UNISTAR ☽ เดือน.ล่อง.หน ☽

ตอนที่ 30 : เดือนที่ 29 : ดวงจันทร์ที่ไขว่คว้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89,839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,064 ครั้ง
    27 มิ.ย. 61

UNISTAR   เดือน.ล่อง.หน

- เดือนที่ 29 : ดวงจันทร์ที่ไขว่คว้า -



(เครดิตภาพ : fanpop.com)

           



         หากอากาศปรารถนามากเกินกว่าอยู่ใต้แสงจันทร์


            หากอากาศปรารถนาอยู่เคียงดวงจันทร์


            อากาศจะได้รับโอกาสนั้นจากเดือนจันทร์หรือไม่


            “พี่อิน...” ผมเผลอเรียกพี่อินด้วยเสียงแผ่วเบา เมื่อพบว่าพี่อินเงียบไปนานมาก หลังจากที่ผมพูดความคิดภายในใจออกไป


            พี่อินเหมือนเพิ่งได้สติ พี่อินมองสบตาผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ยากที่ผมจะคาดเดาว่าพี่อินกำลังคิดสิ่งใดอยู่


            สักพัก พี่อินกลับหลบสายตาผม หันหน้าไปอีกทาง


            “วิน” พี่อินเรียกชื่อผม ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยหนักแน่นเท่าไหร่ แต่ใจผมกลับสะท้านเมื่อได้ยินเสียงพี่อิน


            “อยากเป็นยูนิสตาร์มั้ย”


            ผมอึ้งไม่น้อยที่พี่อินกลับถามคำถามนี้กับผม หลังจากที่ผมได้สารภาพความรู้สึก


            “อยากเป็นมั้ย” พี่อินถามซ้ำอีกครั้ง และคราวนี้ก็หันมาสบตากับผม


            สายตาพี่อินกำลังคาดหวังและรอคอยคำตอบ


            ถึงผมจะไม่เข้าใจว่าทำไมพี่อินถึงอยากรู้ ผมก็ลองถามใจตัวเองดูอีกครั้ง


            ตอนแรกผมเคยคิดว่าอยากเป็นเดือน อยากเป็นยูนิสตาร์ เพราะอยากจะรู้ว่าถ้าเป็นคนดังแล้วมันจะรู้สึกอย่างไร แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว ผมกลับมองสิ่งที่ผมต้องการจริงๆ ความสุขของผม ซึ่งเป็นอย่างอื่นมากกว่า


            “ถ้ามีโอกาส ผมก็อยากเป็นครับ” ผมตอบตามความเป็นจริง


            นับตั้งแต่เจอเหตุการณ์แอนตี้แฟน ผมก็ถอดใจจากความรู้สึกที่อยากจะเป็นยูนิสตาร์ไปนานแล้ว เพราะผมไม่อยากทำลายชื่อเสียงพี่อินไปมากกว่านี้


            แต่เพราะความรู้สึกเห็นแก่ตัวเล็กๆ ในใจ ผมก็ไม่อาจปฏิเสธได้


            ถ้าผมได้เป็นยูนิสตาร์จริงๆ ผมคงจะได้ใกล้ชิดพี่อินมากขึ้น อยู่กับพี่อินตลอดเวลา นั่นคงเป็นเหตุผลหลักที่ผมอยากเป็นยูนิสตาร์


            ทว่า...แววตาพี่อินกลับหม่นลง ราวกับว่าคำตอบนี้ไม่ใช่สิ่งที่พี่อินอยากได้ยิน ซึ่งผมก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมกัน


            “ถ้าอย่างนั้น คงจะยาก” พี่อินเอ่ยเบาๆ แล้วหันไปมองท้องฟ้าสุดลูกหูลูกตา สีหน้าพี่อินในตอนนี้ ยากที่จะคาดเดาอารมณ์


            ยากเหรอ......ไม่รู้ทำไมแค่คำพูดคำนี้ ไม่ได้มีถ้อยคำรุนแรง ถึงได้เสียดแทงใจได้เจ็บปวดเหลือเกิน


            “ยูนิสตาร์...ไอดอล...กับเรื่องนี้...ยากจริงๆ” พี่อินพูดต่อโดยไม่ได้มองหน้าผม


            แต่พอพี่อินพูดถึงตรงนี้ แม้จะเป็นคำพูดคำๆ ที่ไม่เป็นประโยคชัดเจน แต่ผมก็คิดว่าผมเข้าใจพี่อินแล้ว


            จริงด้วยสินะ การที่พี่อินเป็นยูนิสตาร์ เป็นไอดอลแบบนี้ ภาพลักษณ์ก็ต้องสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง ยิ่งผมกับพี่อินต่างเป็นผู้ชายทั้งคู่ มันก็คงยิ่งเป็นไปไม่ได้อีก


            ผมเข้าใจคำตอบของพี่อินแล้ว


            ตอนนี้ผมคงกำลังทำให้พี่อินลำบากใจ พี่อินเองก็คงไม่รู้จะปฏิเสธผมยังไงให้ไม่เสียน้ำใจ พี่อินเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่น คงไม่อยากทำให้ผมเสียใจ ก็เลยพูดอ้อมๆ ไม่พูดตรงๆ


            นั่นสินะ ผมเพิ่งได้สติ ผมฝันเฟื่องอะไรกัน ผมกับพี่อินก็เป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ ผมใครกัน พี่อินเป็นถึงใคร ไม่ว่ายังไงมันก็ไม่สามารถเป็นไปได้อยู่แล้ว


