Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 43 : Aria 38 : His bombs are like fireworks.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 280 ครั้ง
    27 ก.พ. 64

Aria 38

His bombs are like fireworks.

 

อายาเมะกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่มีเบาะรองหลายชั้นจนกลายเป็นเก้าอี้สำหรับเด็ก

 

ตรงหน้าของเธอมีจานแกงกะหรี่แฮมเบิร์ก ชามสลัดผัก และจานแอปเปิ้ลที่ถูกปอกไว้เป็นรูปกระต่ายพร้อมรับประทาน

 

เด็กหญิงนั่งกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยโดยมีบาคุโกนั่งมองอยู่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

 

เป็นภาพที่ดูแปลกตาสำหรับเพื่อนๆ ในห้องเหลือเกิน

 

“บาคุโกกลายเป็นคุณพ่อไปจริงๆ แล้วอะ”

 

“ดูการซื้ออาหารจากหลายๆ ร้านแล้วเอามาจัดเป็นชุดคุณหนูนั่นสิ”

 

“คิริชิมะ บอกทีว่าหมอนั่นไม่ได้เตรียมชุดของว่างไว้แล้วด้วย…”

 

คิริชิมะเกาแก้ม ก่อนจะพูดว่า “ตอนก่อนกลับก็แวะซื้อโยเกิร์ตมาด้วย?”

 

“...”

 

“อายาเมะอิ่มแล้ว!”

 

เด็กหญิงเช็ดปากหลังทานเสร็จก่อนจะประกาศเสียงใส

 

“กินไม่หมด”

 

ดวงตาสีแดงหลุบลงมองจานที่ยังมีอาหารเหลืออยู่กว่าครึ่ง แต่อายาเมะก็มุ่ยหน้าตอบกลับมา

 

“แต่อายาเมะอิ่มแล้วนี่นา”


 

กินน้อยแต่เด็ก โตมาถึงตัวลีบเป็นตุ๊กตาผี

 

บาคุโกได้แต่พ่นลมหายใจออกแล้วค่อยบอกเด็กหญิงว่า “เก็บจาน”

 

อายาเมะปีนลงจากเก้าอี้ ค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบจานที่บาคุโกวางซ้อนกันไว้ให้แล้วเดินตามเขาเข้าไปในห้องครัว

 

พอเดินไปถึงอ่างล้างจาน เด็กหญิงก็ยื่นจานขึ้นไปจนสุดแขนให้กับบาคุโก

 

เขารับจานไปทิ้งอาหารแล้วล้างเก็บโดยที่ไม่ได้พูดอะไรท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ ที่มองตามไปทั้งแบบโจ่งแจ้งและแอบมอง

 

“ล้างมือ” บาคุโกรั้งอายาเมะที่ทำท่าจะวิ่งกลับออกมาก่อน เขาอุ้มเธอขึ้นมาในระดับเดียวกับอ่างล้างจาน ปล่อยให้เด็กหญิงล้างมือจนสะอาดแล้วค่อยวางกลับลงไปบนพื้น

 

อายาเมะรับกระดาษเช็ดมือมาจากพี่ชายใจดี พอเสร็จกระบวนการทั้งหมดแล้ว เธอก็วิ่งนำเขากลับมายังห้องนั่งเล่นรวม

 

“อิชิคาวะจัง”

 

กลุ่มพี่สาวใจดีที่เสกชุดสวยๆ ให้กวักมือเรียกเธอ ดวงตาสีฟ้ากลมโตหันไปมองบาคุโกนิดหน่อย พอเขาไม่ได้ว่าอะไรจึงเดินไปหากลุ่มของอุราระกะบนโซฟาอย่างว่าง่าย

 

อายาเมะปีนขึ้นไปนั่งบนโซฟาข้างๆ จิโร่ เอียงคอมองราวกับสงสัยว่าเรียกหาเธอทำไม

 

“คือว่านะ ทำไมถึงตามหมอนั่นกลับมาเหรอ” อาชิโดะลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบเพราะไม่อยากไปแหย่ต่อมความหัวร้อนของ ‘หมอนั่น’ เข้า

 

ก็แหม…เด็กปกติน่ะ แค่เห็นหน้าบาคุโกก็คงกลัวจนร้องไห้แล้วนี่นา

 

แต่นอกจากอายาเมะน้อยจะไม่มีท่าทางหวาดกลัวแล้ว ยังติดเจ้ามนุษย์ระเบิดนั่นเอามากๆ จนน่าสงสัย

 

“พี่ชายเหรอคะ?” อายาเมะกะพริบตาปริบๆ มองดูพวกพี่สาวก่อนจะหันกลับไปมองบาคุโก “เพราะว่าพี่ชายเหมือนเพื่อนของอายาเมะเลย!”

 

อาชิโดะหันไปสบตากับสาวๆ ด้วยความสงสัย

 

“เพื่อน?”

 

เด็กที่ดูนุ่มนิ่มโดนประคบประหงมขนาดนี้มีเพื่อนเป็นพวกลุคอันธพาลแบบบาคุโก?

 

ที่สำคัญคือมีเด็กที่เหมือนบาคุโกอีกเหรอ โลกนี้มีบาคุโกคนเดียวยังไม่พอหรือไง

 

อายาเมะพยักหน้าจนหูกระต่ายบนฮู้ดกระดกไปมา “อึ้ม! ถึงเพื่อนของอายาเมะจะไม่ใจดีแบบอายาโตะ แต่ก็เป็นเพื่อน...อ๊ะ! อายาโตะล่ะ”

 

ในตอนนั้นเองที่สาวๆ สัมผัสได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเด็กหญิงเปลี่ยนไป

 

ความสดใสในดวงตาของเธอลดฮวบลงกว่าครึ่ง ขณะที่หันซ้ายหันขวาด้วยความกังวล

 

อายาเมะตัวน้อยแทบไม่เคยอยู่ห่างจากแฝดพี่ของเธอมาก่อน ในตอนที่ยังไม่รู้สึกตัวก็แล้วไปเถอะ แต่พอสะกิดใจขึ้นมา…

 

“พี่ชาย อายาโตะล่ะ?”

