Demon's Love รักอันตรายคุณชายมาเฟีย

ตอนที่ 4 : หนีเสือปะจรเข้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 เม.ย. 62

ห้างสรรพสินค้า D

       แล้วฉันก็ถูกลากมาที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังในระแวกนี้ ทั้งที่ตัวฉันเองก็แทบจะเอาตัวเองไม่รอดอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยังรู้สึกเวียนๆหัวแถมยังมีอาการเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวอีกด้วย ไม่รู้ว่ายัยนั่นโง่หรือไม่มีแต่มองว่าฉันไม่สบายอยู่ เธอคงไม่เชื่อว่าที่ฉันเข้าไปนอนอยู่ในบ้านคิมทันเป็นเพราะฉันเป็นลูกสาวแม่บ้าน ให้ตายเถอะ! พูดมาแล้วก็เหมือนเรื่องเล่าเด็กน้อย ฉันก็ได้แต่หอบสังขาลมาแล้วเดินตามสองคนนั่นต้อยๆ สงสัยว่ายัยนี่จะเป็นแฟนอีตาคิมทันแหงๆถึงได้พูดจ๊ะจ๋าขาค่ะกันซะขนาดนั้น เหอะ!! ทำตัวเองเป็นมัธยม
ไปได้

" นี่! เดินให้มันเร็วๆหน่อยได้มั้ย อ่ะนี่แล้วก็ถือของให้ฉันด้วย "   เธอหันมาแว้ดใส่ฉันก่อนจะยื่นถุงเสื้อผ้าที่พลุงพลังมาให้ฉันถือฉันก็จำเป็นต้องรับมาถึงแม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม จากนั้นเธอก็หันหน้ากลับไปแล้วเดินต่อ แต่คิมทันเขากลับไม่เดินต่อไปเขายืนจ้องหน้าฉันอยู่อย่างนั้นแต่สายตาไม่ได้สื่อถึงความบริสุทธิ์ใจเลยสักนิดเดียว

" มองอะไร//- "  ฉันวีนใส่เขาก่อนจะละสายตาแล้วเดินต่อไป

" อุ๊ย!! ทันค่ะเราไปดูร้านนั่นดีกว่านะค่ะ ดูสร้อยนั่นสิสวยๆทั้งนั่นเลย " เธอหันกลับมามองคิมทันก่อนจะเข้ามาลากแขนเขาไป

" เธออยากได้อันไหนก็เลือกเลยนะ เดี๋ยวฉันซื้อให้ " แหวะ!< ป๋ามาก

" จริงหรอค่ะ น่ารักที่สุดเลยอ่ะ<3 "  เธอยื่นมือมาหยิกแก้มคิมทันก่อนจะฉีกยิ้ม ทำเอาฉันต้องเบะปากมองบนแล้วเบือนหน้าหนีทันที

จ๊อก จ๊อกก~~

อุ๊ย!! ลืมไปเลยอ่ะว่ายังไม่ได้กินอะไรเลย ตั้งแต่เช้าก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแม้แต่นิด น้ำสักหยดยังไม่ได้สัมผัส ปานนี้ไม่ใช่ฉันกลายเป็นศพเดินได้แล้วหรอเนี่ย ว่าแล้วฉันก็เดินไปส่องกระจกที่ติดเอาไว้แถวนั่น ให้ตายสิ!! นี่มันคนละคนเลยนี่ ทำไมฉันถึงได้โทรมมากขนาดนี้ แล้วไหนจะเสื้อผ้าอีก อย่างกับแม่บ้าน พ.ศ 2504 บ้าบอที่สุด !! แต่ช่างเถอะ รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันหิวอ่ะ ฉันหันซ้ายขวามองหาร้านอาหาร แต่ก็มีแต่ร้านแพงๆทั้งนั่น อย่างฉันคงไม่มีปัญญาซื้อกินหรอก เงินติดตัวก็ไม่มีสักบาทเดียว

" เฮ้!! นี่ท้องเธอร้องหรอ น่าเกลียดที่สุดอ่ะ ไม่ได้กินข้าวมากี่ทศวรรษแล้วห้ะ!! " เธอหันมาจ้องหน้าฉันก่อนจะไล่สายตามองอย่างดูหมิ่น

" ก็ฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลยนี่*-* "  ฉันตอบเสียงเรียบก่อนจะลูบท้อง

" ให้ตายเถอะ!! เธอนี่มันลูกแม่บ้านจริงด้วยแฮ่ะ นี่! เอาไป จะไปไหนก็ไปฉันให้เวลาเธอสามสิบนาที เอาเงินนี่ไปกินข้าวซะ อ้อ! ส่วนของก็ถือไปด้วยล่ะ "  พูดจบเธอก็ยื่นเงินให้ฉันฉันรับมาอย่างไม่ลังเลแบงค์พันเลยนะ ไม่เอาก็โง่แล้ว 

