➽ #jamren area ❤●•*

ตอนที่ 46 : ✿ Locker

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    23 เม.ย. 63

Locker

Jaemin x Renjun

Note: 7 days เป็นเหตุ ฮืออออ น่ารักมากๆๆๆๆ U_U

#jrarea

 

 

นี่ก็เป็นสัปดาห์ที่ 2 แล้วที่มาโรงเรียนเร็วกว่าปกติมากจนใครๆก็ทัก แต่เหตุผลที่บอกไปว่าต้องการมาอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยมันก็มีน้ำหนักพอจนไม่มีใครสงสัยถามเรื่องนี้อีก และคงจะด้วยคาแรคเตอร์ของเขาที่ดูจริงจังด้วย อินจุนมาถึงโรงเรียนก่อนใครในห้อง วางกระเป๋าเป้พาดไว้ที่เก้าอี้ริมหน้าต่าง ที่นั่งที่ตั้งใจเลือกเพราะคนคนหนึ่ง หันไปหยิบของที่เตรียมมาเหมือนเดิมทุกวันใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกไปจากห้อง

 

ช่วงเวลานี้คนมาถึงโรงเรียนน้อยมาก ยิ่งเพื่อนชั้นปีเดียวกับอินจุนก็ยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ ส่วนมากจะเจอได้ที่แถวสายเสียมากกว่า อินจุนเดินทอดน่องไปเรื่อยๆโดยไม่ได้ทำตัวมีพิรุธอะไร เขาแวะที่ล็อกเกอร์ของตัวเองที่ถึงก่อนล็อกเกอร์เป้าหมาย หยิบหนังสือที่ต้องเรียนวันนี้ขึ้นมาแนบอก ไล่สายตาดูตามตารางสอนที่แปะเอาไว้ด้านในแล้วก็ค่อยๆปิดตู้ อินจุนก้าวต่อไปอีกเล็กน้อยก็ถึงล็อกเกอร์เป้าหมาย เขาเปิดมันออก วางหมากฝรั่งรสเดิมที่ให้มาตลอดพร้อมกับจดหมายในโพสอิทแผ่นเล็กๆที่ตั้งใจเขียนตั้งแต่เมื่อคืน

 

 

“มาเช้าอีกแล้ว”

“มาช่วยงานครูที่ปกครอง”

 

 

อินจุนเป็นอดีตกรรมการนักเรียนที่ค่อนข้างเป็นที่ไว้วางใจของพวกบรรดาครูอาจารย์ พอนั่งทำแบบฝึกหัดจบบทที่ตั้งใจไว้ก็เดินไปช่วยเหลืองานฝ่ายปกครอง หน้าที่ประจำในตอนเช้าของอินจุนคือการบันทึกชื่อคนที่อยู่ในแถวสาย และแถวที่ได้รับมอบหมายก็คือชั้นปีตัวเอง แม้แต่เพื่อนสนิทอินจุนก็ยังอยู่ในแถวนี้ด้วย

 

 

“มาสายอีกแล้ว บ้านก็แค่นี้เอง”

“อ่านหนังสือดึกไง”

“เชื่อมาก รู้น่าว่าเล่นเกมกัน”

 

 

เขามองคาดโทษเพื่อนสนิทสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันในแถวสาย สองคนนั้นหัวเราะแห้งๆให้ พอบันทึกชื่อเสร็จก็ทยอยแยกย้ายไปที่ห้องเรียนก่อนจะถึงคาบเรียนแรก อินจุนเดินจดชื่อทุกคนไปเรื่อยๆ ส่วนใหญ่ก็คนเดิมๆที่คุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่แล้ว และคนสุดท้ายของแถวก็ค่อนข้างจะทำให้อินจุนเกร็งทุกครั้งเลยก็ว่าได้

 

 

“คาบแรกเรียนอะไรอะ”

“อ้อ ประวัติศาสตร์”

“เข้าเลทนะ”

“ไปไหนเหรอ”

สูบบุหรี่

 

 

เจ้าของล็อกเกอร์เป้าหมายและหมากฝรั่งที่อินจุนซื้อให้ทุกวันก็เพราะเหตุผลนี้นี่แหละ

 

 

“ไม่ไปเหรอ?”

