาว่าฉันใจร้ายล่ะ "  พูดจบคิมทันเขาก็ปล่อยมือออกจากฉันทันที ทันใดนั้นร่างฉันก็จมลงไปในน้ำทันที รู้สึกได้เปิดโลกในน้ำความรู้สึกตอนนี้คือหายใจไม่ออก น้ำเข้าไปในปากจะท่วมปอดแล้วมั้งเนี่ย ฉันพยายามชูมือขึ้น

" คิม....ฮึ่บบ!< 

          ฉันจะไม่ไหวแล้วเขาไปไหนแล้วเนี่ย ช่วยด้วยฉันขอโทษษษษษ~ 
แต่ไม่นานก็มีมืออีกคนมารั้งเอวฉันก่อนร่างฉันจะโผล่ขึ้นสู่เหนือน้ำ ฉันรีบปาดน้ำที่เต็มหน้าจนทำให้มองไม่เห็นออก พอวางแขนทั้งสองข้างลงกลับไปวางอยู่บนไหล่อีกคน ฉันก้มมองไปที่ใต้น้ำ นี่คิมทันเข้าอุ้มฉันอยู่อย่างนั้นหรอ แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังกอดคอเขาอยู่ หน้าฉันอยู่สูงกว่าเขาแค่นิดเดียว  แล้วตอนนี้หน้าเราทั้งสองก็ใกล้กันมากๆ
 มากจนไม่รู้จะบรรยายว่าอะไรแล้วอ่าาาาา>///<

" ตกใจหรอ ฮ่าๆๆ  "   คิมทันมองหน้าฉันก่อนจะยิ้มขำ ตั้งแต่อยู่ที่บ้านนี้มาพึ่งเห็นเขายิ้มแบบมีความสุขจริงๆก็วันนี้แหละ^U^

" อีตาบ้า!  ก็ฉันไม่คิดว่านายจะกล้าปล่อยฉันจริงๆนี่  "   ฉันหันไปมองหน้าเขาคิมทันก็จ้องหน้าฉันตอบ

" ก็เธอพูดเองไม่ใช่รึไงว่าให้ฉันปล่อย "

" ก็นาย.. อุ๊ปส์-00-   "  อะไรเนี่ยอยู่ดีๆคิมทันเขาก็เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะจุ้บปากฉันอย่างรวดเร้ว ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันตั้งตัวไม่ทัน ก็ทำได้แค่อึ้งและเบิกตากว้าง

" นะ...นาย จุ้บฉัน...."  ฉันถึงกับพูดไม่ออกไปไม่เป็นเลยทีเดียวได้แต่ยกมือขึ้นมาจับปากตัวเองอย่างงงๆ

" ใช่ไง ทำไมล่ะก็ปากเธอน่าจูบหนิ แถมยังเหมือนกลีบกุหลาบอีกด้วย "

" ปากฉัน...เหมือนกลีบกุหลาบหรอ? "  ฉันจับปากตัวเอง

" ว่างๆก็หัดส่องกระจกดูซะบ้างนะ^^ "  

" แล้วนายมาจูบฉันทำไม นายมีแฟนแล้วนะ! ลืมไปแล้วหรอ "   แค่ฉันพูดถึงแฟนเขาเท่านั่นแหละ คิมทันก็นิ่งไปเลย อย่าบอกนะว่าจูบฉันเมื่อกี้คืออารมชั่ววูบ นี่เขาเห็นฉันเป็นอะไรกัน

" ฉัน..."

" ว่าไงล่ะ จูบฉันเพราะอะไร เห็นฉันเป็นอะไร "

" ..... "   คำถามของฉันทำเอาคิมทันเหว๋อไปเลย เขาได้แต่มองหน้าฉันนิ่งๆ

" ฉันไม่ใช่ของเล่นของนาย ที่คิดอยากจะจูบตอนไหนก็ได้ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นรับรู้ไว้ด้วย "  ฉันผลักเขาออกก่อนจะเอื้อมมือไปจับที่ขอบสระก่อนจะตะเกียดตะกายขึ้นไป ก่อนจะรีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันที เฮ้ย!! นั้นมันยัยแวนดี้นี่นา มาทำอะไรค่ำมืดขนาดนี้เนี่ย ฉันเดินไปก่อนเธอจะหันมามองหน้าฉัน แล้วแค่นั้นไม่พอยังทำสายตา...

