Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 34 : Aria 29 : Stupid rabbit has disappeared from my sight.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 340 ครั้ง
    11 ม.ค. 64

 

Aria 29

Stupid rabbit has disappeared from my sight.

 

บาคุโกเดินไปตามระเบียงทางเดินอาคารเรียน ตั้งใจจะตรงไปยังห้องสมุดเพื่อคืนหนังสือที่ยืมมาเมื่อวันก่อน

 

ช่วงสอบไล่ใกล้เข้ามาทุกที และเขาจะไม่ให้มีอะไรผิดพลาดเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นสอบปฏิบัติหรือทฤษฎีก็ตาม

 

เด็กหนุ่มเดินไปถึงห้องสมุดก็ไปสแกนคืนหนังสือ ก่อนจะโยนมันทิ้งลงในตะกร้าอย่างไม่แยแส

 

เขากำลังจะเดินไปตรงชั้นหนังสือเพื่อไปหาเล่มใหม่แล้ว แต่ดวงตาสีแดงก็สะดุดเข้ากับคนคุ้นเคยที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่างเข้าเสียก่อน

 

นั่นมันยัยกระต่าย

 

เธอนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่คนเดียว ไม่มียัยเตี้ยที่มักจะไปไหนมาไหนด้วยประจำ

 

หน้านิ่วอย่างกับคนปวดท้อง

 

บาคุโกมองสีหน้านั่นพลางขมวดคิ้วนิดๆ ไม่บ่อยนักที่ยัยกระต่ายจะทำท่าทางเอาจริงเอาจัง แต่เขาก็รู้สึกเหมือนว่าเคยเห็นสีหน้าแบบนั้นมาก่อน

 

คงเป็นตอนที่เธอซ้อมดนตรี

 

เหอะ! ก็ดี 

 

ถ้าคิดจะท้าสู้กับเขาแล้ว ก็ต้องทุ่มทุกอย่างที่มีเพื่อเอาชนะเขา แบบนั้นตอนที่เขาชนะเธอได้ มันถึงจะเป็นชัยชนะที่มีความหมาย

 

เขาหยุดยืนอยู่ตรงนั้นไม่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจหมุนตัวเดินหายไปในกลุ่มชั้นหนังสือตรงหมวดคณิตศาสตร์

 

บาคุโกยืนเลือกหนังสือสักพักก็ตัดสินใจคว้าออกมาสองสามเล่ม พลิกดูเนื้อหาข้างในไวๆ ว่าเป็นเรื่องที่เขาต้องการ แล้วก็เดินออกมาตรงเครื่องยืมหนังสือ

 

ดวงตาสีแดงเผลอตวัดไปมองที่โต๊ะตรงริมหน้าต่างอีกครั้งตอนที่รอให้เครื่องสแกนบาร์โค้ดทำงาน

 

คราวนี้สีหน้าของอายาเมะเปลี่ยนไปแล้ว

 

จากหน้านิ่วคิ้วขมวดเมื่อครู่ กลายเป็นสีหน้าเกรี้ยวกราดเหมือนกระต่ายที่กำลังจะโดดไปกัดใครสักคน

 

อายาเมะถลึงตามองหนังสือตรงหน้าเหมือนแค้นกันมาแต่ชาติก่อน ก่อนจะปิดมันลงดังปึง แล้วหยิบหนังสืออีกกองมาวางทับ ท่าทางกระฟัดกระเฟียดเหมือนกระต่ายขี้หงุดหงิดดูน่าตลกมากกว่าจะดูน่ากลัว

 

แล้วเธอก็ทิ้งตัวลงไปกับโต๊ะ นอนเอาแก้มแนบไปกับหนังสือด้วยท่าทางหมดแรงอย่างน่าสมเพช

 

ไม่ได้เจอกันหลายวัน เป็นบ้าไปแล้วเหรอวะ

 

หลังจากวันที่ตกลงพนันกัน อายาเมะก็หายไปจากชีวิตประจำวันของบาคุโกโดยสิ้นเชิง

 

เขาไม่เห็นยัยกระต่ายมาป้วนเปี้ยนตามทางเดิน ในโรงอาหาร หรือแม้แต่ที่ห้องสมุดนี่เองก็เป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ที่เขาเจอเธอ

 