            แม้ตอนนี้ผมจะรู้ใจห่อเหี่ยว แต่ผมก็พยายามทำสีหน้าปกติ


            พี่อินอุตส่าห์มาปลอบโยนผม พี่อินเป็นมิตรกับผม ช่วยเหลือผมมากขนาดนี้ แล้วผมจะยังกล้าคาดหวังอะไรมากกว่านี้เหรอ แค่นี้มันก็ดีแค่ไหนแล้ว


            “ผมเข้าใจแล้ว ไม่เป็นไรครับพี่อิน” ผมพยายามฝืนทำเสียงสดใส


            พี่อินหันหน้ามามองผม สีหน้าพี่อินแลดูสับสน ยิ่งทำให้ผมรู้สึกหดหู่หนักขึ้น


            ใจผมอยากอยู่ตรงนี้กับพี่อินต่อ แต่ผมกลัวตัวเองเหลือเกิน กลัวว่าผมจะเผลอแสดงอาการที่ไม่ควร ผมควรว่าจะร้องไห้ให้พี่อินเห็นอีก ผมกลัวจะทำให้พี่อินต้องรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้


            “พี่อิน...ผมเสื้อเปียก...” ผมเสียงสั่น


            “ขอกลับหอ...ไปเปลี่ยนเสื้อนะครับ”


            ผมตัดสินใจว่าหาข้ออ้างที่จะปลีกตัวกลับหอ ตอนนี้วิธีเดียวที่ผมจะสามารถทำใจได้ คือ ผมคงต้องอยู่คนเดียว


            “เดี๋ยวไปส่ง” พี่อินเอ่ยอาสา ทำท่าจะเดินตาม แต่ผมกลับยกมือห้ามพี่อินไว้


            “ผมขอกลับคนเดียวดีกว่าครับ” ผมพูดเสียงแข็ง


            “ผม...กลัวถ้าใครมาเห็น ก็จะเข้าใจผิดอีก...”


            ผมกลัวเหลือเกินว่าจะทำให้ภาพลักษณ์พี่อินเสียหายเพราะผมไปมากกว่านี้


            คำพูดของผมทำให้พี่อินหยุดฝีเท้า แต่เพราะผมไม่อยากให้พี่อินเห็นสีหน้าของผม ผมจึงก้มหน้าลง แล้วกลั้นใจเดินหันหลังจากพี่อินไปอย่างเร็ว






           

            ผมเดินกึ่งวิ่งเพื่อกลับหอ ตั้งใจกลับให้ถึงเร็วที่สุด ตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว สิ่งเดียวที่ผมอยากทำคืออยากกลับไปนอนร้องไห้คนเดียวบนเตียง การได้ปล่อยโฮฟูมฟาย มันคงเป็นทางเดียวที่ช่วยระบายความรู้สึกอึดอัดในใจออกไป


            “อ๊ะ….” ผมมัวแต่รีบ ก้มหน้าก้มตาวิ่ง จนไม่ทันระวัง ทำให้ชนให้กับนิสิตผู้ชายคนหนึ่ง


            “ขอโทษครับ” ผมรีบขอโทษขอโพย แต่ทว่า...


            “อ้าว น้องวิน!” เสียงที่คุ้นเคยเรียกผมไว้ ผมเลยต้องเงยหน้าขึ้นมอง


            นิสิตคนนี้เป็นผู้ชายรูปร่างดีตัวสูง สวมชุดลำลอง เขาสวมหมวกแก๊ปและผ้าปิดปากสีดำไว้ด้วย ตอนแรกผมก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร แต่พอพิจารณารูปร่างกับเสียงพูด ผมก็นึกออกทันที


            “พี่วายุ!” ผมอุทานลั่น แต่พี่วายุรีบเอามือตะครุบปากผม


            “ชู่ว อย่าเสียงดังสิ วันนี้พี่ไม่มีเรียน ออกมาซื้อของ ไม่ได้แต่งหน้า ให้ใครเห็นไม่ได้เด็ดขาด” พี่วายุเอ่ยเสียงจริงจัง มองซ้ายขวาอย่างระแวง


            ผมมองมืออีกข้างของพี่วายุที่กำลังหิ้วถุงพลาสติก ในนั้นมีทั้งโค้ก ขนมถุง และไอศกรีมถัง พี่วายุออกมาซื้อขนมสินะ ผมรู้สึกว่าถึงพี่วายุจะพยายามพรางตัวยังไง มันก็ยังดูโดดเด่นอยู่ดี ไม่เหมือนกับพี่อินที่ไม่ต้องมีการ์ดและไม่ต้องซ่อนตัวก็ล่องหนได้


            ทว่า พอนึกถึงพี่อิน ผมก็กลับรู้สึกสลดขึ้นมา


            “เฮ้ น้องเป็นอะไร ทำไมจู่ๆ ทำหน้าเศร้า แล้วนี่ทำไมตัวเปียกแบบนี้” พี่วายุดีดนิ้วใส่ผม ก่อนจะยกมือที่ไม่ได้ถือของมากอดคอผมอย่างสนิทสนม ทำให้ผมตัวเกร็งนิดหน่อย


            “ว่างมั้ย เดี๋ยวพาไปกินของอร่อย” พี่วายุยิ้มให้ผม


            “ที่ไหนเหรอครับ”


