Demon's Love รักอันตรายคุณชายมาเฟีย

ตอนที่ 3 : บันทึกพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

22.30  น.

      ไม่รู้ว่ายัยน้องสาวไอ้ทาวินโง่หรือซื่อบื้อกันแน่ บอกความจริงมาก็จะได้จบๆเธอก็จะไม่ได้มาทรมานแบบนี้ ไม่รู้รึไงว่าผมพูดจริงทำจริงแล้วก็ไม่มีคำว่าสงสารด้วย ผมก็เลยจำเป็นต้องทิ้งเธอไว้ที่สระน้ำนั่น เพราะถ้าผมยอมปล่อยเธอง่ายๆ แน่นอนว่าความเป็นลูกมาเฟียก็ไม่มีค่าอะไรแถมเสียฟอร์มอีกต่างหาก จริงๆแล้วผมก็ไม่ใช่คนใจดำอมหิตอะไรมากมายขนาดนั่น ถ้าเป็นพ่อผมก็ว่าไปอย่าง แต่นี่พ่อผมก็พึ่งเสียไปผมเลยต้องขึ้นแท่นมาเป็นมาเฟียตามรอยเท้าพ่อ แต่ก็อยู่ในนามของลูกเหมือนเดิมเพราะถึงยังไงผมก็อยากมีโมเม้นเป็นคนธรรมดาบ้าง มันก็ดีไปที่ผมโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ปีนี้ผมก็เข้า 26 ปีเต็ม เรียนจบมีธุระกิจทำบ้านรถมีครบทุกอย่างไม่ได้ขาดแคลนดิ้นรนอะไรก็ดีไป แต่ที่ผมต้องกลายเป็นคนเข้มแข็งและแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ก็เป็นเพราะเครือญาติผมเป็นมาเฟียทั้งหมด มันเลยฝั่งลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกและจิตใจของผม ส่วนเรื่องไอ้ทาวินผมก็พยายามตามล่ามันเพราะผมเชื่อว่าไม่มีใครได้ใกล้ชิดกับพ่อผมเท่ามันอีกแล้วนอกจากผม และแน่นอนว่าตอนนี้ผทมกำลังตามล่ามันอยู่ ถึงยัยน้องสาวจะยืนยันนักหนาว่ามันไม่ใช่คนผิดไม่ได้เป็นคนทำก็ตาม ยังไงสะเขาก็เป็นพี่น้องกัน ยังไงก็ถือเป็นคนสมรู้ร่วมคิดต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นผมจึงเลือกที่จะเก็บยัยตัวแสบนั่นไว้เผื่อจะได้หลักฐานเพิ่มเติม เรื่องจะได้กระจ่างสักที 
       แต่จะว่าไปไม่รู้ป่านนี้ยัยนั่นจะเป็นยังไงบ้างแล้ว ผมเดินไปที่หน้าต่างก่อนจะเปิด
ผ้าม่านดูผ่านเเสงจันทร์ที่ส่องสว่างอย่างสลัวๆ ถึงจะไกลแต่ก็พอมองเห็นเป็นผู้เป็นคนอยู่ แต่เอ๊ะ! ทำไมดูนิ่งไปแล้ว หลับหรือว่าอะไร ผมเดินไปเปิดประตูก่อนจะลงไปข้างล่าง

" นายมีอะไรรึป่าวครับ " ลูกน้องผมเดินเข้ามาหาก่อนจะมองหน้าผมอย่างสงสัย

" ฉันว่าจะไปดูยัยนั่นสักหน่อย แกตามฉันมา "

" ครับ "  อีกคนโค้งให้ผมก่อนจะเดินตามผมมา พอไปถึงที่สระน้ำก็เห็นร่างอีกคนแนบนิ่งเธอยืนพิงเหล็กที่ใช้มัดร่างเธอเอาไว้แล้วก็ก้มหน้าลงราวกับคนหมดสติ 

" สงสัยคงหลับไปแล้วครับนาย "

" แกไปดูสิ่ " ลูกน้องผมโค้งตอบรับก่อนจะลงน้ำไปดูอีกคน เธอก็ยังแน่นิ่งไม่เงยหน้า

" จับตัวดู "    อีกคนทำตามที่ผมสั่งก่อนจะหันหน้ามามองผม

" ตัวร้อนจี๋เลยครับนายสงสัยจะแช่น้ำนานไป เอาขึ้นไปพักมั้ยครับแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ดีนะครับ  "

" ไม่ต้อง แกขึ้นมาได้ล่ะเอาเธอไว้ตรงนี้แหละ จะได้รู้ว่าคนอย่างฉันไม่ได้ทำอะไร
เล่นๆ "

" แต่ว่านายครับ.. "

" แกอยากกินลูกปืนก่อนนอนรึไง ขึ้นมา!! "

" ครับๆ "  ว่าแล้วอีกคนก็ขึ้นมาตามที่ผมสั่ง จากนั่นผมก็เดินกลับไปทันที ไม่รู้ว่าจะมีลูกน้องใจเสาะขนาดนี้ ให้ตายสิ!!