นึกว่าปอดแหกจนต้องหลบหน้า ที่แท้ก็อ่านหนังสือจนเป็นบ้าไปแล้วนี่เอง

 

เห็นท่าทางห่อเหี่ยวเหมือนดอกไม้เฉาๆ ของอายาเมะแล้ว เขาก็พลันรู้สึกคิ้วกระตุกนิดๆ

 

เป็นถึงคู่แข่งของเขา อย่ามาทำตัวอ่อนแอดิวะ

 

แต่ดูเหมือนว่าเธอจะหลับไปแล้วจริงๆ

 

อายาเมะนอนหนุนกองหนังสือบนโต๊ะ แขนสองข้างวางทับบนนั้นเพื่อให้นอนพิงได้สบายขึ้น ใบหน้าเอียงออกมาด้านข้าง เผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานที่หลับตาพริ้ม

 

บาคุโกกวาดตามองผ่านเธอไปที่โต๊ะด้านข้างก็เห็นว่ากลุ่มผู้ชายที่โต๊ะสองสามตัวใกล้ๆ เหลือบมองไปทางเด็กสาวอยู่

 

เขาพลันรู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

 

มานอนอะไรตรงนี้วะ

 

รู้ตัวอีกที บาคุโกก็เดินไปหยุดอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง เขาโยนกองหนังสือของตัวเองลงบนโต๊ะขณะที่ยังขมวดคิ้วมองคนที่นอนฟุบอย่างไม่สนใจโลกภายนอก

 

ขนาดเขาโยนหนังสือหนาๆ ลงไปบนโต๊ะ เธอก็ยังไม่ตื่น

 

บาคุโกพ่นลมหายใจออกเสียงดังขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวตรงข้าม ตอนแรกเขาตั้งใจจะเอื้อมมือไปเขย่าปลุกยัยกระต่ายที่ไม่รู้จักระวังตัวเอง แต่ก็ชะงักมือเอาไว้

 

แล้วมันเป็นหน้าที่อะไรที่เขาต้องมาปลุกเธอ

 

ช่างแม่งเหอะ

 

บาคุโกเปลี่ยนใจ เขาเอื้อมมือไปคว้าหนังสือขึ้นมาเปิดอ่าน แต่ก่อนจะจมไปกับโลกของการอ่าน เด็กหนุ่มก็ไม่ลืมตวัดดวงตาดุๆ ไปกวาดมองโต๊ะรอบๆ

 

กลุ่มคนที่หลบตาเขาไปทำให้บาคุโกยกยิ้มอย่างพึงพอใจ อารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่เบาบางลงไปบ้างนิดหน่อย

 

บาคุโกไม่ได้ดูเวลาว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่คนในห้องสมุดก็ลดลงไปเรื่อยๆ จนเกือบจะว่างเปล่า และท้องฟ้าก็เปลี่ยนสีแล้ว ในตอนที่กลุ่มผมสีบลอนด์เริ่มขยับยุกยิกไปมา

 

เขาละสายตาจากหนังสือบนโต๊ะขึ้นมามองเด็กสาวตรงหน้าแทน

 

“จะตายก็กลับไปนอนตายที่ห้อง”

 

คำพูดของเขาทำให้กลุ่มผมนั่นสะดุ้งโหยง

 

อายาเมะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีน้ำทะเลกลมโตจ้องมองมาที่เขาเหมือนเคย แต่ที่ต่างออกไปจากเดิมคือในดวงตาคู่นั้นแฝงแววง่วงงุนเอาไว้

 

“บาคุโก? มายืมหนังสือเหรอ”

 

บาคุโกไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่กลับขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

 

ในตอนนั้นเองที่อายาเมะเริ่มมองซ้ายมองขวาด้วยความงุนงง

 

ท้องฟ้าสีส้มนอกหน้าต่างทำให้ดวงตาสีน้ำทะเลเบิกกว้าง ท่าทางสะลึมสะลือหายไปเป็นปลิดทิ้งขณะที่เธอรีบกวาดข้าวของลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว

 

“แย่ล่ะสิ ถ้าโรงอาหารปิดก่อนล่ะก็...”