" ทันค่ะ^^ อุ๊ย! ทำไมเปียกแบบนี้ล่ะค่ะ "  แวนดี้ไล่สายตามองคิมทันก่อนจะเหลือบตามามองหน้าฉัน

" เอ๊ะ!! แล้วเธอไปทำอะไรมาถึงได้เปียกแบบนี้ นี่อย่าบอกนะว่า...! "  อีกคนหันหน้ามาแว้ดใส่ฉัน

"  ฉันขอตัวก่อนนะค่ะ "  ว่าแล้วฉันก็เดินออกไปทันที 

"  จะรีบไปไหน แกนังตัวดี   เพี๊ยะ!!!!  "  อยู่ดีๆแขนฉันก็ถูกอีกคนดึงเอาไว้ก่อนแวนดี้จะอาละวาดด้วยการเหวี่ยงฝ่ามือมาตบหน้าฉันเข้าเต็มๆ

" เฮ้! แวนดี้ใจเย็นก่อนสิ ทำไมไม่มีสติแบบนี้ล่ะห้ะ "   คิมทันแทรกขึ้นก่อนจะเข้ามาห้ามแวดดี้ขณะที่กำลังจะยกมือขึ้นมาเพื่อตบฉันอีกครั้ง

" ปล่อยนะทัน ไม่ต้องมาห้ามแวนดี้ ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่านายกับมันไปทำอะไรกันมา เลวทรามมาก หน้าตาก้ดีไม่มีปัญญาหาผัวรึยังไง ห้ะ!!!! "   แวนดี้ตะคอกใส่หน้าฉันก่อนจะชี้หน้าด่า-..-

" เพราะว่าเธอไม่ฟังเหตุผลไงถึงได้สติแตกแบบนี้ "

" แล้วแกกล้าดียังไงมายุ่งกับคิมทันผู้ชายของฉัน แกกล้าดียังไงมาทำให้ฉันเจ็บแบบนี้ห้ะ! "   แวนดี้หน้าแดงก่ำ ตอนนี้เธอสติแตกมาก ถ้าไม่ได้คิมทันจับตัวเอาไว้ปานนี้คงพุ่งเข้ามาจิกหัวฉันแล้วตบไปมาแล้วล่ะ แต่เสียใจเพราะฉันเป็นคนไม่ยอมใครด้วยน่ะสิ ใครทำฉันเจ็บคนนั้นต้องเจ็บยิ่งกว่า -..-

"  แล้วฉันต้องเจ็บตัวแค่ไหนถึงจะตบเธอได้  เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!!! "  พูดจบฉันก็เหวี่ยงฝ่ามือลงไปที่แก้มใสๆของแวนดี้ก่อนจะตบด้วยหลังมืออีกครั้ง เหอะ! คิดว่าฉันจะยอมให้เขาทำร้ายฉันตอยู่ฝ่ายเดียวอย่างงั้นหรอ ฉันไม่ยอมซะหรอกรู้จักฉันน้อยเกินไปแล้วล่ะ*-*

" นี่แกกล้าตบฉันหรอห้ะ !!! "  แวนดี้พยายามดิ้นสุดแรงเพื่อที่จะมาตบฉัน แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะคิมทันจับร่างอีกคนเอาไว้แน่น

" เธอขึ้นห้องไปได้แล้วไป ไปสิ!! "   คิมทันหันมาพูดกับฉัน

"  แล้วเจอกันนะสุดสวย^^ "  ฉันฉีกยิ้มให้แวนดี้ก่อนจะแลบลิ้นส่งท้ายให้อีกคน นั่นก็ยิ่งทำให้เธอปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที

" กรี๊ดดดดดดดด!!! แก อร้ายยยย!!!!!!!!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยยยย! " 

 ฉันเดินเข้าบ้านอย่างสะใจก่อนจะขึ้นไปบนห้องได้ยินแต่เสียงอีกคนตะโกนตามหลังฉันมา  ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จภายในสามสิบนาที 
ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงเตียงอันนุ่มนิ่มที่คุ้นเคย ฉันดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มก่อนจะหลับตาลง  แล้วทุกอย่างก็มืดไปในที่สุด........







**ติดตามตอนต่อไป**
// 1 คอมเม้นเท่ากับ 1 กำลังใจ //


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น