“เปลี่ยนใจ”

“แล้วตามเราทำไม”

“ขึ้นห้องพร้อมกันไง”

 

 

นาแจมินเป็นเพื่อนร่วมห้อง อีกฝ่ายนั่งอยู่ริมประตู ส่วนเขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง มันช่างห่างไกลในความคิด แต่จริงๆแล้วก็เห็นแจมินค่อนข้างชัดเลย ฝ่ายนั้นเป็นที่รักของเพื่อนๆ เป็นผู้ชายที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง ครอบครัวร่ำรวย หน้าตาก็ดี เรียนก็ติดท็อป เล่นกีฬาก็เก่งทุกอย่าง ในล็อกเกอร์ของเจ้าตัวมักจะมีจดหมายรักกองไว้เต็มไปหมด แต่หมากฝรั่งของอินจุนไม่ได้จมไปกับกองจดหมายพวกนั้นหรอกนะ เพราะเขาเลือกมุมประจำที่มีแค่เจ้าของล็อกเกอร์เท่านั้นที่จะรู้

 

แจมินมักจะออกไปสูบบุหรี่ประมาณคาบเรียนที่ 2 ในตอนเช้า หายไปจากห้องเรียนไม่เกิน 5 นาทีก็กลับมาพร้อมกับหมากฝรั่งที่เคี้ยวในปาก พักหลังนี้เจ้าตัวดูติดบุหรี่มากขึ้น อินจุนเลยซื้อหมากฝรั่งพร้อมส่งจดหมายเล็กๆไปให้ทุกวัน

 

 

“มึงว่าลายมือคุ้นไหม”

“ไม่นี่”

 

 

เพื่อนกลุ่มแจมินแย่งเอาหมากฝรั่งซองเล็กที่อินจุนให้เอาไปดู คนที่กำลังกดโทรศัพท์เล่นอยู่หันมาคว้าคืน หน้าตาดุดันเอาเรื่อง ฝ่ายนั้นจ้องเพื่อนตัวเองทั้งๆที่คิ้วขมวดพันกันยุ่ง ก่อนจะมองเลยมายังอินจุนที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างและกำลังมองเหตุการณ์นั้น เขาหันหน้ากลับไปไม่ทัน และประโยคที่แจมินปฏิเสธเพื่อนไปเจ้าตัวก็มองตาเขาแล้วยกยิ้มมุมปาก

 

หรือจะรู้? อินจุนพยายามเขียนลายมือให้แตกต่างกับลายมือปกติ เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องนาแจมินมา 3 ปี ยังไงฝ่ายนั้นก็ต้องคุ้นๆกับลายมือเขาบ้างนั่นแหละ

 

 

“เคี้ยวมากเดี๋ยวก็ปวดกราม”

“ติดแล้ว เดี๋ยวคนให้เสียใจถ้าไม่กิน”

 

 

เหมือนพูดลอยๆแต่สายตากลับเอาแต่มองมาทางเขา เพื่อนกลุ่มเจ้าตัวก็มองตามสายตามาด้วยแต่ไม่ได้คาดคั้นอะไรต่อ อินจุนเบนหน้าออกไปด้านนอกหน้าต่าง รับลมเย็นๆ และควบคุมตัวเองไม่ให้หลุดอะไรออกมา เขาเอาของใส่ล็อกเกอร์แจมินมา 2 สัปดาห์แล้ว คงไม่โดนจับได้ง่ายๆหรอก

 

