Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 42 : Aria 37 : Bakugou, being a daddy for one day straight.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,940
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 334 ครั้ง
    2 ก.พ. 64

Aria 37

Bakugou, being a daddy for one day straight.

 

เมื่อวานนี้เธอกลับมาถึงห้องได้ยังไงกันนะ...


อายาเมะนอนเหม่อมองเพดานห้องของตัวเอง แขนทั้งสองข้างกอดตุ๊กตากระต่ายโง่เอาไว้แน่นขณะที่หัวสมองของเธอกำลังประมวลผลเหตุการณ์เมื่อวาน


บาคุโกจูบเธอที่ยอดเขา


จูบแรกของเธอ


จูบแรกของเธอกับคนที่เธอชอบ…


นิ้วที่ไล้ไปตามริมฝีปากพลันรู้สึกอุ่นขึ้นนิดๆ 


ทั้งที่ผ่านมาหนึ่งคืนแล้ว แต่อายาเมะก็ยังรู้สึกราวกับว่าสัมผัสนั้นยังติดอยู่บนริมฝีปากของเธอ


‘อายาเมะ…’


เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของบาคุโกที่เรียกชื่อเธอเป็นครั้งแรกลอยวนเวียนอยู่ข้างหู ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนราวกับว่ามันจะหลุดออกมา


ใบหน้าของอายาเมะพลันร้อนผ่าวจนเด็กสาวต้องเอากระต่ายโง่ขึ้นมาปิดเอาไว้แล้วนอนกลิ้งไปมาขณะที่ริมฝีปากขยับยิ้มกว้างเหมือนกับคนบ้าไม่มีผิด


บาคุโกจูบ…


อยู่ๆ ความคิดนั้นก็พลันชะงักไปเมื่อมีความคิดอีกอย่างแทรกเข้ามาในหัวของเธอพอดี


อายาเมะเพิ่งจะคิดเรื่องสำคัญอีกอย่างขึ้นมาได้


สถานะของเธอกับบาคุโกในตอนนี้...คืออะไรกันแน่


อย่าว่าแต่บาคุโก แต่คนปกติทั่วไปเขาก็คงไม่จูบคนที่ตัวเองไม่ได้คิดอะไรด้วยแน่


แต่ก็เพราะเป็นเขาอีกนั่นล่ะ เธอถึงต้องมานอนงงด้วยความไม่เข้าใจอย่างในตอนนี้


ถึงอายาเมะจะไม่เคยมีแฟนมาก่อน แต่เธอก็พอจะรู้หรอกว่าความสัมพันธ์มันควรจะเริ่มจากการทำความรู้จัก สารภาพรัก ไปเดท ตัดสินใจคบ จากนั้นจึงค่อยๆ เลื่อนระดับขึ้นไปเรื่อยๆ


เหมือนของเธอมันจะข้ามขั้นไปสักหน่อย


ถ้าเป็นคนปกติอายาเมะอาจจะพอเดาได้ว่าเขาคงมีใจให้เธอ


แต่นี่คือบาคุโกนะ พระเจ้ายังไม่รู้เลยมั้งว่าเขาจูบเธอทำไม


อายาเมะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ในตอนนั้นเธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเธอตั้งใจจะถ่ายรูปแรกของเธอกับบาคุโกที่ยอดเขาตอนที่ปีนขึ้นไปถึง แต่ก็ถูกเขาจูบเสียก่อน


แล้วหลังจากนั้น...เอาเป็นว่าหลังจากนั้นเธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ากลับมาถึงยูเอได้ยังไงกันแน่


นี่ไปเดทกันครั้งที่สองแล้ว ยังไม่มีแม้แต่รูปคู่สักรูปเลยจริงๆ เหรอเนี่ย


อายาเมะยู่ปากพลางเปิดเข้าไปดูในอัลบั้มรูป


แต่ภาพที่อยู่บนสุดของอัลบั้มก็ทำให้เธอตกใจจนทำมือถือร่วงลงไปบนเตียง


แม้จะเป็นภาพไหวๆ ที่ถูกถ่ายจากมุมเสย แต่คนผมบลอนด์ทั้งสองคนในรูปก็คือเธอกับบาคุโก


ที่กำลังจูบกันอยู่


มะ--มายังไงอ่ะ!?


ถ่ายเอาไว้ตอนไหนกัน!!


อายาเมะหยิบมือถือขึ้นมาอีกรอบเพื่อจะพิจารณารูปอีกครั้ง เธอพยายามนึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อวานโดยตัดเหตุการณ์ที่เธอถูกจูบออกไป


จะว่าไป ในตอนนั้นโทรศัพท์ของเธออยู่ไหนกันนะ? 


เหมือนว่ารู้ตัวอีกทีคือตอนหยิบออกมาจากกระเป๋าเมื่อเช้านี้


ถ้าอย่างนั้นรูปนี้ใครเป็นคนถ่ายล่ะ? 


ในเมื่อไม่ใช่เธอแน่ๆ ก็เหลืออีกแค่คนเดียวเท่านั้น


ยิ่งถ้าคิดรวมกับการที่รูปคู่รูปแรกเป็นรูปจูบ…


อายาเมะก็คิดว่าถ้าไม่ใช่บาคุโกก็คงไม่มีใครทำหรอก


เธอได้แต่นอนกอดตุ๊กตามองดูรูปนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายที่แล่นผ่านไป มองเสร็จก็ซุกหน้ากับตุ๊กตาอีกรอบ จนไม่ทันได้ยินเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นในตอนนั้น


“ไอจัง!” 


