Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 4 : Aria 3 : I finally found you.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 386 ครั้ง
    7 ก.พ. 64

 

Aria 3

I finally found you.

 

บาคุโก คัตสึกิกำลังหงุดหงิด

 

ไม่สิ เขากำลังหงุดหงิดมาก

 

พอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนนั่นทีไรก็ทำให้หงุดหงิดเสียจนรู้สึกว่าทุกอย่างมันน่ารำคาญไปหมด ตอนนี้แค่เสียงนกร้องก็ยังฟังขัดหูจนเขาต้องระเบิดอัตลักษณ์ไล่พวกมันออกไปไกลๆ

 

บาคุโกถูพื้นหอพักไปได้ไม่เท่าไรก็หยุดยืนนิ่งขณะที่พิงไม้ถูพื้นเอาไว้กับผนังด้านข้าง เขายกมือขวาขึ้นมองอยู่สักพัก ดวงตาสีแดงหรี่ลงอย่างพิจารณาขณะที่เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น

 

เขาไม่ได้หยุดมือเพราะเสียงตะโกนห้ามนั่น

 

แต่ถูก ‘บังคับให้หยุด’ ต่างหาก

 

ถึงจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่ในตอนที่กำลังตวัดมือลงไป พอได้ยินเสียงตะโกนคำว่า ‘หยุดนะ’ ออกมา บาคุโกก็รู้สึกว่าสมองของเขาสั่งการให้หยุดชะงักมือของตัวเองเอาไว้

 

ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะหยุดมือ แต่ราวกับคำว่า ‘หยุด’ มันแทรกเข้ามาในสมองของเขา

 

และในตอนที่เขากำลังจะขยับตัวตามไปหาต้นเสียงที่ซ่อนอยู่ตรงหัวมุมตึก ก็ถูกเสียงตะโกนนั่นหยุดเอาไว้อีกครั้ง ทำให้เขาพลาดโอกาสในการสั่งสอนไอ้คนไม่เจียมตัวพวกนั้น

 

เขาถูกหยุดเอาไว้ถึงสองครั้งต่อกัน

 

แม่งเอ๊ย! แค่คิดก็รู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้า

 

ถ้าไม่ติดว่าเขาถูกกักบริเวณอยู่ บาคุโกก็นึกอยากจะไปลากคอไอ้ตัวประกอบสามตัวนั่นมาเค้นถามอยู่หรอกว่าพรรคพวกคนสุดท้ายของพวกนั้นที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงตึกมันเป็นใครกันแน่

 

เขาจำหน้าของคนพวกนั้นได้หมดแล้ว แค่ไปตามหาตัวพวกมันเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าแย่งลูกอมจากเด็ก

 

“กลับมาแล้ว! เป็นไงบ้าง พ่อสองหน่อเฝ้าหอพัก วันนี้ห้องก็ดูยังไม่ค่อยจะสะอาดสักเท่าไรเลยนะ”

 

เสียงพูดคุยของนักเรียนห้อง 1-A ที่ทยอยเดินเข้ามาในหอพักทำให้บาคุโกรู้สึกหงุดหงิดหนักยิ่งกว่าเดิม เพราะพอไอ้เจ้าพวกนี้มันกลับเข้ามาทีไร ก็ชอบมาหาเรื่องให้เขาต้องรำคาญทุกที

 

“บาคุโกคุง~ ฝุ่นตรงนี้น่ะยัง...”

 

บาคุโกเห็นตำแหน่งที่เซโระชี้แล้วก็หันไปมองคนที่ถูกกักบริเวณด้วยกันอีกคนตาขวางทันที 

 

“เห้ย! ไอ้เดกุ แค่ดูดฝุ่นยังทำได้ไม่สะอาดอีกเหรอวะ!”

 

“อ๊ะ!...ขอโทษด้วยนะ...”

 

อุราระกะมองมิโดริยะที่กุลีกุจอพุ่งไปดูดฝุ่นเพิ่มแล้วก็ได้แต่เหงื่อตกขณะที่พูดว่า “นี่คืนดีกันแล้วจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย...”

