Detective my dear มาสืบรักที่ร้านเสริมสวย (YAOI)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 722 Views

  • 4 Comments

  • 50 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    295

    Overall
    722

ตอนที่ 9 : บทที่ 8 แผนร้ายลองใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 ธ.ค. 61

บทที่ 8 แผนร้ายลองใจ

ทำงานจนถึงเวลาเลิกงาน บรรยากาศในร้านเริ่มดูมีอะไรๆ มากขึ้นหลังจากที่โฟนสั่งดอกไม้มาทั้งร้าน ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าร้านเสริมสวยครบวงจรหรือว่าร้านนั่งชิวจิบชากันแน่ ดึกมากแล้วหลายคนก็ต่างกันเตรียมกลับบ้านและวันนี้เจเจก็บอกผมอีกว่าคืนนี้จะไม่ได้นอนด้วยนะ หลายวันมานี้เขาดูแปลกๆ แต่จะให้ว่าเขาแปลกไปคนเดียวก็ไม่ได้ เพราะผมก็เหมือนกับเขาสินะ

ทุกคนกลับบ้านดีๆ นะ” เจ้ตาลพูดลาทุกคนก่อนเจ้แกจะหยิบกระเป๋าและออกจากร้านไป ส่วนคนอื่นๆ ก็ได้แต่แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง วันนี้คงไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีกสินะ

โด่ง ลูกพี่เรียกให้ไปชั้น 3 นะ ไปทำไรไว้อีกเนี่ย”

คง..ไม่มั้ง”

อะไรของเขาอีกกันนะ เรียกไปยัดช่อดอกไม้ใส่มือผมเมื่อตอนบ่ายๆ แล้วพอตกดึกร้านปิดยังจะเรียกไปทำอะไรอีกนะ งานอดิเรกของโฟนคือการเรียกคนอื่นหรือไงกัน

ผมจัดการกับตัวเองให้มิดชิดมากที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดการพลาดครั้งที่สามแต่ครั้งที่สองมึงยอมเขานะโด่ง เออวะแม่งเอาวะ ผมใส่ผ้าพันคอไปพร้อมกับเสื้อคลุมที่หนาพอที่ทำให้ดูออกว่าใส่ในหน้าหนาวแต่เปล่านี่หน้าร้อนและตอนนี้เหงื่อผมก็ออกก่อนจะขึ้นไปชั้นสามด้วยซ้ำ

ผมเปิดประตูเข้าไปในห้อง เจ้านายจำเป็นของผม เขานั่งหลับอยู่ตรงโซฟามันจะเรียกว่าหลับหรือแกล้งหลับก็ไม่รู้สิ ผมเดินเข้าไปใกล้เขาให้ตายสิแอร์ในห้องไม่ได้เปิดหรือไง ร้อนฉิบหาย

ผ้าพันคอที่พันไว้ตั้งแต่ก่อนขึ้นมาหาโฟนก็ถูกถอดออกด้วยความร้อนที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผมใช้ปลายผ้าพันคอแตะไปที่ใบหน้าของโฟน จริงๆ มันก็หล่อใช่เล่นเลยนะโดยเฉพาะเวลานอน ผมเพิ่งจะเคยเห็นเขานอนแบบจริงๆ จังๆ ครั้งแรก

หมับ

ปลายผ้าพันคอที่ผมใช้แกล้งอีกคนก็ถูกแรงของโฟนกระชากไปพร้อมกับตัวผมที่กำลังสติหลุดไปกับสิ่งที่เจอต่อหน้าทำให้ผมต้องตกอยู่ในสภาพที่ผมนอนทับเขาจากด้านบนและปลายผ้าพันคอก็ถูกกระชากจนใบหน้าผมเข้าใกล้เขาเรื่อยๆ

หนาวขนาดนั้นเลยเหรอ” คำพูดและลมหายใจเขาใกล้ผมมากจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่มันไม่ค่อยจะซื่อสัตย์เท่าไหร่

ผมเลี่ยงที่จะไม่ตอบและพยายามเอาตัวเองออกจากพันธนาการของโฟน แต่เขาไม่ยอมง่ายพอผมจะลุกออกจากตัวเขา โฟนก็คว้าเอวผมเอาไว้และกระชากให้ตัวผมต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกรอบคราวนี้จมูกผมชนเข้ากับแก้มเขา จนต้องเบียดตัวเองออกมาแต่ก็ทำไม่ได้