พักเที่ยงอินจุนลงไปกินข้าวช้าเพราะต้องไปคุยกับครู เขาฝากเพื่อนซื้อขนมปังจากร้านสะดวกซื้อเจ้าประจำกับนมอีกหนึ่งกล่อง เดินขึ้นไปนั่งกินด้านบนดาดฟ้าคนเดียวเงียบๆ มันสงบมากเพราะผู้คนทั้งหมดก็อยู่ที่โรงอาหารกันหมด ยกเว้นก็แต่คนที่แอบมาสูบบุหรี่บางคน

 

 

“นั่งอยู่ตรงนี้นานแล้วเหรอ”

“เอ๊ะ ก็ ... สักพัก”

“ทำไมไม่บอก”

 

 

นาแจมินขมวดคิ้วตอนที่หันมาเจออินจุนนั่งอยู่ เขาพยายามเลือกมุมที่แจมินจะมองไม่เห็นกันแล้วแต่เขามองเห็นอีกฝ่ายได้ ก็ว่าพยายามเลือกแล้วนะ แต่เจ้าตัวก็หันมาเจอ คงเพราะเสียงแกะถุงขนมปังมันเสียงดังแน่ๆ เจ้าตัวดับบุหรี่ที่เพิ่งจุดสูบไปนิดเดียวลงกับพื้น ใช้ปลายเท้าขยี้บุหรี่จนมันมอด อินจุนเลิกลัก จะไปห้ามก็ไม่ทัน

 

 

“ไม่ต้องดับก็ได้ มันไม่ได้—”

“มีคนอยู่จะให้สูบบุหรี่ได้ยังไงเล่า”

 

 

เจ้าของล็อกเกอร์ที่อินจุนมักจะเอาหมากฝรั่งไปใส่หยิบหมากฝรั่งอันนั้นจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเคี้ยว ดูท่าจะติดหมากฝรั่งมากกว่าบุหรี่อีกเพราะหันไปมองที่ไรก็เคี้ยวหมากฝรั่งหมุบหมับๆตลอด ที่โรงเรียนแจมินจะสูบบุหรี่ประมาณสองครั้งคือคาบเรียนที่ 2 และพักกลางวัน เคยได้ยินอีกฝ่ายพูดกับเพื่อนว่ากลับบ้านไปก็ไม่ได้สูบเพราะแม่ดุ

 

แจมินเดินเข้ามาใกล้ ค่อยๆย่อลงจนสายตาอยู่ระดับเดียวกัน อินจุนที่กำลังนั่งพิงหลังกับกำแพงเผลอขยับตัวออกด้วยความตกใจ ฝ่ายนั้นหันหน้าไปทางอื่นแต่เห็นอยู่ชัดๆว่ากำลังยิ้ม

 

 

“หัวเราะเหรอ”

“ก็ตลก”

“ตลกตรงไหน”

“คนอะไรเหมือนแมวจัง ขี้ตกใจด้วย”

 

 

เขาอ้าปากค้างตอนที่แจมินพูดจบประโยค รู้เลยว่าตัวเองเขินจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว ฝ่ายนั้นยิ้มมุมปากสูงขึ้นกว่าเดิม เขาคิดว่าเพราะตัวเองหน้าแดงง่ายแน่ๆเลยพยายามยกมือขึ้นมาพัดๆ ทั้งที่ตรงนี้ลมเย็นจนไม่รู้สึกถึงอากาศร้อนเลย ไม่รู้ว่าตัวเองจะเผลอทำอะไรที่มันตลกๆออกไปด้วยความเก้อเขินไหมเลยทำท่าจะลุกหนี

 

 

“นั่งด้วย ห้ามหนี”

 

 

จากที่หดขาเตรียมตัวจะลุกขึ้นก็ได้แต่ยืดขาไขว้กันไว้เหมือนเดิม แจมินนั่งลงข้างๆ ยังคงเคี้ยวหมากฝรั่งที่เขาซื้อให้ อินจุนแอบมองโพสอิทที่ติดไว้กับซองหมากฝรั่ง เหมือนเจ้าตัวจะเอาออกไปแล้วแฮะ เลยหันไปสนใจกับขนมปังของตัวเองต่อ แต่จู่ๆคนข้างๆก็หยิบโพสอิทสีฟ้าออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกางออกยื่นให้เขาดู อินจุนตกใจแต่ก็ยังคงห้ามตัวเองไม่ให้แสดงพิรุธอะไรออกมามากกว่านี้

 

 

“คุ้นลายมือไหม”

“ไม่เลย”

“ลายมือตัวเองก็จำไม่ได้เหรอ”

!!!