 

“เหอะ” เขาแค่นเสียงอยู่ในลำคอแต่ก็ไม่ได้พูดตอบอะไรกลับไปนอกจากหยิบถุงขยะที่เพื่อนในห้องวางทิ้งไว้ขึ้นมา “พวกแกจะทิ้งอะไรอีกก็รีบๆ เอามาวางได้แล้ว ไม่อย่างนั้นก็ไปทิ้งเองเลยไป”

 

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่บาคุโกก็ยังยืนรออยู่ที่เดิมจนกระทั่งคามินาริที่ดูจะอืดอาดชักช้าที่สุดวางถุงขยะลงตรงหน้าเขาจนได้ แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ลืมหันไปมองตาขวางด้วยสีหน้าไม่พอใจ มุมปากตกลงบึ้งตึงในขณะที่สายตาแทบจะยิงลำแสงออกมาทะลุตัวอีกฝ่ายจนเป็นรูพรุน

 

“ช้าเป็นบ้า” เขาบ่นเสร็จก็หยิบถุงขยะทั้งหมดขึ้นมาถือ แล้วก็เดินตรงไปทางประตูหอพักทันที

 

“คัตจัง! เดี๋ยวผมช่วยถือ...”

 

“แกน่ะดูดฝุ่นให้มันเรียบร้อยก่อนเหอะ” บาคุโกตอบกลับไปโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลัง

 

พอเขาพูดจบ ก็มีเสียงปิดประตูดังลั่น เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเจ้าตัวได้เดินออกจากหอพักไปเสียแล้ว

 

“นี่! มิโดริยะ นายทะเลาะกับบาคุโกอีกแล้วเหรอ” 

 

คามินาริที่โดนสายตาพิฆาตเมื่อครู่เข้าไปเต็มๆ ถึงกับเหงื่อตกขณะที่เขารีบหันไปถามมิโดริยะที่กำลังดูดฝุ่นอยู่ตรงมุมห้อง แต่มิโดริยะก็ทำได้แค่ลูบหลังคอไปมาด้วยสีหน้าที่ดูงุนงงเหมือนกับคนอื่นๆ

 

“ก็เปล่านะ...”

 

จะบอกว่าบาคุโกโกรธเขาก็คงไม่ใช่ อันที่จริงความสัมพันธ์ของพวกเขาในช่วงสองสามวันมานี้ถือว่าดีกว่านับสิบปีที่ผ่านมาแล้วด้วยซ้ำ แต่มิโดริยะเองก็มองออกเหมือนกันว่าเพื่อนสมัยเด็กของเขาเหมือนจะมีเส้นอารมณ์ต่ำกว่าปกติอยู่สักหน่อย

 

ดูเหมือนกับว่ามีเรื่องหงุดหงิดรำคาญใจอยู่อย่างไรอย่างนั้น

 

แต่ช่วงนี้คนที่ถูกกักบริเวณอยู่กับบาคุโกก็มีแค่เขาคนเดียว นอกจากเขาแล้วจะไปมีใครทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดได้อีกล่ะ

 

“แต่ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเผลอไปทำอะไรขัดใจคัตจังหรือเปล่า”

 

“พวกนายน่ะยังไม่สำนึกกันอีกเหรอไง! ที่ถูกกักบริเวณในตอนนี้อยู่น่ะก็คือการลงโทษพฤติกรรมพวกนั้นนะ!” 

 

อิดะเป็นเดือดเป็นร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมห้องทั้งสองอาจจะทะเลาะกันขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่เรื่องนี้เป็นต้นเหตุให้ถูกกักบริเวณตั้งแต่แรกแท้ๆ

 

ท่าทางเอาจริงเอาจังของอิดะทำให้มิโดริยะต้องรีบโบกมือปฏิเสธไปมาทันที

 

“ปะ...เปล่านะ อิดะคุง! เราไม่ได้ทะเลาะอะไรกันสักหน่อย ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคัตจังกำลังหงุดหงิดอะไรอยู่น่ะ!”