ปล่อย”

ก็เห็นใส่มาซะคิดว่าหนาว ก็กำลังทำให้อุ่นอยู่นี้ไง” มือของโฟนเป็นปลาไหลหรือไงอยู่ไม่เป็นสุขเลย จากที่คว้าแค่เอวข้างเดียว ตอนนี้เขากอดผมไปแล้ว ไอ้พี่บ้านี่

เออ ร้อนแล้วปล่อยได้แล้ว” ผมร้องขอเขา

สุดท้ายเขาก็ต้องปล่อยแล้วที่ผมทำต่อไปคือถอดเครื่องมือกันหนาวทุกอย่างออกอย่างรวดเร็ว ทั้งเสื้อทั้งผ้าพันคอ จนเหลือบไปเห็นโฟน เขากำลังยืนหัวเราะผมอยู่

ขำอะไร...”

เขาไม่ตอบแต่กลับแสยะยิ้มมาแทน ให้ตายสิอย่าไปทำแบบนั้นกับสาวที่ไหนนะโฟน แม่งใบหน้าที่เขายิ้มเมื่อกี้มันโคตรจะยั่วให้เข้าใกล้หรือยั่วให้เข้าไปสำรวจอีกฝ่ายชัดๆ หรือเป็นแค่ผมคนเดียวนะ บ้าน่า

แล้ว..เรียกมามีอะไร” ผมถามเขา

ไปทานข้าวเป็นเพื่อนหน่อย หิวแล้ว”

พอสั่งเสร็จแล้วเจ้าคนที่ชอบเผด็จการก็ลากตัวผมโดยการกระชากแขนผมลงจากชั้นสามจนออกนอกร้าน แต่ไม่ได้ออกนอกร้านทางหน้าร้านหรอก โฟนออกทางประตูหลังแทน และนี่ก็เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันมานี้ที่ผมได้เหยียบออกนอกร้านสักที ไม่รู้ว่าคนที่ร้านจะห้ามอะไรผมนักหนาแค่ยิ้มอยู่หน้าร้านแค่ไม่กี่เมตรก็โดนลากเข้าร้านเสียอย่างนั้น

เฮ้อ ได้ออกนอกร้านในรอบปี” ผมยืดเส้นยืดสายพร้อมกับยักคิ้วให้อีกคน ก่อนจะเดินนำหน้าไป

หมับ

ใครให้เดินไปคนเดียวกัน คืนนี้ห้ามออกห่างผม”

พอโฟนเจ้าพ่อชอบสั่ง สั่งได้สั่งดี สั่งอยู่นั่นแหละ ชีวิตเกิดมาเพื่อสั่งคนอื่นหรือไง

ผมถูกอีกคนลากมายังร้านที่เป็นร้านข้าวต้มโต้รุ่ง แล้วร้านนี้คนมักจะแน่นร้านประจำ ผมกับโฟนเข้าไปจับจองที่นั่ง โฟนน่ะมักจะชอบใส่เสื้อที่มีฮู้ดประจำและแน่ละ จะเป็นสีอะไรไปไม่ได้นอกจากสีดำ และคืนนี้ก็เช่นเคย

ข้าวต้มปลาครับ” ผมทำหน้าบูดใส่เขา เวลานี้คือเวลาพักผ่อนผมนี่ถ้าบอกว่าคือเวลางานต้องมาทานข้าวเย็นกับเจ้านาย ผมคงได้ชื่อว่าเป็นลูกจ้างที่ทำงาน 24 ชั่วโมงเป็นแน่

แล้วก็เอาข้าวต้มหมู ไม่เอาผักชีครับ” เดี๋ยวก่อนเขารู้ได้ยังไงว่าเวลาผมทานเข้าวต้มจะสั่งแบบนี้

ทำไม..ถึงรู้” ผมถามเขาแต่คำตอบที่ได้คือเขายิ้มให้ผมก่อนจะรินน้ำใส่แก้วน้ำที่พนักงานเพิ่งยกมาเสิร์ฟ

