เสน่ห์ร้ายเพทุบายรัก (สำนักพิมพ์ชูการ์บีท)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 328,802 Views

  • 837 Comments

  • 2,884 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    749

    Overall
    328,802

ตอนที่ 4 : บทที่ 1.3 หนาวหัวใจ (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    13 ม.ค. 62

บทที่ 1.3

หนาวหัวใจ



ปรเมศวร์ไม่ได้ผิดคำสัญญา เธอคาดไว้ไม่ผิดจริงๆ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยผิดคำพูดเลยสักครั้ง แม้จะมีความเลือดเย็นในความสัมพันธ์ระหว่างกัน แต่นั่นก็เพราะข้อตกลงที่เธอเต็มใจในทีแรก ด้วยคิดว่าก็แฟร์ดี เพราะเธอเองก็ไม่คิดจะจริงจังกับเขานานนัก ก็แค่ลองคบดูอย่างที่ผ่านๆ มากับคนอื่น เพราะเธอเองก็เป็นคนขี้เบื่อ การมีข้อตกลงแบบไม่ผูกมัดเป็นเรื่องดีในการแยกย้ายเมื่อรู้สึกไม่โอเคที่จะคบต่อ และยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้

ทว่า...ผู้ชายอย่างปรเมศวร์ช่างน่าค้นหา เมื่อได้ใกล้ชิดและ...ได้ลิ้มลอง เธอกลับติดใจและเริ่มมีใจให้เขามากขึ้นเรื่อยๆ อย่างที่ตัวเองก็ไม่เชื่อว่ามันจะเกิดขึ้น

ภัคจิราส่งยิ้มให้เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งเดินแบบในช่วงบ่าย พอตกค่ำเธอก็ได้รับข่าวดีเมื่อปรเมศวร์โทร.มาบอกว่าให้ไปเจอกันที่ผับแห่งหนึ่งในย่านใจกลางเมืองนิวยอร์ก บรรยากาศค่อนข้างดีด้วยการตกแต่งอันเรียบหรู ที่หนุ่มสาวมีระดับมานั่งดื่มกินกันอย่างผ่อนคลายด้วยเพลงเบาๆ ฟังสบายๆ

“ภัคดีใจจังเลยค่ะที่คุณเมศวร์โทร.หา ภัคคิดถึงคุณ อยากไปหา แต่ก็กลัวคุณจะรำคาญ” เธอยิ้มยั่วเย้าพร้อมทำเสียงกระเง้ากระงอด เพียงแค่สองสัปดาห์ที่เธอห่างจากเขาก็โหยหาแทบเจียนบ้า แต่ทำได้เพียงโทร.หาหรือส่งข้อความ เขารับและคุยบ้าง แต่ก็ไม่มากมายนัก ยิ่งข้อความที่ส่งไปทางไลน์เขาอ่านแต่ไม่เคยตอบเลย ความน้อยใจนั้นมีมาก แต่ก็ต้องทำใจเย็นกับเขา

“ครับ ผมมีอะไรจะมาบอกคุณน่ะ แล้วก็นี่ครับ” เขาส่งกระดาษใบหนึ่งให้เธอยิ้มๆ เมื่อเธอรับไปมอง เขาก็บอกกล่าวด้วยเสียงราบเรียบ “อย่าคิดมากนะครับ ผมไม่ได้ดูถูกหรือว่าอะไร แต่ผมอยากให้และคิดว่าคุณสมควรได้รับ ถือว่าเป็นของขวัญจากผมก็แล้วกัน”

เช็คเงินสดจำนวนหนึ่งแสนดอลลาร์ทำให้เธอเลิกคิ้วสูง รีบเงยหน้ามองเขา...

