UNISTAR ☽ เดือน.ล่อง.หน ☽

ตอนที่ 29 : เดือนที่ 28 : อากาศกลางสายฝน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82,195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,430 ครั้ง
    23 มิ.ย. 61

UNISTAR   เดือน.ล่อง.หน

- เดือนที่ 28 : อากาศกลางสายฝน -



(เครดิตภาพ : http://wallpaperswide.com/)

 



            วันนี้ท้องฟ้าหม่นหมอง ไม่สดใสเหมือนทุกวัน


            แสงอาทิตย์ที่เคยเจิดจ้า กลับถูกเมฆหมอกบดบัง


            บรรยากาศเช่นนี้ มันช่างเหมือนกับความรู้สึกในใจผม


            ผมเดินทอดน่องเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมาย ลืมเลือนกาลเวลา ปล่อยให้ความเจ็บปวดโศกเศร้าทับถมจิตใจตัวเองไปเรื่อยๆ ผมคิดวนถึงเหตุการณ์ต่างๆซ้ำๆ ปล่อยให้เสียงคำตำหนิเสียดแทงเล่นวกวนอยู่ในหัว ผมคิดไม่ออกแล้วว่าจะดึงตัวเองให้หลุดมาจากวนเวียนความหดหู่นี้ได้อย่างไร


            ก่อนหน้านี้ ผมเพิ่งค้นพบแสงสว่างที่จุดประกายแรงบันดาลใจให้ผม


            แต่ในวันนี้ผมกลับดับแสงนั้นเสียเอง


            ทั้งที่หากแสงนั้น ส่องไปยังที่อื่น ซึ่งไม่ใช่อากาศ ก็คงไม่ต้องพบกับจุดจบเช่นนี้


            ผมจึงได้ได้แต่โทษตัวเอง


            ครื่น...


            ผมหยุดชะงักแล้วแหงนหน้ามองบนท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องดังพร้อมกับท้องฟ้าที่พลันเปลี่ยนเป็นสีเทา ราวกับตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจผม


            ซ่า...


            สายฝนพลันเทลงมา ทว่าแทนที่ผมจะรีบเดินไปหลบ ผมกลับไม่มีเหลือเรี่ยวแรงใดๆ ที่จะสู้เพื่อตัวเอง


            ดูสิ แม้แต่ฟ้าฝน ก็ยังพร้อมใจกันซ้ำเติมผม


            ผมปล่อยให้ตัวเองตากฝน ศรีษะและเนื้อตัวชื้นแฉะ ผมยังคงเดินต่อไปอย่างเอื่อยเฉื่อย เหมือนหมดสิ้นพลัง


            ผมไม่รู้แล้วว่าเป้าหมายของผมคืออะไร ผมไม่รู้แล้วว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป


            ผมนึกสงสัย เส้นทางที่ผมเดินมานี้ ผมเลือกถูกต้องหรือเปล่า ทำไมแทนที่จะเป็นเส้นทางที่สวยงาม กลับทำให้คนอื่นเจ็บปวดมากขึ้น มันใช่ความสุขที่ผมตั้งใจจะตามหาจริงๆ เหรอ


            หรือผมควรกลับไปจืดจางแบบเดิม ใช้ชีวิตเรื่อยๆ ต่อไปของตัวเอง ไม่มีใครสนใจผม ไม่เป็นที่จดจำ แต่อย่างน้อย ก็ไม่ต้องทำให้ใครเดือดร้อน


            ผมรู้สึกตัวอีกที ตัวเองกำลังยืนอยู่ข้างสระน้ำของมหา’ลัย พอผมพลันนึกถึงวันแรกที่ผมได้เจอพี่อิน พี่อินคนนั้นที่เป็นเหมือนแสงสว่าง พี่อินที่เห็นคุณค่าในตัวผม พี่อินที่ช่วยให้ผมได้ยืนกลางแสงไฟ


            “ฮึก…” พลันความรู้สึกทั้งหลายที่อัดอั้นก็กลั่นเป็นน้ำตาอีกรอบ


            บางทีถ้าผมไม่ได้เจอพี่อิน ถ้าผมไม่ต้องมีตัวตนในสายตาพี่อิน มันอาจจะดีกว่านี้


            นี่ผมทำร้ายพี่อินทั้งทางตรงและทางอ้อม ผมโดนทำร้ายไม่เท่าไหร่ แต่ผมกลับทำร้ายคนที่ดีกับผมด้วย