ทำไมนะ การกระทำแบบนั้นทำผมใจสั่นผมคงต้องไปให้หมอชินตรวจอาการหรือเปล่าบางทีผมอาจจะเป็นโรคหัวใจก็ได้ ช่วงนี้มันเต้นแปลกๆ หรือเป็นเพราะโฟน บ้าน่า เป็นไปไม่ได้ เรามันก็แค่คู่นอนฆ่าเวลาเท่านั้น

พออาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะ โฟนก็จัดการข้าวต้มหมดภายในไม่กี่นาที ท่าทางเขาจะหิวจริงๆ พอกินหมดก็สั่งเพิ่มอีกขณะที่ผมถ้วยแรกยังไม่หมดเลยแถมหมูในถ้วยยังลอยขึ้นอืดสภาพพร้อมรับประทานมาก

อดอยากมาจากไหนเนี่ย” ผมถามเขาและก็อึ้งกับสิ่งที่เจอเพราะตอนแรกผมคิดว่าเขาจะสั่งเพิ่มอีกถ้วยเดียวแต่นี้ ล่อไปสี่ถ้วย กระเพาะคนหรือกระเพาะควายเนี่ย

ช่วงนี้ใช้พลังงานเยอะ” เขายักคิ้วให้ผม เชี่ยน่ากลัวสัสๆ ทำไมรู้สึกเหมือนกับว่าผมต้องเจออะไรที่หนักกว่าเมื่อวานกันนะ

พอจ่ายเงิน ก็โฟนนั่นแหละช่วงนี้ผมกำลังเป็นคนดีทำตัวประหยัดการใช้จ่าย กินนอนที่ร้าน ออกไปเที่ยวก็ไม่ได้ออกไปไหน เหล้าผมไม่ได้แตะมาจะครบเดือนแล้ว แย่จริงๆ นึกถึงแล้วก็อยากดื่มขึ้นมา

ออกจากร้านด้วยความรีบร้อนของโฟนไม่รู้ว่าทำไมแต่สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเขาทานข้าวต้มถ้วยที่สี่เสร็จ แล้วก็มารีบผมให้เสร็จเร็วๆ จนออกจากร้าน พอออกจากร้านข้าวต้มอยู่ๆ ก็ถอดเสื้อคลุมที่เขาใส่อยู่ออกมาให้ผมใส่ แต่มันไม่หนาวนะ?

ใส่ไว้” เขาเอาเสื้อคลุมมาใส่ให้ผม

ใส่ทำไม มันไม่ได้ร้อน” ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรอยู่ๆ ก็รีบร้อนจะให้ผมใส่ให้ได้ แล้วก็เอาฮู้ดขึ้นมาใส่ให้ผมอีกทำเหมือนว่าตอนนี้หน้าหนาวอย่างนั้นแหละ หรือมันมีอะไรเกิดขึ้นนะ

กลับร้านกัน”

เดี๋ยวดิ” ผมพยายามเอาฮู้ดลงแต่เขาก็จับมันใส่หัวผมอีกรอบและก็จับมือผมและจูงเดินไปที่ร้าน ให้ตายสิทำไมผมถึงไม่ขัดขืนเขาเลยนะ แย่แล้วไง คืนนี้คงจะไม่เจออะไรเหมือนเมื่อวานหรอกนะ

พอถึงหลังร้านเขาก็ท่าทีเหมือนหนีอะไรสักอย่าง แต่จะหนีอะไรละ? แล้วโฟนก็ให้ผมเข้าไปในร้านจากทางด้านหลังร้านแล้วก็สั่งผมว่าห้ามออกนอกร้าน พอสั่งเสร็จเขาก็ล็อกประตูและไปส่งผมที่หน้าห้อง เขาทำดีกับผมผิดปกติหรือเปล่านะ พอส่งเสร็จเจ้าตัวก็เดินกลับไปเพื่อขึ้นไปชั้นสามที่เป็นทั้งห้องนอนและห้องทำงานในเวลาเดียวกัน

เดี๋ยว เสื้อ” ผมถอดเสื้อเขาออกพร้อมกับเรียกเขาไว้

คุณเก็บไว้เลย” เขาหันมายิ้มและก็เดินลับตาผมไป ทำตัวเป็นป๋าเลี้ยงเด็กไปได้ แต่โฟนก็น่ารักดีเหมือนกันนะ