 

ถึงจะเป็นบาคุโกก็เสกอายาโตะขึ้นมาไม่ได้ และคนอื่นๆ ก็ได้แต่มองหน้ากันอย่างจนใจ

 

“ทำไมไม่พาไปหาอายาโตะล่ะ อายาเมะไม่ใช่เด็กดีเหรอคะ”

 

อายาเมะน้อยเดินไปเกาะขากางเกงบาคุโกพลางช้อนดวงตากลมโตขึ้นมองเขา

 

เด็กหนุ่มนั่งขมวดคิ้วมองตอบกลับมา ท่าทางที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าคงจะไม่พาเธอไปหาอายาโตะแน่ๆ ทำให้คนที่พยายามทำตัวเป็นเด็กดีเริ่มเบะปาก

 

กลุ่มสาวๆ ที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดมองหน้ากัน ก่อนจะตัดสินใจลงมือในทันที

 

ยังไม่ทันที่อายาเมะจะเริ่มงอแง อุราระกะก็ลุกขึ้นพูดอย่างร่าเริงก่อน

 

“อิชิคาวะจัง ดูสินี่อะไรเอ่ย~”

 

สิ่งที่ลอยอยู่เหนือฝ่ามือของอุราระกะคือตุ๊กตาแมวที่มีปีกกับเขายูนิคอร์นขนาดใหญ่ที่ยาโอโยโรสึเพิ่งจะสร้างออกมาแบบสดๆ ร้อนๆ และถูกอุราระกะใช้อัตลักษณ์ทำให้ลอยได้

 

พอมีของอย่างอื่นมาช่วยดึงดูดความสนใจ สีหน้าของเด็กหญิงก็เริ่มเปลี่ยนไปอีกรอบ

 

ดวงตาที่เกือบจะชุ่มน้ำตาปริ่มๆ เบิกกว้างขึ้นมองตุ๊กตาตัวใหญ่แทบไม่กะพริบ

 

“แคทนิเพกาคอร์น”

 

แมวมีปีกทำให้อายาเมะลืมอายาโตะไปเสียแล้ว

 

โดนซื้อง่ายชิบ

 

บาคุโกนั่งมองดูเด็กหญิงที่กำลังชูมือขึ้นไปบนอากาศ พยายามจะคว้าตุ๊กตางี่เง่านั่นลงมา

 

จะหยิบถึงมั้ยล่ะวะ

 

ท่าทางเดินไล่ตามตุ๊กตาขณะที่พยายามเอื้อมมือคว้ากลางอากาศทำให้บาคุโกรู้สึกอนาถใจจนทนดูไม่ได้

 

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะหยิบเจ้าแมวโง่มีปีกลงมาให้อายาเมะ เทปสีขาวยาวก็พุ่งมาจากทางข้างหลัง พันตุ๊กตาเอาไว้แน่นแล้วกระตุกลงมาส่งให้เด็กหญิงอย่างปลอดภัย

 

ดวงตากลมแป๋วฉายแววงุนงงชั่วครู่ แต่ก็ยังกอดตุ๊กตาเอาไว้แน่น

 

เทปถูกดึงกลับไปทำให้อายาเมะตัวน้อยมองเห็นพี่ชายใจดีอีกคนที่ช่วยหยิบแคทนิเพกาคอร์นให้เธอ

 

“ขอบคุณค่ะ” อายาเมะกำเทปไว้แน่นขณะที่เงยหน้าขึ้นมายิ้มขอบคุณเซโระ

 

ดวงตาสีน้ำทะเลเป็นประกายกับรอยยิ้มกว้างทำให้คนรอบๆ รู้สึกเหมือนโดนรังสีความสดใสพุ่งเข้าใส่อย่างจัง

 

ด—โดนดาเมจ!?

 

บาคุโกมองดูเซโระที่ลูบหลังคอตัวเองขณะที่ส่งยิ้มตอบกลับไปให้อายาเมะตัวน้อยแล้วก็พลันหงุดหงิดขึ้นมา

 

เขินเด็กสี่ขวบ? เอาจริงดิ? น่าสมเพชเป็นบ้า

 

แต่อายาเมะไม่ได้เห็นคิ้วที่ขมวดมากขึ้นของบาคุโกในขณะที่เธอมองกลุ่มคนรอบๆ อย่างสนอกสนใจ

 

“พี่ชายสร้างเทปได้เหรอคะ ส่วนพี่สาวก็สร้างตุ๊กตาได้ พี่ๆ ทุกคนสุดยอดไปเลย!”

 

“อิชิคาวะจัง นั่นน่ะยังไม่เรียกว่าสุดยอดหรอกนะ”

 

ฮางาคุเระที่สังเกตเห็นสีหน้าที่เริ่มจะแสดงความไม่พอใจของบาคุโกเดาะลิ้นอย่างชอบอกชอบใจ

 

ไฟกำลังเริ่มติด แบบนี้เพื่อนที่ดีก็ควรจะราดน้ำมันเพิ่มไม่ใช่หรือไง

 

“มีคนที่สร้างปราสาทเจ้าหญิงเหมือนในนิทานได้อยู่ด้วยล่ะ อยากได้หรือเปล่า?”

 

อายาเมะตาโตด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะพยักหน้าถี่ๆ จนหูกระต่ายเด้งไปมา

 

“เจ้าชาย มีเจ้าหญิงกำลังอยากได้ปราสาทล่ะ!”

 

อยู่ๆ โทโดโรกิที่กำลังนั่งกินโซบะเย็นปลีกวิเวกอยู่คนเดียวก็ถูกคามินาริเดินเข้าไปหา คนที่ถูกขัดจังหวะการกินกะพริบตา พยายามประมวลผลว่าเจ้าหญิงที่คามินาริพูดถึงก็คืออิชิคาวะในวัยสี่ขวบ

 

ถ้าอย่างนั้นเจ้าชายก็คือเขา?

 

เขาไปเป็นเจ้าชายตั้งแต่เมื่อไรน่ะ

 

“คามินาริ ฉันไม่ใช่เจ้าชาย”

 

“โธ่เอ้ย เปรียบเปรยไง! เปรียบเปรย!”