            “หอพักพี่เอง” พี่วายุว่า ไม่ทันรอคำตอบผม ก็กอดคอเดินลากผมไปด้วย


            “พี่วายุครับ คือ...ผมต้องไปเปลี่ยนเสื้อก่อน” ผมพยายามหาข้ออ้าง


            “ไปเปลี่ยนห้องพี่ก็ได้ เดี๋ยวพี่ให้ยืมเสื้อ” แต่พี่วายุก็ดันทุรังจะชวนผมไปให้ได้


            “เอ่อ พี่วายุ...” ตอนแรกผมจะปฏิเสธเพราะว่าเกรงใจด้วย แต่ตอนนี้ผมไม่มีแรงแม้แต่จะโต้แย้งพี่วายุ ผมก็เลยปล่อยเลยตามเลย


            มันก็อาจจะดีก็ได้มั้ง อย่างน้อยอยู่กับพี่วายุ ก็คงทำให้ผมลืมหลายๆ เรื่องได้บ้างล่ะนะ




 

            หอพักของพี่วายุอยู่หอเดียวกับหอพี่อิน แต่คนละชั้นกัน พี่วายุอยู่ชั้น 7 ห้อง 0717 ผมเดินตามพี่วายุไปอย่างเหม่อลอย


            “ยินดีต้อนรับครับน้อง” พี่วายุยิ้มร่า แตะคีย์การ์ด แล้วเปิดประตู


            ทว่าพอผมเห็นห้องของพี่วายุ จากเดิมที่ผมกำลังเดินเหม่อๆ ผมพลันตกใจแทบช็อค


            นี่มัน...ห้องพักหรือรังหนู!


            ทำไมมันรกขนาดนี้ ผมกวาดตามองพลางกลืนน้ำลายเอื้อก เพราะไม่ใช่แค่รกธรรมดา แต่โคตรของโคตรรก ข้าวของวางระเกะระกะจนแทบไม่มีที่เดิน มีทั้งขยะที่ไม่ยอมเอาไปทิ้ง และจานชามที่ยังไม่ได้ล้าง


            “เข้ามาได้แล้ว” พี่วายุถอดหมวกแก๊ปและมาร์คปิดปาก ทำให้ผมได้เห็นพี่วายุตอนไม่ได้แต่งหน้าครั้งแรก ซึ่งเอาจริงๆ ก็ไม่ได้แย่อะไรเลย พี่วายุเป็นคนผิวดีอยู่แล้ว แค่คิ้วบางลง สีปากซีดลง และผมไม่ได้จัดเข้าทรงเท่านั้นเอง


            ผมอยากจะบอกพี่วายุเหลือเกิน


            พี่วายุครับ พี่ไม่ต้องกลัวแฟนทิ้งด้อมเพราะหน้าสดหรอก ที่พี่ควรกลัวคือ ถ้าแฟนคลับพี่มาเห็นสภาพห้องพักพี่ต่างหาก


            ผมเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง พยายามไม่เตะข้าวของที่วางเกะกะของพี่วายุ


            “รกหน่อยนะ วันก่อนมีแฟนมีตติ้ง ด้อมหวายให้ของขวัญมาเยอะ พี่ยังไม่มีเวลาจัดเลย” พี่วายุเอ่ยขณะพยายามเคลียร์ของบนโซฟาให้ผมนั่ง


            ผมรู้ว่ายูนิสตาร์มีแฟนมีตติ้งทุกเดือน โอเค ผมเข้าใจว่าของที่เยอะๆ รกๆ คือของขวัญแฟนคลับ พี่วายุยังสามารถอ้างได้ว่ายังไม่มีเวลาจัด


            แต่จานที่ไม่ได้ล้างกับขยะที่กองอยู่คืออะไร...


            พี่วายุเหมือนเห็นสีหน้าผม ก็เลยหัวเราะแห้งๆ


            “ผู้จัดการเขาช่วยจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดทุกวันอาทิตย์ นี่เพิ่งวันพฤหัสเอง”


            ผมถึงกับเปิดตาโต ทำความสะอาดทุกสัปดาห์ด้วย! แล้วแค่วันพฤหัสยังรกขนาดนี้ ถ้าวันเสาร์จะรกขนาดไหน


            แต่ผมได้ฟังก็ทึ่งไม่น้อย ขนาดผู้จัดการต้องยอมเบิกงบบริษัทมาจ้างแม่บ้านให้พี่วายุ แสดงว่าคงทนความรกไม่ได้จริงๆ


            พี่วายุครับ วันๆ พี่มัวแต่เอาเวลาไปแต่งหน้าเป๊ะทรงผมเป๊ะใช่มั้ย ถึงไม่มีเวลาทำความสะอาด


            “อ่ะ นี่เสื้อ น้องน่าจะใส่ได้นะ บริษัทเขาให้มา แต่พี่ไม่ได้ใช้ ยกให้เลย แล้วก็นี่ผ้าเช็ดหัวด้วย หัวเปียกซะขนาดนี้ ในห้องน้ำพี่มีไดร์ใช้ได้เลย” พี่วายุเดินไปที่ห้องนอนเปิดตู้เสื้อผ้าเอาเสื้อยืดมาให้ผม


            ซึ่งห้องนอนพี่วายุก็มีเสื้อผ้าวางระเกะระกะเช่นกัน


            “ขอบคุณครับพี่วายุ” ผมรับเสื้อมาแล้วเดินไปห้องน้ำ ห้องน้ำพี่วายุก็รกมาก เต็มไปด้วยเครื่องสำอาง โลชั่น ครีมบำรุง แต่ยังดีว่าไม่สกปรก


