Demon's Love รักอันตรายคุณชายมาเฟีย

ตอนที่ 2 : ความจริงแลกกับชีวิตของเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

2 ชั่วโมงต่อมา

       ฉันก็ยังคงนั่งเอ๋ออยู่ที่เตียงอยู่เช่นเดิม ไม่ขยับไปไหน ถึงจะไม่ถูกมัดแขนแล้วแต่ก็เหมือนกับติดคุกอยู่ตลอดอย่างไงอย่างงั้น ห้องก็โล่งแจ้งไม่มีอะไรเลยเหอะ โต๊ะสักตัวก็ยังไม่มี มีแค่เตียงนอนกับนาฬิกาแขวนติดอยู่ผนังเนี่ย หน้าต่างก็ไม่มี นี่กะจะไม่ให้กันเห็นเดือนเห็นตะวันเลยรึไงกัน นี่ก็เที่ยงแล้ว ไม่รู้ว่าพ่อกินอะไรรึยังไหนจะยาอีก นั่นน่ะสิ ยาก็อยู่บ้านถ้าพ่อไม่ได้กินยาโรคจะกำเริบรึป่าว โอ๊ย!! ให้ตายสิ ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้เนี่ยดีนะที่เรียนจบแล้ว ไม่งั้นก็คงต้องพักการเรียนไปอีก นี่หรอชีวิต
อายุ 24 ปีของฉัน อุตส่าห์คิดว่าจบมาแล้วจะได้หางานทำเหมือนกับคนอื่น แต่นี่อะไรต้องมาอยู่ในห้องบ้าๆนี่ แถมอยู่ใต้อำนาจไอ้พวกเลวทรามนี่อีก คอยดูเถอะ ฉันจะต้องเข้าไปหาหลักฐานมายืนยันให้ได้ว่าพี่ทาวินไม่ได้เป็นคนทำผิด แล้วฉันเนี่ยแหละจะเป็นคนกระชากหน้ากาคนทำผิดตัวจริงมาให้พวกมาเฟียดู เขาจะได้รู้ว่าที่เขาทำอยู่ตอนนี้เขากำลังทำผิด ประเทศชาติมีศลีธรรมแต่ไม่เห็นค่าของมัน สักวันฉันต้องเปิดโปงความจริงให้ได้ คอยดูเถอะ!

แอดด~~  ( ใครมาอีกล่ะ ฉันมองไปที่ประตู )

" นายให้เอาข้าวมาให้ "  แม่บ้านเดินเข้ามาก่อนจะวางถุงข้าวกล่องกับน้ำไว้ที่พื้น

" ฉันไม่กิน "

" เอ๊ะ!! ไม่กินก็ไม่ต้องกิน แล้วเเต่เธอเลยก็แล้วกันถ้าอยากตายก็เชิญ "  แหม๋ ปากดีแม้กระทั่งแม่บ้านเลยหรอว่ะเนี่ย แต่เอ๊ะ! ถ้าฉันลองพูดดีๆกับเธอเธอก็น่าจะช่วยฉันได้ไม่ใช่หรอ

" เอ่อ..เดี๋ยวก่อนสิ !! "  อีกคนหันหน้ากลับมามองฉันอย่างอารมเสีย

" มีอะไรอีกล่ะ "

" ช่วยฉันหน่อยได้มั้ย ช่วยให้ฉันออกไปจากที่นี่ได้มั้ย ขอร้องล่ะ ฉันสัญญาถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้ฉันจะไม่ลืมบุญคุณพี่เลย นะ ช่วยฉันหน่อยนะ "

" ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก แล้วก็ไม่ต้องคิดจะหนีไปไหนล่ะเพราะเธอไม่มีทางได้ออกไปจากที่นี้ได้ง่ายๆหรอก รู้อยู่ไม่ใช่หรอว่าคุณคิมทันลูกชายมาเฟียเขาเป็นยังไง "

" คิมทันอย่างงั้นหรอ...ทำไมล่ะ! หรือว่าพี่ก็ถูกจับตัวมาเหมือนกัน "

" ไม่ใช่ ฉันแค่เข้ามาทำงานที่นี้เฉยๆ " แต่สายตาพี่เขาดูเหมือนจะมีอะไรมากกว่านั้น ฉันไม่เชื่อว่าจะแค่เข้ามาทำงาน

" ไม่จริง ใครจะอยากมาทำงานกับคนใจดำอมหิตแบบนี้ บอกมาสิว่าพี่ก็ถูกจับตัวมาเหมือนกัน "