 

“อา…”

 

“โว้ยยย ประเด็นคืออิชิคาวะจังตรงนั้นกำลังอยากได้ปราสาท! ปราสาทแบบในการ์ตูนเจ้าหญิงดังๆ น่ะ!!”

 

แน่นอนว่าโทโดโรกิไม่เคยดูการ์ตูนเจ้าหญิง แต่เขาก็รู้ว่าปราสาทที่คามินาริพูดถึงคืออะไร

 

เขาหันไปมองบาคุโกซึ่งกำลังกรอกดวงตาสีแดงเหมือนกำลังฟังบทสนทนาที่งี่เง่าไร้สาระที่สุดในโลก แต่พอเห็นว่าเจ้าตัวไม่สนใจจึงหันมาถามอายาเมะแทน

 

“เธออยากได้?”

 

“อึ้ม!”

 

เสียงตอบรับในทันทีทำให้โชโตะรวบรวมไอเย็นไว้ในฝ่ามือ

 

บาคุโกไม่ว่า

 

อิชิคาวะก็อยากได้

 

งั้นเขาสร้างให้เธอก็แล้วกัน

 

เพียงแค่ตวัดมือครั้งเดียว น้ำแข็งก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นที่ว่างของห้องนั่งเล่นรวม พวกมันรวมกลุ่มกันเป็นรูปร่างของปราสาทขนาดย่อมที่บรรจุอยู่ในชั้นล่างของหอพักได้แบบพอดิบพอดี

 

ถึงน้ำแข็งของเขาจะสร้างสิ่งที่ซับซ้อนเกินไปไม่ได้ แต่แค่โครงคร่าวๆ ของปราสาทที่มีแค่หน้าต่างกับประตูและทรงยอดแหลมก็ไม่ใช่ปัญหา

 

ปราสาทที่สร้างเสร็จแล้วทำให้อายาเมะกับสาวๆ กรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่ ส่วนพวกผู้ชายผิวปากอย่างชอบใจ

 

เรียบร้อยแล้ว เขากลับไปกินโซบะได้แล้วมั้ง

 

“ไอ้เด๋อครึ่งซีก!!!!”

 

การกินโซบะแสนสงบสุขของโทโดโรกิถูกทำลายลงในชั่วพริบตาด้วยเสียงตะโกนลั่นห้อง

 

“สมองกลับเหรอวะ หา!?”

 

โทโดโรกิจ้องมองบาคุโกที่โมโหจนผมฟูด้วยความไม่เข้าใจ

 

ดูเหมือนบาคุโกจะไม่พอใจที่เขาสร้างปราสาทให้อิชิคาวะ

 

โทโดโรกิไม่เห็นว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน

 

“แฟนนายอยากได้”

 

“อายาเมะอยากได้แกก็ต้องเสกให้เหรอวะ เป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวรึไง!? คิดถึงตอนมันละลายสิวะ ไอ้เอ๋อ!”

 

คำพูดของบาคุโกไม่ได้ทำแค่ให้โทโดโรกิชะงักไป แต่ทั้งห้อง 1-A ต่างก็หยุดยืนนิ่งมองหน้ากัน

 

บางคนหยุดชะงักเพราะชื่อ ‘อายาเมะ’ ที่เจ้าตัวพูดออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ ทั้งที่บาคุโกไม่เคยเรียกชื่อต้นของใคร

 

บางคนหยุดชะงักเพราะการที่บาคุโกไม่ปฏิเสธคำว่าแฟนเหมือนคราวก่อนแล้ว

 

ส่วนบางคนก็เพิ่งจะคิดได้ว่าการสร้างปราสาทน้ำแข็งในห้องนั่งเล่นเหมือนจะเป็นความคิดที่ไม่ค่อยดีเท่าไร

 

อาชิโดะหันไปมองหน้าคิริชิมะพลางขยับปากถามแบบไม่มีเสียงไปในทันทีเผื่อว่าเขาจะรู้อะไรบ้าง แต่เด็กหนุ่มก็ส่ายหน้าตอบกลับมา

 

เขาเองก็พอจะสังเกตเห็นหรอกว่าสัปดาห์ที่ผ่านมาเหมือนว่าความสัมพันธ์ที่ยังไม่มีคำนิยามของสองคนนี้มันดูจะพัฒนาขึ้นอยู่เหมือนกัน

 

ทั้งการเอาของมาให้ที่ห้อง ส่งข้อความคุยกัน (ไม่ใช่ว่าเขาแอบดูหรอกนะ แต่ปกติบาคุโกส่งข้อความคุยกับคนอื่นเสียเมื่อไร) แล้วยิ่งที่ไปปีนเขากันเมื่อวาน

 

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็เถอะ แต่ตอนกลับมา บาคุโกก็ดูอารมณ์ดีมากทีเดียว

 

อาจจะคบกันแล้วมั้ง?

 

พอคิดแบบนั้นแล้ว พฤติกรรมของบาคุโกในวันนี้ก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมา

 

ในขณะที่คิริชิมะกำลังใช้ความคิด โทโดโรกิเองก็ขมวดคิ้วคิดอย่างหนักอยู่เช่นกันว่าจะแก้ปัญหาเรื่องที่พรมจะเปียกตอนน้ำแข็งละลายอย่างไรดี

 

“ใช้ไฟช่วยให้น้ำระเหยเร็วขึ้น”

 

“ไม่ได้นะ โทโดโรกิคุง!” อิดะค้านเสียงดังในทันที “ถ้าหากว่าพรมติดไฟขึ้นมาล่ะก็ได้ไหม้ทั้งหอพักแน่!”

 

“หรือว่าพวกเราจะเพิ่มอุณหภูมิฮีทเตอร์...” ซาโต้เสนอขึ้นมา แต่ก็ถูกมิเนตะมองตาขวางทันที

 

“นายอยากจะอบพวกเราเป็นขนมเหรอไง!?”

 

อายาเมะได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองดูพวกพี่สาวพี่ชายโต้เถียงกันโดยที่เธอเข้าใจบทสนทนาพวกนั้นแค่ไม่ถึงครึ่ง

 

แต่เหมือนว่าพี่ชายผมสองสีคนนั้นจะยกปราสาทให้เธอ

 

เพราะฉะนั้นมันก็คือปราสาทของอายาเมะไงล่ะ!