            ผมถอดชุดนิสิตที่เปียกออก จริงๆ ตอนนี้ชุดมันก็เปียกหมาดๆ ไม่ได้เปียกชุ่ม กางเกงผมก็แค่ชื้นๆ แต่ไม่ได้เปียกมาก จึงไม่ต้องเปลี่ยน ผมสวมเสื้อยืดลงไป เป็นเสื้อยืดสีม่วงสกรีนลายประจำด้อมหวาย ผมคิดว่าค่าย MW คงทำขาย แล้วก็มีให้โควต้าให้สมาชิกยูนิสตาร์ด้วย แต่พี่วายุคงไม่มีโอกาสใส่ ก็นะ...เป็นไอดอลแล้วใส่เสื้อด้อมตัวเอง มันก็ดูกระไรอยู่


            ผมเอาผ้าเช็ดหัว แล้วใช้ไดร์เป่าจนมันแห้งดี ผมก็เลยเดินออกมา     


            “เสร็จแล้วเหรอ” พี่วายุมองเสื้อที่ผมใส่อย่างภูมิใจ


            “ยินดีต้อนรับเข้าด้อมหวาย ฮ่าๆ”


            ทำเอาผมอ้าปากค้างไปเลย แบบนี้ก็ได้เหรอครับ


            “มาๆ เดี๋ยวพี่ทำของอร่อยให้กิน” พี่วายุหันไปเก็บของรกๆ บนโต๊ะกินข้าว


            พี่วายุมีขนมเยอะมากสารพัดทุกชนิด บางส่วนเป็นขนมที่ได้มาจากแฟนคลับ เพราะมีแปะโน้ตติดไว้ว่ารักพี่วายุ กินให้อร่อยนะคะ ฯลฯ จากด้อมหวาย พี่วายุคงเป็นคนที่ชอบกินมากสุดๆ เลยสินะ


            แล้วผมก็ชักอยากรู้เหมือนกัน ของอร่อยที่พี่วายุว่าคืออะไร


            พี่วายุหยิบแก้วทรงสูงมาสองใบ พร้อมเตรียมโค้กขวดกับไอติมถึงที่เพิ่งซื้อมา


            “รู้มั้ยราอะไรทั้งหอมทั้งหวาน” พี่วายุถามผม ผมเดาว่าคงเป็นมุกแป้กอีกแล้ว แต่ตอนนี้สมองผมเบลอไปหมดเพราะเรื่องหลายอย่าง จนไม่เหลือพื้นที่มาคิดตอบเลย


            “ราอะไรเหรอครับ” ผมเลยยอมแพ้อย่างง่ายๆ


            “รานิลวา วานิลลาไง” พี่วายุขยิบตาขณะเปิดถังไอติมรสวานิลลา


            ผมงงไปชั่วขณะ แป้กขนาดนี้ยังเรียกมุกได้อีกเหรอ


            “อ้าว ไม่ขำเหรอ” พี่วายุดูเสียความมั่นใจนิดหน่อย


            “แต่ยังมีราที่อร่อยฟินกว่านี้อีกนะ รู้มั้ยราอะไรเอ่ย”


            “อะไรเหรอครับ” ผมถามกลับอย่างจนปัญญา


            “ราคิลลาโนว่า วานิลลาโคล่า ฮ่าๆ” พี่วายุเล่นเอง ขำเอง ตบมุกเองซะงั้น


            “วานิลลากับโคล่าเหรอครับ” ผมพยายามตีความ


            “ใช่แล้ว มันเข้ากันมากเลยนะ” พี่วายุเอาช้อนมาตักไอศกรีมวานิลลาใส่ลงไปในแก้ว


            “เอ๋ ไม่ต้องโป๊ะไอติมทีหลังเหรอครับ” ผมมองแล้วสงสัย เพราะผมเคยเห็นแต่โคล่าโฟลท์ที่ให้ไอติมมันลอยๆ อยู่ด้านบน


            “ไม่เลย สูตรนี้อร่อยกว่า พี่ข้าวโพดฟิต...คอร์นเฟิร์ม” พี่วายุว่าแล้วก็เปิดขวดโคล่า


            ผมคิดนในใจ คอนเฟิร์ม = Corn Firm แปลตรงตัว คือ ข้าวโพดฟิต สินะ...


            “ดูนะน้อง ใส่วานิลลาลงไปก่อน แล้วตามด้วยโคล่า” พี่วายุค่อยๆ เทโคล่าลงไป พอโคล่ามันเจอกับวานิลลา มันซ่ากลายเป็นเหมือนฟองเบียร์ลอยพูนแก้วขึ้นมา


            “นี่ ลองชิม” พี่วายุส่งแก้วพร้อมหลอดและช้อนยาวให้ผม


            “ขอบคุณมากครับ” ผมมองพี่วายุที่กำลังจ้องหน้าเพื่อผมรอผมกิน ผมเลยใช้ช้อนตักฟองโคล่ามาชิม


            “อืม...อร่อยครับ” ผมเบิกตาโต มันคือรสชาติแปลกใหม่ที่ผมไม่เคยได้ลิ้มลอง


            มันเป็นเหมือนฟองวิปครีมซ่าๆ ที่มีรสโคล่ากับวานิลลาผสมกัน ปกติถ้ากินโฟร์ทเหมือนแค่กินไอติมกับโคล่า แต่อันนี้มีความพิเศษตรงฟองโคล่านี่ล่ะ


            “ลองดูดน้ำด้วยสิ รสโคล่ากับวานิลลามันเข้ากันมากเลยนะ” พี่วายุยุต่อ


            “ครับ” ผมลองดูดน้ำดู กลิ่นโคล่าและวานิลลามันเข้ากันดีมาก ถึงความซ่าของโคล่าถูกลดลงไปบ้างเพราะวานิลลา แต่ทดแทนด้วยความหอมหวาน