            “แย่ที่สุดเลย...” ผมได้แต่ยืนร้องไห้อยู่คนเดียว


            บางทีก็นึกขอบคุณสายฝนที่ช่วยกลบน้ำตา


            บางทีก็นึกขอบคุณเสียงฟ้าร้องที่หลบเสียงสะอื้น


            ผมก้มหน้าลง ปล่อยให้น้ำตาและสายฝนระบายความรู้สึกที่กดทับอยู่ในใจ


            ผมไม่รู้ว่าร้องไห้ไปนานเท่าไหร่ รู้เพียงร้องจนรู้สึกปวดตาไปหมดแล้ว รู้เพียงร้องจนเหมือนฝนจะหยุดตก


            ไม่สิ ฝนยังไม่ได้หยุดตก ผมยังได้ยินเสียงฝนอยู่ ผมจึงเงยหน้าขึ้นมอง ฝนยังตกอยู่ แค่ตัวผมไม่เปียกแล้ว


            ร่มเหรอ มีคนกางร่มให้ผม พอผมหันไปมอง ผมก็ต้องเบิกตาโต


            พี่อินอยู่ในชุดนิสิต กำลังยืนกางร่มให้ผม


            “พี่อิน...” ผมตกใจว่าพี่อินหาผมได้อย่างไร และพี่อินมาที่นี่ได้ยังไง


            ผมสังเกตที่มือพี่อิน มือพี่อินเปื้อนสีขาว คงมาจากที่ช่วยไปทาสีกลบข้อความนั้น พอผมนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ผมก็ละอายใจมากเหลือเกิน ทั้งที่ผมทำร้ายพี่อินมากขนาดนี้ ทำให้พี่อินต้องเดือดร้อนมากขนาดนี้ พี่อินก็ยังอุตส่าห์มากางร่มให้ผมอีก


            “พี่อิน...” พอเห็นเห็นพี่อิน ผมก็ปล่อยโฮออกมาทันทีอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ผมได้แต่ด่าตัวเอง ผมไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าพี่อินเลย มันช่างน่าสมเพชเหลือเกิน


            พี่อินเห็นผมร้องไห้ ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงขยับเข้ามายืนข้างๆ ผม เพื่อที่จะยืนใต้ร่มด้วยกัน


            “พี่อิน...ผม...ขอโทษ...” ผมไม่รู้จะเอ่ยคำใด นอกจากคำว่าขอโทษ และผมก็ไม่หวังให้พี่อินให้อภัยผมด้วย


            พี่อินไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงหยิบหูฟังขึ้นมา แล้วก็เสียบให้ที่หูของผม


            ผมสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อจู่ๆ ก็มีหูฟังมาเสียบหู


            “พูดไม่เก่ง” พี่อินเอ่ย “เลยอยากให้ฟัง”


            ผมมองพี่อินที่กำลังกดเลือกเพลงในมือถือด้วยความรู้สึกปนเป ผมไม่เข้าใจว่าพี่อินจะทำอะไร พี่อินอยากให้ผมฟังเพลงเหรอ


            เมื่อผมได้ยินเสียงเพลงบรรเลง ผมก็หยุดความคิดอื่น และตั้งใจฟัง


            ...ฉันเฝ้าถามความสุขอยู่ที่ไหน ชายที่เขาเดินผ่านฉันเข้ามา

            บอกกับฉันขอร่มสักคัน แต่ว่าที่มือเขาก็มีหนึ่งคัน

            ก็แปลกใจ ท่ามกลางหยดฝนโปรยปราย...


            จังหวะเพลงช้าๆ เข้ากับบรรยากาศสายฝน


            ...เขาก็ถามฉันว่าอยากสุขไหม ลองหุบร่มในมือสักพักหนึ่ง

            และเงยหน้ามองวันเวลา มองหยดน้ำที่มันกระทบตา

            ยังเปียกอยู่ใช่ไหม หรือไม่มีฝน...


            ผมฟังเพลงแล้วก็มองบนท้องฟ้า ฝนที่ตกกระหน่ำเริ่มค่อยๆ ซาลงแล้ว


            ...บนท้องฟ้าไม่มีอะไรแน่นอน ถ้ามองจากตรงนี้

            เดี๋ยวก็มืด แล้วก็สว่าง

            อาจจะมีฝนก่อเป็นพายุ หรือลมลอยปลิวอยู่แค่นั้น...


