BROTHER รักต้องห้าม...จริงรึเปล่า?(จบ)

ตอนที่ 5 : Chapter 3 ทีม 100/100

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 เม.ย. 60

Chapter 3

...หม่อน

 “อื้อ”ผมครางในลำคอออกมารู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆมาทับบนตัวผมทั้งที่เมื่อคืนผมกลับบ้านมาก็นอนที่ห้องของตัวเองไม่ได้นอนกับพี่กันย์ซักหน่อยคงไม่ใช่ผีอำหรอกมั้ง

ผมค่อยๆขยับตัวพยายามจะออกจากใต้ผ้าห่มหนาออกมาพ้นผ้าห่มได้นิดหน่อยผมก็ต้องตกใจที่เป็นพี่ชายของตัวเองนี่ล่ะที่มานอนทับผมแต่เจ้าตัวไม่ได้หลับเขาอยู่ในเสื้อยืดกางเกงยีนส์พร้อมออกไปข้างนอกตาคมจ้องมองใบหน้าผมอย่างกับเป็นเรื่องปกติ

“พี่เข้ามาได้ไงเนี่ยผมล็อกห้องแล้วนะ”ผมพูดเสียงอู้อี้เพราะเพิ่งตื่นและมองอะไรไม่ค่อยชัดเท่าไหร่สงสัยเมาขี้ตา

“รู้จักกุญแจสำรองไหมหม่อน”เขาพูดแล้วลุกออกจากตัวผม

“มันจะเกินไปแล้วนะพี่กันย์ ผมควรจะมีที่ส่วนตัวบ้างไม่ใช่พี่จะเข้ามามั่วไปหมด”

“ฉันเป็นพี่นายนะไม่เห็นจะต้องปิดบังอะไร”

“พี่ประสาอะไรเขาทำกันแบบนี้ล่ะ”ผมละที่จะพูดเรื่องนั้นเพราะมันกระดากเกินที่จะพูดออกมา ว่าจบผมไม่คิดจะหันไปมองคนเอาแต่ใจอีกเดินไปคว้าผ้าขนหนูที่พาดไว้บนเก้าอี้สำหรับนั่งเขียนหนังสือแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปและยังไม่ลืมที่จะล็อกประตู

ผมยืนอยู่ที่หน้ากระจกคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยวันนี้ผมไม่ต้องไปเรียนเพราะเป็นวันหยุดเวลานี้ก็เก้าโมงกว่าแล้วพี่กันย์บอกผมเมื่อคืนว่านัดเพื่อนไว้สิบโมงเช้าผมอาบน้ำเสร็จเขาคงออกไปพอดีผมมองใบหน้าตัวเองและเคยเกลียดมันมากเพราะคิดว่ามันเป็นเหตุที่ทำให้พี่กันย์เปลี่ยนไปรึเปล่าตั้งแต่ตอนนั้น... ตอนผมเจอเขาครั้งแรกผมคิดว่าเขาเป็นคนดุแต่ไม่ใช่เลยมันกลับทำให้ผมอบอุ่นไปหมดผมอยากได้เขาคนเดิมกลับมาแต่มันคงทำไม่ได้ผมยกมือทั้งสองข้างมาตีแก้มตัวเองเพื่อจะได้ไม่ฟุ้งส่านไปมากกว่านี้เรื่องมันเกิดมาแล้วเราก็ต้องยอมรับมันผมคิดอย่างนั้นเสมอ...