 

พอได้ข้อสรุปนั้นแล้ว เด็กหญิงก็วิ่งเข้าไปข้างในปราสาททันทีโดยไม่ได้สนใจเสียงโต้เถียงกันอีก

 

“โทโดโรกิ นายทำให้มันเป็นน้ำแข็งตลอดไปได้มั้ย” ใครบางคนเสนอขึ้นมาอย่างมีความหวัง

 

“อา…”

 

“ไม่ได้โว้ย!!! ถ้าอาจารย์ไอซาวะมาเห็นมีหวังพวกเราตายแน่!”

 

ยิ่งมีคนเสนอความคิดมากขึ้นเท่าไร บาคุโกก็ยิ่งรู้สึกคิ้วกระตุกมากขึ้นเท่านั้น

 

เออ ดี สมองกลับกันไปหมด

 

“แต่อันที่จริงถ้าเรารีบระเบิดมันให้เป็นชิ้นส่วนเล็กๆ ตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นก้อนอยู่ล่ะก็...การเก็บก้อนน้ำแข็งออกไปทิ้งข้างนอกก็น่าจะง่ายกว่าการทำให้พรมแห้งนะ” มิโดริยะลูบคางอย่างใช้ความคิด

 

“อ๊ะ เหมือนตอนงานเทศกาลสินะ!”

 

“แบบนั้นเลยล่ะ!”

 

สายตามีความหวังเริ่มหันมามองบาคุโกที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่สนใจใคร

 

แต่นอกจากเด็กหนุ่มจะดูไม่คิดจะช่วยเลยสักนิดแล้ว ดวงตาสีแดงยังเหลือบมองอย่างหยามเหยียดอีกต่างหาก

 

“เรื่องสิวะ”

 

“แฟนนายเป็นคนอยากได้นะ! รับผิดชอบหน่อยสิ”

 

“เจ้าคนไม่มีความรับผิดชอบเอ๊ย!”

 

ในขณะที่เพื่อนๆ เริ่มก่นด่าและหันไปหาคิริชิมะเผื่อว่าเขาจะใช้อัตลักษณ์ ‘แข็งตัว’ ทุบน้ำแข็งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแทนบาคุโกผู้ไร้ความรับผิดชอบ ดวงตาสีแดงก็กวาดมองหายัยลูกกระต่ายที่หายไปจากสายตาเขาสักพักแล้ว

 

ไม่ได้อยู่กับยัยหน้ากลม ไม่ได้อยู่กับยัยเอเลี่ยน ไม่ได้อยู่กับยัยล่องหน

 

ไม่ได้อยู่กับเขา

 

บาคุโกขมวดคิ้ว

 

นิสัยชอบมุดโพรงหายไปไหนก็ไม่รู้นี่เป็นมาตั้งแต่เด็กเลยหรือไง

 

ดวงตาสีแดงกวาดมองผ่านหน้าต่างเข้าไปในประสาทหลังย่อมนั่น จนกระทั่งสะดุดเข้ากับกลุ่มก้อนผ้าที่กองอยู่ตรงมุมหนึ่งของปราสาทน้ำแข็ง

 

พอมองดีๆ แล้วจึงเห็นว่าเป็นอายาเมะที่นอนขดอยู่ในเสื้อโค้ทของเขาที่ถูกวางรองไว้บนพื้นอีกที

 

ไปนอนอะไรตรงนั้น เดี๋ยวแม่งก็ไม่สบาย

 

ชั่วแวบแรกบาคุโกนึกอยากจะปลุกยัยลูกกระต่ายนี่ขึ้นมาสั่งสอนนักว่าใครที่ไหนเขามานอนในปราสาทน้ำแข็งโง่ๆ แบบนี้ แต่พอมองดูร่างเล็กๆ ที่นอนขดตัวอยู่อย่างเป็นสุขนั่นแล้วเขาก็เปลี่ยนใจ

 

บาคุโกเอื้อมมือไปเกี่ยวยัยลูกกระต่ายออกมาจากปราสาทน้ำแข็งผ่านช่องหน้าต่างขนาดเล็กพอให้เด็กลอดได้ เสียงครางในลำคอเหมือนคนโดนรบกวนการนอนนั่นทำให้เขาแยกเขี้ยว

 

แค่จับพลิกตัวนิดๆ หน่อยๆ ก็บ่นเหรอวะ?

 

โชคดีที่อายาเมะน้อยเพลิดเพลินกับการนอนมากจนไม่ตื่นขึ้นมางอแง หัวทุยๆ ขดเข้าหาอกของบาคุโกทันทีที่เด็กหนุ่มอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนโซฟาราวกับเป็นความเคยชิน

 

ดวงตาสีแดงตวัดไปมองยาโอโยโรสึ และโดยที่ไม่ต้องพูดอะไร รองหัวหน้าห้องผู้หัวไวก็จัดการสร้างหมอนกับผ้าห่มเด็กออกมาให้ทันที

 

บาคุโกวางร่างเล็กลงบนหมอน จัดการห่มผ้าห่มให้อีกที พอเสร็จแล้วก็โยนเสื้อโค้ทของตัวเองไว้บนเบาะใกล้ๆ กัน

 

เลี้ยงเด็กแม่งยุ่งยากชิบ

 

“หลับปุ๋ยเลยอ่ะ”

 

“น่าร้ากอ่า ถ่ายรูปเก็บไว้ได้มั้ยนะ”

 

ฮางาคุเระกับอาชิโดะเริ่มซุบซิบกัน แต่ยังไม่ทันลงมือ รังสีอาฆาตกับสายตาขวางๆ ของคนที่คุณก็รู้ใครกลับตวัดมามองแรงจนสองสาวคอหด

 

“ดูเหมือนจะไม่ได้แฮะ คุณพ่อหวงจัง”

 

ในระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังทำสงครามประสาทกันด้วยเสียงเบาอย่างที่กลัวว่าคนที่กำลังหลับอยู่จะตื่นขึ้นมา อายาเมะน้อยก็ค่อยๆ เลิกผ้าห่มลุกขึ้นนั่งบนโซฟา

 

ต—ตื่นซะแล้ว!?

