BROTHER รักต้องห้าม...จริงรึเปล่า?(จบ)

ตอนที่ 4 : Chapter 2 วันว่างๆ100/100

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 พ.ค. 59








Chapter 2

...หม่อน

วันนี้ผมตื่นขึ้นมาก็ทำความสะอาดห้องแล้วก็ทำอาหารกินเองและเผื่อพี่ชายผม ใครจะรู้ล่ะว่าการโกหกและขอเขาไปทำการบ้านนอกบ้านกับเพื่อนมันจะเกิดเรื่องแบบนี้จริงๆมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกแต่ผมก็ไม่คิดว่ามันจะเกิดตอนนี้ผมนอนตะแคงอยู่บนเตียงที่พี่กันย์เพิ่งเสร็จกิจและปลอบประโลมผมเรียบร้อยจนเห็นว่าผมเป็นลูกแมวจนพอใจเขาก็ลุกไปกินข้าวต้มที่ผมทำกินกับหมูทอดแล้วก็ผัดผักยอดผักบุ้ง

“หม่อน”

“หืม...”

“วันนี้ไหนๆก็ไม่ไป...”

“ไม่!!”ผมรีบตอบเจ้าตัวทันทั้งที่เขายังพูดไม่จบผมรู้ว่าห้ามแล้วมันก็ไม่ได้อะไรแต่ถ้าทำท่าทางดีๆหน่อยเขาอาจจะยอมซึ่งผมก็ทำเสียงดังงอแงใส่เขาจริงๆมันไม่ใช่การกระทำของผู้ชายเลย แต่ทำแล้วมันได้ผลนี่น่ะ เหอะพอกินข้าวเสร็จแล้วก็จะลุยต่อเลยไม่คิดจะให้ผมพักบ้าง เขาเก็บล้างจานไม่กี่ใบแล้วเดินมาที่เตียงที่ผมนอนคลุมโปรงอยู่

“ก็ทำอยู่เกือบทุกอาทิตย์ยังไม่ชินอีกเหรอ”

“พี่ลองให้ผมทำพี่บ้างไม่ล่ะ”เลิกผ้าห่มลงจนพอที่จะเห็นเขานั่งอยู่ข้างเตียง

“ห้ะว่าไงนะฮ่าๆคิดได้ไงวะ”ขำอีก

“พี่ไม่รู้นี่ มันเจ็บนะ”ผมตอบเขา

“ทำบ่อยๆไงจะได้ไม่เจ็บ”ว่าแล้วเขาก็ดึงผ้าห่มผมออกจากตัว พรึ่บเดียวก็เหลือแต่ผมที่นอนใส่เสื้อยืดกับบ๊อกเซอผิวกายกระทบกับความเย็นของแอร์ที่เจ้าตัวบอกว่าเย็นสบายแต่ผมนิอย่างอยู่ขั้วโลก

“มันหนาวเอามานี่พี่กันย์!!”ผมว่าเข้าเสียงเข้มแต่แทนที่จะเอาผ้าห่มคืนกลับเข้ามากอดผมแทนทำไงได้ล่ะครับผมก็ดิ้นสิอย่าให้เขาคิดว่าผมสมยอม

“ฟอด!!”นั่นไงผมทั้งถีบทั้งตีแต่ปลายจมูกยังฝังลงมาที่แก้มผมได้ ผมยอมนอนนิ่งๆรอดูว่าเขาจะทำอะไรต่อ

“ยอมซะที”เขาพูดทั้งที่กดผมลงที่เตียงเต็มๆ

“ไม่เอา”ผมพูดงอแงแล้วหันหน้าไปทั้งอื่น

“ดื้อชะมัด”

“พี่นั่นล่ะ บังคับแต่คนอื่นผมยังไม่เต็มใจเลย”

“อ้อ พูดอย่างงี้แปลว่าเคยสมยอมพี่ใช่ไหม”พลาดไปแล้วไง

“ตอนไหนน้า”เขาก็ยังกวนผมไม่เลิก

“อื้อ พี่กันย์ผมฟ้องพ่อนะ”ผมครางไม่พอใจออกมา

“เหอะฟ้องมากี่รอบแล้วล่ะก็ยังโดนพี่แกล้งเหมือนเดิม” อย่าเพิ่งตกใจไปว่าผมฟ้องพ่อเรื่องนี้ไปแล้วจริงๆผมฟ้องประมาณว่า พี่กันย์แกล้งผมหรือไม่ก็กวนผมจนไม่ได้นอนจนพ่อทำห้องแยกให้ผมกับพี่กันย์นอนคนละห้องแล้วไงก็เหมือนเดิมเขาก็ยังขยันทำ ที่เล่าไม่ใช่ว่าผมชอบแต่ผมแค่อยากให้รู้ว่าผมโดนพี่ชายทำเหมือนกับไม่ใช่น้องถึงจะไม่มีแม่คนเดียวกันแต่พ่อคนเดียวกันยังไงมันก็พี่น้องกัน เอ่องงไหม?ผมแค่อยากระบาย