เสียงตะโกนลั่นทำให้อายาเมะตกใจจนสะดุ้งเฮือก เด็กสาวลุกลี้ลุกลนปิดหน้าจอมือถือก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตูห้อง


ซาโยริยืนเท้าเอวขมวดคิ้วมองเธอราวกับเป็นคุณแม่อีกคนหนึ่ง ดวงตาคู่นั้นกวาดสำรวจอายาเมะไปทั่วทั้งตัว


“เป็นอะไรน่ะ ตอบช้าจังเลยนะ เมื่อวานตอนกลับมาก็ดูลอยๆ ชอบกล”


“ไม่มีอะไรหรอก!” 


อายาเมะยิ้มกลบเกลื่อน คว้าโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายไหล่ 


“จะมาชวนไปกินข้าวใช่ไหม ไปกันเถอะ”


ซาโยริหรี่ตามองอย่างจับผิด แต่พอเห็นตาแป๋วๆ คู่นั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ


เธอแพ้ลูกอ้อนของไอจังทุกทีเลย ให้ตายสิ


พวกเธอเดินออกมาจากหอพักห้อง 1-C เพื่อไปยังโรงอาหาร ระหว่างทางมีเหล่านักเรียนจำนวนน้อยนิดในชุดไปรเวทกำลังทำกิจกรรมของตัวเองอยู่


อาจจะเป็นเพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์แล้วก็ยังเช้ามาก นักเรียนส่วนใหญ่จึงยังไม่ตื่นกัน


ที่จริงแล้วถ้าไม่ติดว่าต้องตื่นมากินข้าวเช้าตามนิสัย อายาเมะก็คงไม่ลากสังขารลงจากเตียงเหมือนกัน


“เมื่อวานเป็นยังไงบ้าง” ซาโยริถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทำให้เธอชี้ไปยังขาที่แทบจะยกไม่ขึ้นแทนคำตอบ


“ปวดขาสุดๆ เลยอ่ะ”


“ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย”


“เอ๊ะ…”


“นายบาคุโกคนนั้นน่ะ เขาไม่ได้ทำอะไรแปลกๆ กับเธอใช่ไหม?”


คำถามของซาโยริปักเข้ากลางใจเธอดังอัก 


ภาพใบหน้าของบาคุโกที่อยู่ใกล้จนแนบชิดกันลอยเข้ามาในหัวอีกครั้งจนใบหน้าของเธอร้อนผ่าว


อายาเมะกะพริบตาปริบๆ พยายามคงสีหน้าสุขุมเอาไว้ขณะที่สมองก็ปัดคนที่ลอยวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอทั้งคืนออกไป


แต่ปัดไปปัดมา…ทำไมถึงคลับคล้ายคลับคลาว่าเห็นบาคุโกอยู่บนทางเดินฝั่งตรงข้ามกันนะ?


อายาเมะกะพริบตาอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่ดวงตาสีแดงสดคู่นั้นตวัดมามองเธอพอดี


ชั่ววินาทีที่ประสานสายตากัน ก็ราวกับความทรงจำของเมื่อวานย้อนกลับเข้ามาเป็นฉากๆ


ดวงอาทิตย์สีส้ม กลิ่นคาราเมล ความอบอุ่นจากอ้อมกอด…


จูบ…


ความเขินอายที่แล่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ทำให้อายาเมะชะงักเท้าในทันที


อยู่ไม่ได้แล้ว!


ไม่ต้องรอให้บาคุโกได้มีโอกาสเดินมาหาเธอ อายาเมะก็หมุนตัวหันหลังกลับในทันทีโดยที่มีซาโยริเรียกไล่หลังมาอย่างงุนงง


แต่เธอไม่กล้าแม้กระทั่งจะหันกลับไปมองเพื่อนสนิทของเธอ ไม่อย่างนั้นซาโยริอาจจะเห็นได้ว่าตอนนี้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวมากแค่ไหน


อายาเมะน้ำตานองหน้าในใจ ทีตอนที่อยากเจอล่ะไม่ค่อยจะได้เจอหรอก แต่ตอนที่เธออยากหลบหน้าเขาแทบตาย อยู่ๆ ก็เดินเจอกันง่ายๆ เสียอย่างนั้น


เด็กสาวเดินสาวเท้าเร็วๆ ไปตามทางเดิน โชคดีที่มีคนอยู่ไม่มากทำให้ไม่ต้องกลัวว่าจะวิ่งชนใคร ขณะที่ในหัวพยายามคิดว่าเธอจะหนีไปหลบที่ไหนก่อนดี


หรือว่าจะกลับไปที่หอพัก…


“เธอตรงนั้นน่ะ ระวัง!!”


เสียงตะโกนดังลั่นทำให้อายาเมะชะงักฝีเท้า


ดวงตาสีน้ำทะเลกวาดมองรอบๆ อย่างงุนงง แต่ก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติอะไร จนกระทั่งเธอหันไปมองทางขวามือเยื้องไปทางด้านหลัง


ลำแสงสีเหลืองที่พุ่งตรงมาทางเธอทำให้ดวงตาสีน้ำทะเลเบิกกว้าง ความตกใจทำให้ขาแข็งทื่อไปในชั่วขณะนั้นจนทำได้แค่เพียงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม


อายาเมะรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเรียกชื่อของเธอ เป็นจังหวะเดียวกับที่ลำแสงนั้นปะทะเข้ากับร่างของเธอพอดี


ปุ้ง!


“ไอจัง!!”