 

“เอาเถอะน่าๆ” คิริชิมะตบไหล่อิดะเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายสงบจิตสงบใจลง “มันอาจจะไม่ได้มีอะไรก็ได้ ก็นั่นไงล่ะ! ถูกกักบริเวณให้ทำความสะอาดหอพักตั้งสามวันต่อกันแล้ว เป็นใครก็คงหงุดหงิดทั้งนั้นล่ะน่า”

 

คำพูดของคิริชิมะฟังดูมีเหตุผลดี ทำให้ทุกคนพยักหน้ายอมรับได้อย่างง่ายดาย

 

“ที่จริงแล้วฉันก็ว่าทุกคนคิดมากเกินไปแล้วล่ะ...” เอจิโระพูดด้วยรอยยิ้มแห้งๆ “นั่นบาคุโกนะ ถ้าเขาไม่หงุดหงิดอะไรสักอย่างสิที่แปลก”

 

ครั้งนี้ทุกคนต่างพากันเลิกสนใจหัวข้อสนทนานี้ไปเลย

 

ใช่...นั่นบาคุโกนะ

 

วันไหนพูดจาดีๆ กับชาวบ้านขึ้นมา วันนั้นฝนคงตกเป็นออลไมท์แล้วล่ะ

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

ในขณะเดียวกัน คนที่เอาถุงขยะมาทิ้งข้างนอกก็ไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกเป็นหัวข้อสนทนาของเพื่อนร่วมห้องที่อยู่ในหอพักอยู่

 

เขาเดินถือถุงขยะหลายถุงไปพร้อมกันด้วยท่าทางเฉื่อยชา ใบหน้าบึ้งตึงดูมีความเบื่อหน่ายให้เห็นอย่างชัดเจน

 

จนกระทั่งเด็กหนุ่มเดินมาถึงตรงหัวมุมอาคารข้างที่ทิ้งขยะ

 

บาคุโกหยุดชะงักฝีเท้าอยู่ตรงนั้นสักพัก ดวงตาสีแดงสดหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่เขามองดูพื้น ความหงุดหงิดใจเริ่มกลับเข้ามาก่อกวนอีกครั้งเมื่อภาพเหตุการณ์ในตอนนั้นยังวนกลับเข้ามาซ้ำๆ เหมือนแมลงวันที่ไล่ไม่ไปเสียที

 

อันที่จริงแล้ว นอกจากตัวประกอบสามคนนั้นที่เขาจำหน้าได้ ยังมีของอีกอย่างที่บาคุโกคิดว่าพอจะเป็นเบาะแสให้ตามหาตัวยัยคนที่หยุดเขาเอาไว้

 

มันคือสมุดบันทึกลายก้อนเมฆหน้าตาปัญญาอ่อนเล่มหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้นตรงหัวมุมอาคาร

 

มีปัญญาหนีเขาไปได้ แต่กลับทิ้งหลักฐานให้ตามตัวเจอทีหลังเนี่ยนะ

 

งี่เง่าเป็นบ้า

 

น่าเสียดายที่ในสมุดเล่มนั้นไม่ได้เขียนชื่อเอาไว้ ในปกรองก็ติดไว้แค่สติกเกอร์รูปดอกไอริส ส่วนเนื้อหาข้างในนั้นยิ่งอ่านไม่รู้เรื่องเข้าไปใหญ่

 

ถึงจะเขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่พออ่านแล้วก็เหมือนจะเป็นกลอนหรือไม่ก็เนื้อเพลงอะไรสักอย่าง อ่านแล้วดูเพ้อเจ้อไม่ค่อยมีความหมาย บาคุโกเปิดผ่านๆ แค่รอบเดียวก็โยนทิ้งไว้ที่โต๊ะอย่างไม่คิดจะแตะต้องมันอีก

 

สมุดปัญญาอ่อน สมแล้วที่ถูกเขียนโดยคนงี่เง่าที่ถึงจะวิ่งหนีพ้นแต่ก็ดันทำสมุดตกเอาไว้

 

แต่เพราะแบบนั้น พอเห็นก้อนเมฆโง่ๆ บนปกสมุดนั่นแล้วก็ทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

 

ทั้งที่มีหลักฐานมากมายถึงขนาดนี้ แต่ก็ยังตามหาตัวยัยนั่นไม่เจอสักที

 

แบบนี้ไม่เท่ากับว่าเขาแพ้คนงี่เง่าหรอกเหรอวะ!?

 

ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งโมโห บาคุโกจึงโยนถุงขยะลงไปตรงจุดทิ้งขยะด้วยแรงที่มากกว่าปกติ เขาเกือบจะเดินกลับไปทางหอพักแล้ว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายังต้องแยกขยะอีก

 

บ้าเอ๊ย!