เชี่ย คิดไรวะเนี่ย” ผมสลัดความคิดบ้าๆ นั้นออกก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป อีกเช่นเคยละวันนี้เจเจไม่ได้มานอนด้วย

 

เย็นอีกวันและทั้งวันตั้งแต่เช้าผมก็ไม่เจอโฟนเลย วันนี้ร้านลูกค้าไม่เยอะเท่าไหร่ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กจากมหาวิทยาลัยใกล้ๆ และหนุ่มๆ ที่มาทำให้สีสันกับร้านประจำก็เข้ามาที่ร้าน

พี่ๆ สวัสดีครับ” กุมภาเด็กที่ใครๆ ที่ร้านต่างก็บอกว่ามาจีบเจเจ และวันนี้เขามาแปลกเห็นถือถุงอะไรสักอย่างมาด้วย ไม่ใช่ว่าซื้อเครื่องสำอางตัวใหม่มาจีบเจเจหรอกนะ รายนั้นนะชอบนักเมื่อมีตัวใหม่ออกมา

อ่าวทำไมวันนี้มากันสองคนได้ละ” พี่เตอร์ถามกุมภากับฝน แต่ปกติเห็นจะมีแฟรงค์กับนนตามมาด้วยแต่วันนี้สองคนนั้นไม่ได้มา

พวกมันติดแล็บอะพี่ ยังทำไม่เสร็จ” ฝนตอบพี่เตอร์

เด็กวิทยานี่แลดูชีวิตมีแต่แล็บเนอะ” ผมที่อยู่เคาน์เตอร์ก็แซวน้องมันบ้าง แต่สายตาของกุมภาแน่ละคงมองหาเจเจ แต่เจเจไม่ค่อยได้ออกมาโซนทำผมหรอก เขามักจะอยู่ห้องแต่งหน้าของเขาประจำและเหมือนตอนนี้จะมีลูกค้าอยู่ด้วยสิ

มองหาเจเจเหรอ?”

เด็กมันตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนผมจะชี้ไปทางห้องเมคอัพ ปกติเจเจไม่ชอบให้ใครเข้าไปกวนสมาธิเวลาแต่งหน้าลูกค้าอยู่ดังนั้น กุมภาจึงทำได้แค่นั่งรอเท่านั้น

พี่โฟนละ อยู่ร้านมั้ยครับ” อยู่ๆ ฝนก็ถามถึงโฟนขึ้นมา ทำไมต้องถามถึงเขาด้วยแต่ที่ผมสังเกตมาตลอดฝนมักจะเป็นคนเดียวใบบรรดาทั้งสี่หนุ่มที่สนิทกับโฟนมากที่สุด

ไม่มีใครรู้เลย แต่ไม่มีใครเห็นลูกพี่ออกมาเลย น่าจะอยู่ห้องทำงานมั้ง” เฉาตอบคำถามน้องมัน รู้สึกไม่ค่อยดีเลยทำไมฝนต้องถามถึงโฟนด้วยนะ หรือเด็กนี่มันก็จีบโฟนเหมือนที่กุมภามาจีบเจเจ

แล้วทำไมผมต้องคิดมากเรื่องนี้ด้วยนะ โฟนมันจะมีใครมาจีบก็เรื่องของมันสิ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมอยู่แล้ว

พี่โด่ง ลูกค้ายังไม่มาเลยเขาจะมาเมื่อไหร่ โทรตามให้เจเจหน่อย ไม่รู้จะยกเลิกหรือว่า...” เจเจเดินออกมาจากห้องแต่งหน้าพร้อมกับบ่นมาตามทาง แต่เขาก็ชะงักทันทีเมื่อเจอกุมภามานั่งรอเขาที่โซฟา

กุมภา มาทำอะไร”

ผมเอาเสื้อผ้าพี่มาคืนนะ วันนั้นผมไม่ทันตื่นไปส่งขอโทษนะครับ” แล้วเด็กมันก็ยื่นถุงที่บอกว่าใส่เสื้อผ้าเอาไว้ให้เจเจ