" หนาว ฉันหนาว.... "  แต่ผมก้าวได้ไม่กี่ก้าวก็มีเสียงอีกคนดังขึ้นจากข้างหลังจนทำให้ผมต้องชะงักแล้วหันกลับไปมอง

" ช่วยฉันด้วย...."  เท่านั้นไม่พออยู่ดีๆร่างเล็กก็ทรุดลงไปใต้น้ำ

ฟึ่บบ~

" นายครับ เธอจมน้ำไปแล้วเอาไงดีครับ -00- "  ลูกน้องผมหันมาถามอย่างร้อนใจ

" ไปเอาขึ้นมา แล้วก็พาไปไว้ที่ห้องรับแขก แล้วก็เรียกแม่บ้านมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอด้วย ฉันจะกลับห้อง  "

" ครับนาย^^ " 

 พูดจบผมก็เดินกลับไปยังห้องทันที ที่ผมช่วยไม่ใช่ว่าผมสงสารหรืออะไรหรอกนะ 
ก็แค่ไม่อยากให้ใครมาตายในบ้านก็เท่านั้น ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอันแสนนุ่มก่อนจะหลับตาลงช้าๆ~

8.00  น.

รู้สึกตัวอีกทีก็เช้าแล้ว ผมเด้งตัวขึ้นมานั่งก่อนจะยกมือยืดเส้นยืดสายแล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เพราะวันนี้ผมจะมีแขกคนพิเศษมาที่บ้าน เธอจะมาทานข้าวเช้ากับผมที่นี่ แน่นอนว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากแฟนของผม หลังจากที่เธอไปอังกฤษเราก็ไม่ได้เจอกันเลยเกือบๆห้าเดือนได้ ครั้งนี้เธอก็พึ่งจะได้กลับมาแต่เป็นเวลาไม่นานมาก ว่าแล้วผมก็อาบน้ำแต่งตัวก่อนจะลงไปข้างล่าง

" นายครับคุณแวนดี้มาแล้วครับ "  ลูกน้องเดินมาหาผมก่อนจะโค้งให้

" เตรียมอาหารเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย "  

" เรียบร้อยแล้วครับ "

" โอเคเดี๋ยวฉันไป อ้อ! แล้วยัยนั่นเป็นยังไงบ้าง "

" นายหมายถึงผู้หญิงคนสวยๆน่ะหรอครับ "

" ก็อื้ม.."

" ยังหลับอยู่เลยครับ ให้แม่บ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็เช็ดตัวให้ตอนนี้ก็ดีขึ้นมากแล้วครับ "

" อื้อ แกไปได้ล่ะ//- "  จากนั่นผมก็เดินไปยังห้องอาหารทันที

" คิมทัน>//< "  อีกคนเรียกชื่อผมก่อนจะโบกมือทักทายพร้อมฉีกยิ้มให้ผมเล่นทำเอาผมเขิลไปไม่เป็นเลย

" คิดถึงเธอจัง "  ผมเดินเข้าไปก่อนจะกอดอีกคนแน่นๆด้วยความคิดถึงเธอก็กอดผมตอบตามไปด้วย

" ฉันก็คิดถึงนาย ฉันซื้อขนมมาฝากนายด้วยนะ นี่ไง *-* "  เธอผละตัวออกจากผมก่อนจะนั่งลงแล้วชูถุงขนมให้ดู

" ฮ่าๆ แล้วครั้งนี้เธอมาอยู่นานรึป่าวถึงเดือนมั้ย "  ผมนั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอก่อนจะมองหน้า

" หื้ม ไม่ถึงหรอก อาทิตย์หน้าฉันก็จะกลับแล้ว ถามแบบนี้จะชวนฉันไปเดตรึไง "

" ฮ้าา~ อยากไปมั้ยล่ะ ฉันพาเธอไปได้นะ^^ "

" งั้นกินข้าวเสร็จเราไปช้อปกันดีมั้ย "

" เอาสิ เธออยากไปไหนทำอะไรฉันก็ไปได้หมดแหละ "  ผมยิ้มตอบอีกคนก่อนจะตักข้าวเข้าปาก

