เสน่ห์ร้ายเพทุบายรัก (สำนักพิมพ์ชูการ์บีท)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,733 Views

  • 837 Comments

  • 2,883 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    680

    Overall
    328,733

ตอนที่ 5 : บทที่ 1.4 หนาวหัวใจ (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    13 ม.ค. 62

บทที่ 1.4 

หนาวหัวใจ



พลอยลีลา สาวสวยลูกผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว เนื่องจากทั้งสายตระกูลบิดาและมารดาต่างได้ชื่อว่ามาจากสกุลเก่าแก่ แม้จะเพียงปลายแถว แต่นามสกุลก็เก่าและเป็นที่รู้จัก เธอมาเรียนต่างประเทศตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลาย และนานๆ จะกลับบ้านที่เมืองไทยสักที เมื่อไม่นานมานี้เธอเพิ่งเลิกกับแฟนเก่าชาวอเมริกันผู้เป็นเจ้าของห้างดัง ทั้งที่เธอคาดหวังถึงการแต่งงานที่หรูหราและมีชีวิตราวกับเจ้าหญิง

แม้จะได้ชื่อว่าเป็นลูกสาวผู้ดีนามสกุลเก่า แต่พลอยลีลารู้ดีแก่ใจว่า ตอนนี้ทางบ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวยมีเงินอย่างตระกูลอื่น แถมยังเปิดร้านอาหารข้างบ้านพักเพื่อเลี้ยงชีพ เธอไม่อยากกลับไปให้เพื่อนๆ ดูถูก สังคมใหม่ที่นี่ทำให้เธอมีความสุขกว่า และอาชีพเสริมของเธอก็คือนางแบบ ส่วนเงินที่พ่อแม่ส่งเรียนพร้อมค่ากินอยู่ให้นั้น แม้จะพอใช้แต่ก็ไม่ได้มากพอจนเธอสามารถใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยได้

โชคดีที่เธอหัวดี มาอยู่ไม่นานก็พูดภาษาอังกฤษได้คล่อง ด้วยการใช้แท็กติกการไม่พูดภาษาไทยและคบเพื่อนคนไทยน้อยมาก ส่วนใหญ่พลอยลีลามีกลุ่มเพื่อนเป็นชาวต่างชาติ โดยเฉพาะหนุ่มสาวชาวอเมริกัน

หลังจากนั้นด้วยความสวยหุ่นดี และมีผิวคล้ำแบบสาวไทยแท้ เพื่อนในกลุ่มที่เป็นนางแบบเลยพาไปแนะนำให้รู้จักกับโมเดลลิ่งที่สังกัดอยู่ และก็ถูกตาต้องใจเจ้าของโมเดลลิ่งนั้นทันที แม้เธอจะขอไม่เซ็นสัญญาเป็นนางแบบประจำเพราะยังเรียนอยู่และไม่ต้องการผูกมัด แต่ก็ได้รับงานเดินแบบเป็นจ๊อบๆ ไม่ขาด

พลอยลีลาจึงมีรายได้จากตรงนี้ค่อนข้างมากและสามารถใช้จ่ายเงินได้อย่างสบาย ทำให้เธอติดชีวิตหรูหราเพราะอยู่ในสังคมกลุ่มเพื่อนไฮโซเซเลบ เดินไปไหนก็มีแต่คนมอง แถมเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยจนกระทั่งช่วงต่อโทปีแรก เธอก็ได้รู้จักกับเจ้าของห้างดังชาวอเมริกัน ที่สำคัญเขาเป็นสายเปย์ตัวพ่อ เธอจึงมีเงินใช้จ่ายแทบเรียกได้ว่าไม่ได้แตะเงินค่าเดินแบบหรือเงินที่พ่อแม่ส่งมาให้เลยด้วยซ้ำ

ทว่าช่วงที่ใกล้จะจบปริญญาโท เธอกลับถูกเพื่อนนางแบบด้วยกันหักหลังฉกแฟนหนุ่มไปกินหน้าตาเฉย ยายนั่นอายุน้อยกว่าเธอและเป็นลูกครึ่งอเมริกัน-ญี่ปุ่น หน้าตามีเอกลักษณ์แบบชาวเอเชีย ที่สำคัญผิวหล่อนขาวราวกับหิมะ เอริกแฟนหนุ่มของเธอคงอยากเล่นตุ๊กตาญี่ปุ่นแบ๊วๆ ขึ้นมา เพราะเขารีบเขี่ยเธอทิ้งอย่างไม่ไยดีด้วยการเสนอเงินและเฉดหัวเธอออกมาจากคฤหาสน์ของเขาเป็นมูลค่าค่อนข้างสูงทีเดียว