“คุณเมศวร์ โอ๊ย ใครจะคิดแบบนั้นกันคะ ขอบคุณที่คุณเมศวร์ใจดีกับภัคขนาดนี้” ใครคิดว่าการให้เช็คเงินสดเป็นล้านคือการดูถูกกันก็บ้าแล้ว

ปรเมศวร์ใจกว้างกับเธอเสมอ ตั้งแต่เริ่มคบกัน เขาก็เสนอเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้อย่างสุภาพบุรุษ สายเปย์ขนาดนี้ เธอจะไม่หลงได้ยังไง เวลาพาไปชอปปิงก็ไม่เคยอั้น เธอสามารถจับจ่ายซื้อหาในสิ่งที่อยากได้โดยที่เขาไม่เคยปริปากเลยสักครั้ง

แต่นั่นก็หมายความว่าเธอรู้จักพอ และรู้ว่าควรซื้ออะไรที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แม้เขาจะเป็นสายเปย์ แต่เธอรู้ นั่นคือวิธีการลองใจผู้หญิง เขาไม่พูด แต่หากไม่พอใจก็เลิกราได้ราวกับพลิกฝ่ามือ เธอชอบเขาและสนุกกับการมีเขาอยู่ข้างกาย เพื่อนนางแบบหรือเพื่อนนักศึกษาด้วยกันต่างมองเธอด้วยสายตาอิจฉาทั้งนั้น

และวันนี้ที่เขาเดินเข้ามา ด้วยความสูงแบบฝรั่งแต่กลับมีผิวและเส้นผมแบบชาวเอเชีย ยิ่งทำให้เขาดูโดดเด่นจนสาวๆ ฝรั่งเหลียวมอง อีกทั้งการแต่งกายที่เนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้ายิ่งทำให้เขาดูหล่อจับใจ

“ดีครับ คุณเข้าใจผมเสมอ เงินที่ผมให้ไปน่าจะเพียงพอกับการใช้จ่ายของคุณ” ปรเมศวร์ยิ้มให้เธอเล็กน้อย ดวงตาฉายแววลึกล้ำยากจะหยั่งถึง

“ค่ะ เงินจำนวนนี้ภัคแทบไม่ต้องรับงานเดินแบบเลยด้วยซ้ำ” เธอบอกเขาด้วยแววตาพริบพราว เขาและเธอนั่งอยู่บนโซฟายาวตัวเดียวกัน ส่วนเครื่องดื่มเธอสั่งไว้รอเขาอยู่แล้ว ชายหนุ่มยกแก้วบรั่นดีขึ้นดื่มเพียงนิดแล้ววางลง

“อื้ม...หากผมกลับไทยแล้ว คุณคงอยู่ที่นี่อย่างไม่ลำบากนัก” เขาบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง รู้ดีว่าเงินที่ตัวเองให้หญิงสาวนั้นค่อนข้างมาก ปกติเขาก็ให้เธอทุกสัปดาห์อยู่แล้ว แต่หญิงสาวค่อนข้างใช้เงินมือเติบและคบเพื่อนมีระดับทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ

“คุณเมศวร์เป็นห่วงภัคเหรอคะ” เธอคล้องแขนเขาพลางเงยหน้าเข้าไปถามใกล้ๆ บดเบียดหน้าอกอวบอิ่มในชุดเสื้อเกาะอกกับแขนของเขา เมื่อเห็นเขายังคงนิ่งเฉย เธอจึงเอ่ยเสียงยั่วยวน “วันนี้เราไปต่อกันที่โรงแรมของคุณนะคะ”

“อืม...” ชายหนุ่มก้มมองความยั่วยวนตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยรับคำอีกฝ่ายง่ายๆ เขาเคร่งเครียดอยู่กับงานมาเกือบครึ่งเดือน ทั้งเคลียร์งานและเริ่มทยอยโอนงานให้แก่ผู้บริหารงานคนใหม่ ยังมีที่คั่งค้างอีกเล็กน้อย แต่ก็ต้องทำอย่างรอบคอบ เขาไม่อยากได้ยินคำตำหนิจากผู้เป็นบิดาแม้เพียงครึ่งคำ นั่นหมายถึงว่าเขาทำงานได้ไม่ดีพอต่อความไว้วางใจที่บิดามอบให้

“ดีใจจัง คุณเมศวร์น่ารักที่สุด รู้มั้ยคะว่าภัคคิดถึงคุณมากแค่ไหน งั้นเรานั่งเล่นฟังเพลงสักพักแล้วค่อยออกไปนะคะ” เธอว่าเสียงออดอ้อนพร้อมกับรินบรั่นดีจากขวดเติมลงในแก้วให้เขา แววตายั่วยวนเปิดเปลือยความต้องการให้เขารับรู้อย่างหมดเปลือก