            นั่นสินะ ชีวิตเรามันก็เหมือนท้องฟ้า บนโลกนี้คงไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ แล้วเราจะไปเอาอะไรกับมันมากมาย


            ...สุขที่เคยเดินทางตามหามานาน

            ไม่ได้ไกลที่ไหน อยู่แค่นี้เอง...


            ผมปล่อยให้เพลงบรรเลงไปเรื่อยๆ ความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจพลันค่อยๆ บรรเลาลง เฉกเช่นท้องฟ้าที่เหลือเพียงปอยฝน


            ผมมองพี่อิน พลันมีความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นเข้ามาทดแทนความรู้สึกอึดอัด


            ...อย่าไปยึด อย่าไปถือ อย่าไปเอามากอดไว้ ก็จะไม่เสียใจ

            ตลอดชีวิต ต้องผ่านการเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าใคร

            จะทุกข์ จะสุขแค่ไหน ก็อยู่ที่จะมอง...


            ความหมายของเพลงนี้ เป็นการบอกว่าความสุขนั้นสามารถหาได้รอบตัว ไม่ว่าเราจะเผชิญเรื่องทุกข์แค่ไหน ขอเพียงเปลี่ยนมุมมอง อย่านำสิ่งนั้นมายึดไว้ เราก็ไม่จำเป็นต้องทุกข์เพราะมันอีกต่อไป


            เหมือนกับเมื่อมีฝนตก เราจะกางร่ม เพราะกลัวเปียก ไม่กล้าที่จะปล่อยมันออกไป แต่เมื่อพอลองปล่อยร่มที่ถืออยู่ มันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด บางทีฝนที่ตกหนัก มันก็แค่หยดน้ำเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้นเลย


            สำหรับเรื่องที่ผมกำลังเผชิญอยู่ คิดในอีกแง่มุมหนึ่ง มันก็เป็นแค่เสียงวิจารณ์จากคนที่ไม่รู้จักผมจริงๆ มันไม่มีอะไรมากกว่านั้นเลย


            “ฝนหยุดแล้ว” พี่อินเอ่ยขณะหุบร่มลง


            ผมแหงนหน้ามองบนฟ้า ท้องฟ้าหลังฝนช่างสวยงาม บัดนี้เป็นสีครามกระจ่าง สิ่งที่ฝนได้ทิ้งไว้คือความชุ่มชื่นบนพื้นและแมกไม้รอบตัว เสียงหยดน้ำปอยๆ จากร่มไม้กลับเป็นเสียงที่ฟังแล้วรื่นหู


            “ไม่มีความสุข ก็มองอย่างอื่น ที่มีความสุข” พี่อินเอ่ยกับผมขณะที่มองฟ้าเฉกเช่นเดียวกัน


            ผมเข้าใจที่พี่อินพูดทันที ผมไม่ควรไปยึดติดชื่อเสียง คำวิพากษ์วิจารณ์ หรือสิ่งที่คนอื่นกระทำ เพราะผมไม่สามารถควบคุมมันได้ และมันทำให้ผมไม่มีความสุข


            แล้วอะไรที่ทำให้ผมมีความสุขกันนะ ถามผมตัวเอง


            ผมมองพี่อิน พี่อินในเวลานี้ ช่างงดงามเหมือนแสงอาทิตย์หลังสายฝน


            “ความจริงก็คือความจริง ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง” พี่อินพูดประโยคสั้นๆ แต่แฝงความหมายอย่างลึกซึ้ง


            ทั้งผมและพี่อินต่างรู้อยู่แก่ใจ ผมไม่ได้บังคับให้พี่อินเลือกผมเป็นเดือน พี่อินเห็นบางอย่างในตัวผมที่เหมาะจะเป็นเดือน อาจารย์ชนาก็เลือกผมด้วยตัวเองเช่นกัน


            ผมได้เป็นเดือนมหา’ลัย ผมได้เข้ารอบยูนิสตาร์ เพราะความสามารถของผม เพราะทุกคนที่ช่วยกันเชียร์ผม ไม่ใช่เพราะอย่างที่คนกล่าวหากัน ตำแหน่งเดือนที่ผมได้มา มันคือสิ่งที่เหมาะที่สุดสำหรับผมแล้ว นั่นคือสิ่งที่พี่อินคงพยายามบอกผม


            ความจริงคือสิ่งไม่มีวันเปลี่ยนแปลง


            แต่อะไรคือความสุขสำหรับผมล่ะ ถ้าการได้เป็นเดือนไม่ได้ทำให้ผมมีความสุขอย่างแท้จริง แล้วมันคืออะไรกันนะ


            ...เคย แปลกใจไหมที่ได้เจอกัน...