 

เธอบ่นพึมพำกับตัวเองขณะที่ยัดหนังสือลงในกระเป๋า แล้วจึงเงยหน้ากลับมามองเขาอีกครั้ง

 

บนใบหน้านั้นมีแววลังเลนิดหน่อยในตอนที่เธอถามว่า “กินข้าวเย็นหรือยัง ไปกินด้วยกันไหม”

 

นอนเสร็จ ตื่นมาแล้วก็กิน เป็นเด็กทารกหรือไง

 

ทั้งๆ ที่คิดแบบนั้นแต่บาคุโกกลับได้ยินเสียงของตัวเองตอบกลับไป

 

“ตามใจ”

 

คำตอบของเขาทำให้ยัยกระต่ายส่งยิ้มกว้างสดใสมาให้

 

เป็นรอยยิ้มโง่ๆ ที่เขาไม่ได้เห็นมาสักพักแล้ว

 

มีชั่วแวบนึงที่บาคุโกเผลอคิดไปว่าดีแล้วล่ะที่ไม่ได้ปลุกเธอตั้งแต่แรก

 

นั่งเฝ้ากระต่ายนอน…ที่จริงแล้วแม่งก็ไม่แย่เท่าไหร่

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

ถึงจะบอกว่าต้องโฟกัสที่การสอบไล่ของโรงเรียน แต่บาคุโกก็ยังมีการสอบอีกอันที่สำคัญไม่แพ้กันที่ต้องสอบให้ผ่าน

 

นั่นก็คือการสอบใบอนุญาตฮีโร่ชั่วคราว

 

ในเช้าวันสอบ บาคุโกยืนอยู่หน้ารถตู้คุ้นตาพร้อมกับไอ้ครึ่ง สีหน้าเบื่อหน่ายอย่างชัดเจนในตอนที่ไอซาวะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

 

“อย่าซ่ามากนักล่ะ”

 

เตือนอะไรงี่เง่าเป็นบ้า คิดว่าเขาเป็นเด็กสามขวบหรือไงวะ

 

ไอซาวะส่งสายตามากำชับมามองบาคุโกนานเป็นพิเศษราวกับอ่านความคิดของเขาออกจนเด็กหนุ่มได้แต่กัดฟันตอบกลับไปว่า

 

“เออ!” 

 

หลังพูดคุยกันเสร็จ บาคุโกก็เตรียมจะเดินขึ้นไปบนรถที่มีออลไมท์กับพรีเซ้นท์ไมค์รออยู่ก่อนแล้ว แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอย่างที่คิด ก็มีเสียงหวานคุ้นเคยตะโกนเรียกชื่อของเขาไว้เสียก่อน

 

“บาคุโก!”

 

กลุ่มผมสีบลอนด์ที่เห็นจากหางตาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มายืนอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว

 

บาคุโกขมวดคิ้ว

 

อายาเมะหอบหายใจ ถึงอย่างนั้นใบหน้าก็ยังยิ้มกว้างในขณะที่มือส่งอะไรบางอย่างให้กับเด็กหนุ่ม

 

ซองขนมสีแดงทองคุ้นตานั่นทำให้บาคุโกขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม

 

“นี่อะไร?”

 

“ขนมคิทแคทไง!”

 

บาคุโกคิ้วกระตุกนิดๆ 

 

ยัยกระต่ายนี่…คิดว่าเขาตาบอดเหรอวะ?

 

“รู้แล้วโว้ย!” เสียงตอบที่ดังกว่าปกติไม่ได้ทำให้อายาเมะตกใจเท่าไหร่ ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างจริงจัง ก่อนจะมีสีหน้าราวกับตีความอะไรบางอย่างสำเร็จ

 

“วันนี้นายจะไปสอบใบอนุญาตฮีโร่ไม่ใช่เหรอ เป็นเครื่องรางนำโชคไงล่ะ!”

 

“หา?”

 

ยัยกระต่ายสมองกลับไปแล้วหรือไง คิดว่าคนอย่างเขาจะต้องใช้เครื่องรางงี่เง่าอะไรนี่?

 

ยิ่งไปกว่านั้น ไปรู้ได้ยังไงว่าเขามีสอบวันนี้วะ?