“ก็อกๆ”ผมได้ยินเสียงเคาะประตูห้องน้ำเบาๆจนอดที่จะกลัวไม่ได้พี่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วนะคงไม่ทำอะไรผมหรอกผมคิดปลอบใจตัวเองแล้วส่งเสียงออกไป

“มีอะไรพี่กันย์ผมอาบน้ำอยู่”พอผมพูดจบก็ต้องตกใจกับคำตอบของพี่กันย์

“อย่าช้านะวันนี้นัดเพื่อนไว้ พี่จะพาหม่อนไปด้วย”

“ไปทำไม”ผมถาม

“ไอทีมมันซื้อเกมส์มาใหม่ของกินบ้านมันเพียบเลยไปเหอะดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆ”พอได้ยินอย่างนั้นผมก็เบาใจอย่างน้อยก็เป็นบ้านพี่ทีมเขาเป็นเพื่อนสนิทพี่ชายผมมากเลยล่ะมีอะไรก็ชวนตลอด ผมเคยไปบ้านพี่เขาหลายครั้งจนตอนนี้ผมแทบจะนึกว่าบ้านตัวเองแล้วพี่เขาเป็นคนเดียวมั้งที่ไม่ทำเหมือนผมเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายบอบบางอะไรแบบนั้น

“คร้าบบบ”ผมขานเสียงยานแล้วเดินไปเปิดฝักบัวอาบน้ำ พร้อม!!อาบ!!

.

.

.

ตอนนี้ผมนั่งอยู่บนโซฟาบ้านพี่ทีมอยู่ครับพี่ชายผมก็มาถึงก็เปิดเครื่องใหม่ของเจ้าของเล่นโดยไม่ปริปากพูดอะไรเลยส่วนพี่ทีมก็ไม่ได้สนใจอะไรเดินหายเข้าไปในครัวพักนึงก็มาพร้อมกับแก้วน้ำสามใบที่ตัวเองใช้นิ้วเกี่ยวหูแก้วไว้แล้วก็ขวดนมรสจืดขวดใหญ่ๆหนึ่งขวดเอามาวางไว้บนโต๊ะเตี้ยๆหน้าโซฟาที่ผมนั่งอยู่

“ไอหม่อนมึงจะอ่านหนังสืออะไรเยอะแยะวะปวดหัวมาๆดื่มนมแล้วเล่นเกมส์กัน”พี่ทีมเขาพูดสนิมสนมแบบนี้กับผมตั้งแต่รู้ว่าผมชื่ออะไรอยู่กับเขาใครๆก็สบายใจกันทั้งนั้น เห็นว่าผมอย่างนี้เจ้าตัวก็เรียนเก่งนะครับ

“ไอทีมวันนี้มาแปลกไม่แดกนมรส สตรอว์เบอร์รี่ว่ะ”พี่กันย์พูดขึ้นมาทั้งที่ตัวเองก็มองจอเกมส์อยู่เอาเวลาไหนมาเห็นพี่ทีมกินนมจืดเออจริงๆมันก็แปลกปกติพี่เขากินแต่นมรสสตรอว์เบอร์รี่

“มีตาหลังหรอวะ”พี่ทีมพูดยิ้มๆแล้วนั่งลงบนโซฟาข้างๆผม

“ก็จริงอะวันนี้พี่มาแปลกนะเนี่ย”ผมพูดแหย่เขาบ้าง

“พอดีมันเจ็บใจนิดหน่อยเลยอยากเปลี่ยนรสชาติบ้าง”

“มึงควรจะไปร้านเหล้ากับกู กินแต่นมจนหัวจะชนเพบานบ้านตัวเองอยู่แล้วนะมึง”พี่กันย์เล่นเกมส์เฉยๆไม่เป็นรึไงแต่ก็จริงพี่ทีมเป็นคนที่สูงมากเลยล่ะพี่ผมที่ว่าสูงแล้วยังแพ้พี่ทีมเลย

“พอดีบ้านกูมันทำเตี้ยผิดมาตรฐานไปหน่อยจริงๆกูมีส่วนสูงปกตินะ”คนพูดก้มหน้าเล่นมือถือไปด้วย

“พี่ก็มีคอมฯทำไมต้องมาเล่นในมือถือด้วยจอมันเล็กปวดตาจะตาย”ผมที่แอบโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆจอมือถือของเขาแล้วเห็นว่าเจ้าตัวกำลังเล่นเฟซฯอยู่