 

บาคุโกได้แต่เดินกลับไปเปิดถุงขยะแล้วเหวี่ยงขวดน้ำเข้าไปในถังรีไซเคิลด้วยท่าทางที่ราวกับว่ามีความแค้นกันมานานนับสิบปี

 

เอาไว้หาตัวเจ้าพวกนั้นเจอก่อนเถอะ พ่อจะฆ่าให้เหี้ยนเลยคอยดู!

 

ตอนที่บาคุโกเดินกลับเข้าไปในหอพักอีกครั้งก็เห็นว่าเพื่อนร่วมชั้นของเขานั่งกระจายตัวอยู่ตามมุมต่างๆ แล้ว บางคนกำลังนั่งกินข้าว ส่วนบางคนก็จับกลุ่มนั่งเล่นพูดคุยกัน

 

เขาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างไม่สนใจใคร ตั้งใจจะไปหยิบข้าวกล่องที่ถูกส่งมาจากโรงอาหารเพื่อจะได้กินให้เสร็จแล้วกลับห้องไปพักผ่อนเสียที

 

จนกระทั่งบาคุโกได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่สะดุดหูขึ้นมาท่ามกลางเสียงพูดคุยโหวกเหวกน่ารำคาญของกลุ่มคามินาริที่กำลังนั่งล้อมมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะตรงกลาง

 

เด็กหนุ่มชะงักฝีเท้าในทันที ดวงตาสีแดงเบิกกว้างขึ้นขณะที่เขาหันขวับไปมองที่มาของเสียงเพลงนั่น

 

“...ท่ามกลางท้องฟ้าที่พร่างพรายไปด้วยแสงของดวงดาว ฉันหวังแค่เพียงให้เสียงของฉันทำให้เธอหลับฝันดี...”

 

เสียงของยัยผู้หญิงนั่นมัน…

 

“เห้ย! บาคุโก ทำอะไรน่ะ”

 

คามินาริร้องลั่นด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆ บาคุโกก็มายืนด้านหลัง เด็กหนุ่มเอื้อมมือข้ามพนักโซฟาไปหยิบมือถือของอีกฝ่ายขึ้นมากำแน่น ดวงตาสีแดงจ้องมองหน้าจอเขม็งราวกับว่ากำลังมองศัตรูคู่อาฆาตกันมาเนิ่นนาน

 

เสียงที่โดดเด่นขนาดนี้...เขาไม่มีทางจำผิดแน่

 

แล้วยังประโยคเนื้อร้องที่เหมือนกับที่เขียนอยู่ในสมุดลายก้อนเมฆปัญญาอ่อนนั่นอีก

 

ไม่ผิดแน่!

 

“เห้ย! แกน่ะ นี่มันอะไรวะ”

 

อยู่ๆ ดวงตาดุๆ คู่นั้นก็ตวัดมามองที่คามินาริ ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งตัวโยน ออร่าความหงุดหงิดที่ฉายชัดออกมาจากตัวของอีกฝ่ายทำให้คามินาริได้แต่หันไปมองรอบๆ อย่างขอความช่วยเหลือ คิริชิมะที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจึงช่วยออกปากขึ้นเป็นคนแรก

 

“เป็นอะไรหรือเปล่านายน่ะ ท่าทางแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ”

 

บาคุโกไม่สนใจคำถามนั้น เขายังคงมองคามินาริขณะที่ถามซ้ำว่า “ฉันถามว่าไอ้นี่มันคืออะไรวะ ไอ้เพลงบ้านี่น่ะ!”