            เมื่อเพลงร่มสีเทาจบลง เพลงใหม่ในเพลย์ลิสต์ของพี่อินก็เล่นต่อโดยอัตโนมัติ ผมคิดว่าพี่อินคงไม่ได้ใส่ใจว่ามันเล่นต่อเอง แต่ผมยังไม่อยากดึงหูฟังออก ก็เลยฟังต่อไป


            ...คนเป็นร้อย เป็นหมื่นพัน

            ใคร กำหนดไว้ ขีดให้เธอ ได้เจอฉัน...


            ความคิดของผมไหลไปตามเนื้อเพลง บนโลกนี้มีผู้คนมากมายเป็นล้าน ทำไมผมได้มาเจอพี่อิน


            ทำไมคนจืดจางอย่างผมจึงได้มาพบเจอกับเดือนล่องหนอย่างพี่อิน


            ...รักที่เคยต้องการคำตอบ

            สุดท้ายนั้นอยู่ที่เธอและฉัน...


            ผมที่ใช้ชีวิตอย่างไร้เป้าหมายมาตลอด จนกระทั่งได้มาเจอพี่อิน ผมก็เหมือนพบกับแสงสว่าง พี่อินเปลี่ยนแปลงทั้งตัวตนและวิธีคิดของผม


            ...อาจจะเป็นฟ้า ที่ส่งให้เธอมา

            เพียงแรกพบเมื่อเราสบสายตาฉันก็รู้ว่า

            เธอคือคนที่ฉันรอ...


            ถ้ามันไม่ใช่ความบังเอิญ ถ้ามันคือพรหมลิขิต ที่ทำให้ผมได้เจอกับพี่อิน ได้พบเจอคนที่ทำให้ผมมีพลังที่จะทำอะไรบางอย่าง


            ...อาจจะเป็นฉัน อาจเคยสงสัย

            แต่ยิ่งพบยิ่งคุยยิ่งรักเธอมากขึ้นกว่านั้น...


            เมื่อผมมองพี่อินอีกครั้ง พลันเหมือนเมฆหมอกม่านที่บดบังความรู้สึกถูกทำให้กระจ่าง


            พี่อินไม่ได้เป็นแค่แรงบันดาลใจสำหรับผม พี่อินเป็นมากกว่านั้น


            ...เพียงแค่นี้ก็รู้ว่า เธอคือคนที่ฟ้าส่งมาให้รักกัน...


            รักงั้นเหรอ... ผมเบิกตาโต


            ใช่แล้ว ผมเคยเข้าใจว่า ผมชื่นชมพี่อิน ผมดีใจที่ได้อยู่ใกล้พี่อิน


            แต่พอผมถามตัวเองอีกครั้ง ไม่สิ มันไม่ใช่แค่นั้น ผม...คิดมากกว่านั้น


            ราวกับมีผีเสื้อที่โบยบินอยู่ในหัวใจนับล้านตัว โดยเฉพาะยิ่งเมื่อพี่อินสบตามา ความรู้สึกก็ยิ่งเพิ่มมากเท่าทวี


            ทว่า...ความรู้สึกที่พองโต ก็มาพร้อมกับความรู้สึกผิด


            “พี่อินครับ...” ผมเสียงสั่นเล็กน้อย เมื่อนึกถึงคำพูดของแฟนคลับพี่อิน


            ผมถูกกล่าวหาว่าเป็นเดือนผิดเพศ ผมถูกหาว่าจงใจเข้าหาพี่อิน ผมถูกหาว่าตั้งใจจีบพี่อิน ผมคือคนที่ถูกครหาว่าได้เป็นเดือนเพราะเอาตัวเข้าแลก


            แต่ที่แท้ แม้มันไม่จริงทั้งหมด แต่ในใจผม มันก็เกือบใกล้เคียง


            ผมอาจอยากเป็นเดือน เพราะแค่อยากเข้าใกล้พี่อิน


            ในขณะที่พี่อินยืนกรานว่า ความจริงก็คือความจริง ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ทั้งที่พี่อินเชื่อใจผมมากขนาดนี้ ช่วยเหลือผมมากขนาดนี้ แต่ผมกลับคิดไม่ซื่อสัตย์กับพี่อิน


            พี่อินยังคงมองผม ตั้งใจรอฟัง


            “ถ้า...ที่พวกเขาพูดกัน...เป็นความจริงล่ะครับ”


            คำพูดของผม ทำให้พี่อินเลิกคิ้วสงสัย


            “เรื่องไหน”


            “เรื่องที่...” ผมไม่กล้าสบตาพี่อิน


            “ระหว่างผมกับพี่อิน...มันเหมือนกับที่พวกเขาเข้าใจ”


            ผมก้มหน้าลงรู้สึกละอายใจเหลือเกิน


            “ผมเป็นเดือน...มันคือความไม่ซื่อสัตย์...”