กลุ่มควันสีขาวลอยขึ้นมาปกคลุมร่างของอายาเมะไปจนหมด ซาโยริรีบวิ่งตามเพื่อนสนิทของเธอมาแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว


ซาโยริสำลักควันอยู่พักหนึ่ง เธอพยายามปัดมือไปมาไล่ควันพวกนั้นออกไป ทำให้มันจางหายไปในที่สุด


สิ่งที่เหลืออยู่คือร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยสี่ขวบที่กำลังนั่งแหมะอยู่บนพื้น


ดวงตาสีน้ำทะเลกลมโตคู่นั้นฉายแววใสซื่อในขณะที่เธอหันมองไปรอบๆ จนกลุ่มผมสีบลอนด์สว่างพลิ้วไหวไปมา


“อายาโตะ”


เสียงเล็กๆ เรียกหาฝาแฝดของเธอ


“อะ--ไอจัง!?” ซาโยริตะโกนลั่นด้วยความตกใจขณะที่ถลาลงไปหาเพื่อนของเธอที่กลายเป็นเด็กสี่ขวบไปแล้ว


แต่เธอก็ยังช้ากว่าร่างอีกร่างที่พุ่งเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้


ซาโยริรู้ตัวอีกทีก็เห็นบาคุโกยืนอยู่ข้างอายาเมะแล้ว เขาถอดเสื้อโค้ทตัวนอกออกเพื่อคลุมร่างเล็กๆ ของเพื่อนเธอไว้ ในขณะที่ดวงตาสีแดงสดตวัดมองตัวการของเรื่องทั้งหมดที่ยืนขาสั่นอ้าปากค้างอยู่อีกทาง


“ขะ...ขอโทษด้วยนะ ขอโทษจริงๆ!” เด็กสาวไม่คุ้นหน้าคนหนึ่งโค้งตัวตะโกนขอโทษขอโพยเสียงดัง แต่ซาโยริก็ยังเดินเข้าไปยืนกอดอกหรี่ตามองข่มขู่อีกฝ่าย


“เธอทำอะไรไอจังน่ะ!?”


“มันเป็นอุบัติเหตุนะ! คือว่าฉันตั้งใจจะใช้อัตลักษณ์กับต้นไม้ตรงนั้น ไม่ได้คิดว่ามันจะพุ่งผ่านมาโดนคนอื่นสักหน่อย”


สีหน้าของอีกฝ่ายเหมือนใกล้จะร้องไห้เต็มที


ซาโยริไม่ใสซื่อพอจะคิดว่าอีกฝ่ายกลัวเธอหรอก


น่าจะเป็นเพราะกลิ่นอายทะมึนจากทางด้านหลังของเธอนั่นมากกว่า


บาคุโกอุ้มอายาเมะตัวน้อยที่ถูกห่อด้วยเสื้อโค้ทจนเป็นก้อนกลมๆ เอาไว้ในอ้อมแขน น่าแปลกที่รังสีทะมึนนั่นทำอะไรเด็กหญิงไม่ได้เลย


อายาเมะตัวน้อยจ้องมองคนอุ้มด้วยดวงตากลมแป๋วอย่างสนอกสนใจ


แต่บาคุโกยังคงจ้องเขม็งไปยังตัวการที่รีบละล่ำละลักพูดออกมาด้วยความหวาดกลัว


“อัตลักษณ์ของฉันทำได้แค่ทำให้ย้อนอายุได้ชั่วคราวไม่เกินหนึ่งวันเท่านั้นเอง ถึงจะไม่ทำอะไรเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็จะกลับมาเป็นปกติแล้วล่ะ!”


ความโกรธของบาคุโกเหมือนจะจางลงนิดหน่อยในตอนที่ได้ยินคำอธิบายนั้น ซาโยริเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหันกลับไปสนใจเพื่อนของเธอแทน


ถ้าอย่างนั้นก็ต้องดูแลอายาเมะตัวน้อยไปอีกหนึ่งวันเท่านั้นเอง


“ไอจัง” ซาโยริทำท่าจะเดินเข้าไปอุ้มอายาเมะคืนมาจากบาคุโก แต่เขากลับขยับก้อนกลมๆ นั่นหลบไปอีกทาง


ซาโยริขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก็ยังเอื้อมมือไปอีกรอบ


ก้อนกลมๆ ถูกขยับหลบไปอีกครั้ง


คราวนี้ซาโยริโมโหขึ้นมาจริงๆ แล้ว


“บาคุโก ส่งไอจังมานะ!”


บาคุโกแค่นเสียงใส่เธอทันที


“เรื่องสิวะ”


ถึงจะกระฟัดกระเฟียดด้วยความโมโหไปก็ทำอะไรบาคุโกไม่ได้ ซาโยริจึงปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง หันไปหาอายาเมะพร้อมกับรอยยิ้มหวานแทน


“ไอจัง”


อายาเมะตัวน้อยไม่มีท่าทางหวาดกลัว ยังคงจ้องมองพี่สาวแปลกหน้าด้วยดวงตากลมโตจนคนมองรู้สึกอยากแย่งมากอดไว้เองให้รู้แล้วรู้รอด


“มาอยู่กับพี่สาวดีกว่านะ”


ซาโยริกล่อม พร้อมกันนั้นก็ยื่นมือออกไปอีกครั้ง


คราวนี้บาคุโกไม่ได้ขยับหนีจนเธอสามารถแตะก้อนกลมๆ นั่นได้เสียที


“ไอจัง?”


แต่พอคิดจะดึงออกมา เด็กหญิงกลับจับเสื้อของบาคุโกเอาไว้แน่น พอออกแรงมากอีกหน่อย หัวทุยๆ สีบลอนด์สว่างนั่นก็มุดหนีหายลงไปในเสื้อโค้ทเสียเลย


เสียงแค่นในลำคอทำให้ซาโยริตวัดดวงตาไปมองในทันที


คงเพราะด้วยส่วนสูงที่ต่างกันมาก บาคุโกจึงหลุบตามองต่ำในขณะที่เหยียดยิ้มขึ้นบนริมฝีปาก


ท่าทางที่แสดงออกถึงความเหนือกว่าอย่างชัดเจนนั้นทำให้ซาโยริโกรธจนอยากจะกระทืบเท้าลงบนพื้นหนักๆ สักที


ไอจังเห็นอะไรในตัวไอ้หมอนี่กันแน่ เธอน่ะไม่เข้าใจรสนิยมของเพื่อนเธอเลยจริงๆ


“บาคุโก ส่งไอจังมาให้ฉันนะ”


“เหอะ”


สีหน้าเหยียดหยามเหมือนจะบอกว่า ‘ถามเพื่อนหล่อนก่อนเหอะว่าอยากอยู่กับใคร’ ทำให้ซาโยริโกรธจนความดันขึ้น 


“อายาเมะอยากไปกับฉัน”


แม้จะเห็นกันชัดๆ อยู่แล้ว แต่พอถูกบาคุโกพูดใส่หน้ามันก็ยังน่าโมโหมากอยู่ดี


แล้วเมื่อวันก่อนหมอนี่ยังเรียกไอจังว่า ‘ยัยกระต่าย’ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้กลายเป็น ‘อายาเมะ’ แล้วล่ะ


ตอนปีนเขาไปทำอะไรมากันแน่!?