“กลัวมึงแอบดูไงนี่ขนาดเล่นจอเล็กๆมึงยังจะด้านมาดูไปๆไม่ใช่เรื่องของเด็ก”

“อะไรวะ”ผมจิปากแล้วลงมานั่งที่พื้นข้างหน้าโซฟาแทนเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกับโต๊ะเตี้ยๆหน้าโซฟานี่ จัดการเทนมใส่ลงไปในแก้วสองใบที่เหลืออีกแก้วพี่ทีมก็ซดอยู่

“หึ”เสียงขันในลำคอของเจ้าของบ้านออกมาเป็นระยะๆก็อย่างงี้แหละอาการของคนติดมือถือ

“ไอทีมคุยกับสาวอีกล่ะกิ๊กเยอะนะมึง ไม่คิดจะจริงจังกับใครบ้างหรอ”พี่กันย์คนพูดมากขนาดเล่นเกมส์ยังพูด ก็พูดขึ้นมาอีก ผมรู้มาตั้งนานแล้วว่าพี่กันย์เป็นคนขี้เหงา พอพี่ชายผมพูดได้ไม่นานพี่ทีมก็เงยหน้าขึ้นมาจากจอมือถือย้ายที่ไปไปกอดคอพี่ชายผมจากข้างหลังหน้าซุกที่ข้างหูแล้ว

“ที่หนูไม่จริงจังกับใครเพราะรอพี่กันย์ไงค่ะตอนที่พี่ขึ้นไปร้องเพลงในร้านเหล้ามันทำให้โลกของหนูเป็นสีชมพู แอ้ก!!

“ฮ่าๆๆ”ผมหัวเราะออกมาเพราะกลั้นไม่อยู่โอ้ย

“เจ็บนะโว้ยไอกันย์เล่นนิดเล่นหน่อยไม่ได้เลยนะมึง แยกแยะดิวะ”พี่ทีมทำหน้าน้อยใจได้แค่แปปเดียวก็เดินหน้านิ่งมานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม

“ถองมาได้”พี่ทีมว่าพี่ชายผมขณะที่ก้มหน้าเล่นมือถืออยู่

“พี่กันย์อะนม”ผมที่ไม่ได้สนใจก็ยื่นนมที่เทใส่แก้วเรียบร้อยแล้วให้พี่ชาย

“เอาวางไว้นั่นล่ะไม่ชอบกินเย็นๆ”

“ผมเอาไปอุ่นให้ไหม”

“ไม่ต้องปล่อยไว้ให้มันหายเย็นไปเองนั่นล่ะ”พี่ผมชอบกินนมตามอุณหภูมิห้องครับซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่ามันรสชาติดีกว่าแบบเย็นหรืออุ่นร้อนๆตรงไหน

“กริ่งๆ”เสียงออดหน้าบ้านดังซึ่งเจ้าของบ้านก็ยังนั่งนิ่งอยู่อย่างนั่น

“มองไมไปเปิดดิหม่อน”รู้งี้ผมไม่มองก็ดี

“เดี๋ยวกูไปเปิดเอง ไอทีมเกมส์หนุกจังขอยืมไปเล่นที่บ้านซักอาทิตย์ดิ”พี่กันย์วางมือจากจอยเกมส์แล้วลุกขึ้น

“ขออย่างงี้ซื้อต่อเลยไหม”พี่ทีมพูดแต่ก็ยังก้มหน้าเล่นมือถือต่อไป ผมดื่มนมไปดูหนังสือไปขณะที่พี่ชายผมออกไปเปิดประตูให้ใครก็ไม่ทราบ

“ไอออฟมา มาเล่นเกมส์กันเกมส์ใหม่ไอแทนแหล่มมาก”จากที่ผมแอบได้ยินเสียงพี่ชายผมพูดคงจะเป็นพี่ออฟเพื่อนสนิทพี่กันย์สนิทพอๆกับพี่ทีมสามคนนี้ผมว่าก็สนิทกันใช้ได้