            โคล่าวานิลลาเป็รเครื่องดื่มที่กินแล้วคลายเครียดได้ดีมากๆ ไว้วันหลังน่าลองซื้อมาทำกินเองดูบ้าง


            “ชอบมั้ยล่ะ สุดยอดเลยใช่มั้ย” พี่วายุยิ้มให้ผม ซึ่งผมยิ้มตอบพี่วายุ


            “ครับ อร่อยมากเลยครับ”


            “มีอีกเยอะ กินเต็มที่”


            “ขอบคุณมากครับ”


            ถึงพี่วายุจะเล่นมุกแป้กเยอะไปบ้าง แต่ตอนนี้พี่วายุก็ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ


            จากนั้น ผมกับพี่วายุก็นั่งที่โต๊ะอาหาร ดื่มวานิลลาโคล่าด้วยกัน ได้กินอะไรหวานๆ ผมก็รู้สึกสดใสขึ้นมาบ้าง


            “เอ่อ พี่เห็นในทวิตแล้วนะ” จู่ๆ พี่วายุเปิดประเด็นขึ้นมา ทำให้ผมที่กำลังตักฟองโค้กชะงักไป


            “แต่ไม่ต้องไปสนใจหรอก” พี่วายุยักไหล่ “คนโพสต์นี่จงใจให้ร้ายชัดๆ”


            “พี่วายุ...” ผมอึ้งไม่น้อย ที่ไม่ต้องอธิบายอะไร พี่วายุก็เข้าข้างผมแล้ว


            “เดี๋ยวเรื่องก็เคลียร์ล่ะ อีกไม่นานหรอก” พี่วายุตบบ่าผม “พี่อินเตรียมแถลงข่าวแล้วอ่ะ”


            “เอ๋ พี่อินเหรอครับ” ผมตกใจเมื่อได้ยินพี่วายุพูดถึงพี่อิน พี่อินจะแถลงข่าวเหรอ


            “อืม จะว่าไปก็แปลกนะ” พี่วายุทำท่าครุ่นคิด “ปกติพี่อินไม่ค่อยชอบพูดออกสื่อ ถ้าจำเป็นก็ให้ค่ายออกหน้าตลอด แต่ได้ยินว่าตั้งแต่เกิดเรื่อง พี่อินรีบไปขอร้องพี่กวางเลยนะ บอกให้ช่วยเรียกรวมสื่อมวลชนและนักข่าวทุกคน พี่อินจะขอแถลงการณ์เรื่องนี้ด้วยตัวเอง”


            พี่วายุมองหน้าผมอย่างจริงจัง


            “พี่อินคงเป็นห่วงน้องมากจริงๆ นะเนี่ย ยิ่งใกล้น้องกำลังประกวดยูนิสตาร์ด้วย”


            พอผมได้ยินพี่วายุพูดแบบนี้ ผมก็ยิ่งรู้สึกผิดกับพี่อินมากขึ้นเท่าทวี


            พี่อินเป็นคนดีมากจริงๆ ขนาดที่ผมทำให้พี่อินเสียหาย พี่อินยังไม่ถือโทษโกรธ แต่จะช่วยแก้ข่าวให้ผมด้วย


            แล้วผมจะไปกล้าคาดหวังอะไรจากพี่อินได้อีกล่ะ ในเมื่อพี่อินก็ทำเพื่อผมขนาดนี้แล้ว


            “เดี๋ยวคอยดูนะ คนที่มันทำร้ายน้องต้องตายแหง หลอกปั่นหัวด้อมกะทิสร้างข่าวเสียแบบนี้ พี่กวางไม่ปล่อยให้หลุดรอดไปได้แน่” พี่วายุพูดด้วยสีหน้าออกอารมณ์มาก


            ทว่าพอผมรู้ว่าพี่วายุเองก็เชื่อใจผม แถมยังพยายามปลอบด้วยการชวนมากินของอร่อย พี่วายุดีขนาดนี้ แล้วผมจะกล้าโกหกพี่วายุได้ยังไง


            “พี่วายุครับ...ขอบคุณนะครับ แต่ว่า...ผม...” ผมเสียงสั่นเล็กน้อย


            “ผม...กลัวว่าที่เขาลือกัน...มันจะเป็นความจริง”


            “ห๊ะ อะไรนะ!” พี่วายุตกใจจนทำช้อนร่วงตกพื้น


            “อะไรนะ! น้องเสียตัวให้พี่อินแล้วเรอะ!”


            “เอ้ย ไม่ใช่ครับ!” ผมสะดุ้งทันที พี่วายุคิดไปไกลแล้ว


            “ม...มะ...ไม่ถึงขนาดนั้น...แค่มัน...”


            ผมลังเลอยู่ว่าจะอธิบายยังไง เพราะผมรู้สึกละอายใจเหลือเกิน


            “อืม เข้าใจแล้ว น้องชอบพี่อินใช่มั้ยล่ะ” พี่วายุกล่าว


            “หา ครับ?” ผมตกใจจนหน้าร้อนทันที “พ...พี่วายุดูออกด้วยเหรอครับ”


            “โห้ย ระดับนี่แล้ว” พี่วายุเสยผมหลงตัวเองหน่อยๆ


            “ก็ไม่รู้สินะ ความรู้สึกมันบอก น่าจะใช่ล่ะ”