“เดี๋ยว! นั่นนายจะพาไอจังไปไหนน่ะ!”


“กลับหอสิวะ”


ซาโยริอาจจะไม่ค่อยเข้าใจบาคุโกนัก แต่เธอแน่ใจว่าหอที่พูดถึงไม่ใช่หอ 1-C ของพวกเธอแน่ๆ ล่ะ


“แล้วทำไมไอจังต้องไปกับนายด้วยไม่ทราบ!” เธอตะโกนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าอายาเมะตัวน้อยจะดูติดบาคุโกมากด้วยเหตุผลบางประการก็ตาม


“หล่อนมีเสื้อเด็ก?”


“แล้วนายมีเหรอ!”


สายตาหวาดระแวงของซาโยริทำให้บาคุโกแค่นเสียงกลับไป


“เหอะ ฉันมีวิธีแล้วกัน!”


ซาโยริเริ่มจะคิดว่าเขาเป็นพวกโรคจิตที่ชอบสะสมเสื้อผ้าเด็กเอาไว้ดูเล่น แต่สายตาเชือดเฉือนที่มองมาราวกับจะบอกว่า ‘อย่าคิดอะไรบ้าๆ’ ทำให้เธอพลันนึกขึ้นมาได้


จริงสิ ดูเหมือนว่ายาโอโยโรสึห้อง 1-A จะมีอัตลักษณ์สร้างสิ่งของนี่นา


ซาโยริเม้มริมฝีปาก สบตากับดวงตากลมแป๋วที่โผล่ออกมาจากก้อนเสื้อโค้ทอีกครั้ง


ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้


เด็กสาวก้มลงเก็บกระเป๋าของอายาเมะพลางหันไปหาตัวการ


“เธอน่ะมากับฉันเลย ไปหาอาจารย์กัน...ส่วนนาย” ซาโยริหรี่ตามองไปทางบาคุโก “เย็นนี้ฉันจะไปรับไอจัง”


“ไม่ต้องสะเออะ”


บาคุโกไม่รอคำโต้ตอบของซาโยริในขณะที่เขาพาก้อนเสื้อโค้ทกลมๆ เดินกลับไปทางหอพักห้อง 1-A


พอเดินมาได้สักพัก อายาเมะตัวน้อยก็โผล่หันออกมาจากกลุ่มเสื้อโค้ท เธอหันไปหาบาคุโกก่อนจะถามว่า “พี่ชายจะพาอายาเมะไปหาอายาโตะเหรอ”


คำถามใสซื่อของเด็กหญิงทำให้คิ้วของบาคุโกกระตุกนิดๆ


คำก็อายาโตะ สองคำก็อายาโตะ เป็นอะไรนักหนากับไอ้อายาโตะนี่วะ


“พี่ชาย อายาโตะล่ะ? พาไปหาอายาโตะได้มั้ย”


“ตอนนี้ยัง”


ถึงคำตอบของบาคุโกจะไม่ปิดความหวังไปเสียทีเดียวทำให้เธอไม่ถึงกับร้องไห้งอแง แต่อายาเมะก็พองแก้มด้วยความไม่พอใจ


คิดว่าเป็นเด็กมาพองแก้มใส่แล้วเขาจะไม่จิ้มแก้มแตกหรือไงวะ


บาคุโกพ่นลมหายใจออก ก่อนจะพูดว่า “ถ้าเป็นเด็กดี เดี๋ยวก็ได้เจอ”


พอได้ยินแบบนั้น อายาเมะก็เลิกพองแก้มทันที เธอนั่งสงบเสงี่ยม ดวงตากลมโตจ้องมองบาคุโกอย่างมีความหวังไปตลอดทาง


เออ ก็ยังดีที่ไม่ใช่ลูกกระต่ายขี้แย


เด็กหนุ่มมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าหอพัก 1-A จนได้ เขาขมวดคิ้วเมื่อคิดได้ว่าหากพาอายาเมะในวัยเด็กเข้าไปในหอพักตอนนี้คงจะต้องวุ่นวายมากแน่


แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น


น่ารำคาญเป็นบ้า


ถึงจะบ่นอยู่ในใจ แต่เขาก็ผลักประตูเข้าไปในห้องนั่งเล่นรวมอยู่ดี


ชั่วแวบแรกดูเหมือนว่าจะยังไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมในก้อนเสื้อโค้ทของเขา แต่พอเขาพาอายาเมะไปหยุดยืนอยู่ตรงยัยรองหัวหน้า สายตาแต่ละคู่ก็เริ่มหันมามองด้วยความสงสัยมากขึ้น


“เฮ้ย สร้างเสื้อผ้าเด็ก”


“คะ?” ยาโอโยโรสึอุทานออกมาอย่างงุนงง เหมือนกับกลุ่มสาวๆ ที่หันมามองเขาด้วยสายตาตั้งคำถาม