 

แม้แต่คิริชิมะก็ดูเหมือนจะช่วยเขาไม่ได้ คามินาริหันไปมองคนอื่นอย่างอับจนหนทาง ไม่แน่ใจว่าเขาทำอะไรผิดกันแน่ถึงต้องมาตกเป็นสนามอารมณ์ของบาคุโกแบบนี้ แต่หลังจากมองหน้ากันไปมาสักพัก เซโระก็ตัดสินใจตอบขึ้นมาให้แทนก่อนที่ขีดความอดทนของบาคุโกจะหมดลง

 

“เป็นแชนเนิลที่กำลังดังๆ อยู่ตอนนี้น่ะ” เซโระพยักเพยิดไปทางโทรศัพท์ที่อยู่ในมือบาคุโกที่ดูจากความแน่นในการกำมือของเด็กหนุ่มแล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะแหลกเป็นเสี่ยงๆ ไปเมื่อไร 

 

“คลิปยูทูปของนักร้องที่ใช้ชื่อว่าไอริส ตอนนี้กำลังเป็นที่นิยมมากเลยนา ฉันเองยังชอบฟังมากเลย”

 

บาคุโกหันไปมองที่หน้าจอมือถือทันที

 

เว็บไซต์ที่กำลังเปิดไว้อยู่คือคลิปเพลงที่บนหน้าจอมีแค่รูปวาดของดอกไอริสสีขาวหนึ่งดอกบนพื้นหลังสีชมพู

 

น่าจะเป็นคลิปร้องเพลงแบบไม่เปิดเผยตัวตน

 

ดูจากการที่ใช้ชื่อแฝงว่า ‘ไอริส’ ก็พอจะเดาออกอยู่แล้ว

 

แต่สิ่งที่ทำให้บาคุโกจ้องมองหน้าจอราวกับว่าหากพุ่งเข้าไปขย้ำมันได้ก็คงจะทำไปแล้วก็คือรูปวาดของดอกไอริสบนภาพคลิปวิดีโอที่เขาเคยเห็นมาครั้งหนึ่งแล้ว

 

เป็นลายเส้นเดียวกับสติกเกอร์รูปดอกไอริสที่อยู่บนปกรองของสมุดที่เขาเก็บได้

 

หลักฐานทุกอย่างทำให้เหลือข้อสรุปเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

 

ยัยผู้หญิงที่หยุดเขาไว้ในวันนั้นก็คือยัยนักร้องนี่!

 

ทันทีที่ได้สิ่งที่ต้องการ บาคุโกก็ปล่อยมือถือออกจากมือทันที เด็กหนุ่มกลับไปยืนล้วงกระเป๋าตามเดิม แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มเหี้ยมอย่างที่ทำให้คามินาริที่เอื้อมมือไปรับมือถือแทบไม่ทันต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่

 

“บาคุโก นี่นายโอเคปะ...”

 

“เหอะ” บาคุโกะแค่นเสียงหัวเราะที่ฟังดูไม่ขบขันเลยสักนิดในลำคอ เขาไม่ตอบคำถามนั้นนอกจากเดินไปยังลิฟต์ทั้งที่ยังมีรอยยิ้มเหยียดอยู่บนใบหน้า แล้วตรงไปยังห้องพักของตัวเองทันทีโดยลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อครู่ตั้งใจจะแวะกินข้าวก่อน

 

เพราะข้อมูลใหม่ที่ได้มาทำให้เขาตื่นเต้นจนลืมไปหมดทุกอย่าง

 

หาตัวเจอแล้ว...ยัยงี่เง่าที่มาขวางทางเขา

 

พอไปถึงห้องของตัวเอง บาคุโกก็ไม่รอช้า เขาทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือของตัวเองแล้วเปิดโน้ตบุ๊คขึ้นมาทันที มือรัวลงบนแป้นพิมพ์เพื่อกดเข้าไปในยูทูปแล้วค้นหาเพลงของนักร้อง ‘ไอริส’ ทำให้มีรายการเพลงหลายสิบเพลงปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

 

มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบสมุดลายก้อนเมฆขึ้นมา เขากดเลือกเพลงมั่วๆ ขึ้นมาเพลงหนึ่ง ก่อนจะเปิดสมุดในมือไล่ไปทีละหน้า

 

เสียงดนตรีแผ่วๆ สบายหูดังเข้ามาในโสตประสาทของเขาเป็นอันดับแรก ทำนองเชื่องช้าอ่อนหวานให้ความรู้สึกราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในความฝัน เสียงคีย์เปียโนที่กดลงพร้อมกับเสียงหวานที่เริ่มขับร้องเพลงทำให้บาคุโกตั้งใจจดจ่อสมาธิมากขึ้นกว่าเดิม

 

“...ในเดือนเมษายน ที่กลางทุ่งหญ้าวันนั้น...ฉันได้ยินเสียงร้องเพลงของเธอ...”