 

ข้อสงสัยนั้นถูกคลายลงอย่างรวดเร็วเมื่อดวงตาสีแดงตวัดไปมองกลุ่มก้อนหัวหลากสีที่แอบมองอยู่ตรงกระจกของหอพัก

 

ไอ้ก้อนสีชมพูนั่นถือกล้องเอาไว้ในมือด้วยซ้ำ

 

ยุ่งไม่เข้าเรื่อง

 

บาคุโกถลึงตาใส่อย่างดุเดือด ส่วนอาชิโดะแลบลิ้นตอบกลับมา ก่อนจะโดนเทปของเซโระลากหายเข้าไปข้างในราวกับกลัวว่าบาคุโกจะวอร์มมือกับพวกเขาก่อนไปสอบ

 

“บาคุโก?” อายาเมะเรียกชื่อเขาอีกรอบอย่างงุนงงเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ามัวแต่ส่งสายตาเกรี้ยวกราดไปทางหอพัก

 

บาคุโกลากสายตากลับมามองซองขนมสีแดงโง่ๆ ในมือของอายาเมะอีกครั้ง ท่าทางขมวดคิ้วมองนั่นทำให้เธอรีบอธิบายขึ้นมาว่า

 

“คิตโตะคัตสึไง!”

 

บาคุโกเข้าใจแล้ว ที่แท้ก็เป็นการอ่านออกเสียงเจ้าขนมนี่ด้วยสำเนียงคิวชูจากนั้นค่อยนำมาแปลความหมายในภาษาญี่ปุ่นของแถบภาคกลางอีกที

 

ขนมโง่ๆ นี้จึงมีความหมายมงคลว่า  ‘ชนะอย่างแน่นอน’

 

การเล่นคำพรรค์นี้ก็ยังกล้าเอามาใช้เป็นของนำโชคเรอะ

 

เพี้ยนรึไง

 

“ไร้สาระชิบ”

 

คำพูดไม่ไยดีนั่นไม่ได้ทำให้อายาเมะเปลี่ยนสีหน้าในขณะที่เธอยังยื่นคิทแคทมาให้เขา

 

“นี่รสพริกญี่ปุ่นที่ผลิตแค่เฉพาะช่วงแบบลิมิเต็ด กว่าฉันจะหามาได้นี่ยากมากๆ เลยนะ”

 

อายาเมะทำหน้ามุ่ย ท่าทางจริงจังกับเรื่องงี่เง่านี่มากจนบาคุโกพลันรู้สึกหมั่นไส้ยัยกระต่ายตรงหน้า

 

กล้ามาพองแก้มใส่เขาเรอะ? เดี๋ยวพ่อจิ้มแก้มแตก

 

“แล้วไง คนอย่างฉันไม่ต้องพึ่งของพรรค์นั้นหรอกว่ะ” 

 

ไม่รู้ว่าสีหน้าของบาคุโกเหมือนจะตบตีกับอายาเมะเข้าจริงๆ หรือเพราะใบหน้าของสาวน้อยใจดีมีร่องรอยไม่ยอมกลับถ้าไม่รับของกันแน่ โทโดโรกิที่เงียบอยู่นานจึงเอ่ยปากขึ้นอย่างพยายามคลี่คลายสถานการณ์ในตอนนี้ว่า

 

“แต่คราวที่แล้วนายสอบตกนะ”

 

คำพูดประโยคนั้นนอกจากจะไม่ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นแล้ว ยังทำให้บาคุโกรู้สึกโมโหยิ่งกว่าเดิม

 

“แกก็ตกปะวะ!”

 

“อา”

 

“จะเอารึไง ไอ้ครึ่ง!?”

 

เสียงโต้เถียงนั่นทำให้อายาเมะเผลอหลุดหัวเราะออกมา จนดวงตาสีแดงดุๆ คู่นั้นตวัดมามองเธอแทน

 

ยัยกระต่ายยังคงมองเขาด้วยดวงตากลมๆ และรอยยิ้มกว้าง ขณะที่ยื่นซองขนมมาให้เขา

 

เขาหรี่ตาลง แต่เด็กสาวก็ยังคงส่งรอยยิ้มสดใสมาให้เขาเหมือนเดิม

 

ยุ่งยากเป็นบ้า

 

ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่เขาก็คว้าซองคิทแคทออกมาจากมือของเธอจนได้

 

อายาเมะทำหน้าเหมือนว่าภารกิจอันยิ่งใหญ่ได้สำเร็จลุล่วงไปแล้ว ก่อนจะพูดอวยพรอย่างอารมณ์ดีว่า

 

“ฉันรู้แหละว่ายังไงนายก็คงสอบผ่านอยู่แล้ว แต่ก็ขอให้โชคดีกับการสอบนะ”

 

“เหอะ!” 