            พี่อินยังคงเงียบ และผมยังคงพูดต่อไป


            “พี่อิน ที่เขาพูดกัน มันเป็นความจริงนะครับ”


            ผมทำใจกล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่อิน


            ถ้าผมเป็นเดือนผิดเพศอย่างที่เขากล่าวหากัน ผมควรจะทำยังไง


            ถ้าผมอยากได้พี่อินเหมือนกับที่เขาพูดมา ผมควรจะทำยังไง


            ถ้าผมไม่อยากเป็นแค่น้องรหัสหรือรุ่นน้องสำหรับพี่อิน ผมควรจะทำยังไง


            “ระหว่างผมกับพี่อิน...มันมีอะไรมากกว่านั้น...”


            แม้ผมจะละอายใจที่พูดออกไป แต่ผมก็รู้สึกผิดเกินกว่าที่จะเก็บมันเอาไว้


            และเมื่อผมพูดออกไป สีหน้านิ่งๆ ของพี่อินพลันแปรเปลี่ยน ดวงตาพี่อินเบิกกว้างอย่างคาดไม่ถึง


            “พี่อินครับ...ผมควรทำอย่างไรดี”


            ผมเข้าใจตัวเองแล้ว ที่ผ่านมา ใจจริงลึกๆ ผมไม่ได้อยากเป็นเดือนเลย ผมแค่อยากอยู่ใกล้พี่อิน


            ความสุขใกล้ๆ ที่ผมตามหาน่ะเหรอ ก็อยู่แค่ตรงนี้ ตรงหน้าผมนี่เอง


            ผมไม่ได้ต้องการมีตัวตนสำหรับทุกคน แค่อยากมีตัวตนสำหรับพี่อิน


            เพียงแต่...สำหรับพี่อินแล้ว ผมจะใช่ความสุขหรือเปล่า


            ในเมื่อผมชอบพี่อินแล้ว ผมควรทำอย่างไร


☽☽☽☽☽☽☽☽☽


 

เครดิตเนื้อเพลง : (เพลงเพราะมาก และความหมายดี ทั้งสองเพลงเลยนะคะ อยากให้ลองฟังกันดู)


ร่มสีเทา - วัชราวลี



ฟ้าส่งมาให้รักกัน - ละอองฟอง



Writer's Talk

เพิ่งกลับมาถึงไทย จริงๆ อัพตั้งแต่ตอนเช้าวันนี้แล้ว แต่อัพเดทภาพแฟนอาร์ตหน่อยน้าาาา ขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่วาดกันมาให้ ขอบคุณผู้อ่านทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจให้วินด้วยน้า รักทุกคนจ้า


ภาพกางร่มกลางสายฝน เข้ากับตอนนี้มากๆ เลย จากคุณ sumitraak


วิน : พี่อินดีกับผมมากๆ เลย

อิน : เดี๋ยวเปียกนะ เข้ามาใกล้ๆ


โอ๋ วินไม่เศร้าน้า จากคุณ อีกี้


วิน : ฮือ วินเศร้ามากเลยครับ แต่เพราะมีผู้อ่านคอยให้กำลังใจ วินจะสู้ต่อไปน้า


ภาพสองเดือนล่องหนสุดน่ารัก จากคุณ Nuchy02


วิน : หวาาา ภาพนี้น่ารักจัง วินดีใจมากๆ เลยได้อยู่กับพี่อินด้วย ขอบคุณมากๆ เลยนะครับ

อิน : ไฮไฟท์...น่ารักดี


ภาพนุ้งวินคนน่ารัก จากคุณ นิว


วิน : ขอบคุณมากๆ เลยนะครับสำหรับภาพ วาดได้น่ารักมากเลย ชอบจัง


-------------------------------

แฮชแท็กประจำเรื่อง #เดือนล่องหน

Twitter : @colourfulearth ใช้ชื่อว่า L.Loklalla จ้า

Facebook Page : EarthLok - ล.โลกลัลล้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.43K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26,312 ความคิดเห็น