คนอย่างเธอแม้จะเสียใจและเสียหน้า แต่ก็มีความเป็นตัวเองและมีความมั่นใจสูง เมื่อเอริกไม่ต้องการเธอแล้ว เธอจะหน้าด้านไปตบตีกับยายเรโกะให้เสียเวลาทำไม เงินก็มี เพื่อนก็มาก โอกาสหลายๆ อย่างก็มีเข้ามาไม่ขาด เอริกก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รวยมาก

แม้จะเสียดาย แต่คนอย่างเธอหาใหม่ได้อยู่แล้ว ถือซะว่าเป็นโอกาสดีที่จะได้เจอคนใหม่ที่อาจดีกว่าและรวยกว่า อยู่สวยๆ และหาความสุขใส่ตัวดีกว่ามานั่งร้องไห้ฟูมฟายให้เสียสุขภาพจิต อย่างเพื่อนนางแบบที่เป็นคนไทยด้วยกัน ยายนั่นเพิ่งมาเล่าว่าโดนเจ้าของโรงแรมชาวไทยเท แล้วมานั่งร้องไห้กระซิกๆ ว่ารักเขาอย่างโน้นอย่างนี้ เฮ้อ!

ค่ำวันนี้มีงานปาร์ตี้วันเกิดของเซเลบคนดังท่านหนึ่งที่จัดขึ้นในโรงแรมใหญ่กลางกรุงนิวยอร์ก พลอยลีลาซึ่งเป็นนางแบบจึงได้รับการเชื้อเชิญเพื่อมาสร้างสีสันภายในงานด้วย เธอรู้มานานแล้วว่าเจ้าของโรงแรมนี้เป็นชาวไทย ตัวเธอเองก็เคยมาเดินแบบที่นี่บ้าง และเพิ่งรับรู้มาจากยายภัคจิราว่าเขาจะกลับไทย เลยตัดความสัมพันธ์กับยายนั่น

แม้จะเคยเห็นนายปรเมศวร์ซึ่งควงอยู่กับภัคจิราในงานปาร์ตี้บ้าง แต่ด้วยความที่ตัวเองมีเอริกอยู่จึงไม่ใคร่ได้สนใจนัก ทว่า...

คนที่นั่งคุยและแสดงความยินดีกับเจ้าของวันเกิดนั่น ช่างหล่อเหลาและเร้าใจเหลือเกิน พลอยลีลานั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนนางแบบซึ่งไม่ไกลจากโซฟาที่ชาร์ลส์ เจ้าของแบรนด์ดังผู้เป็นเจ้าของวันเกิดนั่งอยู่ จึงสังเกตเห็นตั้งแต่ปรเมศวร์เดินเข้ามาทีเดียว

ฉะนั้นพลอยลีลาจึงไม่รั้งรอโอกาสเมื่อเห็นท่าทีการบอกลาของชายหนุ่มทั้งสอง เธอขอตัวจากเพื่อนไปห้องน้ำ แต่ที่จริงก็แค่ทำทีเป็นเดินไปทางปรเมศวร์และรอจังหวะงามๆ

“อุ๊ย!” หญิงสาวร้องอุทานเมื่อถูกชน แม้ไม่แรงมาก แต่ก็ทำให้แก้วไวน์ในมือเรียวแทบหล่น ไวน์สีแดงเข้มกระฉอกออกมาจนเลอะชุดของคนถือจนเป็นด่างดวง

“ขอโทษครับ” ปรเมศวร์ที่คว้าตัวอีกฝ่ายไว้ได้และร่างเพรียวบางตกอยู่ในอ้อมแขนแกร่งรีบเอ่ยออกมา

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวประคองตัวเองได้แล้ว เขาจึงปล่อยตัวเธอ และถอยออกมาเล็กน้อยด้วยความสุภาพ พลางสำรวจดูเสื้อผ้าของเธอ หญิงสาวหุ่นดีหน้าตาสะสวยผิวสีน้ำผึ้งคนนี้ เขาค่อนข้างคุ้นหน้า แต่ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันผิดเองที่เดินไม่ดูทางเพราะจะรีบไปรับโทรศัพท์ข้างนอกห้องน่ะค่ะ” เธอพูดภาษาอังกฤษ เงยหน้าบอกเขาด้วยสีหน้าเหยเก กัดปากล่างนิดๆ ด้วยความขัดเขินกับความซุ่มซ่ามของตัวเอง ในขณะมือข้างที่ว่างจับเสื้อสีขาวซึ่งมีรอยเปรอะดวงใหญ่