 

“โทโดโรกิคุงเองก็ด้วย”

 

โทโดโรกิคุง?

 

ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไรวะ

 

ความคิดนั้นทำให้บาคุโกขมวดคิ้วมองไอ้ครึ่งที่พยักหน้ารับคำอวยพรนั้น แต่พอหลุบตาลงมองซองคิทแคทในมือแล้ว คิ้วที่ขมวดมุ่นจึงค่อยๆ คลายออก

 

ช่างเหอะ สนิทแล้วไงวะ คนที่ยัยกระต่ายเอาขนมมาให้ก็เป็นเขาอยู่ดี 

 

แพ้ไปเหอะ ไอ้เด๋อ

 

“ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รบกวนแล้วล่ะ ขอโทษที่รบกวนเวลานะคะ” อายาเมะพูดทิ้งท้ายพร้อมกับหันไปโค้งให้อาจารย์ แล้วจึงวิ่งหายไปจากสนามหน้าหอพักอย่างรวดเร็ว

 

“เลิฟสตอรี่ของไฮสกูลคิดส์นี่มันโซสวีท! ช็อคโกแลตอันนั้นยังเทียบไม่ติดเลย โน! ยู! ฮอทกาย! เทคอิทออล! อย่าทำให้ยังเลดี้ผิดหวังเชียว!”

 

“การมีเพื่อนนอกห้องเรียนบ้างก็เป็นสิ่งที่ดีนะ หนุ่มน้อยบาคุโก”

 

แม้แต่ออลไมท์ก็หันมาพูดจาน่ารำคาญ ทำให้บาคุโกหันไปตวาดใส่อาจารย์ทั้งสองว่า

 

“ออกรถได้แล้ว!!”

 

ในที่สุดเขาก็ได้ขึ้นมานั่งบนรถสักที

 

ขณะที่รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้า บาคุโกก็ก้มลงมองซองคิทแคทสีแดงทองในมือ

 

รสพริกญี่ปุ่น

 

ยัยนั่นรู้ว่าเขาชอบกินของเผ็ด

 

บาคุโกไม่เคยบอกเธอ แต่ยัยป้าเคยเล่าให้อายาเมะฟังแค่ครั้งเดียวคือตอนที่ลากยัยนั่นไปกินข้าวด้วยกัน

 

เหอะ…ก็ยังอุตส่าห์จำได้

 

เขามองขนมในมือแค่ไม่นาน ก็แกะซองออกแล้วโยนมันเข้าปากอย่างรวดเร็ว

 

ถึงบาคุโกจะไม่ต้องพึ่งเครื่องรางพรรค์นั้น แต่ยัยกระต่ายก็เอาของมาให้แล้ว 

 

เอาเหอะ ถือว่าเป็นเอเนอร์จี้บาร์ก็แล้วกัน

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

ฤดูหนาวใกล้เข้ามาเต็มที อากาศถึงได้เย็นจนใบไม้ร่วงหมดต้น เหลือแค่ต้นไม้แห้งๆ ในสวน

 

การสอบผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนอีกแค่ไม่กี่สัปดาห์ก็จะถึงช่วงปิดเทอมฤดูหนาว

 

และในที่สุด วันที่เขาคอยอยู่ก็มาถึง

 

ระหว่างคาบโฮมรูม ไอ้แว่นเดินแจกข้อสอบที่ตรวจเสร็จแล้วของแต่ละวิชาให้กับเพื่อนๆ ในห้องแต่ละคน

 

บาคุโกมองคะแนนสอบของตัวเองแล้วกระตุกยิ้ม

 

อยากเห็นกระต่ายร้องไห้แล้วว่ะ

 

เขาหยิบมือถือขึ้นมากดส่งข้อความหาอายาเมะอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงโวยวายของไอ้แว่นที่พยายามบอกให้เขาเก็บโทรศัพท์มือถือสักนิด

 

Bakugou K. : ตอนพักออกมา

 

ยัยกระต่ายไม่ได้พิมพ์อะไรตอบกลับมานอกจากสติกเกอร์กระต่ายยิ้มแฉ่งตัวหนึ่ง

 

กระต่ายโง่ท่าทางมั่นใจดีนี่ 

 