ก่อนที่สายตาทุกคู่จะสะดุดเข้ากับความน่ารักที่อยู่ในก้อนเสื้อโค้ทกลมๆ


ดวงตาสีน้ำทะเลกลมโตของอายาเมะวัยเยาว์กวาดมองคนแปลกหน้าทั้งหมด ก่อนที่เธอจะผลุบกลับลงไปด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องวี๊ดว๊ายของสาวๆ แต่ละคน


“นะ...น่ารักจัง!? เด็กที่ไหนกันน่ะ”


“ผมสีคล้ายๆ นายนะ น้องสาวของนายเหรอบาคุโก”


“ไม่อะ ไม่มีทาง! บาคุโกจะมีน้องสาวเป็นนางฟ้าตัวน้อยได้ยังไง”


ไม่นานนัก เสียงร้องด้วยความตื่นเต้นของสาวๆ ก็เรียกความสนใจของทุกคนในห้องนั่งเล่นมาทางพวกเขา ทำให้บาคุโกมองตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิด


เสียงพูดคุยถามเรื่องที่มาที่ไปของเด็กในอ้อมแขนของเขาเริ่มจะน่ารำคาญ แต่บาคุโกยังไม่ทันได้ตวาดกลับไป ก็มีคนที่เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติเสียก่อน


“เดี๋ยวก่อนนะเคโระ” อะซุยยกนิ้วแตะที่ปากเหมือนทุกครั้งที่กำลังใช้ความคิด “ไม่คิดว่าเด็กคนนั้นหน้าตาคุ้นๆ เหรอเคโระ”


“หน้าตาคุ้นๆ…?” ฮางาคุเระพูดทวนขณะที่หันกลับไปมองเด็กหญิงที่ยื่นหัวออกมามองพวกเธอด้วยความสงสัยอีกครั้ง แม้จะยังดูกล้าๆ กลัวๆ อยู่ก็ตาม


ผมสีบลอนด์สว่างที่ปลายหยักศกนิดๆ


ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลกลมโต


ใบหน้าน่ารักเหมือนกับตุ๊กตาตัวน้อย


และอยู่กับบาคุโกได้โดยไม่ถูกระเบิดตายหรือระเบิดตัวเองตายไปด้วยความโมโหเสียก่อน… 


อ๊ะ! นั่นมัน…


“อะ...อิชิคาวะเหรอ!?” จิโร่อุทานขึ้นมา ทำให้บาคุโกพ่นลมหายใจออกราวกับจะบอกว่า ‘กว่าจะคิดได้ สมองช้าเป็นบ้า’


ถึงเด็กหนุ่มจะไม่ได้พูดตอบรับอะไร แต่การที่เขาไม่ได้ปฏิเสธก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนมากพอแล้ว


“ได้ไงอ่ะ เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?”


ตอนแรกบาคุโกไม่ได้ตอบอะไรนอกจากขมวดคิ้วมองยาโอโยโรสึด้วยใบหน้าบูดบึ้งเหมือนจะบอกอีกฝ่ายให้รีบๆ ทำตามที่เขาสั่งเสียที แต่พอถูกเซ้าซี้บ่อยๆ เข้า เด็กหนุ่มก็เริ่มรำคาญ 


“โดนอัตลักษณ์ของไอ้พวกตัวประกอบ”


คำตอบนั้นไม่ค่อยจะช่วยอธิบายอะไรสักเท่าไร แต่ก็คงจะมากที่สุดที่บาคุโกจะพูดแล้ว เพราะไอความหงุดหงิดเริ่มแผ่ออกมาจากร่างของเขาอย่างชัดเจน


“เสื้อผ้า” เขาพูดย้ำอีกครั้ง ทำให้ยาโอโยโรสึเหมือนจะรู้ตัวในที่สุด


“ดะ...เดี๋ยวฉันจัดการให้เองค่ะ”


พอยาโอโยโรสึเอื้อมมือมารับก้อนเสื้อโค้ทอายาเมะ บาคุโกจึงส่งไปให้เพื่อจะปล่อยเด็กหญิงไปเปลี่ยนเสื้อเสียที


แต่คนที่ไม่ยอมปล่อยมือกลับเป็นตัวอายาเมะเสียเอง


มือเล็กๆ เอื้อมไปคว้าแขนเสื้อของบาคุโกเอาไว้ขณะที่เธอช้อนตามองคนตัวโตกว่า


“พี่ชาย...”


เสียงเล็กๆ นั่นทำให้สาวๆ แทบจะใจละลายไปกับความน่ารักของเด็กตัวน้อย แต่บาคุโกกลับแค่เหลือบมองมือที่ยังจับเสื้อเขาไว้ ก่อนจะพูดเตือนว่า “เป็นเด็กดี”


อ๊ะ! ต้องเป็นเด็กดีถึงจะได้เจออายาโตะ


อายาเมะปล่อยมือจากเสื้อของเขาในทันที แล้วก็อยู่นิ่งๆ ในอ้อมแขนของยาโอโยโรสึเพื่อรอให้อีกฝ่ายพาไปแต่งตัว


ทั้งที่ตั้งใจจะรีบจัดการให้เสร็จๆ ไป แต่พอกลุ่มพวกผู้หญิงเข้ามายุ่งเกี่ยวแล้วมันก็ชักจะเริ่มกลายเป็นเรื่องน่ารำคาญ


กว่าที่อายาเมะจะได้กลับลงมาจากหอพักฝั่งผู้หญิงอีกรอบก็ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง


เด็กหญิงถูกอุราระกะจูงออกมาจากลิฟต์ เธออยู่ในเสื้อฮู้ดหูกระต่ายทรงปีกค้างคาวปักลายกระต่ายสีครีมกับกระโปรงเข้าชุดกัน  เด็กน้อยดูเหมือนหลุดออกมาจากแคตตาล็อคเสื้อผ้าสำหรับเด็กไม่มีผิด