“ผมเองก็ผิดเหมือนกัน เอางี้ครับ เดี๋ยวผมพาคุณไปทำความสะอาดที่ห้องผม...เอ่อ” เขาหยุดพูดเพื่อแนะนำตัว “ผมปรเมศวร์ ผู้บริหารของโรงแรมแห่งนี้ครับ แล้วก็...อ่า ผมมีห้องอยู่ชั้นบน หากคุณไม่รังเกียจ และไว้ใจผม”

“ตกลงค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันพลอยลีลา” เธอบอกเขาด้วยภาษาไทย พลางยิ้มกว้างให้เขาด้วยดวงตาสุกใส “จริงๆ ฉันรู้จักคุณจากเพื่อนแล้วค่ะ แต่ยังไม่เคยได้พูดคุยกันสักที เอาเป็นว่าฉันไว้ใจคุณค่ะ”

“ครับ งั้นเดินตามผมมาเลย” เขาว่ายิ้มๆ พลางหยิบแก้วไวน์ออกจากมือเธอไปวางไว้ที่โต๊ะ แล้วเดินนำเธอออกจากห้องจัดงาน โดยมีหญิงสาวร่างเพรียวบางเดินตามไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก เมื่อทุกอย่างดำเนินไปตามที่เธอต้องการ แถมยังเกินกว่าที่คาดไว้เสียอีก

พลอยลีลารู้มาจากเพื่อนนางแบบอย่างภัคจิรา เกี่ยวกับเรื่องราวความสัมพันธ์ของเจ้าหล่อนกับปรเมศวร์ เจ้าของโรงแรมหรูแล้ว แบบละเอียดยิบทีเดียว เพราะยายนั่นมีเธอเป็นเพื่อนคนไทยซึ่งเป็นนางแบบด้วยกัน เลยหาที่ระบาย และมันก็เป็นข้อมูลอย่างดีให้แก่เธอ

การกลับประเทศไทยของปรเมศวร์อาจเป็นข่าวร้ายสำหรับภัคจิรา แต่มันกลับเป็นโอกาสดีสำหรับเธอ ในเมื่อเธอเองก็กำลังจะเรียนจบ ตอนแรกยังลังเลใจและคิดว่าจะอยู่ที่นี่ต่อดีไหม เพราะอาชีพนางแบบก็ไปได้สวย แล้ว...ถ้าหากว่าเธอทอดสะพานให้ชายหนุ่มสำเร็จ นั่นก็หมายความว่าเธอจะตัดสินใจได้ง่ายขึ้น เมื่อมีเขาเป็นจุดหมาย

จะว่าไปแล้ว วงการดารานางแบบในไทยก็น่าจะไปได้ดี เพราะโมเดลลิ่งที่เธอทำงานอยู่มีสาขาอยู่ที่เมืองไทยด้วย มันจะเป็นเรื่องง่ายทีเดียวที่จะเดินหน้าต่อทั้งงานนางแบบและสานต่อความสัมพันธ์กับนักธุรกิจผู้ร่ำรวยมหาศาลอย่างปรเมศวร์ ส่วนเรื่องความสัมพันธ์กับภัคจิราก็ไม่เห็นจะต้องแคร์ ในเมื่อเธอกับเจ้าหล่อนไม่ต้องทนมองหน้ากัน เพราะเธอจะกลับไทยแล้ว คิดไปก็ยิ้มมุมปากอย่างมาดหมาย

“ถึงแล้วครับ นี่เป็นห้องผมเอง” เดินตามเขาและขึ้นลิฟต์มาชั้นบนสุด เขาก็หันมาบอกเธอ ทำให้พลอยลีลาหลุดออกจากภวังค์ความคิดในการวาดฝันต่างๆ

“เอ่อ ถ้างั้นพลอยขอรบกวนคุณปรเมศวร์สักครู่นะคะ” เธอยิ้มหวานให้เขา พลางเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นอย่างสนิทสนม ไม่รุกเขาจนเกินไป แต่ก็ไม่สั่นกลัวสายตาที่เขามองมา เธอมองตาเขากลับแล้วหลุบตาด้วยท่าทีสะเทิ้นอาย นี่ไม่ใช่การแสดง แต่เธอเขินเขาจริงๆ เป็นใครก็ต้องหวั่นไหว ก็สายตาของผู้ชายตรงหน้าช่างเกรี้ยวกราดและชวนเสน่หาอย่างร้ายกาจ