" ก็บอกว่าไม่ใช่ไง!! เธอ..เลิกถามฉันได้ล่ะแล้วก็กินข้าวซะ อีกหน่อยนายจะมาแล้ว "

" เขาจะมาที่นี้อย่างงั้นหรอ-00- "

" ใช่ เขาบอกจะตามมา เธอพูดดีๆเข้าไว้จะได้ไม่เจ็บตัว ฉันช่วยได้แค่นี้แหละ-..- "

" เดี๋ยวก่อนสิ พี่อย่าพึ่งไป เดี๋ยวก่อน !! "  

ไม่ทันซะแล้วพี่แม่บ้านรีบเดินออกไปแถมยังล็อคประตูข้างนอกไว้อีกเรียบร้อย ทำให้ฉันไปไหนไม่ได้เลย  ฉันเดินไปรอบๆก่อนจะไล่สายตามองไปรอบๆห้อง ไม่มีแม้แต่รูให้หายใจเลยสักนิด นี่มันห้องอะไรว่ะเนี่ย วังเวงชะมัดเลยอ่ะ//- มือถือก็ไม่ได้เอาติดตัวมา จะติดต่อหาที่ทาวินก็ไม่ได้ พ่อก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหน อยากเจอจังปานนี้จะเป็นยังไงบ้างแล้วก็ไม่รู้ เห้อ..

พลั่ก! แอดด~

" มีอะไรอีกล่ะ จะเข้ามาตบหน้าฉันอีกรึไง "  ฉันมองไปที่ชายชุดดำที่เดินเข้ามาหาฉัน

" ลุกขึ้นมานี่ "

" จะพาฉันไปไหนอีกล่ะ ไปเที่ยวรอบคฤหาสรึไง ฉันไม่ไปหรอกนะ "

" ฉันบอกให้ลุกขึ้น!! "  อยู่ๆอีกคนก็ตะคอกเสียงใส่ฉันเฉยเลยทำเอาฉันสะดุ้งตกใจทำอะไรไม่ถูกเหว๋อไปเลย

" ก็บอกมาก่อนสิว่าจะพาไปไหนอ่ะ "  

" ลุกขึ้นมาเถอะน่าา "  ว่าแล้วอีกคนก็เข้ามาจับแขนฉันก่อนจะลากฉันออกจากห้องไป แล้วพาที่ไหนสักแห่งเหมือนกับจะเป็นหลังบ้านนะพื้นที่ก็ใหญ่พอสมควร ถัดออกไปก็เหมือนจะเป็นโกดังอะไรสักอย่างแล้วก็มีสระน้ำด้วย พื้นที่กว้างพอสมควร รู้สึกเหมือนจะมีอะไรอยู่ในโกดังต้องเป็นสิ่งไม่ดีแน่ๆเลยอ่ะ ฉันชะโงกดู แต่ก็ไม่เห็นอะไรหรอกนะแต่ก็ได้แต่ชะเง้อมองไปงั้น ไม่นานก็มีผู้ชายเดินมาข้างหลังก่อนจะพูดขึ้น

" ไปได้ล่ะ "  ฉันหันไปตามเสียงอีกคน แน่นอนว่าต้องเป็นเขา..

" ครับนาย " ลูกน้องโค้งให้คิมทันก่อนจะเดินกลับไป ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันและเขาสองคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน

" จ้องหน้าฉันแบบนั้นหมายความว่าไงหื้ม? "  เขาพูดก่อนจะเดินเข้ามาหาฉัน

" ฉันจะมองหน้าคนเลวๆแบบนายมันผิดรึไงล่ะ ทำไมล่ะให้คนไปจับตัวฉันมาที่นี่ทำไม จะทำอะไรอีกล่ะ จะจับฉันไปท้วงน้ำรึไง "

" อื้ม...เธอนี่ก็ฉลาดใช้ได้เลยนะ เอางี้ก็แล้วกันถ้าเธอตอบคำถามของฉันได้ครบ ฉันจะยอมปล่อยเธอไปตั้งแต่วันนี้แต่ถ้าเธอไม่ยอมบอกสิ่งที่เธอพูดมาอาจจะเป็นจริง "

" ถ้านายจะถามเรื่องพี่ชายฉันล่ะก็..ก็บอกไปแล้วไง บอกไปหมดแล้วว่าฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น เขายังไม่ติดต่อมาฉันจะไปรู้ได้ยังไง พูดแค่นี้หวังว่านายจะเข้าใจนะ "