บาคุโกเก็บกระดาษข้อสอบลงใต้โต๊ะทั้งที่บนริมฝีปากยังมีรอยยิ้มเหยียด

 

เหอะ! เดี๋ยวก็เห็นเองว่าใครจะได้หัวเราะดังกว่ากัน

 

พอถึงช่วงพักกลางวัน บาคุโกก็ไม่รอช้า รีบคว้ากระดาษข้อสอบพร้อมกับเรียกคิริชิมะให้ตามเขาไปที่หน้าห้อง 1-C 

 

พอเขาเดินไปถึงหน้าห้อง ก็เห็นยัยกระต่ายยืนรออยู่ก่อนแล้ว เธอถือข้อสอบเอาไว้ในมือ สีหน้ามั่นอกมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ในตอนที่หันมามองเขา

 

ดวงตาสีแดงตวัดไปมองคิริชิมะ ทำให้เจ้าตัวเดินเข้ามาตรงกลางอย่างรู้หน้าที่

 

“ตามเงื่อนไขแล้วจะดูกันเฉพาะวิชาพื้นฐานสามวิชาที่เรียนเหมือนกันสินะ มีวิชาคณิตศาสตร์ วิชาวรรณกรรม แล้วก็ภาษาอังกฤษ”

 

“อึ้ม!” อายาเมะส่งเสียงตอบรับ ก่อนจะส่งข้อสอบทั้งสามฉบับของเธอให้คิริชิมะ เหมือนกับที่เขาส่งข้อสอบของตัวเองไปให้เหมือนกัน

 

คิริชิมะก้มมองผลสอบได้แค่ไม่กี่วินาที ก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงดังเหมือนคนบ้า

 

ท่าทางขบขันอย่างเอาจริงเอาจิงนั่นทำให้อายาเมะมองอีกฝ่ายด้วยสายตางุนงง ส่วนบาคุโกก็ขมวดคิ้วมอง

 

อะไรของมัน

 

เขาดึงกระดาษข้อสอบออกมาจากมือของอีกฝ่าย ดวงตาสีแดงหลุบมองผลคะแนนพร้อมกับที่อายาเมะวิ่งอ้อมมายืนอยู่ด้านข้างเขาเพื่อจะดูเช่นกัน

 

วิชาคณิตศาสตร์ บาคุโก คัตสึกิ 100 คะแนน อิชิคาวะ อายาเมะ 93 คะแนน

 

วิชาวรรณกรรม บาคุโก คัตสึกิ 93 คะแนน อิชิคาวะ อายาเมะ 100 คะแนน

 

วิชาภาษาอังกฤษ บาคุโก คัตสึกิ 95 คะแนน อิชิคาวะ อายาเมะ 95 คะแนน

 

อย่ามาล้อเล่นนะโว้ย!!!

 

บาคุโกจ้องกระดาษข้อสอบเหล่านั้นราวกับจะฉีกพวกมันเป็นชิ้นๆ มือของเขาเริ่มกำแน่นจนอายาเมะรีบชิงมาถือเอาไว้เอง

 

ขืนช้ากว่านี้อีกนิดเดียว กระดาษข้อสอบคงถูกเผาเป็นจุลจากระเบิดเล็กๆ ที่ส่งเสียงเปรี๊ยะๆ อยู่นั่นแน่นอน

 

“แบบนี้...ถือว่าเป็นโมฆะไหมนะ” ยัยกระต่ายถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ทำให้เขาตวัดสายตาไปมองในทันที

 

โมฆะ? กับบาคุโก คัตสึกิคนนี้น่ะเรอะ?

 

ฝันไปเหอะ!

 

“ปอดแหกไม่กล้าไปปีนเขารึไง?”


คำพูดหยามเหยียดนั่นทำให้อายาเมะเบะปากนิดๆ ขณะที่เถียงกลับมาทันควัน

 

“ไปก็ไปสิ! นายก็ต้องไปซื้อของกับฉันเหมือนกันนั่นแหละ!”

 

“หา? แต่ฉันไม่ได้แพ้เธอ!”

 

“ฉันก็ไม่ได้แพ้บาคุโกสักหน่อย!”

 

คิริชิมะโบกมือไปมา ท่าทางเหมือนจะพยายามห้ามทัพพลางพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ให้ถือว่าเสมอกัน ข้อตกลงก็เป็นโมฆะ...”

 

“ไม่!!” 