“เงียบ หมายความว่าไง”ผมเงียบได้ไม่ถึงครึ่งนาทีเขาก็ถามขึ้นมา

“ตอนนี้ผมเหนื่อยอยากออกไปเที่ยวนอกบ้าน”จริงๆไม่อยากหรอกอยากนอนอืดอยู่บ้านมากกว่า

“หืม โกหกป่าวเนี่ยแล้วไปกับใคร”รู้ไหมที่สิ่งที่เขาพูดมันแปลว่า อยากไปข้างนอกก็ต้องไปกับพี่

“กับพี่ไงเล่า อยากไปกินฟูจิ กับไปซื้อหนังสือเคมี”มีแค่นั้นแหละครับถ้าผมจะไปห้างทั้งที

“นายไม่คิดจะไปซื้อเสื้อผ้าใหม่บ้างหรอ”ผมเป็นคนที่ไม่ชอบแต่งตัวมีอะไรให้ใส่ก็ใส่ดังนั้นเกือบเป็นปีๆที่ผมจะซื้อชุดใหม่เอาเป็นว่าผมซื้อชุดนักเรียนบ่อยกว่าซะอีก

“เออไปๆเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อย”เยส!!ผมสามารถหยุดพี่ได้โดยที่ไม่ต้องขัดขืนให้เหนื่อยแรงเปล่าฮ่าๆ พอได้ยินประโยคนี้หลุดออกมาจากปากพี่ชายผมก็สไลด์ตัวออกมาจากร่างสูงทันทีเข้าห้องนี้ไปเปลี่ยนกางเกงเป็นยีนส์ขายาวแค่นั้นพอเสื้อยืดตัวเดิม ผมเดินออกมาจากห้องน้ำก็เจอพี่กันย์ยังนอนอยู่บนเตียงบิดขี้เกียจไปเรื่อย ผมรู้ว่าพี่ชายผมชอบแวะไปเที่ยวข้างนอกบ่อยๆเลยไม่ค่อยจะตื่นเต้นกับการไปเดินห้างสรรพสินค้าตากแอร์ธรรมดาๆส่วนผมหรอวันๆก็มีแต่บ้านกับโรงเรียนไม่เคยได้ออกไปเปิดหูเปิดตากับเขาหรอกว่าโลกมันเป็นยังไงบ้างคิดแล้วก็มืดมนแต่ผมก็ขี้เกียจเองด้วยแหละเลยโทษใครไม่ได้

.

.

.

“พี่บอกว่าจะพาผมไปห้าง”ผมหน้ามุ่ยขณะที่เดินออกมาจากรถจะไม่ให้อารมณ์เสียได้ไงก็พี่กันย์น่ะสิหลอกผมขับรถมาจอดอยู่ที่ห้างบ้าอะไรไม่รู้ที่มีขายแต่เสื้อผ้าผมเรียกไม่ถูกแต่ที่นี่รวมแบรนด์เสื้อผ้าไว้เยอะมากจนอึดอัดที่จะเอามาใส่อยากจะแก้ผ้าเดินซะให้สะใจเล่น

“อย่าทำหน้าอย่างงี้สิหม่อนพี่พามาซื้อเสื้อก่อนไงครับ”

“เหอะคิดว่าผมหลอกง่ายรึไง”

“จริงๆเดี๋ยวหม่อนได้เสื้อแล้วออกไปห้างเลย”

“...อือ”

ผมตอบให้พี่กันย์พอใจแล้วเดินข้างๆเขาเข้าไปในร้านขายเสื้อแบรนด์หนึ่งคงจะเป็นเสื้อเด็กด้วยล่ะถ้าเป็นแบรนด์เสื้อผู้ชายคงเท่กว่านี้

“ผมไม่ใช่เด็กนะ”

“ก็ไม่ใช่ของเด็กไงแค่ลายการ์ตูนเฉยๆคนอื่นเขาใส่เยอะแยะ”

“พี่กันย์ไม่เห็นใส่เลยของพี่เหมือนจะคนล่ะแบรนด์ด้วยผมจะเอาแบบพี่!!