 

อาชิโดะกับฮางาคุเระเลิ่กลั่กกันไปหมด

 

แต่ยังไม่ทันที่จะมีใครทำอะไร อายาเมะน้อยก็หันไปมาราวกับว่ากำลังมองหาอะไรบางอย่าง

 

คิ้วของเธอขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างหาได้ยาก ริมฝีปากก็เบะลงนิดหน่อยเหมือนเด็กที่ถูกขัดใจ เป็นสีหน้าที่อายาเมะไม่มีวันแสดงออกมาในตอนปกติแน่ๆ

 

แต่ถึงจะทำหน้าเหมือนเด็กงอแง ใบหน้าหวานก็ยังดูน่ารักมากอยู่ดี

 

ดวงตาสีน้ำทะเลกวาดมองซ้ายทีขวาที พอไปสะดุดเข้ากับสิ่งที่คุ้นเคยก็คลายความยุ่งยากบนใบหน้าลง

 

ร่างเล็กๆ คลานไปยังกองเสื้อโค้ทของบาคุโกที่ถูกโยนเอาไว้จนดูเหมือนเป็นก้อน ก่อนจะมุดหายเข้าไปในเสื้อตัวใหญ่โดยไม่สนใจผ้าห่มเด็กของยาโอโยโรสึอีกเลย

 

“…”

 

“…”

 

“…”

 

เสียงลมหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะบอกว่าเธอหลับไปอีกครั้งแล้ว

 

เด็กๆ ห้องเอต่างพากันนิ่งอึ้งด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกที่อยู่กึ่งกลางระหว่างความนุบนิบกับความรู้สึกใจเหลว ใครบางคนตั้งใจจะพูดแซว แต่กลับพบว่าคำพูดติดอยู่ในลำคอ สุดท้ายก็พากันสลายตัวกลับสู่ความปกติเงียบๆ

 

ส่วนเจ้าของเสื้อโค้ทไม่ได้กลับไปนั่งกับแก๊งบ้าหัวหลากสีของเขา

 

บาคุโกเดินมาทิ้งตัวข้างๆ อายาเมะ ดวงตาสีแดงมองก้อนกลมๆ ที่มีปอยผมสีบลอนด์หล่นออกมาเงียบๆ

 

เขาหยิบหูฟังขึ้นมาเสียบ กดเล่นเพลงจากแชนเนิลของไอริสแล้วหลับตาลงบ้าง

 

ไม่นานหลังจากนั้น บาคุโกก็รู้สึกได้ถึงร่างที่ค่อยๆ เขยิบเข้ามากระแซะราวกับกำลังโหยหาความอบอุ่น ก่อนที่หัวทุยๆ นั่นจะเริ่มเกยขึ้นมาบนต้นขาของเขา

 

แต่บาคุโกก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

เขาแค่ใช้ตัวเองแทนหมอนให้ยัยลูกกระต่ายตลอดทั้งบ่ายเท่านั้นเอง

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

อายาเมะสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของพี่ชายผมบลอนด์

 

พวกเธอกำลังเดินอยู่บนทางเดินไปที่ไหนสักแห่ง ฝีเท้าของพี่ชายมั่นคงมาก เด็กหญิงแทบจะรู้สึกเหมือนเธอนั่งอยู่ในรถที่ขับนุ่มๆ

 

ไม่กระเทือนสักนิด สบายสุดๆ เลย

 

อายาเมะยิ้มสดใส อ้าแขนกอดรอบพี่ชายตัวโตเอาไว้ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าเขาไม่มีทางทำเธอหล่นแน่ๆ

 

อายาโตะชอบให้กอด พี่ชายก็น่าจะชอบเหมือนกัน

 

“จะไปไหนคะ? ไปหาอายาโตะเหรอ”

 

พี่ชายใจดีคงจะเป็นคนพูดไม่เก่ง เพราะเขาไม่ตอบคำถามของเธออีกแล้ว

 

แต่อายาเมะก็ไม่กล้าถามอีกรอบเพราะกลัวว่าเขาจะรำคาญ เด็กหญิงจึงแค่เอียงคอซบเข้าหาคนที่กำลังอุ้มเธอไว้

 

พี่ชายพาเธอมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าตึกอีกแห่งที่ดูคล้ายๆ กับตึกที่เขาพาเธอไปเล่นกับพี่ๆ ใจดีเมื่อครู่

 

แต่พวกเขาก็ยังไม่ได้เข้าไปข้างใน

 

อายาเมะยืนมองซ้ายขวาอย่างงุนงงว่าพวกเขามาทำอะไรที่นี่กันแน่ แต่ไม่นานนัก ประตูตรงหน้าก็เปิดออกพร้อมกับที่พี่สาวคนเมื่อเช้าโผล่หน้าออกมา

 

“นาย...”

 

พี่สาวขมวดคิ้ว ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง ก่อนที่ใบหน้าจะเปลี่ยนมาดูสดใสในทันทีที่หันมามองเธอ

 

“ไอจัง!”

 

โดยไม่มีเหตุผล อายาเมะรู้สึกว่าเธอต้องแนบตัวเข้าไปหาพี่ชายเดี๋ยวนี้

 

ไม่อย่างนั้นพี่สาวคนนี้อาจจะพาเธอไปเหมือนเมื่อเช้าก็ได้

 

“เป็นเด็กดี”

 

พี่ชายย้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้อายาเมะส่ายหัววืดพร้อมกับกอดคอเขาเอาไว้แน่นกว่าเดิม

 

“ไม่เอา”

 

คราวนี้ถึงพี่ชายจะเอาอายาโตะมาขู่ เธอก็ไม่ปล่อยมือหรอก

 

อายาเมะซุกหน้ากับไหล่ของเขาแน่น ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองดวงตาสีแดงคู่สวยนั่นสักนิดเดียว

 

แต่เด็กหญิงก็ยังสัมผัสได้ว่าพี่ชายใจดีกำลังปล่อยเธอลงจากอ้อมแขน จนเท้าทั้งสองข้างของเธอแตะลงบนพื้นในที่สุด

 

ยิ่งเห็นว่าเขาปล่อยเธอลงบนพื้น อายาเมะยิ่งกอดคอของเขาแน่นขึ้นไปกว่าเดิม

 