" อื้ม ขอบใจ^^ " 

" อ้อ! แล้วมีมือถือรึป่าว เผื่อหาฉันไม่เจอ "

" ฉันไม่มีหรอก "

" อ่ะ นี่เอาไป เป็นมือถือสำรองฉันน่ะ ห้ามเอาไปขายล่ะ เอาไว้รับสายฉันเข้าใจมั้ย "

" ค่ะ "

 ฉันยิ้มแหยๆให้อีกคนก่อนจะมองไปที่หน้าคิมทัน ที่เขากำลังจ้องฉันด้วยสายตาดุกล้า คิดว่าฉันจะหนีรึไงกัน! เอ๊ย!! จริงด้วยแฮ่ะ ได้โอกาสแล้วนี่ แถมยังมีเสื้อผ้าอีกด้วย นั่งแท็กซี่ไปไหนก็ได้ ขอแค่ไม่ได้กลับไปที่บ้านหลังนั้นอีก ใช่! ฉันต้องไปหาพ่อ ฉันต้องเจอพ่อให้ได้ ไม่รู้ว่าปานนี้ท่านจะเป็นยังไงบ้าง ฉันจะไปแจ้งตำรวจให้มาช่วยตามหาอีกแรง ฉันละสายตาจากทั้งสองก่อนจะเดินออกมาอย่างเนียนๆ พอหลุดจากสายตาสองคนนั้นแล้วฉันก็รีบแจ้นเข้าห้องน้ำทันที เพื่อจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดอะไรก็ไม่รู้สั้นชะมัดเลยดีนะที่ข้างบนไม่โป๊มาเท่าไหร่ ฉันสวมชุดเดรสเสร็จก่อนจะออกมาส่องกระจกดู เพื่อเป็นการไม่ให้คนอื่นจับได้ ฉันยกมือขึ้นมาก่อนจะดึงยางรัดผมออก แบบนี้สิค่อยโอเค
หน่อย จากนั้นฉันก็รีบออกไปจากนั้นทันที พอลงมาถึงถนนแล้วฉันก็รีบขึ้นแท็กซี่ทันที เห้อ...โล่งอกไปที ดีนะที่อีตานั้นไม่ตามมาไม่งั้นฉันต้องแย่แน่ๆ

" ไปไหนจ๊ะน้องสาว//< "   ลุงแท็กซี่มองฉันผ่านกระจก แต่ทำไมสายตานั่นถึง...

" อ๋อ ไปที่หมู่บ้าน SD ค่ะ "  ฉันยิ้มแหยๆให้อีกคน อย่างน้อยก็กลับไปบ้านก่อนก็แล้วกัน เผื่อว่าพวกนั้นจะส่งตัวพ่อฉันกลับไปไว้ที่บ้านแล้ว

" ได้จ๊ะน้องสาว "  ยัง ยังไม่หยุดมองฉันแบบนี้อีก อีกคนมองฉันไปด้วยสลับมองทางไปด้วย แต่สายตาแบบนั้นมันหมายความว่าไง ไม่น่าไว้ใจเอาซะเลยอ่ะ ฉันรีบดึงกระโปรงที่แสนสั้นลงก่อนจะหยิบถุงเสื้อผ้ามาปิดขาอ่อนเอาไว้

" เอ่อ..เดี๋ยวก่อนนะ นี่มันไม่ใช่ทางไปหมู่บ้านฉันหนิ -00- "  ฉันมองตามอีกคนที่เลี้ยวลงซอยเล็กๆ ทางไม่คุ้นเลยด้วยซ้ำ เริ่มใจคอไม่ดีแล้วสิ

" เดี๋ยวพี่จะพาไปทางลัดไงน้อง ถ้าไปถนนใหญ่รถมันเยอะ "

" แน่ใจหรอว่าทางลัด ทำไมมันไม่คุ้นเลยล่ะ! "  ฉันมองซ้ายขวาผ่านกระจกอย่างลุกลี้ลุกลน รู้สึกว่ามันจะไม่ดีแล้วแหละ ฉันรีบหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะเลื่อนหาเบอร์โทร โชคดีไปที่ในเครื่องมีเบอร์คิมทันอยู่...ไม่ได้สิ!! อุตส่าห์จะหนีแล้วแต่ก็ยังโทรตามให้เขามาช่วยอย่างงั้นหรอ ไม่ได้ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ถ้าเขารู้ว่าฉันหนีเขาฉันต้องซวยแน่ๆ อีกอย่างฉันก็ไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้ว

" ถึงแล้วล่ะ ฮ่าๆ~ "  อะไรกันเนี่ย ทำไมถึงได้มีแต่ป่าเต็มไปหมด ไม่มีรถผ่านเลยสักคัน ฉันดึงสติกลับมาก่อนจะเปิดประตูแล้ววิ่งลงจากรถไปทันที นาทีนี้อยู่ไม่ได้แล้ว ฉันคิดไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ ไม่น่าล่ะถึงรู้สึกแปลกๆ