 

 

อินจุนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะถูกจับได้เร็วขนาดนี้เลย ก่อนจะหลับตาปี๋เพราะถูกมือของคนที่นั่งอยู่ข้างๆยื่นเข้ามาบีบแก้มข้างหนึ่ง เขาลืมตาขึ้นมาร้องใส่เพราะมันเจ็บ มันไม่ใช่การหยิกแก้มแบบน่าเอ็นดู รู้สึกว่าเหมือนจะมันเขี้ยวมากกว่าถึงได้เลื่อนไปหยิกอีกข้างด้วย

 

 

“รู้ตั้งแต่วันแรกที่เอามาให้เลย เก่งปะ”

“ไม่ใช่ลายมือเราซักหน่อย”

“ปฏิเสธไปเถอะ รู้อยู่แก่ใจ”

 

 

แจมินยิ้มกวนให้ เขาไม่รู้จะจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้ายังไงเลยรีบกินรีบลุกหนี คนที่ออกมาสูบบุหรี่ก็ลุกตาม อินจุนเร่งฝีเท้าเพิ่มขึ้นเมื่อได้ยินเสียงว่าคนที่เดินตามอยู่ห่างกันไม่กี่ก้าว แจมินเอื้อมมือมาคว้ามือเขาไปจับ อินจุนสะดุ้ง พยายามดึงมือตัวเองออกแต่ก็ถูกจับเอาไว้แน่นกว่าเดิมจนต้องทำหน้างอใส่ อีกไม่กี่นาทีจะถึงเวลาเข้าเรียนแล้วจะมาเอ้อระเหยไม่ได้หรอก วิชาต่อไปครูก็เนี้ยบมากด้วย ยื้อกันไปยื้อกันมาจนสุดท้ายอินจุนก็ดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมได้ รีบเดินกลับไปยังห้องโดยที่มีอีกฝ่ายตามมาด้วย

 

 

“จะจับให้ได้คาหนังคาเขาเลยพรุ่งนี้ คอยดู”

 

 

 

 

 

ประโยคสุดท้ายที่พูดก่อนเข้าห้องทำให้วันต่อมาอินจุนตัดสินใจไม่เอาหมากฝรั่งไปใส่ไว้ในล็อกเกอร์แจมินแล้วด้วยความกลัวโดนจับได้ แต่ก็พกหมากฝรั่งกับจดหมายโพสอิทมาด้วยเพราะความเคยชิน ฝ่ายนั้นดูงุ่นง่านเล็กน้อยที่จับผิดเขาไม่ได้ ตลอดทั้งวันเลยโดนมองอย่างโจ่งแจ้งตลอด ทั้งเพื่อนสนิทอินจุนเองและเพื่อนสนิทแจมินก็มองเราทั้งคู่ด้วยสายตาแปลกๆ ปกตินอกจากที่แถวสายก็ไม่ได้คุยกันมากอยู่แล้ว ยิ่งวันนี้แจมินมาเช้ามากแล้วด้วย

 

พักกลางวันอินจุนเลือกกินข้าวที่โรงอาหาร ไม่ไปที่ดาดฟ้าและอยู่กับแจมินสองต่อสองแน่ๆ เขาอาจจะโป๊ะแตกจนไม่สามารถหาข้ออ้างอะไรได้อีกแล้ว แต่โชคไม่เข้าข้างเอาเสียเลย การนั่งกินข้าวโดยมีคนที่ชอบนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คอยมองเขาไม่วางตามันอึดอัดกว่าเดิมอีก นาแจมินแบมือมาตรงหน้าเขา เพื่อนมองกันทั้งโต๊ะ เขาเลยทำเป็นไม่สนใจ