พี่ชายใจดีพ่นลมหายใจออกเสียงดัง ก่อนจะพูดว่า

 

“อายาเมะ ปล่อย”

 

น้ำเสียงที่ฟังดูดุขึ้นในตอนนั้นทำให้อายาเมะรีบปล่อยมือในทันที

 

เด็กหญิงก้าวถอยออกมายืนมองอยู่ด้านข้าง ใบหน้าโศกสลดอย่างที่ทำให้รู้สึกเหมือนกับเห็นหูกระต่ายลู่ลง

 

ทั้งๆ ที่ไม่ได้งอแงสักนิด แต่ดวงตากลมโตสีน้ำทะเลที่ฉายแววตัดพ้ออย่างชัดเจนนั่นทำให้คนมองรู้สึกผิดได้มากจริงๆ

 

อย่างน้อยก็ซาโยริแล้วล่ะหนึ่งคน…

 

บาคุโกมองดูยัยลูกกระต่ายหงอยนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลง

 

“อย่าทำหน้าตาดูไม่ได้”

 

แต่ยัยลูกกระต่ายก็ยังไม่เลิกทำตากลมโตฉ่ำน้ำนั่นสักที

 

เด็กแม่งยุ่งยากเป็นบ้า

 

บาคุโกถอนหายใจพรืด ยื่นมือขวาออกไปตรงหน้าของอายาเมะ

 

ประกายระเบิดเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนมือของเด็กหนุ่ม เกิดเป็นแสงสว่างวาบวิบวับอยู่ในมือข้างนั้น

 

เสียงระเบิดเล็กๆ พวกนั้นฟังดูคล้ายกับเสียงประทัดขนาดย่อมทำให้อายาเมะเผลอย่นคอนิดหน่อย

 

แต่ภาพอันสวยงามตรงหน้าก็ทำให้ดวงตาสีน้ำทะเลเบิกกว้างจ้องมองแบบแทบไม่กะพริบ

 

ดอกไม้ไฟ…

 

เป็นประกายเหมือนกับดอกไม้ไฟเลย

 

อายาเมะเคยไปงานเทศกาลดอกไม้ไฟกับอายาโตะ แต่ฝาแฝดของเธอก็ทำได้แค่ปลุกเด็กน้อยขึ้นมาดูดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าตามเวลา

 

แต่พี่ชายสร้างดอกไม้ไฟได้

 

บนฝ่ามือของเขาเอง

 

สุดยอดไปเลย

 

“เท่จัง…”

 

อายาเมะน้อยครางออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตสะท้อนประกายไหววูบของดอกไม้ไฟที่กำลังระเบิดอยู่เหนือฝ่ามือของบาคุโก

 

เด็กหญิงช้อนตาขึ้นมองเขาพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างสดใส

 

“พี่ชาย ทั้งเท่แล้วก็สุดยอดที่สุดเท่าที่อายาเมะเคยรู้จักเลย!”


 

ประกายระเบิดในมือของพี่ชายอยู่ดีๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาจนเขารีบชักมือกลับแล้วกำมือไว้

 

ดอกไม้ไฟหายไปแล้ว

 

พี่ชายจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีแดงอยู่นาน ก่อนที่เสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมจะบอกว่า

 

“ไปได้แล้ว”

 

อายาเมะหันไปมองพี่สาวคนเมื่อเช้าที่ยืนรออยู่พักใหญ่ ก่อนจะหันกลับมามองคนที่ดูแลเธอมาตลอดทั้งวันแล้วถามว่า

 

“พรุ่งนี้จะได้เจอพี่ชายมั้ยคะ”

 

“เออ”

 

อายาเมะมีสีหน้าดีขึ้นมาก เธอเดินเข้าไปกอดรอบคอของพี่ชายใจดีก่อนจะจูบลงบนแก้มของเขาเบาๆ ตามความเคยชิน แล้วจึงหมุนตัวกลับออกมาหาพี่สาวที่ท่าทางจะช็อคไปแล้ว

 

อายาเมะจับมือนุ่มๆ นั่นไว้ด้วยมือขวา พลางยกมือซ้ายขึ้นโบกลาคนที่ยังนั่งค้างอยู่ท่าเดิม

 

“ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ พี่ชาย!”

 

บาคุโกขยับตัวลุกขึ้นยืนล้วงกระเป๋ามองดูจนกระทั่งอายาเมะถูกจูงหายเข้าไปหลังประตูหอพักในที่สุด

 

เด็กหนุ่มหมุนตัวกลับไปตามทางเดินที่ถูกย้อมไปด้วยแสงสีส้มของตอนเย็น ดวงตาสีแดงมองไปยังฝ่ามือของตัวเอง

 

‘พี่ชาย ทั้งเท่แล้วก็สุดยอดที่สุดเท่าที่อายาเมะเคยรู้จักเลย!’

 

ในชั่วขณะนั้น ราวกับเสียงร้องเพลงหวานๆ ในฮอลล์ดังซ้อนกันขึ้นมาในความคิดของเขา

 

‘Cause baby you’re my no no no no.1!!!’

 

ตอนนั้นบาคุโกคิดว่าที่หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นไปแวบนึงเป็นเพราะอัตลักษณ์ของยัยกระต่าย

 

แต่ตอนนี้…

 

รอยยิ้มบนริมฝีปากของบาคุโกกระตุกขึ้นนิดๆ ขณะที่เขาล้วงมือกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

 

เลี้ยงเด็กแม่ง…

 

ไม่ได้แย่อย่างที่คิดนี่หว่า

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

พรุ่งนี้บ้าอะไรล่ะ

 

อายาเมะในวัยสิบหกปีนอนหงายเอากระต่ายโง่ปิดหน้าของตัวเองไว้ด้วยความรู้สึกอับอายอย่างที่อยากจะขังตัวเองอยู่ในห้องนี้ไปตลอดกาลเสียเลย

 

บางทีมันอาจจะเป็นความคิดที่ไม่เลวก็ได้

 

พอภาพความทรงจำของเมื่อตอนกลางวันลอยกลับมาเป็นฉากๆ แล้ว อายาเมะก็นึกอยากจะหยิกแก้มตัวเองตอนเด็กแรงๆ สักครั้ง