 

เนื้อเพลงท่อนแรกดังขึ้นพร้อมกับที่บาคุโกหาเนื้อเพลงนั้นเจอพอดี ดวงตาสีแดงกวาดไล่มองไปทีละบรรทัด ทำให้เขารู้ว่ามันตรงกับเสียงร้องที่ดังมาจากลำโพงอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

 

เขาไม่รอฟังเพลงจนจบ แต่กดเปลี่ยนเพลงไปมาอีกสองสามเพลงพร้อมกับพลิกหาเนื้อเพลงในสมุดเล่มนั้นไปด้วย

 

ตรงกัน...ทั้งหมดเลย

 

เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ

 

ถึงจะมีความเป็นไปได้ที่มันอาจจะเป็นสมุดของแฟนคลับสักคน แต่บาคุโกก็เห็นลายมือที่ขีดแก้เนื้อเพลงไปมาอยู่หลายครั้ง

 

นั่นไม่ใช่สิ่งที่แฟนคลับที่รอแกะเนื้อเพลงจะทำหรอก เจ้าของสมุดนี้คือคนที่เขียนเนื้อเพลงขึ้นมาเอง

 

รอยยิ้มเหยียดบนริมฝีปากของบาคุโกขยับกว้างขึ้นกว่าเดิมด้วยความสาแก่ใจ

 

เขากดเข้าไปในเพจของเธอที่เชื่อมต่อกับแชนเนิลเพลง ก่อนจะกดปุ่มส่งข้อความ ทำให้ห้องแชทปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ นิ้วทั้งสิบรัวพิมพ์ข้อความลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะกดส่งไปในทันที 

 

บัญชีที่ใช้ส่งข้อความไปก็เป็นชื่อบัญชีของเขาอย่างพร้อมจะประกาศให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาหาตัวเธอเจอแล้ว

 

Bakugou K. : หล่อนคือพวกเดียวกับไอ้พวกงี่เง่าเมื่อสองวันก่อนใช่ไหม

 

Bakugou K. : สมุดปัญญาอ่อนนั่นอยู่กับฉัน

 

Bakugou K. : ถ้ายังอยากได้คืนก็มาตัดสินกันให้รู้เรื่อง เย็นมะรืนนี้ที่โรงยิมสาม ถ้าไม่มาฉันจะระเบิดทิ้งแม่ง

 

บาคุโกยังไม่ทันจะต้องลุกไปไหน ข้อความพวกนั้นก็ถูกอ่านอย่างรวดเร็ว

 

เขากระตุกยิ้มนั่งกอดอกเอนตัวมองหน้าจอรอปฏิกิริยาตอบรับจากอีกฝ่าย ป่านนี้ทางนั้นคงร้อนรนจนทำตัวไม่ถูกแล้วแน่ๆ 

 

เหอะ! อยากจะงี่เง่ามาหาเรื่องเขาก่อนเอง

 

รอบนี้เขาเป็นฝ่ายชนะแล้ว

 

ในที่สุด บนหน้าจอของเขาปรากฏสัญลักษณ์ขึ้นมาว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์ตอบข้อความเขาอยู่จนได้ แต่ไม่ว่าทางนั้นกำลังพิมพ์อะไรอยู่ เธอก็พิมพ์ๆ ลบๆ ไปมาอยู่นานจนทำให้บาคุโกเริ่มหงุดหงิดกับความยืดยาดนั่น

 

เขากำลังจะพิมพ์ข้อความส่งไปอีกสักประโยคแล้ว ตอนที่ข้อความของอีกฝ่ายเด้งขึ้นมาบนหน้าจอพอดี

 

Iris_official : ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณไม่พอใจจริงๆ นะ แค่ผ่านไปเห็นเหตุการณ์เท่านั้นเอง ขอสมุดเล่มนั้นคืนด้วยเถอะนะคะ

 

บาคุโกอ่านข้อความนั้นแล้วก็ได้แต่แค่นเสียงอยู่ในใจ คิดว่าเขาเป็นไอ้โง่หรือไงกัน

 

ใครมันจะบ้ามาเดินเล่นหลังหอพักห้อง 1-A ถ้าไม่ได้ตั้งใจจะเดินมาแต่แรก

 