            “แต่ว่า....ผมเป็นผู้ชายแต่ก็ชอบผู้ชาย...มันก็...ไม่แปลกเหรอ...” ผมก้มหน้าลง


            “หืม ไม่เห็นเป็นไรนิ ผู้ชายผู้หญิงก็คนเหมือนกัน จะชอบเพศตรงข้ามหรือเพศเดียวกัน ก็ไม่ใช่เรื่องผิดตรงไหน” พี่วายุพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ ทำให้ผมโล่งใจไปหลายเปราะ แต่ก็ยังรู้สึกหดหู่อยู่ดี


            “แต่...ยังไงพี่อินก็...” ผมพูดไปก็เศร้าไป “พี่อินไม่ได้ชอบผมแบบนั้น”


            “หืม…” ทว่าคำพูดของผม กลับทำให้พี่วายุขมวดคิ้ว


            “เดี๋ยวนะ...” พี่วายุทำท่าครุ่นคิด “พี่ว่าไม่นะ ไม่น่าจะใช่”


            “ไม่น่าจะใช่ อะไรเหรอครับ” ผมไม่เข้าใจว่าพี่วายุตั้งใจจะบอกอะไร


            “อืม...เอางี้ ลองมาทดสอบดูมั้ย” พี่วายุทำหน้าเจ้าเล่ห์


            “ทดสอบเหรอ” ผมสงสัย


            “มานั่งนี่น้อง ถือแก้วตามมาด้วย” พี่วายุกวักมือเรียกผมให้ไปนั่งโซฟาด้วยกัน จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดกล้องหน้า


            “น้องวิน สายไหม...สมาย ยิ้ม ยิ้ม” พี่วายุว่าขณะจัดมุมกล้อง เลือกฟิลเตอร์ที่ดูดี ผมกับพี่วายุถ่ายรูปเซลฟี่คู่กันโดยถือแก้ววานิลลาโคล่า


            “เอโค...โอเค” พี่วายุถ่ายเสร็จก็แต่งรูปนิดหน่อย จากนั้นก็เปิดไลน์กลุ่มที่ชื่อว่า ‘กรุ๊ปนี้กวางเป็นใหญ่’ ที่มีสมาชิกอยู่ 6 คน


            “พี่วายุจะทำอะไรเหรอครับ”


            “ก็ในกรุ๊ปนี้เป็นไลน์กลุ่มเฉพาะยูนิสตาร์กับพี่กวาง” พี่วายุอธิบายยังไม่ทันจบ ก็ส่งรูปถ่ายของผมลงในไลน์กลุ่มทันที


            วายุนิลลา : (ส่งรูป)


            วายุนิลลา : เจอน้องน่ารัก เลยชวนมากินรา


            ผมเบิกตาโต เห้ย พี่วายุเอารูปเซลฟี่กับผมไปลงเหรอ


            แถมลงไปได้แปบเดียว ก็ขึ้น read ทันที


            นทีโคตรหล่อ : ไอ้ตี๋ ห้องมึงนี่โคตรโสมม แมลงสาบออกลูกหลานกี่กองทัพแล้ววะ


            “โว้ย ไอ้หมานี่ก็จับผิดกูจังเว้ย ว่างมากรึวะ” พี่วายุบ่นอุบอิบ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากเท่าไหร่


            Kwang Krub : นี่ วายุ! ไหนบอกจะฟิตหุ่น เลิกกินจุบจิบได้แล้ว!


            Leo’ Ratchapol : น้องวายุ ทำความสะอาดห้องบ้างก็ดีนะ เดี๋ยวติดเชื้อโรคขึ้นมา จะไม่สบายเอานะครับ


            The Sea at the Night : ฮั่นแน่ ระวังพี่จะแอบแคบ ไปแปะกลุ่มด้อมหวายนะครับ ;)


            พี่แต่ละคนที่ส่งข้อความกลับมาคือ สมาชิกยูนิสตาร์สินะ แต่เหมือนพี่วายุจะไม่ได้สนใจว่าแต่ละคนพิมพ์อะไรตอบกลับมา


            “read สี่แล้ว....อ่ะ read everyone แล้ว...” พี่วายุดูตื่นเต้นมาก      

  

            “หนึ่ง...สอง...สาม...สี่...ห้า....”


            พี่วายุนับเลขเสร็จก็มองหน้าผม ที่เอาแต่ทำหน้าเอ๋อ


            “อ้าว ทำไมพี่อินไม่เห็นตอบอะไรเลย ก็ขึ้นอ่านทุกคนแล้วนี่นา” พี่วายุบ่นไปเกาหัวไป ทำให้ผมกะพริบตาพริบๆ


            เดี๋ยวนะ ที่ทำมาทั้งหมดนี้ พี่วายุกำลังรอให้พี่อินตอบเหรอ


            “อืม…” พี่วายุเริ่มทำหน้าไม่มั่นใจ “หรือว่าจะจริงอย่างที่น้องพูดนะ”


            ระหว่างที่ผมกำลังงงกับพี่วายุ และพี่วายุกำลังสันสนอยู่นั่นเอง


            กริ่ง!


            จู่ๆ ก็มีเสียงกริ่งดังห้องดังขึ้นมาทันที ทำให้ทั้งผมและพี่วายุต่างสะดุ้งไปตามๆ กัน


            “เอ๋ อย่าบอกนะว่า...” แล้วพี่วายุยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบว่ิงไปที่ประตู ส่วนผมก็เดินตามพี่วายุไปด้วยเช่นกัน


            พี่วายุแอบช่องส่องตาแมว แล้วก็กำมือชูขึ้นฟ้า


            “เยส ใช่จริงด้วย” พี่วายุบอกผม


            “เอ่อ ใครมาเหรอครับ” ผมทำท่าจะช่วยพี่วายุเปิดประตู แต่พี่วายุกลับคว้าแขนผมไว้ก่อน


            “เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่ง ขอดูคนขี้หวงหน่อย” พี่วายุขยิบตาให้ผม


            “หืม? ครับ?” คนขี้หวงคืออะไร


            กริ่ง...กริ่ง...กริ่ง...กริ่ง...กริ่ง...