 

เธอจะมีหน้าไปเจอบาคุโกอีกได้ยังไงกัน

 

พรุ่งนี้ไม่ไปเรียนเลยจะได้ไหมนะ

 

แค่เรื่องจูบเธอก็เขินจนไม่กล้ามองหน้าเขาแล้ว และนี่ยังมีเรื่องที่เธอตอนเด็กไปก่อเอาไว้อีก

 

มันไม่ใช่ว่าบาคุโกทำอะไรที่ไม่ดีเลย

 

เรื่องจูบตอนนั้น...ถึงพวกเขาจะไม่ได้พูดอะไรกันและเธอในตอนนั้นเองก็ยังตกใจอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยที่เธอเองก็เต็มใจ

 

แล้วเรื่องที่เธอกลายเป็นเด็กสี่ขวบก็เหมือนกัน

 

บาคุโกดูแลเธอดีมากๆ

 

ดีเสียจนแม้แต่เธอที่คิดว่ารู้จักเขามากในระดับหนึ่งแล้วยังไม่คิดเลยว่าเขาจะดูแลเด็กคนหนึ่งได้ดีมากถึงขนาดนี้

 

นี่มันพ่อของลูกชัดๆ

 

ความคิดที่ผุดขึ้นมาทำให้อายาเมะต้องเอากระต่ายโง่ขึ้นมาปิดหน้าไว้อีกรอบ

 

ทั้งที่เธอเคยคิดว่าเธอชอบบาคุโกมากแล้ว แต่ความรู้สึกพวกนั้นก็ยังเหมือนจะเพิ่มขึ้นได้อีก

 

ความรู้สึกอยากเจอบาคุโกตบตีกับความอับอายจนไม่มีหน้าไปเจอเขาในหัวของเธออย่างน่าปวดหัว

 

อายาเมะสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ พยายามรวบรวมความคิดที่กระจัดกระจายในหัว

 

แต่พอเริ่มจะดึงสติกลับมาได้ เสียงของบาคุโกที่เรียกชื่อเธอในวันนี้ก็ลอยวนกลับเข้ามาอีกรอบ

 

อายาเมะ…

 

กระต่ายโง่ถูกยกขึ้นมาปิดหน้าเธอไว้อีกรอบ

 

เธอจะรวบรวมสติโดยที่มีเสียงของบาคุโกดังก้องอยู่ในหัวแบบนี้ได้ยังไงล่ะ

 

เลิกเข้ามาก่อกวนกันสักที ขอความสงบให้เธอหน่อยจะได้มั้ย สาวน้อยกำลังใช้ความคิดเรื่องสำคัญอยู่นะ!?

 

อายาเมะรู้สึกเหมือนติดอยู่ในลูป

 

พยายามรวบรวมสติ เรียบเรียงความคิด บาคุโกโผล่เข้ามา สุดท้ายก็วนกลับมาที่สภาวะลอยๆ ฟุ้งๆ งงๆ แบบหาคำตอบไม่ได้

 

สุดท้ายเด็กสาวก็ดึงกระต่ายโง่มากอดไว้แน่นๆ

 

ที่เธอต้องมานอนตาค้างคิดมากอยู่แบบนี้ก็เพราะบาคุโกคนเดียวเลย

 

คนเดียวเลย!

 

คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงมาก่อกวนการนอนของคนอื่นเขาน่ะ!?

 

อ่อ เป็นคนที่เธอชอบไง

 

 

บ้าเอ้ย บ้าที่สุด

 

อายาเมะรู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมาทั้งๆ ที่ไม่ได้กำลังแข่งอะไรอยู่สักนิด ความปลงนั่นทำให้เด็กสาวเอื้อมมือไปหยิบมาส์กสูตรสลีปเลสมาทาก่อนจะล้มตัวลงนอน

 

ช่างเถอะ คิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เรื่องแบบนี้มีแต่ต้องไปถามบาคุโกเองเท่านั้น

 

ถึงแม้จะมั่นใจว่าบาคุโกไม่ใช่คนที่จะจูบใครต่อใครไปทั่ว แต่เสี้ยวเล็กๆ ในใจของเธอก็ยังแอบกลัวว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพราะบรรยากาศพาไปหรือเหตุผลอีกร้อยแปดอย่างที่อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดหวัง

 

แต่อายาเมะจะไม่ปักใจเชื่อไปก่อนจนกว่าเจ้าตัวจะพูดออกมา

 

ส่วนเรื่องที่ว่าเธอต้องรวบรวมความกล้าไปหาบาคุโกให้ได้ก่อนนั้นน่ะ

 

...

 

ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอายาเมะในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน

 

_______________________________

ข้อความจากน้อง Pandora P. นะคะ

คุยกับพี่ Ms. Margarita ว่านายคัตสึกินี่ต้องเป็นปะป๊าที่ดีแน่ๆ ค่ะ =0= เบบี้อายาเมะน่ารักจนอดวาดไม่ได้เลย~ ตอนสบายๆ ก็ผ่านไปแล้ว ตอนต่อไปเป็นตอนสุดท้ายของอาร์คนี้แล้วค่ะ จะเป็นอะไรกันนะ รอดูได้เลย~!

---------------------------------------

ซึ่งก็อย่างที่บอกค่ะ ตอนต่อไปเป็นตอนสุดท้ายก่อนขึ้นอาร์คใหม่แล้ว น่าจะอัพภายในวันพรุ่งนี้หรือไม่ก็วันศ.นี่ล่ะค่ะ!

หลังจากจบอาร์คนี้แล้ว เรากับน้อง Pandora P. จะค่อนข้างยุ่งเลยค่ะ อาจจะมาอัพได้ช้ากว่าเดิม ต้องขออภัยล่วงหน้าไว้ก่อนนะคะ

 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้พวกเราเสมอมาจริงๆค่ะ!