 

สองเสียงพูดประสานกันอย่างพร้อมเพรียงจนคิริชิมะเหงื่อตกอย่างน่าสงสาร เห็นสายตาไม่มีใครยอมใครของทั้งสองคนแล้วเขาก็เงียบในที่สุด

 

บาคุโกกัดฟันก่อนจะพูดต่อว่า

 

“ได้! วันเสาร์เก้าโมงเจอกันหน้าหอ” 

 

“ได้!” อายาเมะพูดตอบกลับมาด้วยเสียงขึ้นจมูกเหมือนกระต่ายขี้โมโห

 

เดี๋ยวนี้กล้าโมโหใส่เขาแล้วเรอะ!

 

บาคุโกหรี่ตามองดวงตาสีน้ำทะเลที่มีประกายดีใจแฝงอยู่จางๆ แล้วพลันอารมณ์เสียขึ้นมา

 

เขาไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อเจอผลลัพธ์แบบนี้ แต่หลักฐานที่เห็นกันชัดๆ ก็ทำให้บาคุโกได้แต่ขบเขี้ยวฟัน

 

เออ! ไปซื้อของก็ไปซื้อของสิวะ

 

จะลากยัยกระต่ายไปซื้อรองเท้าปีนเขารอเลยคอยดู!

 

__________________________

ค่ะ ตอนนี้เขียนทั้งวันอะค่ะ เรากับน้อง Pandora P. อุทิศทั้งวันนี้เพื่อเข็นนายคัตสึกิออกมาค่ะ YY

ขอเวลาพักผ่อนไปอีกสักพักนะคะ เวลาเขียนตอนที่เป็นมุมของนายคัตสึกิทีไร เหมือนโดนดูดพลังงานทั้งชีวิตออกไปจนหมดเลยYY

ขอบคุณทุกไลค์ วิว และคอมเม้นท์นะคะ อ่านเม้นท์ตอนที่แล้วแล้วเรากับน้อง Pandora P. ขำมากเลยล่ะค่ะ ดีใจที่ทุกคนตลกกับสาวน้อยอายาเมะนะคะ 

ผู้โชคดีคนไหนยังไม่ได้ตอบข้อความของเรา อย่าลืมมาตอบด้วยนะคะ อะแหะ อยากส่งสคส.ให้ทุกคนจริงๆ ค่ะ! >w<

เอาไว้เจอกันในตอนหน้านะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 340 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,423 ความคิดเห็น

  1. #637 aom051 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 21:37
    .....ร-รสพริกญี่ปุ่น
    #637
    0
  2. #636 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 20:39
    โอ้ยยยย ขำไม่ไหว โรเเมนติดในความไม่โรเเมนติก เเง่งงง อธิบายไม่ถูกเเต่กระชุ่มกระชวยหัวใจมากค่าาา

    เเพ้ไปซะ-เด๋อ 55555555555
    #636
    0
  3. #635 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 20:13
    คัตจังคงแบบไม่คิดว่าอายาเมะจังจะได้คะแนนเยอะ คือดูถูกน้องกระต่ายมากค่ะ55555รอดูตอนเขาไปปีนเขาเลยค่ะ
    #635
    0
  4. #634 kill-taehyun-exo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 15:24
    กระต่ายปีนเขาาาาา
    #634
    0
  5. #632 Sweet-Candycat (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 09:02
    เขินมากขอร้องงงแงงงง ชอบบบบ ชอบมากค่ะ💖💖💖
    #632
    0
  6. #631 FA_WK (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 07:28
    ฮือออออออออ เอ็นดูววววววววววววววว
    #631
    0
  7. #630 Kimiyoshi Ranna (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 16:16

    เขินนนน ทำไมรี้ดเขินนนน โอ้ยยยยยย ทำไมคัตจังนุ่มฟูได้ขนาดเน๊คะแม๊!?!?!?
    #630
    0
  8. #629 softy omelette (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 14:59
    สุดท้ายก็ได้ไปเดทตั้งสองรอบเลยนะอายาเมะจัง😌
    #629
    0
  9. #628 Yuki_Hanabi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 14:36

    รู้สึกนุ่มฟู~
    #628
    0
  10. #627 Musumeji (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 09:23
    งุ้ยยยยยยย ถ้าจะนุ่มฟูวขนาดนี้~~~~
    #627
    0
  11. #626 Wrks (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 09:17