 

 

“พวกมึงสองคนนี่ยังไง”

“นั่นสิ ยังไงไม่รู้”

 

 

แจมินตอบยียวนจนรู้สึกโมโห เขาไม่ชอบการที่ตัวเองกำลังจะถูกจับได้คาหนังคาเขา และโดนกดดันให้รู้สึกกระอักกระอ่วนแบบนี้เลย พอกินข้าวเสร็จเลยปลีกตัวออกไปอยู่คนเดียว ช่วงนี้ใกล้สอบกลางภาคงานที่ห้องปกครองเลยไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ อินจุนก็ไม่ต้องไปช่วยแล้วด้วย ตอนกลางวันเลยมีเวลาส่วนตัวมากขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย

 

เจ้าของล็อกเกอร์ที่วันนี้ไม่ได้หมากฝรั่งและจดหมายเดินมาใกล้จนไหล่เบียดกัน พอหันไปเห็นว่าแจมินคิ้วมันก็ขมวดเองอัติโนมัติ ฝ่ายนั้นพอเห็นว่าเขาหงุดหงิดก็ยิ่งทำให้หงุดหงิดกว่าเดิมด้วยการจับมือเขาอีกครั้ง เรากำลังเดินอยู่ตรงโถงทางเดิน คนเยอะแยะ เขาไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาและเป็นที่สนใจเลยพยายามดึงมือออก พอเดินถึงห้องน้ำก็ถูกลากเข้าไป โชคร้ายที่ไม่มีใครใช้ห้องน้ำเลย เขาเลยโดนต้อนเข้าไปด้านในจนได้

 

 

“จะทำอะไร ปล่อยเรานะ”

“กลัวโดนจับได้เลยไม่เอามาให้เหรอ”

“ก็มันไม่ใช่ของเรา”

“งั้นในกระเป๋ากางเกงคืออะไร”

 

 

อินจุนตกใจที่แจมินรู้เลยรีบตะปบเข้าที่กระเป๋ากางเกงตัวเอง แต่ก็เพิ่งรู้ตัวทีหลังว่าเสียรู้เข้าแล้วก็ตอนที่ฝ่ายนั้นหลุดหัวเราะออกมาแล้วหยิกแก้มเขาอย่างที่ทำเมื่อวาน

 

 

“ไม่ให้จะหอมแก้มนะ”

“นายไม่กล้าหร— ย๊า!

 

 

อินจุนยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองข้างหนึ่ง อีกข้างก็ยันไหล่คนที่ก้มลงมากดจมูกลงกับแก้มเขาเสียงดังฟอดแบบไม่ล้อเล่น เขาไม่คิดว่าแจมินจะกล้าทำเพราะเราไม่ค่อยสนิทกัน แต่ผิดคาดไปหมด แจมินดันเขาจนหลังติดประตู อินจุนเริ่มกลัวขึ้นมา เขาตัดสินใจผลักคนที่ตัวใหญ่กว่ากันออกแล้วหันหลังไปจะเปิดประตู แต่สุดท้ายก็ถูกจับให้หันมาแล้วถูกหอมแก้มอีกข้าง

 

เจ้าของหมากฝรั่งกับจดหมายยืนตัวแข็งทื่อ เคี้ยวริมฝีปากตัวเองอย่างคิดไม่ตก ข้อมือสองข้างก็ถูกจับเอาไว้แน่น

 

 

“ถ้าให้แล้วจะหยุดแกล้งใช่ไหม งั้นก็เอาไปเลย”

 

 

อินจุนหยิบของที่ให้แจมินเป็นประจำมายัดใส่มือเจ้าตัว แจมินรับไว้ แค่เก็บมันใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองแล้วยกมือข้างหนึ่งยันไว้กับประตู เคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้มากขึ้นจนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ

 

 

“ไม่ต้องเอามาให้แล้ว เข้าใจไหม”

“...”