" อยากเข้าห้องน้ำจัง เดี๋ยวแวนดี้มานะค่ะ^-^ "  

เธอลุกขึ้นก่อนจะยิ้มให้ น่ารักจริงแฟนผม ถึงจะแต่งหน้าจัดไปหน่อยก็เถอะ เธอดูเหมือนคนแรงแต่จริงๆแล้วผมว่าเธอก็มีมุมน่ารักนะ ความจริงแล้วเธอไม่ใช่สเป็กผมเลยสักนิด แต่เพราะความผูกพันธ์ที่เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กจึงทำให้เราเติบโตมาด้วยกัน สนิทกันจนกลายเป็นความรักอีกอย่างก่อนที่แม่ของเธอจะเสียท่านก็ฝากเธอไว้กับผม แน่นอนว่าพ่อของเธอก็เป็นเพื่อนของพ่อผมซึ่งเป็นเพื่อนมาเฟียเหมือนกัน แต่พ่อผมกลับมาเสียไปซะกัน แต่ถึงยังไงความสัมพันธ์ของเราทั้งสองก็ยังคงเหมือนเดิม แม้จะสูญเสียคนในครอบครัวไปก็ตาม

กรี๊ดดดดดดดดดด!!!!!   

" เกิดอะไรขึ้น!!< "  ผมรีบวิ่งตามอีกคนไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงแวนดี้

" นังนี่เป็นใครกันค่ะทัน มันมาอยู่ในบ้านนายได้ยังไง!! "  แวนดี้ชี้หน้าอีกคนที่ยืนมองหน้าผมอย่างงัวเงีย

" เอ่อคือว่า...."

" ว่าไงล่ะค่ะ นังชะนีนี้มันเป็นใคร ทำไมถึงได้มานอนอยู่นี่ ปกตินายไม่พาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านไม่ใช่หรอ แล้วนี่มันอะไร!! "

" เฮ้! แวนดี้เธอใจเย็นก่อนสิ ยัยนี่ไม่ได้เป็นอะไรกับฉันทั้งนั่น เธอเป็น..เป็นลูกแม่บ้านที่ทำงานอยู่ที่นี้ต่างหากล่ะ "

" นายพูดเรื่องอะไรฉันไม่เห็นจะเข้าใจ "  อีกคนที่ป่วยมองหน้าผมก่อนจะตอบเสียงเรียบ ทำไมไม่ดูแลแล้วก็ซ้อนไว้ให้ดีๆว่ะเนี่ยปล่อยให้ออกมาเพ่นพ่านแบบนี้ได้ยังไงกัน

" เอาเป็นว่าเธอไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับไปทานข้าวดีกว่านะ อย่าไปสนใจยัยนี้เลย "  ผมเข้าไปโอบร่างแวนดี้ก่อนจะพูดโน้มน้าวเธอ

" ก็ได้ค่ะ แต่! ตอนที่เราไปช้อปให้นังนี่ไปถือของให้เรา แวนดี้ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะเป็นแค่ลูกแม่บ้านจริงๆรึป่าว*-*  "  

" โอเคๆก็ได้ ไปเข้าห้องเถอะนะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปรอที่โต๊ะอาหารก็แล้วกัน จบแยก "

" อื้ม "  แวนดี้พยักหน้าให้ผมก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป เห้อ..โล่งอกไปที เกือบไปแล้วมั้ยเรา ผมหันกลับมามองหน้าอีกคนที่ยืนจ้องหน้าผมอยู่

" ทำไมฉันจะต้องไปถือของให้พวกนายด้วย อีกอย่างฉันไม่ใช่ลูกแม่บ้านด้วย! "  

" ก็ช่วยไม่ได้ ใครบอกให้เธอออกมาเพ่นพ่านล่ะ ก็ต้องเป็นไปตามนั่น "

" แค่กๆแค่ก...แต่ว่าฉันไม่สบายอยู่นะ!!< "  นั่นน่ะสิ จริงด้วย เอายัยนี่ไปด้วยมีหวังเป็นภาระแน่ๆ แต่ก็ช่างเถอะ เป็นไงเป็นกัน ผมไม่อยากขัดใจแฟนเดี๋ยวจะทะเลาะกันป่าวๆ ผมหันหลังก่อนจะเดินกลับมายังห้องอาหารแล้วนั่งลงกินข้าวต่อ







**ติดตามตอนต่อไป**









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #1 chanchan2538 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:07
    สนุกดีคะ รอติดตามนะคะไรท์ ^^
    #1
    0