    น่ารักจนใจเจ็บ ฮือ
    #626
    0
  12. #625 lamb_san (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 08:27
    หยัมมาเรียกน้งโชโตะของชั้นว่าเด๋อนะนังคัตสิกิ!! สงวนสิทธิ์ไว้ให้แค่มัมหมีน่ะ นายเข้าใจมั้ยยย ตอนนี้คือทั้งเขินมากทั้งตลกมากค่ะ55555555 แต่ตรวจเจอคนคนปากแข็งที่การกระทำเรียกว่า'หวง'ได้1อัตราค่ะ แหมมมมม อยากจะมองบนใส่ด้วยความหมั่นไส้! ทำขนาดนี้แล้ว ชอบเขาใช่มั้ย! พูดออกมา... นายก็พูดออกมาเซ่!! (สติแตก) ตอนหน้ารอดูคัตสึกิไปเบ๊ถือของให้น้องต่ายค่ะ! เราจะทำมองข้ามว่าน้องอายาะเมะจะต้องไปปืนเขาฤดูหนาว5555555 สู้ๆนะก้ะลูกสาวว
    #625
    0
  13. #623 wewe73422 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 08:10
    น้องน่ารก
    #623
    0
  14. #622 55384 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 07:43
    โอ๊ยปวดกรามน้องจะน่ารักเกินไปแล้วนะ
    #622
    0
  15. #621 Rin del Polaris (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 03:07

    55555555 โอ๊ยขำาาา ขำค่ะขำมาก555555 อย่างตอนสุดท้ายก็ขำ กลางตอนก็ขำ5555555 พวกน้องน่ารักมากเลยล่ะค่ะ! ยิ้มไม่หุบเลย!qwq

    #621
    0
  16. #620 Violet (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 02:51

    มิอาจหุบยิ้มได้เลยคะน่ารักมากกกกกก อยากเห็นกระต่ายปีนเขา5555 ชอบอาการเหลือบมองในห้องสมุดซื่อบื่อจัดๆๆ

    #620
    0
  17. #619 pigpat (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 01:52
    น่ารักจนใจเจ็บไปหมดเลยค่ะแง เอ็นดูววววว
    #619
    0
  18. #618 Bao_Bao (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 01:21

    ชอบเค้าแล้วอะดิ กิ้สสสๆๆๆๆๆ สนใจรับกระต่ายตัวนี้ไปดูแลมั้ยคะ>\\\<
    #618
    0
  19. #617 zrodee (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 00:55
    อะไรมันจะดีแบบนี้นะ เป็นกรุบเป็นกรอบ เป็นนุ่มเป็นนุ่มฟินละลายแล้วง่ะ
    #617
    0
  20. #616 siretorn (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 23:57

    แงงง เปนน่าร้ากกกก ไม่มีใครยอมกันเลยนะะะ นังคัตนี่แอบหวงน้องแบบกรุบๆ น้องเมะก็รุก(?)เขาหรอลู๊กกกก เอ็นดูทั้งคู่ไปหมดด

    #616
    0
  21. #615 nefalibata (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 23:56
    ไปเดทมันทั้งสองที่นี่แหละ5555555⅝55 อายาเมะจังถือว่าได้กำไรนะ! บาคุโกก็คือยึดมั่นในอายาเมะโพกระต่าย ใช่กระต่ายก้อนของพี่คัตจังรึเปล่า5555555555555
    #615
    0
  22. #614 Atanasia11 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 23:35

    ผลลัพธ์ออกมาดีเกินคาด เป็นคู่ที่น่ารักมากเลยค่ะ งื้อ~
    #614
    0
  23. #613 plapla (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 23:10
    เขาจะไปเดทกันแล้วคะทุกคนนน
    #613
    0
  24. #612 Ploy Parita (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 23:07
    อายาเมะน่ารักมาก เห็นน้องเด๋อแล้วกลับไปอ่านเรื่องน้องอีกรอบดีกว่า
    #612
    0
  25. #611 Amujan (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 22:56
    ชอบที่คัตทำให้น้องมีคะแนนมากขนาดนี้อ่ะเพราะก่อนหน้านี้น้อวไม่ค่อยสนคะแนนเท่าไหร่แต่คัตทำให้น้องสนได้เนี่ยถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเลยนะ
    #611
    0