“หม่อนใส่แบบนี้น่ารักกว่าตั้งเยอะ”

“ผมอยากเท่”ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมเป็นลูกเขาเลยครับ

“คราวหน้าค่อยมาซื้อขี้เกียจเดินไกล”

“ก็ไม่ต้องซื้อ”

ดูเหมือนคำพูดผมจะไม้กระทบอะไรพี่ชายผมเลยเขากลับเดินไปหยิบเสื้อสีครีมลายก้อนขนสีขาวอะไรสักอย่างมาทาบที่ตัวผม

“เหมาะดีนะ”เขายิ้มมุมปาก อยากถามว่าพี่เป็นพ่อผมรึไงถึงตอนเด็กๆผมจะมีเสื้อสีแบบนี้เยอะแต่ก็เลิกใส่ไปนานแล้ว

“หม่อนขอเลือกเอง”ถ้าผมแทนตัวเองด้วยชื่อจะดูน่าพอใจสำหรับเขามาและ

“ก็ได้”เขาจะตกลงอย่างไม่คิดอะไรเลย

ผมเดินไปที่แผงเสื้อสีเข้มจำพวกสีดำ น้ำเงิน เขียวเข้ม แดงเข้ม ผมหยิบเสื้อสีน้ำเงินเข้มสกรีนลายหมีน่าบึ้งอย่างเท่มาดู

“หมีน่าเกลียดชะมัดอีกอย่างนายมีสีแบบนี้เยอะแล้ว”เขาพูดกวนๆแล้วหยิบเสื้อออกจากมือผมแล้วเอาไปแขวนตามเดิม

“เอ้ะ!!ก็ผมชอบแบบนี้เอามา”ผมจะแย่งเขากลับมาแต่พี่กันย์ก็ใช้แขนยาวกันผมไว้

“เอาตัวนี้ล่ะโลกทัศน์นายมันเกินไปแล้วเลือกมาได้ไงลายโหดๆไม่เหมาะกับหน้าเล้ย!

“จิ๊”ผมจิปากอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่แต่ก็ยืนอยู่นิ่งๆปล่อยให้พี่กันย์เดินไปจ่ายเงิน อยู่ๆผมก็รู้สึกว่ามีใครมาสะกิดจากด้านหลัง

“หม่อน!!

“อ้าว แทนมาไงวะ”

“นั่งรถมาสิ มากับพี่หรอ”

“อือ”

“เออๆเดี๋ยวเจอกันที่โรงเรียน”มันตบบ่าผมแล้วเดินจากไป แทนเป็นเพื่อนผมเองเราสนิทกันไม่มากแต่ที่ได้มารู้จักกันเพราะนั่งโต๊ะคู่กันนั้นเองส่วนเพื่อนสนิทผมมันก็แยกย้ายไปเรียนสายที่ชอบกันหมด แทนเป็นเด็กป็อปประจำโรงเรียนก็ว่าได้ชอบช่วยงานโรงเรียนแข่งกีฬากลางแจ้งเรียนหนังสือพอใช่ได้อีกอย่างที่สำคัญคือ “หล่อ”ขนาดผู้ชายอย่างผมเอามองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องมีสาวมาหมายปองเขาแน่นอนตั้งแต่รุ่นน้องยันรุ่นพี่เลยส่วนผมหรอก็มีเพื่อนผู้ชายส่วนใหญ่คบผมเป็นเพื่อนที่หน้าตาเพราะผมหล่อ...จริงๆหน้าหวานสาวๆชอบจับผมไปใส่แฟนซีตอนงานโรงเรียนก็มีเพื่อนผู้ชายที่คบผมก็เพราะอะไรไม่รู้

“เพื่อนหรอเห็นเรียกชื่อนายซะดัง”

“เยส”

“กวนๆไม่พาไปล่ะห้าง”

“ผมจะกลับบ้านไปแล้วฉีกเสื้อตัวนี้โทษฐานที่หลอกผม”

“โหดจริงๆบนเตียงจะโหดแบบนี้รึเปล่านะ”

“พี่พูดที่นี้ได้ยังไง”ผมเปลี่ยนจากน้ำเสียงปกติมาเป็นกระซิบ

“ป่ะไปห้าง”สุดท้ายก็เปลี่ยนเรื่อง จะเกินไปแล้วนะกลับบ้านไปต้องเตือนอย่าให้เขาพูดอะไรแบบนี้





คุยกันหน่อยเนอะไรต์ก็แต่งมาได้สองตอนกว่าแล้วเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะคะไรต์จะขอบคุณมากอะไรไม่ดีติได้ค่ะ นิยายเรื่องนี้ไรต์ลงทุกเสาร์นะคะ^_^


10 ความคิดเห็น

  1. #7 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 14:11
    วันนี้รอดตัวไปนะ อิอิ
    #7
    0