“ไม่ได้ไม่ชอบ แต่ช่วงนี้ติดเกินไป เคี้ยวจนปวดกรามแล้ว”

 

 

เผลอยิ้มออกมาพอฟังจบประโยค แจมินเขี่ยนิ้วที่แก้มเขา เลื่อนนิ้วหัวแม่มือมาคลึงริมฝีปาก สายตาก็จ้องเหมือนเด็กเวลาอยากกินเยลลี่

 

 

“ขอบคุณสำหรับหมากฝรั่งกับจดหมายนะ แต่พรุ่งนี้ขอหอมแก้มสองข้างเลยน่าจะดีกว่า แทนกันได้อยู่”

“ใครจะไปทำแบบนั้นกันเล่า”

“รู้ตัวไหมเนี่ยว่าหน้าแดงจนไม่รู้จะแดงยังไงแล้ว”

“ก็หยุดพูดซักที แล้วก็ปล่อยเราได้แล้ว”

 

 

มือที่ยันประตูเอาไว้เลื่อนลงมาโอบเอวตอนไหนไม่รู้ อินจุนไม่ได้รู้ตัว ลำพังแค่เห็นฝ่ายนั้นเอียงแก้มลงมาหาก็ทำอะไรไม่ถูกอีกแล้ว แต่การจะหลุดออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี่ไม่ทำร้ายร่างกายก็คงต้องยอมหอมแก้ม และเขาก็ไม่กล้าทำอะไรแจมินด้วย สุดท้ายแล้วจึงขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น แรงกอดรัดตรงเอวแน่นขึ้นเล็กน้อย อินจุนเขย่งปลายเท้าขึ้น เล็งจะแตะริมฝีปากที่แก้มพองๆ แต่ตอนที่กดริมฝีปากลงไปฝ่ายนั้นก็หันกลับมาพอดีจนริมฝีปากเราแตะกัน แม้เพียงเล็กน้อยแต่ก็ทำให้แจมินยิ้มกว้างจนเต็มแก้ม อินจุนผลักออกแล้วเปิดประตูออกจากห้องน้ำทันทีไม่รอให้โดนแกล้งอะไรเพิ่ม

 

เขาอายจนไม่รู้จะทำหน้ายังไงเวลาที่เจอหน้าแจมิน แค่ถูกจับได้เรื่องจดหมายกับหมากฝรั่งก็หมดแรงแล้ว บ้าเอ๊ย นี่ยังถูกหอมแก้มกับถูกจูบอีก!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