“อ้าวออฟ ว่าน”พี่เงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมาสนคนมาใหม่แทน

“หม่อนเป็นไงบ้าง ผอมลงรึเปล่ากันย์มันเลี้ยงน้องประสาอะไรของมันเนี่ย”พี่ออฟไม่สนใจสองคนที่เรียกเลยกลับเดินก้าวยาวๆเข้ามาแล้วยีหัวผมเล่น

“เฮ้ยๆนั่นน้องกูนะไม่ใช่หมาบ้านมึง”เสียงพี่ผมเองครับเขาพูดไม่พอยังปัดมือพี่ออฟออกอีก

“มึงก็รู้อยู่ว่ามันหวงน้องมันยังจะไปเล่นอีก”พี่ว่านพูดขึ้นซึ่งในตอนนี้พี่เขาเดินเข้าไปในครัว

“อะไรวะแค่จับนิดเดียวเอง”พี่ออฟพูด

“พวกพี่ไปเล่นเกมส์เหอะ มากันครบแล้วไม่ใช่หรอ”ผมพูดขึ้นเพราะเบื่อจะฟังคนทะเลาะกันแล้ว

“เออเด็กมันรำคาญแล้วเห็นไหมเนี่ยพวกมึงก็ไปเล่นๆกันให้พอเลยมานี่เพราะอยากเล่นเกมส์ไม่ใช่หรอ”พี่ทีมพูดขึ้นตอนนี้ไม่มีมือถืออยู่ในมือพี่เขาแล้ว

“ครับเสี่ยวันไหนพ่อแม่ไม่อยู่ก็อย่าลืมชวนมาเล่นอีกนะ”พี่ออฟพูดแล้วลงไปนั่งกับพื้นที่มีจอยเกมส์อยู่ตรงหน้าข้างๆพี่กันย์แล้ว...

“แปปนะกูยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย”พี่ว่านตะโกนออกมาจากในครัว

“แล้วทำไมมึงไม่กินมาตั้งแต่อยู่ที่บ้าน”พี่ทีมพูดแล้วเดินเข้าไปในครัวพี่เขาเป็นคนมีน้ำใจนะเพื่อนประหยัดไม่กินข้าวที่บ้านยังหาให้กินฟรีอีก

ซึ่งมันก็ตรงกับที่ผมคิดเลยพี่ว่านเดินนำหน้าพี่ทีมออกมาและมือก็ถือจานข้าวออกมาผมดูไม่ออกว่าพี่เขากินไรแต่อย่าไปสนใจเลย

“ว่านกินเร็วๆสิออฟอยากเล่นเกมส์”น้ำเสียงอ้อนๆซึ่งไม่น่าจะมาพูดกับเพื่อนของพี่ออฟ

“กูจะกินไม่ลงเพราะมึงพูดแบบนี้แหละ”พี่ว่านก็ตอบพี่ออฟแบบนี้

“หว่านว่าน”พี่ออฟ

“เลิกเรียกกูแบบนั้นซักทีเหอะ”พี่ว่านพูดทั้งที่ข้าวยังเต็มปากสงสัยจะรีบมากจริงๆ

“มึงจะไปเร่งมันทำไมเดี๋ยวข้าวก็ติดคอมัน”พี่กันย์

“...”พี่ทีมไม่สนใจใครเลยตอนนี้พี่แกเอาโน๊ตบุ๊คออกมาเล่นล่ะครับ

“หม่อนมีชื่อเต็มไหม”พี่ออฟเหงารึไงพอกวนพี่ว่านไม่ได้ก็เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นผมแทน

“ใบหม่อนมั้งพี่”จริงๆผมก็ไม่รู้หรอก

“อ้าวนึกว่าโดเรหม่อน”พี่ออฟ

“โดเรม่อนไม่ใช่โดเรหม่อนไอออฟ”พี่ทีมพูดขึ้นทั้งที่ตาก็ยังจ้องหน้าจออยู่ทำไมพี่เข้าต้องตั้งใจอะไรขนาดนั้นนะ