ไว้เจอกันในตอนต่อไปนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 280 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,370 ความคิดเห็น

  1. #1000 lamb_san (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:40
    นังคัตสึกิ! อย่ามาพาลใส่โชโตะนะยะ น้องเด๋อทำอะไรผิด!! น้องเด๋อแค่ทำไปเพื่อให้ได้กินโซบะเย็นต่อเองงง (หาไม้เรียว) ตอนนี้เหมือนให้คัตสึกิได้ทดลองเลี้ยงลูกสาว ที่ทำเข้มนี่ก็หวงสินะคะ แหมมมม เห็นออร่าคุณพ่อขี้หวงแผ่ออกมาเลยค่ะ (หรี่ตา) น้องอายาเมะเวอร์ชั่นย่อส่วนคือน่ารักมากมาย ติดพี่ชาย(ปลอม)จัดๆ ไม่แปลกใจเลยค่ะว่าทำไมอายาโตะถึงเอ็นดูน้องสาวตัวเองขนาดนี้ นึกภาพสมัยอายาเมะเด็กๆแล้วตามติดพี่ชายก็คือน่ารักมากกกกกก (≧▽≦)
    #1,000
    0
  2. #997 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:29
    โอ้ยยมันนุบนิบในหัวใจจริงๆเลยย
    #997
    0
  3. #966 godmotherjaa (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:27
    เบบี้อายาเมะน่ารักไม่ไหวว ฮืออ ขุ่นพ่อทำดีค่ะ!
    #966
    0
  4. #964 Kimiyoshi Ranna (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:17

    ขุ่นพ่อออออ ขุ่นพ่อของลูกกกก ฮืออออ หนึบหนับใจไปหมด นุ่มฟู ฟุวะฟุวะมากๆ
    #964
    0
  5. #963 aom051 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:25
    จากเจ้าชายกลายเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวซะแล้ว 555555
    #963
    0
  6. #959 softy omelette (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:51
    ยัยน้อนอายาเมะ มันเป็นน่าเอ็นดูไปหมด ฮืออออ แอบสงสารซาโยรินะคะ55555ตั้งแต่ตอนที่แล้วก็โดนเพื่อนตัวเอง(ร่างเด็ก)ทิ้ง คราวนี้มาเจอน้องอ้อนป๊ะป๋า(แฟน?)ต่อหน้าอีก อายาเมะตอนเด็กกับตอนโตนี่น่ารักไม่ต่างกันเลย5555555
    (แต่ที่ต่างจริงๆคือซายากะค่ะ เหมือนอยู่กันคนละโลกเลย(•_•;;;))
    ได้เห็นวัยเด็กของนางเอกทั้งสองคนแบบนี้เหมือนได้ของขวัญวันเด็กย้อนหลังเลยค่ะ55555
    #959
    0
  7. #958 ควีนตัวสุดท้าย (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:08

    จะสำลักความเขินตายอยู่แล้ว เอื้ออออ
    #958
    0
  8. #956 baby-m2 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:16
    อื้อหืออออ ละมุนเหลือเกินพ่อ อายาเมะเขินตายไปยัง5555
    #956
    0
  9. #955 plapla (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:43
    ขอเสนอตอน

    ต้าวหญิงตัวน้อยกะนายพ่อบ้านสุดซึน อิอิ
    #955
    0
  10. #954 นินจาแมว (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:29

    ตอนหน้าต้องขอเป็นแฟนแล้วล่ะค่ะ!!!

    #954
    0
  11. #953 Wrks (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:03

    มันนุบนิบปุบปิบมุบมิบไปหมด แง๊
    #953
    0
  12. #952 กระต่ายกุกกี้ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:53
    พ่อของลูกกก~
    อายาเมะก็คือเล่นเอง ตบเอง เขินเอง 55555
    #952
    0
  13. #951 Atanasia11 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:45

    พูดกันสักทีเถอะค่ะถ้าจะเเสดงออก หวานกันขนาดนี้ อยากเห็นฉากบอกรัก!!!(หรือเราหวังสูงมากไป?)
    #951
    0
  14. #950 wewe73422 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:40
    น่ารักกกกก
    #950
    0
  15. #949 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:40
    โอยยยย มันเป็นตะเรกตะน้อยนักแหละ น้องตอนเด็กขี้อ้อนนักนะ อ้อนเก่งกว่าตอนโตเยอะ ละแบบนุ่มนิ่มไปหมดเลย นังคัตก็พ่อกระต่ายชัดๆ //แกไม่ได้คิดว่าจูบเท่ากับเป็นแฟนกันแล้วใช่มั้ย!? ซาโยริจ้ะ เพื่อนเลือกผู้มากกว่าก็ไม่ต้องน้อยใจไปนะ ถึงนังคัตจะ- แต่ข้อดีมีเยอะเป็นหางว่าว น้องจะติดหนึบก็ไม่แปลกหรอก เราก็อยากได้!! นี่แอบคิดอยู่ว่าโตมาน้องจะจำวรีกรรมตัวเองได้มั้ย จำได้ล่ะ ดีงาม จะได้รู้ว่านังคัตโคตรเทคแคร์เลย!! ตอนหน้าต้องเปิดใจคุยเลื่อนสถานะแฟนได้แล้วนะคะ!!
    #949
    0
  16. #948 Yuyopy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:28
    ดืิมากกกก
    #948
    0
  17. #947 เหมียวเหมียว001 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:21

    เหมือนโดนแมวนวย โอ๊ยตายยัยหนูทิ้งดาเมจเรี่ยราดมาก ตกทุกคนที่อยู่ในรัศมี
    #947
    0
  18. #946 Ploy Parita (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:18
    รู้สึกเขินอะ
    #946
    0
  19. #945 Bao_Bao (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:17

    มันนุ้บนิ้บไปหมด โฮToT)))♡♡

    ไม่รู้จะพิมพ์อะไร มันบรรยายไม่ถูกแง;; ที่แน่ๆคือหยุดยิ้มไม่ด้ายยยยยยย คัตจังพ่อของลูกค่ะ!!! กรี๊ดดดดดดนฟสกวฟใอมหก รักค่ะ!! แต่งค่ะ!! สินสอดไม่ต้อง ขอแค่ตัวเเละหัวใจพอค่ะ!! แค่ก---
    #945
    0
  20. #944 IsaBelLa_20 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:13

    บ้าเอ้ย! ทำไมฉันถึงหยุดยิ้มไม่ได้นะ?
    #944
    0