" เธอเลือกที่จะตอบฉันแบบนี้เองนะ เฮ้ย! "  พูดจบคิมทันก็เรียกลูกน้องอีกสองคนที่ยืนอยู่หลังต้นไม้ เหมือนกับสั่งให้เข้ามาจับตัวฉัน และแล้วสิ่งที่ฉันคิดก็เป็นจริง สองคนนั้นเดินโยกเยกเข้ามารวบแขนฉันทั้งสองข้างเอาไว้ก่อนจะลากฉันไปที่สระน้ำขนาดใหญ่ อะไรกันเนี่ย นี่เขาจะจับฉันท้วงน้ำจริงๆอย่างนั้นน่ะหรอ ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะกล้าทำผู้หญิงตัวเล็กเท่าเมล็ดถั่วอย่างฉันได้ลงคอ ใจร้ายเกินไปแล้ว ใจดำจริงๆ-_-^^ 

" พวกแกจะทำอะไรฉัน ปล่อยฉันนะ ปล่อยยยย!!! "  ฉันพยายามดิ้นสุดแรงเพื่อที่จะหลุดออกจากร่างใหญ่ของชายชุดดำแต่ไม่สำเร็จ เขาลากฉันลงไปในน้ำก่อนจะรวบแขนฉันทั้งสองข้างขัดหลัง แค่นั้นยังไม่พอยังเอาเชือกมาผูกฉันไว้กับเหล็กทำให้ฉันไม่สามารถดิ้นไปไหนได้เลย ตอนนี้ร่างฉันราวกับคนไร้ที่ไป ฉันถูกมัดอยู่ในน้ำที่สูงขึ้นมาจนทั่วร่างไปหมด เหลือแค่หัวที่ไม่เปียก นี่ฉันเคยเห็นแต่ในหนังแต่ทำไมมาเจอในชีวิตจริงไปได้ ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีผู้ชายแสนเลวทรามอยู่บนโลกนี้ด้วย-*-

" ปล่อยฉัน อย่างทำแบบนี้ คิมทัน!!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!! "  

ฉันพยายามตะโกนเรียกเขาเท่าไหร่เขาก็ไม่ได้สนใจใยดีหรือสงสารฉันเลยสักนิด ทุกคนเดินกลับเข้าบ้านไปรวมทั้งลูกน้องของเขาด้วย ไม่เหลือใครเลยสักคนที่จะช่วยฉันได้ ฉันพยายามดิ้นให้เชือกหลุดแต่ก็ไม่สำเร็จเลยสักนิด มันแน่นเหลือเกิน ถ้าฉันยิ่งดิ้นก็ยิ่งจะเจ็บ แสงแดดที่กระทบมาใส่หน้าฉันตอนนี้แรงเหลือเกิน ราวกับพระอาทิตย์ล่วงลงมาใส่ตัว มันแสบร้อนไปหมด เหงื่อของฉันก็รินไหลลงมา ทำแบบนี้คิดว่าคนอื่นสุขใจรึไง คิดบ้างรึป่าวว่าคนอื่นเขาจะทรมานมากเเค่ไหน ถ้าเป้นเด็กน้อยก็คงเป็นลมไปแล้วแน่ๆ แดดแรงขนาดนี้ ให้ตายเถอะ!! คอยดูนะฉันต้องเอาหลักฐานมาฟาดหน้านายให้ได้
คิมทัน!!!!

        แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกว่าจะไม่ไหวแล้วอ่ะ นี่ก็เหมือนจะค่ำแล้ว พระอาทิตย์ก็มองไม่เห็นแล้วด้วย แช่อยู่ในน้ำกลางแสงแดดตั้งแต่เที่ยงยันค่ำ รู้สึกเวียนหัวเพลียๆยังไงก็ไม่รู้ รู้สึกเหมือนจะไม่สบายเลยแฮ่ะ อย่าพึ่งเป็นอะไรไปนะเฌอรีน อดทนเอาไว้ อย่าทำให้พวกเลวนั่นรู้ว่าแกอ่อนแอ ฉันจะไม่ยอมอ่อนแอต่อหน้าเขาเด็ดขาด ฉันเอาหัวไปพิงกับเหล็กที่อยู่ข้างหลังก่อนจะมองไปรอบๆ ก็ไม่มีใครเลยสักคน ฉันเงยหน้าไปมองตามหน้าต่างบนบ้านอีกคนไล่สายตาขึ้นไปเรื่อย จนไปสะดุดตรง...คิมทัน เขากำลังยืนกอดอกมองฉันอยู่ อยู่ที่ห้องข้างบนที่มีหน้าต่างเป็นกระจกใส ฉันรีบหันกลับมาก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น เหอะ ปานนี้คงคิดว่าฉันจะทนไม่ได้อย่างงั้นสินะ ฉันต้องทนอยู่ในนี้ให้ได้จนกว่าเขาจะพอใจ ฉันจะไม่แหกปากเรียกให้เขามาช่วยเด็ดขาด ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันเริ่มจะไม่ไหวแล้วก็ตาม ฉันมองขึ้นไปอีกทีก็ไม่เห็นเขาแล้ว เห็นแต่ผ้าม่านที่ปิดกระจกใสบานใหญ่เอาไว้