แหมะ เดี๋ยวนี้มีไปนอนบ้านผู้ชายนะเจเจ” พี่เตอร์แซวเจเจ ทำเอาเจถึงกับทำตัวไม่ถูกและได้แต่ลากตัวน้องกุมภาไปนอกร้าน ช่วงนี้ที่เจเจบอกจะไม่ค่อยมานอนร้านสงสัยจะไปนอนกับน้องกุมภาแน่ๆ ไม่ธรรมดาจริงๆ

ไอ้ฝนมายังวะ พี่โฟนเรียกไปคุยที่ห้องทำงานโซนสีแดงนะ” อยู่ๆ กัสก็วิ่งออกมาพร้อมกับหอบแฮกๆ พอสั่งเสียน้องมันเสร็จก็ตรงมาที่ผมและขอรายชื่อลูกค้าที่จะมาทำเล็บวันนี้ ต่อจากลูกค้าที่เขาเพิ่งทำเสร็จไป

สติผมไม่ได้อยู่ที่รายการลูกค้าที่จะมาทำเล็บวันนี้เลย แต่ใจผมไปอยู่กับเรื่องที่โฟนเรียกฝนไปที่ห้องทำงาน ทำไมกันนะ รู้สึกไม่ค่อยพอใจกับเรื่องนี้เท่าไหร่

เฮ้ย โด่งมีใครมาทำเล็บอีกมั้ยวันนี้” กัสถามผม

เอ่อๆ ไม่มีละ วันนี้มีคนเดียว” ว่าเสร็จผมก็ออกจากเคาน์เตอร์หน้าร้านและเดินเข้าไปหลังร้านทันที

เฮ้ยโด่ง แล้วไปไหนน่ะ” แต่เสียงเรียกของกัสยังคงตามหลังมา ผมได้แต่ตอบกลับปลายเสียงว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่จริงแล้วผมเปล่าไปห้องน้ำหรอก..

 

โซนสำนักงานนักสืบของโฟน ตอนนี้กลายเป็นที่ให้กับโด่งแอบเข้ามา เขาบอกทุกคนในร้านว่าจะไปเข้าห้องน้ำจริงๆ แล้วเจ้าตัวสงสัยว่าทำไมโฟนถึงได้นัดเด็กอย่างฝนเข้าไปคุยตัวต่อตัวที่ห้องทำงานแบบนั้นหรือว่า เด็กคนนั้นเขาเลี้ยงไว้อยู่ บ้าน่าจะเป็นแบบนั้นไปได้ไงแล้วตัวเขาละ เป็นอะไรสำหรับโฟนกันแน่

โด่งพยายามแอบฟังจากหน้าห้องว่าทั้งสองคนนั้นคุยอะไรกันแต่ก็ไม่แม้แต่จะได้ยินเสียง ไหนไอ้บ้านั้นบอกเขาเองว่าที่นี่ห้องมันไม่เก็บเสียงไง แล้วทำไมห้องทำงานของโฟนถึงไม่ได้ยินอะไรเลย แย่จริงๆ

แล้วทำไมผมต้องมาแอบทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ

ภายในห้องทำงานของโฟน ที่เขาเรียกเด็กฝึกงานนักสืบมาแบบนี้เพราะต้องการให้ช่วยสืบเรื่องของคนที่ตามโด่งเมื่อหลายวันก่อนที่โด่งออกไปเจอไซน์และเมื่อวานตอนที่โด่งออกจากร้าน จริงๆ แล้วโฟนต้องการอยากจะพาโด่งออกมานอกร้านบ้างแต่ใครจะไปคิดกันว่ามีคนจ้องตามโด่งตลอด แล้วทีนี้ในร้านเขาจะปลอดภัยได้ยังไง

พี่อยากให้สืบหน่อย ช่วงนี้มีคนแวะเวียนมาทำท่าทางแปลกๆ แถวร้านหรือเปล่า”

พี่โฟน..สงสัยใครเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ” ฝนถามอาจารย์ผู้ฝึกวิชาให้กับเขา

พวกไอ้มิกซ์?”