" จะหนีไปไหนล่ะสาวน้อย ฮ่าๆๆ "  อะไรกันเนี่ย คนแก่วิ่งเร็วขนาดนี้เลยรึไง ฉันรีบวิ่งออกมาจนถึงถนนใหญ่ 

" ช่วยด้วยค่ะๆ ช่วยฉันด้วย อึก//- "   ฉันทั้งวิ่งทั้งโบกรถให้คนมาช่วย แต่ก็ไม่มีเลยสักคน ทำไมใจร้ายขนาดนี่เนี่ย-*-

" เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก มานี่!! "

" อร้ายยย!!! กรี๊ดดด!! "  อยู่ๆอีตาลุงแก่ก็ตามฉันมาทันจนได้ เขาจับแขนฉันไว้แน่น ฉันพยายามผลักออกแต่ก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้เลยสักนิด

" ปล่อยฉันนะ!! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยฉันที ใครก็ได้ช่วยด้วย!!! "

เอี๊ยดดดดดด~////

แต่อยู่ๆก็มีเสียงรถมาจอดตรงหน้าฉันก่อนจะมีผู้ชายร่างสูงวิ่งลงมาจากรถ แล้วเข้ามาต่อยหน้าลุงแก่เข้าเต็มๆ ทั้งเตะทั้งต่อยสลับกันไป คนๆนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่..คิมทัน เขาตามฉันมาทันได้ยังไงกัน?!!

ตุ้บๆ ตุ้บบ!!<

" ยอมแล้วๆ ปล่อยฉันไปเถอะนะได้โปรด -_-^ "  ลุงแก่ยกมือขึ้นไหว้คิมทันก่อนจะรีบวิ่งหนีไป แต่อยู่ๆฉันก็เบลอไม่มีสติสตางค์ดันวิ่งเข้าไปกอดอีกคนซะงั้น ทำเอาเขาก็สะดุ้งตกใจเหมือนกัน เขาได้แต่ยืนนิ่งๆมองฉันที่ตอนนี้กำลังปล่อยเขื่อนน้ำตาออกมาด้วยความขวัญเสีย

" ฮื้อๆๆๆ ฮื้ออ~ ฮึก//// ฮือๆๆ "  ฉันร้องไห้อย่างไม่มีสติ ด้วยความตกใจและกลัวตัวสั่นไปหมด

" มันหนีไปแล้ว "  คิมทันพูดขึ้นในขณะที่ฉันกอดเขาแน่น แต่เขาก็ไม่ได้ผลักฉันออกแต่อย่างใด เขาได้แต่ยืนนิ่งๆมองหน้าฉันที่เต็มไปด้วยน้ำตา

" ฮึกก/// ฟี้~ "  ฉันผละตัวออกจากอีกคนก่อนจะมองไปรอบๆ ไปแล้วจริงๆด้วย ฉันหันกลับมามองหน้าอีกคนที่เขาก็จ้องหน้าฉันอยู่อย่างไม่กระพริบตา ฉันรีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกก่อนจะหลบสายตาเขา

" เธอคิดจะหนีฉันอย่างงั้นหรอ "

" คือว่าฉัน..."

" คิดว่าจะหนีฉันพ้นรึไง เธอกำลังลองดีกับฉันอยู่รู้ตัวรึป่าว!! "  คิมทันเริ่มพูดเสียงดังขึ้นทำเอาฉันได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขาเลยสักนิดเดียว

" นายตามฉันมาหรอ แล้วแฟนนายล่ะ "  

" ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง ถึงฉันไม่ตาม มือถือที่เธอเอาไปก็บอกตำแหน่งที่เธอไปอยู่แล้ว "

" ฉัน..."

" ไม่ต้องพูดอะไรล่ะ คนที่คิดจะหนีฉันจะต้องโดนสั่งสอน จะได้รู้ว่าการที่คิดจะหนีคนอย่างฉันผลมันเป็นยังไง มานี่!!  "  พูดจบคิมทันก็กระชากแขนฉันไปหาเขาก่อนจะลากฉันเข้าไปในรถแล้วปิดประตูอย่างแรง

ปัง!

" นายจะทำอะไร "  ฉันหันไปมองอีกคนที่อยู่ฝั่งคนขับ 

" ก็สั่งสอนเธอไง "   ว่าแล้วเขาก็ออกรถทันที แถมยังแรงอีกด้วยทำเอาฉันแทบเงยหลัง นี่เขากำลังโมโหสินะที่ฉันคิดจะหนีเขา ต่อไปก็ไม่รู้ว่าฉันจะโดนอะไรอีก ก็คงหนักกว่าโดนจับไปท่วงน้ำเป้นสิบเท่าดีไม่ดีอาจร้อยเท่าก็เป็นได้...






**ติดตามตอนต่อไป**
// 1 คอมเม้น 1 กำลังใจ //




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น