  1. #26159 OhsehunB29 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 21:48
    ดีอะ มีความหมายลึกซึ้งกินใจ แต่ไม่คิดว่าน้องจะพูดออกไปแบบนี้และตอนนี้เป็นกุ กุก็ตกใจ55
    #26,159
    0
  2. #26148 Heroiiiiin. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 03:08
    แต่คนพี่รู้ใจตัวเองนานละนะ...
    #26,148
    0
  3. #26147 Heroiiiiin. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 03:08
    ไปลาออก แล้วมาอยู่กับพี่อินนะน้องวิน ฮี่555
    #26,147
    0
  4. #26119 pommys (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 21:27
    วินสารภาพแล้ว
    #26,119
    0
  5. #25868 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 17:17
    วินรู้ใจตัวเองแล้ว...
    #25,868
    0
  6. #25853 0918830694 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 13:19
    เพลงนี้ก้เขากับวินน้ะ
    อยากเป็นคนสำคัญของเธอ????????
    #25,853
    0
  7. #25589 prince_Lprince (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 17:04
    ตกใจเพราะใจตรงกัน5555
    #25,589
    0
  8. #25459 Shinee☆Café (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 16:13

    งื้อออ ~ น้องสารภาพกับพี่อินไปแล้วว

    จะเป็นยังไงต่อไปหนอออ ฮืออ ลุ้นเด้อ


    #25,459
    0
  9. #25427 ขนมหวานคือชีวิต (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 20:41
    งืออออ ลุ้นนนนน คบเลยๆ ถ้าใจตรงกันนนนน เอ... แต่ก็ตรงกันนานแล้วนะ อิๆ
    #25,427
    0
  10. #25288 Minhwanpanwink (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 13:07
    พี่อินแสดงสีหน้าตกใจว่ะไม่อยากจะเชื่อทั้งเรื่องพี่หน้านิ่งมาตลอดนานๆทีมุมปากจะกระตุกขึ้นเล็กน้อยเอาล่ะนายถ้าใจตรงกันก็คบกันเลยไม่ต้องสนใจชาวบ้านชาวช่องพวกปากหอยปากปู
    #25,288
    0
  11. #24981 ตะกุกตะกัก (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 01:39
    น้องจ๋าาาาา รอพี่อินตอบเลย
    #24,981
    0
  12. #24894 mmamaexx (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 18:10
    งืออออ น้องแต่จะรู้มั้ยว่าพี่เค้าชอบเราก่อนอีก
    #24,894
    0
  13. #24850 มูตี้ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 17:39
    Many thanks!!
    #24,850
    0
  14. #24264 ojay2 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:20
    แงงงน้องงงงงงงงงงง
    #24,264
    0
  15. #23732 97line (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 03:02
    ไม่มีคำว่าชอบแต่รู้ผ่านตัวอักษรว่าชอบพี่อิน'
    #23,732
    0
  16. #23730 MindGmini (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 01:53
    ไม่คิดว่าน้องจะพูดก่อน แง้ น้องงงง สู้ๆนะเว้ย
    #23,730
    0
  17. #23624 ไอแนน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 04:27
    นี่ว่าพี่ใจตรงกับน้อง
    #23,624
    0
  18. #23534 pcy921 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 14:05
    น้องงงงลูกกกกก
    #23,534
    0
  19. #22765 ลีเจอาร์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 05:21
    น้องงงงงงงงงงงง
    #22,765
    0
  20. #22538 Jink_chan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 14:07
    ฮือออออ.....สงสารน้องวินอะ ว่าแต่สารภาพตรงมากๆๆๆๆ
    #22,538
    0
  21. #22469 soul_hyukjae (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 04:03
    สู้ๆนะ น้องวิน
    #22,469
    0
  22. #20161 Noo Na (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 10:40
    น้องรุกแล้วค่ะ น้องรุกแล้วว
    #20,161
    0
  23. วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 08:05
    ไม่คิดว่าหนูจะมาสารภาพตรงๆแบบนี้
    #20,017
    0
  24. #19853 stuempkei (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 18:57
    ฮือออสงสารน้องวิน
    #19,853
    0
  25. #19840 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 01:17
    ฮืออออออ น้องงงงงงงงง
    น้องจาสารภาพบั่บนี้มั่ยดั้ย พริ้เขิง(?)
    #19,840
    0