ความน่ารักของเธอทำให้แต่ละคนเข้าไปรุมล้อมกันอย่างยุ่งวุ่นวาย


“คนหน้าตาดีนี่ต้องหน้าตาดีตั้งแต่เด็กจริงๆ สินะ” เซโระพูดขณะที่ยืนอยู่ข้างบาคุโก มองดูสาวๆ ที่กำลังถกเถียงกันว่าจะทำอย่างไรกับผมยาวๆ สีบลอนด์นั่นดี


ดูเหมือนว่าพวกเธอจะยังตกลงกันไม่ได้เสียทีว่าอายาเมะตัวน้อยควรจะทำผมทรงอะไร หวีและโบว์ผูกผมจึงถูกยื้อแย่งสลับกันไปมาอย่างไม่ได้ข้อสรุป ในขณะที่อายาเมะยืนอยู่ตรงกลางวงล้อม มองซ้ายมองขวาอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้


จนในที่สุด ดวงตากลมโตสีน้ำทะเลก็ตวัดมามองบาคุโก แล้วทำท่าจะเดินเข้ามาหาเขา


“ยังไปไม่ได้นะอิชิคาวะจัง ยังไม่ได้ทำผมเลย”


“ก็บอกว่าถักเปียไงล่ะ ถักเปีย!”


“แต่ผมอิชิคาวะจังนุ่มออก ปล่อยไว้แล้วผูกโบว์ก็พอแล้ว!”


อยู่ๆ หวีในมือของฮางาคุเระก็ถูกดึงออกไป พร้อมๆ กับยางรัดผมและสารพัดโบว์กุ๊กกิ๊กในมือของอาชิโดะ


ตัวของอายาเมะน้อยถูกยกจนลอยหวือขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะถูกจับไปนั่งบนโซฟาตัวหนึ่งกลางห้องรับแขก


ตอนแรกอายาเมะขยับไปมาอย่างงุนงง เหมือนพยายามจะลงไปจากโซฟา แต่พอได้ยินเสียงพูดเตือนของบาคุโกแล้วเธอจึงเปลี่ยนมานั่งนิ่งตัวตรง


“เป็นเด็กดี”


“อึ้ม!”


เหล่าบรรดาสมาชิกห้อง 1-A พากันอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าควรจะตกใจอะไรก่อนดีระหว่างเด็กที่น่ารักเหมือนกับนางฟ้าเชื่อฟังระเบิดเดินได้อย่างบาคุโก หรือการที่เจ้าตัวถือหวีกับโบว์สีชมพูไว้ในมือแล้วทำหน้าตาจริงจังกันแน่


บาคุโกขมวดคิ้ว มองหัวสีบลอนด์เล็กๆ นั่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มหวีแบ่งผมของเป็นสองข้างเท่าๆ กัน ท่าทางมัดยางรัดผมและผูกโบว์อย่างคล่องแคล่วทำไมคนอื่นได้แต่หยุดนิ่งมองด้วยสายตาตกตะลึง


แค่ไม่ถึงนาที ผมทวินเทลของอายาเมะก็เสร็จสมบูรณ์


“ส…สุดยอด…”


“สมกับเป็นบาคุโก! แม้แต่เรื่องแบบนี้ก็ยังสมบูรณ์แบบสินะ”


“การทำผมแห่งความมืด…”


“นายไม่มีพี่สาวน้องสาวไม่ใช่เหรอ ไปฝึกมาจากไหนกันน่ะ...” 


“เหอะ มีแต่พวกกระจอกเท่านั้นแหละว่ะที่ทำไม่ได้” 


“ดูถูกกันมาก”


“ปากนายนี่มัน…”


ในขณะที่สาวๆ เริ่มเบะปากใส่บาคุโก เซโระก็หันไปถามมิโดริยะที่นั่งมองเหตุการณ์ต่างๆ เงียบๆ มาตั้งแต่ต้น


“มิโดริยะ ไอ้หมอนี่ทำแบบนี้ได้ตั้งนานแล้วเหรอ?”


“อ๊ะ ไม่หรอกครับ แต่ที่ทำได้อาจจะเป็นเพราะมิทสึกิซัง…”


“หุบปาก! ไอ้เวรเดกุ!”


“บาคุโก ห้ามพูดคำหยาบต่อหน้าเด็กนะ!” ฮางาคุเระโวยวายพลางพุ่งเข้ามาเหมือนจะปิดหูอายาเมะไว้


“หนวกหู!”


“พี่ชาย”


เสียงเล็กๆ ของอายาเมะดังแทรกเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของบาคุโก 


มือของเด็กน้อยข้างหนึ่งกระตุกชายเสื้อของเขา ส่วนอีกข้างพยายามเอื้อมไปแตะฮู้ดหูกระต่ายอย่างลำบากนิดหน่อย


ท่าทางที่พยายามอย่างทุลักทุเลนั่นทำให้บาคุโกเอ็ดเอา “ปล่อยมือก่อน”


แต่อายาเมะกลับส่ายหน้าจนฮู้ดหล่นลงไปอีกครั้ง


ใบหน้านั่นเริ่มมุ่ยนิดหน่อยอย่างที่เพื่อนๆ ลงความเห็นกันว่ามันน่ารักมาก ส่วนบาคุโกก็เอื้อมมือไปสวมฮู้ดให้เธอตัดรำคาญแล้วเลิกคิ้ว


“มีอะไร”


ดวงตาสีฟ้าใต้ฮู้ดกระต่ายช้อนมองเขาก่อนที่จะยกมือขึ้นลูบท้อง


“พี่ชาย หิว”


“…”


“…”


“…”


จะว่าไป นี่มันก็เลยเวลาอาหารเช้าแล้ว


สมาชิกห้อง 1-A เริ่มแลกเปลี่ยนสายตากันอย่างเลิ่กลั่กราวกับกำลังถามว่ามีใครเลี้ยงเด็กเล็กเป็นบ้าง


นั่นเด็กกี่ขวบกันน่ะ แล้วเด็กอายุเท่านั้นชอบกินอะไรบ้างนะ


หลายคนหันไปหาอะซุยด้วยสายตาเปี่ยมความคาดหวัง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตอบอะไร บาคุโกกลับพูดกับอายาเมะน้อยเสียงเข้มว่า


“นั่งรอ”


“อึ้ม!”