" ไม่ต้องมองหาให้ใครมาช่วยหรอก "  อุ๊ย!! มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ตกใจหมดเลย ฉันมองหน้าคิมทันที่กำลังเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเดินเข้ามายืนตรงขอบสระ

" แล้วนายจะลงมาทำไมล่ะ "

" พอดีฉันเป็นคนขี้สงสารคนที่กำลังจะตายน่ะ ฉันให้โอกาสเธอตอบเรื่องไอ้ทาวินอีกครั้ง แล้วฉันจะแก้มัดให้ "

" ฉันก็บอกไปแล้วไง ว่าฉันไม่รู้จริงๆ ฉันไม่รู้!! นายจะให้ฉันพูดยังไงในเมื่อฉันเองยังไม่รู้เลย  " 

" เพราะเธอโกหกฉันอยู่ไง เธอคิดว่าฉันโง่เชื่อคำพูดคนอย่างเธออย่างงั้นหรอ เธอกำลังช่วยเหลือคนที่ทำผิดอยู่นะ ถ้าเธอเลือกที่จะตอบแบบนั้นฉันก็คงช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอกนะ คืนนี้ก็นอนในน้ำไปก่อนก็แล้วกัน-..- "   พูดจบเขาก็หมุนตัวกลับไปเตรียมจะเดิน

" เดี๋ยวก่อน "

" เปลี่ยนใจจะบอกฉันแล้วอย่างงั้นหรอ "  เขากระตุกยิ้มก่อนจะเดินกลับมาอีกครั้ง

" ป่าว ฉันแค่อยากจะถามเรื่องพ่อ...พ่อของฉันเป็นยังไงบ้าง เขายังสบายดีอยู่ใช่มั้ย 
นายเอาข้าวเอาน้ำให้ท่านกินบ้างรึป่าว ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง นายเอาพ่อฉันไปไว้ที่ไหน "

" ฉันไม่รู้ "  เขาตอบเสียงเรียบก่อนจะหันหลังกลับไป

" ขอร้องแหละนะ อย่าทำอะไรพ่อฉันเลย อย่าทำเขาฉันขอได้มั้ย*-*  "

" ว้าว~ นี่เธอกำลังอ้อนวอนฉันอยู่อย่างงั้นหรอ อื้ม...งั้นฉันจะเก็บไว้พิจารณาก็แล้ว
กันนะ ห่างกันแค่วันเดียวจะเป็นจะตายเลยรึไง "

" นายจะทำอะไรฉันก็ได้ แต่อย่ายุ่งกับพ่อฉัน ท่านไม่สบายอยู่ ถือว่าฉันขอแหละนะ
 ถ้านายไม่สงสารฉันก็น่าจะสงสารคนแก่บ้าง "

" คืนนี้เธอลองไปคิดดูก็แล้วกันว่าควรจะทำยังไง ก็แค่บอกมาเรื่องก็จบ ชีวิตเธอก็จะได้เป็นอิสระ ก็แค่นั้น ไปคิดดูก็แล้วกัน "

" ตอบมาก่อนสิว่านายจะไม่ทำอะไรพ่อฉัน คิมทัน ตอบฉันมาสิ!!!! "  

เขาเดินกลับไปโดยไม่สนใจอะไรฉันเลยสักนิด ฉันพูดขนาดนี้ไม่กระตุ้นต่อมอะไรเขาเลยรึไง ทำไมถึงได้ฟังแล้วผ่านหูเห็นมันเป็นเรื่องธรรมดาไปได้ เขาไม่ใช่แค่ใจร้ายแต่เขายังเย็นชา ไม่มีน้ำใจต่อเพื่อนมนุษย์ คนหล่อๆเขากลายเป็นแบบนี้ไปหมดแล้วสินะ






**ติดตามตอนต่อไป**
// 1 คอมเม้นเท่ากับ 1 กำลังใจ //


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น