“มั่วจริงๆเลยมึง”พี่กันย์พูดแล้วเอนหลังมาที่โซฟาที่ผมนั่งอยู่ผมจึงต้องแยกขาออกให้พี่เขาพิงได้ถนัดขึ้น

“ติดน้องมึงจังนะทำไมไม่นั่งตักน้องมึงเลยล่ะ”พี่ออฟยังไม่หยุดพูด

“ดูตัวพี่มันซะก่อนซิ”พี่ว่าน

“รีบเลยไอว่านกูอยากเล่นแล้วเนี่ย”คนที่อยู่ข้างล่างผมพูดขึ้น

“เออว่านออฟอยากเล่นแล้ว”

“กูกินเสร็จแล้วมาๆ”จบเสียงของพี่ว่านทุกอย่างก็เงียบนอกจากเสียงเกมส์และเสียงบ่นของพี่ๆที่เล่นเกมส์อยู่คนที่เงียบสุดก็คงเป็นพี่ทีมกับผม ตอนนี้ผมรู้สึกหิวน้ำเลยค่อยๆลุกขึ้นยืนบนโซฟาผมไม่ได้ใส่รองเท้าเหยียบบนโซฟานะก่อนเข้าบ้านพี่ทีมเขาให้ถอดใส่ไว้ในตู้แล้วที่ยืนบนโซฟาเพราะกลัวจะไปเหยียบพี่กันย์น่ะสิ

“จะไปไหน”ประโยคนี้จะเป็นของใครได้นอกจากพี่ผมถามอยู่นั่นแหละผมไม่หายไปไหนหรอก

“หม่อนหิวน้ำ”ผมตอบแล้วรีบเดินลงจากโซฟาตรงที่ไม่มีใครนั่งเล่นเกมส์อยู่ตรงนั้น ถึงผมจะมาบ้านนี่บ่อยแต่ผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าจะหาน้ำดื่มจากที่ไหนก็ตู้เย็นบ้านพี่ทีมมีขวดน้ำหลายขวดมากหยิบกินมั่วๆก็ไม่ได้เพราะเดี๋ยวขวดนี้ก็ห้ามดื่มขวดนั้นก็ห้ามดื่ม

“พี่ทีมหม่อนหิวน้ำ”ผมเดินไปหาคนที่เอาโน๊ตบุ๊คออกมาเล่นบนโต๊ะพับแต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะมองไปที่หน้าจอนั่นนะแต่ก็เห็นไปแล้วล่ะ พี่เขากำลังส่องเฟซฯใครอยู่น่ะสิแต่ผมไม่รู้หรอกว่าใครก็ทั้งรูปโปรฯรูปเฟซฯเป็นรูปท้องฟ้าหมดเลยน่ะสิ พี่ทีมที่ยังไม่รู้ว่าผมเห็นอะไรแต่พี่แกก็แอบสะดุ้งนิดหน่อยแล้วรีบเปลี่ยนเป็นแทปกูเกิ้ลแทน เนียนมากครับ

“อืม”พี่เขาตอบผมแค่นั้นเดินนำผมเข้าไปในครัวแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเต็มขวดออกมายื่นให้ผม

“ขอบคุณครับ”

“ไม่เป็นไร”เขาตอบแค่นั่นแล้วหยิบแก้วมาให้ผม

ผมรับแก้วมาแล้วเทน้ำใส่ลงไปเท่าที่ผมอยากดื่ม พี่ทีมนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะ

ผมเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามพี่ทีมพี่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรครับปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเล่นไปเรื่อย

“ส่องเขาจนเหนื่อยเลยหรอพี่”ผมล้อคนตรงหน้า

“เห้ย มึงเห็นหรอไอหม่อน”พี่เขาทำหน้าแบบตกใจมากผมว่าเรื่องนี้คงไม่มีใครรู้แน่ๆนอกจากผมและพี่ทีมคงไม่อยากให้ใครรู้