717 ความคิดเห็น

  1. #681 ❥Supǝrbǝst . (@superbest) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 23:34
    โคตรน่ารักแงงงงงงงง แจมินเจ้าเล่ห์มาก
    #681
    0
  2. #671 sheepylay (@11nth) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 01:19
    เขินมากกก
    #671
    0
  3. #667 loverain_ (@satang_93) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:10
    เขินมากกกกกยิ่งดูเอ็มวียิ่งเขินไปใหญ่
    #667
    0
  4. #666 fluffybread (@DargonB) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 10:53
    แง้้้้ แสนน่ารักมาก ขอบคุณที่แต่งออกมานะคะ ฝันที่เคยฝันที่ไม่กล้าฝันแต่ไรท์ก็ให้มา กรี้ดดด
    #666
    0
  5. #665 DEAR DREAM (@paweeyakorn11) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 23:40
    อ้ยยยยยยยยยย น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ เขินไม่ไหว
    #665
    0
  6. #664 *HIMAKI (@ba-i-te-y) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 11:11
    แง้ ดีมากกกกตอนเอ็มวีออกเราย้อนกลับดูท่อนแจมินหลุดยิ้มไปสิบกว่ารอบ พอมาอ่านแบบนี้แล้วมันยุบยิบใจไปหมดเลยยย
    #664
    0
  7. #663 theppreamm (@porlovelove96) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 04:02
    เป็นน่ารักน่าเอ็นดูๆๆๆไ เขิน
    #663
    0
  8. #661 SKsomsu (@SKsomsu) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 20:16
    เติมเต็มจินตนาการเรามากกกก อ่อหออออ นาแจมินนนน นายมันแน่มากกกก ชั้นเป็นอินจุนคือเขินบิดเป็นเลขแปด อ๊อยยยย! น่ารักมากค้าบคุณไรท์
    #661
    0
  9. #660 Camelliasinesis (@ar-thip-lwt) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 05:12
    แงงงงง มันเป็นน่าร้ากกก นายมันร้ายนาแจมิน
    #660
    0
  10. #659 urmapeach (@sscham) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 03:32
    แงงงงงงเขินมาก
    #659
    0
  11. #658 WonderFish (@WonderFish) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 00:35
    มันเป็นน้วย เป็นเขินไปหมดแล้วววววว
    #658
    0
  12. #657 SNakBm (@SNakBm) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 00:32
    แงงง นาแจมิ๊นนนนนนน เขินมาก แก้มแดงแทนยัยน้องแล้ว แง
    #657
    0
  13. #656 pouttttttttt (@pouttttttttt) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 23:53
    น่ารักจัง คุณไรท์มีพรสวรรค์ที่พิเศษมากๆเลยนะคะ เขียนอะไรก็น่ารักไปหมดเลย 🌟
    #656
    0
  14. #655 zephyrus.e (@thitawee) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 23:11
    นายลวนลามน้องอะแจมิน!!! ยอมรับเลยว่า7daysน่ะสุดยอด คุณไรต์ก็สุดยอดนะคะ
    #655
    0
  15. #654 คิงส์ไออ้อน (@aeeeeeeeeee) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 22:44
    ก่อนอื่นต้องชมไรท์เลยว่าแต่งไวมากกกก คือพล็อตนี้มาก7daysใช่ปะ แล้ว7days พึ่งปล่อยออกมาเมื่อ4โมงที่แล้ว!! สุดยอดมาก แล้วคือแต่งได้ดีแล้วเยอะมาก นับถือคุณไรท์ เก่งมาก<3
    #654
    0
  16. วันที่ 23 เมษายน 2563 / 21:59
    น่ารักมากๆเลยค่ะ ไรท์แต่งได้เร็วมากๆเลย
    #653
    0
  17. #652 hineniee (@7bbm) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 20:59
    ป๊าดดดดมีภาคต่อได้มั้ยคะเนี่ยชอบจังเลยแงงงง
    #652
    0
  18. #651 mysulp (@mirunda2z) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 20:58
    อ้นยยยยน่ารักกกกกใจเจ้ยวบบบบ
    #651
    0
  19. #650 PJAII17 (@PJAII17) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 20:51
    แงงงงงงงงน่ารัก
    #650
    0
  20. #649 memyselfandi2 (@memyselfandi) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 20:01
    แก้มหนูช้ำหมดแล้วว น่ารักมากกก
    #649
    0
  21. #648 KnowSleepy (@KnowSleepy) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:56
    ฮือน่ารักมากๆๆๆๆ ตอนเห็นวิดิโอก็รอเหมือนกันค่ะว่าจะมีใครแต่งพล็อตนี้ทั้ย แงงงงน่ารักมากเลยค่ะะะขอบคุณที่สานฝันนะคะแงงงง
    #648
    0
  22. #647 Absolute_1a (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:37
    น่าย้ากก
    #647
    0
  23. #646 blueconnerr (@littlejaehyun97) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:14
    น่ารักกกกกก
    #646
    0
  24. #645 j peach (@ThesecondM) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 19:11
    เอ็นดูจัง;-;
    #645
    0
  25. #644 DEDOkyungsoo (@apisara221144) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 18:59
    ยัยน้องงงงง เนื้อเรื่องน่ารักมากกก
    #644
    0