“เรียกผมว่าเมศวร์เฉยๆ ก็ได้ครับ นานๆ จะได้คุยภาษาไทย ผมรู้สึกดีมากๆ เลย เชิญครับ เดี๋ยวผมพาเข้าไป” เขาบอกเธอด้วยเสียงทุ้มนุ่มและสุภาพ เธอจึงตามเขาเข้าไป

พลอยลีลากวาดตามองภายในห้องอันกว้างขวางตกแต่งแบบเรียบง่ายโทนสีขรึมๆ สไตล์โมเดิร์นขาว เทา ดำ ต่างจากภายนอกที่เน้นการตกแต่งโรงแรมแบบสวยหรูสไตล์วิกตอเรีย นี่ก็คงเป็นรสนิยมของเขาที่เธอเพิ่งได้รู้ เรียบง่ายไม่เรื่องมาก   

“ห้องน้ำอยู่ทางนี้ครับ เดี๋ยวผมโทร.ให้แม่บ้านมาเอาเสื้อของคุณไปซักแห้ง ไม่น่าจะนานเท่าไหร่ แล้ว...เอ่อ คุณใส่เสื้อเชิ้ตของผมไปก่อน” ในน้ำเสียงของปรเมศวร์มีรอยเขินนิดๆ เพราะพลอยลีลานั้นเรียกได้ว่าเป็นคนสวยจัดและมีความเซ็กซ์แอพพรีลสูงทีเดียว การพาหญิงสาวแปลกหน้าเข้าห้องแล้วให้เธอใส่เสื้อของเขา มันก็ออกจะขัดเขินนิดๆ อยู่บ้าง

“อ้อค่ะ ขอบคุณคุณเมศวร์มากๆเลยนะคะ พลอยต้องขอรบกวนคุณแล้วละ เอ่อ ถ้าคุณเมศวร์อยากกลับไปร่วมงานปาร์ตี้ จะปล่อยพลอยไว้ที่นี่ก่อนก็ได้นะคะ พลอยแค่ขอนั่งเล่นดูทีวีในห้องนั้นสักพัก เท่านั้นก็โอเคแล้ว” เธอบอกเขาอย่างเกรงใจพลางชี้ไปยังห้องนั่งเล่นกึ่งรับแขกของเขา

“ไม่รบกวนเลยครับ ผมขอไปทำธุระสักครู่แล้วจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อนคุณนะครับ” ชายหนุ่มบอกพลางยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น จากนั้นจึงเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตของเขามาให้ เมื่อได้เสื้อของเธอแล้วเขาก็ขอตัวไปจัดการโทร.เรียกแม่บ้านมารับเสื้อของเธอ แล้วออกจากห้องไปทำธุระอย่างที่บอกไว้

ก่อนไปเขายังบอกให้เธอทำตัวตามสบาย ด้วยการให้เธอใช้ห้องครัวและตู้เย็นของเขาได้ตามสะดวก ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาเอาใจใส่เธอค่อนข้างมากทีเดียว

แบบนี้ก็ดูจะค่อยมีหวัง ดูจากสายตาเขา ก็พอจะเดาได้ว่าเขาไม่ได้รังเกียจเธอ

ปรเมศวร์เดินออกมาจากห้องด้วยรอยยิ้มมุมปาก ทำไมชายหนุ่มจะไม่รู้ว่าเธออ่อยเขา เพราะเห็นเธอแอบมองมาตั้งแต่ในงานปาร์ตี้แล้ว และเมื่อเขาเดินผละออกมาจากชาร์ลส์ หญิงสาวก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินมาทางเขาทันที แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะลงทุนยอมให้เสื้อเปรอะแบบนี้เพื่อจะได้รู้จักกับเขา

ในเมื่อเธออยากเล่น เขาก็จะเล่นด้วย พลอยลีลาเองก็จัดว่าตรงสเปกและน่าสนใจอยู่ไม่น้อย ปรเมศวร์คิดพลางเดินไปที่ลิฟต์เพื่อกลับเข้าไปในงานปาร์ตี้ เซอร์วิสลูกค้าวีไอพีอย่างชาร์ลส์แล้วค่อยกลับมาหาเธอ

เขาก็แค่เปิดโอกาสให้เธอและตัวเอง ผู้หญิงเป็นสิ่งสวยงามบนโลกใบนี้ และความสวยงามของพลอยลีลาก็น่าเชยชมไม่น้อยเลย...

 

(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

0 ความคิดเห็น