“แค่บังเอิญไปเห็นน่ะพี่ ผมล้อเล่นเฉยๆนะไม่นึกว่าพี่จะไปส่องเขาจริงๆ”ผมพูดเพื่อไม่ให้ตัวเองดูเหมือนเผือกมากเกินไปแต่ตอนนี้สีหน้าพี่ทีมดูกังวลอยู่นิดๆไหนจะตาสายตาวูบไหวนั่นอีก

“ผมไม่บอกใครหรอกพี่”

“เออสิถ้ามึงบอกนะหม่อน จะเลิกคบเลย”พี่เขาพูดด้วยท่าทางงอนๆเห็นพี่เขาหน้านิ่งๆอย่างงี้แต่เป็นผู้ชายมุ้งมิ้งนะครับ

“คร้าบบบไม่บอกครับ”ผมพูดด้วยน้ำเสียงยานคางกะจะแกล้งพี่เขาเล่น

พี่ทีมพอคุยกับผมเสร็จก็ลุกไปล้างจานในอ่าง จานใบนั้นก็เป็นจานที่พี่ว่านใช้กินข้าวนั่นล่ะคบพี่ทีมเป็นเพื่อนคงสบายไปทั้งชาติเลยมั้ง

 

บ่ายๆพวกเพื่อนพี่กันย์ก็แยกกันกลับบ้านเริ่มจากพี่ออฟที่บอกว่าอยากกลับไปดูการ์ตูนที่หอแล้วพี่ว่านก็เลยกลับด้วยสองคนนี้สนิทกันมากกว่าใครเลยมั้งเห็นตัวติดกันตลอดตอนมาก็มาพร้อมกันกลับก็กลับพร้อมกันส่วนพี่ผมก็ช่วยพี่ทีมทำอาหารก่อนกลับเพราะกลัวพี่เขาไม่มีไรกิน

“หม่อนอยากกินข้าวบ้านไอทีมเลยไหม”พี่กันย์

“ไม่อะผมไม่หิวว่าจะกลับไปกินนมที่บ้านน่าจะหมดอายุวันนี้”ผมตอบ

“ข้าวเย็นไม่รู้จักกิน”พี่กันย์บ่นผมอีกแล้วบ่นตลอดไหนจะเรื่องการกินการแต่งกายแต่ผมก็ทำเฉยๆไว้

“ดีไม่เปลือง”ไม่ใช่พี่ผมที่พูดครับแต่เป็นเจ้าของบ้าน

“เดี๋ยวกูไม่ช่วยมึงทำเลย”พี่กันย์

“พวกมึงอะมากินของบ้านกูหมดตู้เย็นเลยไม่มีอะไรกินยังไงก็ต้องช่วยกูทำ”พี่ทีม

“เออๆ”

 

“กันย์ๆหยิบน้ำมันมาดิกูตั้งกระทะแล้ว”พี่ทีมพูดขึ้นขณะที่ยืนอยู่หน้ากระทะคงรอให้กระทะร้อนส่วนพี่ผมก็หยิบขวดน้ำมันพืชส่งให้

“หม่อนไปนั่งรอหน้าทีวีไปในครัวมันร้อน”พี่กันย์ไล่ผมทำไมนะผมอยากดูพี่ทีมทำอาหารสักหน่อย ผมเคยบอกแล้วพี่เขาเป็นคนมุ้งมิ้งแต่อีกอย่างคือพี่เขาทำอาหารเป็นครับก็อร่อยนะทำได้หลายอย่างด้วยไม่ใช่แค่ไข่เจียวหรือเมนูไข่ทั่วไปแบบผมกับพี่กันย์