            ผมสะดุ้งโหย่ง เมื่อจู่ๆ คนที่รอด้านนอกก็กดกริ่งรัวเป็นกลองเลยทีเดียว ทว่าพี่วายุกลับไม่รำคาญหรือตกใจ พี่วายุหัวเราะจนแทบกลิ้งลงกับพื้นแล้ว


            “พี่วายุ ควรเปิดมั้ยอ่ะ” ผมชักกังวลเมื่อเห็นเสียงกริ่งดังไม่หยุดเลย ผมกลัวว่ากริ่งจะพังเสียก่อน


            “โอเค เปิดก็ได้” พี่วายุกลั้นขำ ข่มสีหน้าเป็นปกติ กระแอมสองสามที จากนั้นก็เปิดประตู


            “อ้าว พี่อิน มาได้ไงครับ” พี่วายุทำสีหน้าประหลาดใจที่เห็นพี่อิน


            พี่อินเหรอ ส่วนผมก็ตกใจมาก เมื่อเห็นว่าคนที่รออยู่ด้านนอกเป็นใคร


            พี่อินในชุดนิสิตกำลังยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าพี่อินดูเคร่งขรึม แต่แววตาดูร้อนรน


            “เอ๊ะ หรือพี่อินอยากกินรากับพวกผม” พี่วายุถามยิ้มๆ


            ทว่าพี่อินกลับไม่ได้สนใจพี่วายุ กลับมองหน้าผมอย่างจริงจัง


            “อาหารแมวหมด” พี่อินพูดกับผม “ไปซื้อด้วยกันหน่อย”


            “ครับ? อาหารแมว?” ผมตาโต ผมงงว่าทำไมจู่ๆ พี่อินถึงอยากไปซื้ออาหารแมว แล้วทำไมต้องชวนผมไปด้วย


            “หืม นี่ก็ค่ำแล้วนะพี่อิน ให้แมวจรจัดมันหากินเองบ้างก็ได้” พี่วายุเอ่ย


            ทว่าพี่อินกลับไม่ได้ตอบพี่วายุ  พอเห็นผมยืนงงอยู่ก็คว้าแขนผม แล้วลากออกมาเลย


            “พี่อิน...” ผมอุทานเบาๆ


            “เห้ย ได้ไงอ่ะครับ พี่อิน น้องเขายังกินรากับผมไม่เสร็จเลยนะ” พี่วายุพูดเหมือนหัวเสียหน่อยๆ


            พี่อินหันไปมองพี่วายุด้วยสีหน้าจริงจัง ทำให้พี่วายุสงบปากสงบคำ


            “ไปยัง” พี่อินหันกลับมาถามผม ทำให้ผมได้แต่พยักหน้าอย่างมึนๆ


            “เอ่อ ครับ” ผมไม่รู้จะปฏิเสธยังไง จึงได้แต่ตามพี่อินไปแบบไม่เข้าใจ


            ผมตั้งใจหันกลับไปขอโทษพี่วายุ แต่กลับพี่วายุกลับยิ้มกว้างจนตาหยี พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้ผมด้วย


            หือ เดี๋ยวนะ พี่วายุเล่นอะไรเนี่ย


☽☽☽☽☽☽☽☽☽


Writer's Talk

ถ้าเครียดๆ อย่าลืมไปกินราสูตรพี่วายุกันน้า 

โคล่าเทใส่ไอติมวานิลลา ฟินมาก ข้าวโพดฟิต คอร์นเฟิร์ม 555555



มีแฟนอาร์ตน่ารักๆ มาเสิร์ฟด้วยจ้า ขอบคุณคุณ Waew Wannida มากๆ เลยนะคะที่วาดมาให้ ชอบมากเลยยย >_<


นุ้งวินเดือนห่มเมฆ น่ารักมากมายยยยยย


วิน : ว้าววว วาดสวยมากเลยครับ ขอบคุณมากๆ เลยน้าที่วาดภาพวินมา ชอบมากเลย งืออ มีทั้งปลาตะเพียน น้ำหอม กุหลาบ ลายเซ็น กะทิ สตอเบอร์รี่ด้วย ฟินจังเลยครับบบ ดีใจจัง


ภาพโหมด on off ของสองหนุ่มล่องหน โอ้ยยย ลั่นนุ้งวินโหมด off 5555555555555


วิน : โห้ววว พี่อินไม่ว่าล่องหนหรือไม่ก็ยังดูดีเหมือนเดิมนะ แต่วินนี่ต่างไปเลยนะครับ 5555 

อิน : นุ่มดี //เอามือจิ้มๆ เมฆรอบตัววิน

วิน : O/////////O 


-------------------------------------------------

ขอแอบใช้พื้นที่โฆษณานิดนึงน้า ช่วงนี้เรามีเปิดขายรวมเล่มเรื่องสั้นกับเพื่อนนักเขียนอีก 3 คนน้า

ชื่อโปรเจ็คว่า 'The Boyfriend Next Door หนุ่มขี้เหงากับเขาข้างบ้าน'  แนววายละมุน ใสๆ 