“เป็นเด็กดี”


“อึ้ม!!”


พอเห็นว่าเด็กหญิงไม่มีทีท่าจะซนแล้ว บาคุโกก็เดินล้วงกระเป๋าออกไปจากหอ โดยมีคามินาริถามไล่หลังอย่างงุนงง


“เฮ้! จะไปไหนน่ะ เสื้อโค้ทก็ไม่ใส่—”


“ไม่ใช่เรื่องของแก!” 


“เฮ้ บาคุโก รอด้วย!”


แต่คิริชิมะเร็วกว่ามาก เขารีบวิ่งตามบาคุโกออกไปโดยไม่ลืมหันหลังมาบอกเพื่อนๆ ทุกคน


“ไปโรงอาหาร ใครเอาอะไรพิมพ์ไว้ในแชทนะ!”


ทุกสายตาหันไปมองอายาเมะที่นั่งนิ่งเป็นเด็กดีอยู่บนโซฟา สลับกับบานประตูที่ปิดไล่หลังคิริชิมะไป


“ฉันตาไม่ฝาดใช่ปะ หมอนั่นรีบออกไปซื้อข้าวให้อิชิคาวะจนไม่ใส่เสื้อโค้ทด้วยซ้ำ”


คามินาริคราง ในขณะที่กลุ่มสาวๆ เข้าไปล้อมเด็กน้อยในฮู้ดหูกระต่ายที่จ้องมองประตูด้วยดวงตากลมแป๋วราวกับกำลังรอให้พี่ชายกลับมาอยู่


ฮางาคุเระก้มลงไปพิจารณาทรงผมฝีมือบาคุโกตามประสาสาวน้อยมัธยมปลาย


“โห แบ่งผมสองข้างเท่ากันเด๊ะ แถมยังผูกโบว์สวยเป็นบ้า…”


เธอเปรยขึ้นมาก่อนที่ทั้งหมดจะเงียบลงพร้อมกัน


ในตอนนั้น ความคิดหนึ่งแล่นผ่านหัวของทุกคนอย่างพร้อมเพรียง


อุ้มเขามาที่หอ พามาแต่งตัว ทำผมให้ ไปหาข้าวให้กิน…


บาคุโก…


นายเองน่ะ ก็เป็นคุณพ่อได้นะ! 

 

_________________________________

แด๊ดดี้ที่แปลว่าพ่อน่ะค่ะ แปลว่าพ่อจริงๆ YY

อีก 3 ตอนจะจบอาร์คนี้แล้วค่ะ จะเป็นตอนสบายๆ คั่นประมาณ 2 ตอนก่อนจะเป็นตอนปิดอาร์คค่ะ

อันที่จริงแล้ว ตามที่คิดไว้ตอนแรก ตอนนี้จะได้เป็นตอนพิเศษค่ะ แต่น้อง Pandora P. คิดตอนพิเศษที่น่าสนุกกว่าขึ้นมาได้ พวกเราเลยเอามาหาที่ใส่ในเนื้อหาหลักแทนค่ะ!


น้อง Pandora P. วาดรูปอายาเมะตัวน้อยไว้ให้ด้วยค่ะ น่ารักมากๆ เลย

ใครใจไม่เหลว เราใจเหลวก่อนละค่ะ YY

เนื่องจากตอนถัดไปเป็นตอนติดกัน เราจะมาอัพให้ในวันพรุ่งนี้เลยนะคะ

ปล. เม้นท์ตอนที่แล้วทุบทุกสถิติที่ผ่านมาทั้งหมดเลยค่ะ ไม่ผิดหวังกับจูบแม่มจริงๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 334 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,433 ความคิดเห็น

  1. #1154 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 08:02
    น่ารักกกกคัตจังก็เป็นคุณพ่อที่ดีน่า แน่ๆ
    #1,154
    0
  2. #999 lamb_san (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:26
    แด๊ดดี้ที่แปลว่าพ่อ555555555 เปิดแอพมาวันนี้ตกใจเลยค่ะ อัพไปหลายตอนเลย เผลอวุ่นๆไปแปบเดียวกลับมาอีกที ตอนใหม่รอให้อ่านเต็มไปหมดดด กี้ดด ขำการทำผมแห่งความมืดมาก555555555555 โทโคยามิพูดจาได้เบียวดีจริงๆ5555555555555 ต้นตอนน้องอายาเมะยังไม่ทันได้เขินเต็มสูบ ท้ายตอนก็กลายเป็นเด็กน้อยให้บาคุโกเลี้ยงแล้ว55555555555 รับบทคุณพ่อ(ไม่จริง)มือใหม่ อิ_____อิ
    #999
    0
  3. #957 ควีนตัวสุดท้าย (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:50

    ใจเจ็บไปหมด อยากเรียกบาคุโกแด๊ดดี๊
    #957
    0
  4. #943 skyblue_2580 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:41
    เหลวเป็นน้ำแล้วค่ะ
    #943
    0
  5. #942 nefalibata (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 05:53
    ปล อยากเจออายาโตะะะะะะ
    #942
    0
  6. #941 nefalibata (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 05:53
    นายก็เป็นคุณพ่อได้นะ55555555555555555ไม่ไหว บาคุโกทำผมให้เด็กผู้หญิง พรุ่งนี้โลกจพแตกมั้ยคะเนี่ย
    #941
    0
  7. #940 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:06
    แด๊ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อค่ะ5555
    #940
    0
  8. #939 TT ♡♤ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:06
    เข้าใจมั้ยว่าบาคุจังฝึกการเป็นคุณพ่อไม่สิว่าที่คุณพ่อในอนาคตอยู่
    #939
    0
  9. #938 ดอกไม้สี่ฤดู (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:08

    พ่อที่ดีของลูกกกกก ความนุ่มฟูในตอนนี้ทำให้เรายิ้มแก้มแทบปริบวกกับความน่ารักของน้องอายาเมะและบาคุโกวทำให้เราใจละลาย อร้ายยยยยย!!!