มิกซ์ พวกแก๊งมาเฟียค้ายาที่ โฟนเคยจัดการการส่งยาของพวกมันได้เกือบทุกครั้งแต่ทุกครั้งที่จับได้และดำเนินการคดีตามกฎหมาย ไอ้มิกซ์มักจะรอดเสมอและเพราะความแค้นที่โฟนทำให้งานมันล้มทุกครั้งมันเลยเลือกที่จะเล็งงานคนใกล้ตัวเขาก็เป็นไปได้

ผมจะสืบให้..” ฝนที่ได้รับคำสั่งก็กำลังจะเดินออกจากห้อง

เดี๋ยวฝน พี่อยากให้เราตามดูโด่งด้วย เผื่อไอ้เด็กนั้นจะดื้อไม่ฟังพี่แอบออกไปข้างนอกร้านอาจจะเป็นอันตรายได้”

ฝนยิ้มให้โฟน

คนนี้จริงจังใช่มั้ยครับพี่”

มีอะไรไปทำก็ไปทำได้แล้ว” โฟนเบี่ยงเบนความสนใจบทสนทนาของฝนเพื่อจะเลี่ยงไม่ตอบคำถามนั้น เพราะเขาเองก็ยังไม่ชัดเจนกับตัวเองเหมือนกัน มันอยู่กึ่งกลางระหว่างสองความสัมพันธ์

เอ่อ เปิดประตูไประวังคนนะ”

ทำไมเหรอพี่”

ทันทีที่ฝนเกิดประตูออกไปทำให้พบกับโด่งที่ทำตัวลุกลี้ลุกลนทำตัวไม่ถูกพอเห็นดังนั้นฝนเลยหันเข้าไปหาโฟนที่อยู่ในห้องอีกครั้ง

พี่โฟน พี่โด่งมาหาแหนะ” ว่าแล้วไอ้ฝนเจ้าเล่ห์ตามอาจารย์ที่สอนมาก็เรียกโด่งเข้าห้องของอาจารย์ตัวเองทันทีพร้อมกับปิดประตูห้องทำงานและตัวเองก็รีบวิ่งออกจากหน้าห้องทันที

โฟนลุกออกจากโต๊ะทำงานและตรงไปยังโด่งที่ยืนอยู่ตรงประตูแบบงงๆ และเตรียมตัวจะออกจากห้อง

ถ้าเปิดประตูออกจากห้องเท่ากับไล่ออก!”

นี่จะมากไปแล้วนะ” โด่งยังคงทำหน้าบูดใส่โฟนเช่นเคยทำทุกครั้ง

โฟนเดินเข้าไปใกล้โด่งเรื่อยๆ จนเจ้าตัวถอยหลังหนีอีกคนและเมื่อพื้นที่มีจำกัดทำให้โด่งถอยหลังไปชนกับประตูห้องที่ปิดสนิท

แอบตามมาทำไม ไม่มีงานให้ทำเหรอ หรือว่างงาน” พอว่าเสร็จด้วยนิสัยมือของโฟนที่ไม่เคยหยุดนิ่งก็ใช้นิ้วเรียวของตัวเองลูบไล้ไปที่แก้มของโด่ง

เปล่าตาม แค่มาเข้าห้องน้ำ” โด่งพยายามแก้ตัว

แต่ห้องน้ำไม่ได้เดินมาทางนี้นะ” โฟนเผลอแสยะยิ้มออกมาทำเอาโด่งถึงกลับกลื่นน้ำลายลงคอ

นั้นไงห้องน้ำ” โด่งชี้ไปทางขวามือที่เป็นห้องน้ำในตัวสำหรับห้องน้ำงานของโฟน มันก็ไม่ค่อยจะเนียนเท่าไหร่สำหรับการจับผิดที่โฟนมีความรู้มากพอว่าอีกคนไม่ได้มาหน้าห้องเขาและทำตัวลับๆ ล่อๆ เพื่อขอเข้าห้องน้ำในนี้หรอก

อืม ไปสิ” โฟนปล่อยให้โด่งเข้าห้องน้ำในห้องทำงาน และก็ไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่กับสิ่งที่โด่งแก้ตัวมา ฟังไม่ขึ้นนัก

พอโด่งออกมาจากห้องน้ำโฟนไม่ได้ทำให้อีกคนรู้ตัวเท่าไหร่นัก อยากจะลองใจอีกสักหน่อยอยากรู้เหมือนกันว่าโด่งยังจะทำตัวแบบนี้อีกมั้ย