Bakugou K. : เจอกันที่โรงยิมสาม พาไอ้ตัวประกอบสามตัวนั้นมาด้วย

 

Bakugou K. : ไม่งั้นก็รอเก็บซากสมุดได้เลย

 

พิมพ์ข้อความนั้นจบ บาคุโกก็ปิดแชทไปในทันที ไม่คิดจะรออีกฝ่ายตอบอะไรกลับมาอีก

 

เด็กหนุ่มยังคงนั่งอยู่ที่เดิมอีกพักหนึ่ง ดวงตาสีแดงจ้องมองโปรไฟล์รูปดอกไอริสสีขาวบนพื้นหลังสีชมพูนั่นแล้วก็เหยียดยิ้มขึ้นมา

 

เขาจะสั่งสอนให้ไอ้เวรพวกนั้นรู้เองว่าคนที่คิดจะท้าทายบาคุโก คัตสึกิจะมีจุดจบยังไง

 

____________________________

บางทีก็เขียนไป รู้สึกว่าคัตใจร้ายจริงๆไปด้วย 555555555

ช่วงนี้กำลังไฮป์ค่ะ!? แต่พอหมดสต๊อกนี่น่าจะต้องเว้นไปพักหนึ่งนะคะ ช่วงนี้ใกล้สอบแล้วด้วย สลดมากค่ะ TwT

ขอบคุณไลค์และคอมเม้นท์ของทุกคนมากเลยนะคะ เป็นกำลังใจให้เราได้ดีมากเลยค่ะ

ตอนถัดไปยังไม่แน่ใจว่าจะอัพวันพรุ่งนี้หรือวันศ. แต่เราจะงดอัพในวันส.-อา. เหมือนคุณฮอว์กส์นะคะ

ไว้เจอกันในตอนถัดไปค่ะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 386 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,437 ความคิดเห็น

  1. #334 knunkim (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 04:32
    เราชอบความคีพนิสัยตัวละครค่ะ
    #334
    0
  2. #72 lamb_san (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 23:09
    ใจร้ายยยย เทอมันนายตัวร้ายเสมอเลยนะคัตสึกิ! ข่มขู่เก่งงง
    #72
    0
  3. #38 IPOR1998 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 13:38

    ธรรมดาของมันแหละ ถ้าไม่ถ่อยก็ไม่ใช่บาคุโกอะดิ

    #38
    0
  4. #37 นินจาแมว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 21:06
    ดีต่อจายย ฮื่ออ~~ คัตจังหล่อมาก
    #37
    0
  5. #36 Atanasia11 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 19:43

    เบาได้เบาคัตจังงง!!!อย่าทำร้ายน้องงง//กรีดร้องในใจ
    #36
    0
  6. #35 nefalibata (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 19:37
    นายคัตจะทำอะไรน้องคะ!!
    #35
    0
  7. #34 LucyTaylor (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 18:20
    อย่าทำน้องคัตจังงง
    #34
    0
  8. #33 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 18:08
    วันนี้ไรท์อัพสองเรื่องเลยย ดีใจจังค่ะ แต่อย่าลืมพักผ่อนดูแลตัวเองนะคะ!
    #33
    0
  9. #32 Bao_Bao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 17:53

    นายเหมาะกับวิลเลินจริมๆนะ... รว้ายกาจ!!! สงสารน้องไอเลย5555+
    #32
    0
  10. #31 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 16:56
    เจอน้องแล้วจะทำน้องลงอ่อคัต ถ้าทำน้องคือนายค่ตของค่ตเลวเลยนะ;-;
    #31
    1
    • #31-1 Ms. Margarita(จากตอนที่ 4)
      7 ตุลาคม 2563 / 17:00

      เชื่อใจนังคัตเถอะค่ะ!
      #31-1
  11. #30 SeaPanisara (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 16:53
    สนุกกกมากกก อัพพรุ่งอีกนะ อยากอ่านอีก55
    #30
    0
  12. #29 mi_millv (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 16:53
    คัตจังอย่าโหดนะ
    #29
    0
  13. #28 Pandora P. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 16:05
    โหดร้ายเกินไปแล้วนะคัต นั่นสาวน้อยนะ!?
    #28
    0