    #938
    0
  10. #937 baby-m2 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:24
    เอะใจตั้งแต่ชื่อตอนแล้วค่ะ แบบแด๊ดดี้อะไรวะ555 ที่แท้แด๊ดดี้บาคุโกนี่เองงง ถ้าอายาเมะได้อยู่กะอายาโตะคือต้องน่ารักมากแน่ๆๆ แงงงงง อยากเห็น5555 อยากเห็นรีแอคอายาโตะตอนเห็นอายาเมะน้อย+จะเลี้ยงยังไงงี้555555
    #937
    0
  11. #936 plapla (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:46
    แด๊ดดี้ๆๆๆ
    #936
    0
  12. #934 เหมียวเหมียว001 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:17
    ตายค่ะ เหมือนโดนระเบิดลงซ้ำๆจนแม้แต่กระดูกก็ไม่เหลือ บ้าเอ๊ยฉันเสียอาการ คัตจังนายมันเป็นได้หมด ทำได้ทุกอย่างจะเก่งเกินไปแล้วนะ!!!!! โอ๊ยตาย

    ปล. คิริชิมะ นายมันเพื่อน vip

    ปล. 2 โทโคยามิ อะไรคือการทำผมแห่งความมืด....
    #934
    0
  13. #933 กระต่ายกุกกี้ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:06
    เป็นตอนที่ขำนานมากค่ะ555555 แล้วก็มาขำแรงเอาตอนการทำผมแห่งความมืด โทโคยามิ๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊๊55555555 อีกรอบทิ่ขำค้างคือประโยค นายก็เป็นคุณพ่อได้นะ โอ้ยยยย55555555555555555555555 ตอนนี้แบบ บาคุโกแด๊ดดี้ทิ่แปลว่าพ่อ คือถ้ามีลูกก็คือ-หนุ่มหลงลูกง่ะ555555555
    #933
    0
  14. #932 Kimiyoshi Ranna (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:41

    ยัยน้องงงงงง น้องกลายเป็นน้องจริงๆไปแล้วววว คัตสึกิ! นายเป็นคุณพ่อที่ดีสุดๆไปเลย! รอนะคะ รอตอนที่คัตสึกิจะได้เป็นคุณพ่อจริงๆ!! // ไม่ได้คาดหวังแต่ตั้งตารอ
    #932
    0
  15. #931 เสียงสรวลอสุรา (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:34
    'นายเองน่ะ ก็เป็นคุณพ่อได้นะ' จริงๆเล้ยย ทำไมไม่มีระบบลงรูปในช่องคอมเม้นท์นะ คือมีมออลไมท์พร้อมมาก55555
    #931
    0
  16. #930 Me-me_N (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:31
    ฮาไม่ไหวแล้ว อ่านไปยิ้มไปอย่งกับคนบ้า 555 อายาเมะน้อยน่ารักติดคุณพ่อ?เชียวนะ ขอยาดเกลียดคำพูดที่ว่า 'นายเองก็เป็นคุณพ่อได้นะ,บาคุโก' ความเป็นพ่อศรีเรือนที่ดีเป็นงี้เองสินะ
    #930
    0
  17. #929 aom051 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:25
    อยากเห็นฉากปะทะระหว่างคัตจังกับอายาโตะมากเลยค่าาา
    #929
    0
  18. #927 softy omelette (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:24
    น่ารัก ㅠㅠ อ่านชื่อตอนแล้วก็นึกแปลกใจอยู่เลยค่ะว่าบาคุโกวจะเป็นแด๊ดดี้ได้ยังไงกัน อ่านจบแล้วรู้สึกว่า ได้จริงๆด้วย! แง คิดเอาไว้ว่าฮู้ดกระต่ายนี่มันน่ารักจริงๆ ยิ่งมีรูปประกอบด้วยแล้วมัน🥺
    #927
    0
  19. #926 faza205317 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:15
    คุณพ่อระเบิดลงของหนู กรี๊ดดดดด
    #926
    0
  20. #925 คุณแมวดมกาว (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:14
    บ้าเอ๊ย ฉันหัวบ่คืนกับคำว่า'นายก็เป็นคุณพ่อได้นะ!' ขออนุญาติขำค่ะบาคุโกวซัง555555555555555555
    #925
    0
  21. #924 wewe73422 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:12
    แม้จะมีงานแต่เราจะอ่านใครก็ห้ามไม่ได้
    #924
    0
  22. #923 LucyTaylor (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:00
    -ต้าวระเบิดน่ารักกกก ตอนปะทะกับซาโยริ แอบเชียร์เหมือนมวยมากค่ะ5555 อีกนิดจะตีกันแน้วววว สนุกมากค่ะ!
    #923
    0
  23. #922 Wrks (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:54

    นิยายเรื่องนี้โครตฮิลลิ่งเราเลย เรียนเสร็จมาอ่านเรื่องนี้ มีกำลังใจเรียนต่อ
    #922
    1
    • #922-1 Ms. Margarita, Pandora P.(จากตอนที่ 42)
      2 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:55
      อ่านแล้วรู้สึกฮิลลิ่งเหมือนกันเลยค่ะ YY ขอบคุณมากเลยนะคะ
      #922-1
  24. #921 aum_chan2 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:52
    อบอุ่นนนนนนน
    #921
    0
  25. #920 siretorn (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:46

    เขินๆแทนน้องเลยค่ามีนังคัตคอยดูแล;-;

    #920
    0