กำลังทยอยอัพตัวอย่างเรื่อยๆ สามารถลองอ่านได้ที่ลิ้งค์นี้เลยน้า >>คลิก<<


รายละเอียดการสั่งจองหนังสือ

ระยะเวลาเปิดจอง : 24 มิถุนายน - 31 กรกฎาคม

ราคาชุดละ 239 บาท (รวมค่าส่ง)*


หมายเหตุ : หนังสือราคา 199 บาท (ลดจากราคาเต็ม 249 บาท เฉพาะรอบพรีฯ เท่านั้น)

บวกค่าส่งพัสดุลงทะเบียน 40 บาท


รายละเอียดรูปเล่ม

✦  หนังสือขนาด A5 จำนวน 240 หน้า

✦  ทุกเล่มมีแถมที่คั่นฟรี


***พิเศษเฉพาะรอบ Pre-Order เท่านั้น***

✦  แถมฟรี สมุดโน้ต A6 Booklet


แบบฟอร์มจ้า :: >> สั่งจองคลิกเลย <<



-------------------------------

แฮชแท็กประจำเรื่อง #เดือนล่องหน

Twitter : @colourfulearth ใช้ชื่อว่า L.Loklalla จ้า

Facebook Page : EarthLok - ล.โลกลัลล้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.064K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26,312 ความคิดเห็น

  1. #26291 MaMeaw456 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 18:58
    แหม่ะ มุกอาหารแมวก็มา ขี้หวงจิมๆ

    อิอิอิ
    #26,291
    0
  2. #26241 lovehyper17 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 08:50
    หึงโหด
    #26,241
    0
  3. #26160 OhsehunB29 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 22:13
    มีคนหวงๆ5555
    #26,160
    0
  4. #26120 pommys (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 21:36
    ข้ออ้างชวนวิน
    #26,120
    0
  5. #26077 filmnaruepron (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:21
    ถ้าใจพี่หวงบ้านวายุก็ไม่ไกล ตอบแชทไรกาก นี้บุกถึงห้องเลยจ้า
    #26,077
    0
  6. #26047 Ploynam1207 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 20:13

    มีความหวงน้อง
    #26,047
    0
  7. #26026 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 00:25
    น้อนนนน นี้คือคนที่ไมหลงตัวเองฉบับจริงไม่ติงนัง5555
    #26,026
    0
  8. #25945 After_TeaTime (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 18:15
    ตอบชงตอบแชทอะไร๊ บุกห้องเลยดีกว่า!55555555 พี่อินคนจริงนะคะ5555555
    #25,945
    0
  9. #25890 Mah_che_mimi_ku (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 13:34
    ไม่ตงตอบแชทมันละ ไปหาเลยจะได้จบๆ พี่อินกล่าวไว้(ในใจ) 55555 >///<
    #25,890
    0
  10. #25869 MarkBam1n1a (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 17:33
    ต้องทำกินตามวายุแล้วอะ ว่าแต่พี่อินขี้หวงมากนะคะ 5555555555555​
    #25,869
    0
  11. #25802 nuiguide (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 12:24
    นี่จะออกไปซื้อตามวายุแล้วนะ 555
    #25,802
    0
  12. #25717 MINERVA09 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 02:27
    พี่วายุน่ารักดีนะแต่ไม่หลงด้อมหรอกฮ่าๆ
    #25,717
    0
  13. #25639 Jhoooope (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:38
    ขำมุกพี่วายุมาก คิดได้ยังง๊ายยยยย5555555
    #25,639
    0
  14. #25590 prince_Lprince (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 17:24
    อะจร้า

    รักด้อมหว้ายมากขึ้นละ
    #25,590
    0
  15. #25460 Shinee☆Café (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 16:37

    โง้ยย พี่อินคนขี้หวงเอ๊ยยยยย

    ไม่ทัก ไม่ตอบ ไม่อะไรนะแต่มาหาถึงที

    แถมพาออกไปด้วยกันอีก เป็นไงล่ะ พี่อินคนจริง 555555

    #25,460
    0
  16. #25428 ขนมหวานคือชีวิต (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 21:23
    ทายถูกด้วยยยยย พี่วายุทำดีมาก! ชอบเลยอ่ะ555
    #25,428
    0
  17. #25351 Jesse Kass (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 17:45

    มูฟไปอยู่ด้อมหวาย พี่วายุทำดีมากเวอร์

    #25,351
    0
  18. #25321 サクラ_39 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 14:07
    ชอบพี่วายุ ขอสมัครเป็นด้อมหวายด้วยคน
    #25,321
    0
  19. #25289 Minhwanpanwink (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 13:35
    ว่าแร้วอ่านไม่ตอบแต่เดินลงมาที่ห้องเลย หึงแบบซึนๆเหมือนเดิมอาหารแมวหมดจ้า
    #25,289
    0
  20. #25232 Anythingilike_ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 12:18
    ขอโยกไปอยู่ด้อมหวายซักตอนแล้วกันค่ะ 555555
    #25,232
    0
  21. #25193 Wooddy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 11:23

    วายุ นายแน่มาก

    #25,193
    0
  22. #25192 กษิดิศ ปักษี (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 11:10
    ทำดี ทำดีมากเลยพี่วายุ คิคิ
    #25,192
    0
  23. #25103 MaBaYu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 02:28
    ทำดีมากวายุ5555555555
    #25,103
    0
  24. #25076 itimcone1230 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 13:53
    พี่วายุน่ารักอ่ะ ชอบบบบ
    #25,076
    0
  25. #25060 คิคุโญะจัง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 20:05
    วนิลาโคล่า เขามีชื่อเด้อ เขาเรียกว่าMicky Mouse จากหนังสือชุดเครื่องดื่มผสมค็อกเทล 1 สำนักพิมพ์แสงแดด โดย
    #25,060
    0