เมื่อความคิดดีๆเข้ามาในหัวอย่างไม่หยุดทำให้โฟนตัดสินในต่อสายถึงฝนอีกครั้ง

/ครับพี่โฟน ตอนนี้ฝนกำลังอาบน้ำอยู่/

งั้นเหรอ บอกให้มันโทรกลับด้วยถ้าเสร็จแล้ว”

แย่หน่อยละ เมื่อคนที่รับสายของฝนดันเป็นเมียสุดที่รักของน้องมัน แต่ไอ้สองคนนั้นต้องขอบคุณเขาละเพราะรักกันได้ก็มีโฟนคอยช่วยอยู่

หึ คู่นี้ มันน่าอิจฉาจริงๆ” ว่าเสร็จเจ้าตัวก็โน้มตัวเอนหลังไปยังเก้าอี้ทันทีรอสายจากลูกศิษย์ที่ก็ไม่รู้ว่าอาบน้ำจริงๆ หรือกำลังทำอะไรกันอยู่

 

ในขณะที่โฟนกำลังวางแผนที่จะทำอะไรสักอย่าง โด่งเองก็กระวนกระวายใจจนทำตัวต่อหน้าทั้งพี่ๆ ที่ร้านและลูกค้าไม่ถูก และทำตัวแปลกๆ จนคนอื่นผิดสังเกตเห็นความผิดปกติ

เฮ้ย โด่งเป็นไรวะ หยิบของให้ลูกค้าผิดๆ ถูกๆ ไม่สบายเหรอ” กัสที่ว่างเพราะไม่มีคิวลูกค้าทำเล็บก็ออกมาช่วยข้างหน้าร้านสังเกตเห็นโด่งที่ทำตัวแปลกๆ คิดว่าจะป่วยเลยถือวิสาสะใช้มือหนาๆ สัมผัสไปที่หน้าผากของโด่ง

เออ ตัวอุ่นๆนะ ไปพักก่อนมั้ย”

อืม”

และมันก็เป็นช่วงเวลาที่กัสเผลอไปจับมือของโด่งเข้าทำให้กัสสามารถดูดวงของอีกฝ่าย และเพราะดวงมันค่อนข้างจะไม่พึงพอใจมากถึงขนาดที่กัสเองก็ตกใจ

เชี่ย..” เขาปล่อยมือโด่งด้วยความตกใจกับลางสังหรณ์ที่เจอในนิมิต มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ “โด่งช่วงนี้ดูแลตัวเองด้วยนะ”

หา” โด่งเองก็งงกับที่กัสบอก ได้แต่นั่งพัก จริงๆ แล้วโด่งกำลังสับสนกับตัวเองจนสติลอยหายไปแล้วต่างหาก

 

แต่ใครจะไปรู้ละ ว่าการกระทำทุกอย่างที่กัสทำให้โด่งมันถูกมองโดยโฟนที่ติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้ เขาทำคนที่มองผ่านหน้าจอ หลุดยิ้มออกมา พร้อมกับจิบกาแฟไปด้วย

อ่อยคนอื่นไปทั่วหรือไง มันน่าจับมาสั่งสอนจริงๆ เลย”

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เป็นเวลากับที่สายเรียกเข้าจากลูกศิษย์พอดี ทำให้กาแฟที่กำลังจิบแบบเพลินๆ ต้องหยุดลงไปก่อนเพื่อรับสายเด็กมัน

อืม”

/พี่โฟนมีอะไรครับ/

แค่อยากจะให้ช่วยอะไรหน่อย แล้วพี่อยากให้นนช่วยด้วยนะ”

ว่าเสร็จรอยยิ้มของโฟนก็หลุดยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว เวลาเขาคิดจะทำอะไรหรือวางแผนอะไรสักอย่างเพื่อเป้าหมาย หรือหลอกใครบางคน มักจะสำเร็จทุกครั้งและครั้งล่าสุดที่เขากำลังทำมันก็จะสำเร็จไปด้วยดีเหมือนทุกๆ ครั้ง เพราะเขา คือโฟน ผู้ไม่เคยแพ้ให้ใคร...

ภายใต้รอยยิ้มนั้นก็มองหน้าจอที่มีภาพกล้องวงจรปิดไปพลาง คนที่ทำเขาเป็นบ้าหลายวันมานี้ต้องทำให้มันชัดเจนขึ้นสักที

*****************



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น