“ไม่อะผมอยากช่วย”ผมตอบ

“ช่วยไปนั่งหน้าทีวี”พี่ทีมตอบทำไมถึงอยากไล่ผมขนาดนั้นนะ

“...”ไปก็ได้ผมไม่พูดแต่ตอบในใจพร้อมกับเดินออกจากครัว

ผมนั่งเบื่อๆอยู่บนโซฟาอยากกลับไปนอนหอพักของตัวเองจะแย่น่าเบื่อชะมัดผมนั่งเบื่ออยู่ได้ประมาณครึ่งชั่วโมงอยู่ดีๆก็มีอะไรนิ่มๆมาแตะที่แก้มขวาผมแล้วผมก็รู้

“พี่กันย์!เดี๋ยวพี่ทีมเห็น เล่นไม่รู้เรื่อง”ผมติ

“ไอทีมอยู่ในครัวมันจะมาสนใจอะไร”พี่ผมพูดเอาแต่ใจแต่ยังไงมันก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี

“ยังไงมันก็ไม่ควรทำอยู่ดี”ผมพูด

“หอมนิดหอมหน่อยไม่ได้พี่น้องเขาหอมแก้มกันเป็นเรื่องปกติหม่อนคิดมากป่ะเนี่ย”

“ผมไม่สนใจพี่แล้ว”ผมพูดแล้วฟุบหน้ากับพนักพิงหลังของโซฟา พี่กันย์ขยับมานั่งข้างๆผม มือก็อยู่ไม่นิ่งยังมาดึงแก้มผมอีก

“งอนหรอ”พี่เขาถามน้ำเสียงปนขำๆ

“มาเร็วค่ามาแดกพัดฟักทองกับต้มฟักทองเร็ว”คงไม่ใช่ใครถ้าไม่ใช่พี่ทีม

“ไหนมึงบอกจะทำผัดเห็ด”ส่วนคนนี้ผมไม่รู้จัก

“ขี้เกียจล้างเห็ดเห็นฟักทองเหลือ”

“เวร แล้วกินแต่ฟักทอง”

“ไม่กินก็กลับบ้านไปเลยไปยังไงพวกมึงก็หมดประโยชน์แล้ว ไอหม่อนเป็นไรวะมึงไปแกล้งไรน้องมึงเนี่ย”

“เออกูกลับก่อนล่ะหม่อนมันงอแงอยากกลับบ้านแล้ว”คำๆหนึ่งของพี่กันย์ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมา

“ผมไม่ได้งอแงทำไมพี่ต้องทำเหมือนผมเป็นเด็กด้วย”ผมเอง

“อย่างงี้เขาเรียกงอแง เด็กน้อยเอ๋ย เออป่านนี้ไอหม่อนเสียงยังไม่แตกเลย”พี่ทีมพูดและมันยิ่งทำให้ผมเดือดกว่าเดิมอีก

“เสียงผมแตกแล้วนะ!!

“เออเสียงแตกแล้วไปกลับหอไอทีมมันก็แกล้งไปงั้นแหละ”พี่กันย์พูดชวนผมกลับหอพยายามทำให้ผมเย็นลง แต่ไอพี่ทีมแอบแลบลิ้นใส่ผมอีกพี่กันย์ไม่เห็นหรอกเพราะยืนหันหลังให้

100/100

ไรต์กลับมาแล้วนาจา คนอ่านคงรอจนลืมเลือนกันไปแล้วถ้าลืมอ่านซ้ำได้>>โดนกระทืบ จริงๆไม่ได้กะจะค้างไว้แต่อยากจะแต่งตุนไว้หลายๆตอนก่อนแล้วค่อยลงน่ะค่ะ

ไรต์ยังหารูปที่เหมาะจะเป็นหม่อนกับกันย์ไม่ได้เลยยังไงก็จินตนาการกันไปก่อนช่วงนี้ปิดเทอมไรต์อาจจะลงได้เร็วอ่านจบแล้วเม้นให้ด้วยไรต์จะขอบใจมาก บายๆ

เนื้อเรื่องอาจจะมีแก้นิดหน่อยเดี๋ยวไรต์จะมาแจ้งทีหลัง


 

 

 

 


10 ความคิดเห็น