“ครับ” เขารับคำสั้นๆ พลางยกแก้วบรั่นดีขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ในขณะที่เธอเอื้อมหยิบแก้วของตัวเองมาดื่มบ้าง รวดเดียวหมดแก้วเช่นกัน พลางก็บดเบียดร่างกายเข้าหาเขาจนแทบจะขึ้นไปนั่งบนตักแกร่งเลยทีเดียว

“ภัคเปลี่ยนใจแล้วค่ะ เราออกไปกันเลยดีกว่านะคะ ภัคหิว...คุณจะแย่แล้ว” เธอกระซิบบอกเขาเสียงหวาน

ชายหนุ่มเพียงหัวเราะในลำคอกับท่าทีของภัคจิรา นางแบบสาวหุ่นดีที่ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ไม่ใช่เพราะความลำบาก แต่เป็นเพราะเธอต้องการมีชื่อเสียงและมีสังคมที่หรูหรา จนกระทั่งได้มาเจอเขาในงานปาร์ตี้ที่ผู้จัดงานเดินแฟชั่นโชว์มาจัดในโรงแรมของเขา มีทั้งเซเลบคนดัง นางแบบและดารามาร่วมงานคับคั่ง

ภัคจิราเข้ามาในขณะที่เขาเพิ่งเลิกกับสาวสวยชาวอังกฤษคนหนึ่ง ซึ่งเป็นนางแบบเช่นเดียวกัน ความหึงหวงและเอาแต่ใจของเธอทำให้เขาเบื่อหน่ายและไม่อยากคบหาอีกต่อไป เขาจึงเริ่มห่างจากเธอ และเป็นที่เข้าใจตรงกันว่านั่นคือการเลิกรา

ปรเมศวร์ได้รู้จักและเริ่มคบหากับภัคจิราเพราะเจ้าของเอเจนซี่แนะนำ เธอเป็นนางแบบสาวไทยหุ่นดีและสวยคมเข้ม ผิวสีน้ำผึ้ง ผมดำ ตาโต ทำให้เธอค่อนข้างโดดเด่น หญิงสาวค่อนข้างฉลาดในการเข้าหาเขา ไม่เรียกร้องเรื่องมาก แต่ก็เร่าร้อนและเอาใจเขาได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขาจึงคบกับเธอค่อนข้างนานกว่าใคร

ทว่าช่วงหลังมานี้เธอกลับมีท่าทีที่เปลี่ยนไป ทั้งเรียกร้องและเริ่มหึงหวงหญิงสาวทุกคนที่เข้าใกล้เขาอย่างไม่มีเหตุผล บางครั้งก็แสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขาต่อหน้าคนอื่นอย่างน่ารำคาญ เมื่อเอ่ยตำหนิก็ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายว่าทำไปเพราะรักเขา...

เธออาจลืมไปว่าความสัมพันธ์ระหว่างกันไม่ได้มีจุดหมายที่ยั่งยืนขนาดนั้น เขาไม่ได้รักเธอ และเธอคงไม่ได้รักเขาอย่างที่เอ่ยออกมา เพราะบางครั้งนางแบบสาวก็ไปเที่ยวกับหนุ่มนายแบบที่ถูกใจในเวลาที่บอกว่าไปทำงานหรือไปเรียน เขาไม่ใช่คนโง่ แค่ให้คนสนิทตามห่างๆ ไม่กี่วันก็รู้แล้วว่าเธอทำอะไรที่ไหน เธอก็คงอยากเปลี่ยนบรรยากาศกับหนุ่มต่างชาติดูบ้าง

ภัคจิราก็แค่คนที่ผ่านเข้ามาและผ่านไป ความรักน่ะเหรอ มันก็แค่ข้ออ้างในการทำให้ใครอีกคนทำตามความต้องการของตัวเอง และเงิน...คือคำตอบของทุกสิ่ง

ชายหนุ่มจ่ายเงินแล้วพาเธอออกจากผับ จุดหมายคือห้องพักหรูในโรงแรมที่เขาเป็นผู้บริหาร

คืนนี้ภัคจิราเร่าร้อนเป็นพิเศษ เพราะเธอต้องการกอบโกยความสุขจากเขาให้มากที่สุด เธอตั้งใจจะปรนเปรอให้เขาอย่างเต็มที่ ราวกับจะให้เปลี่ยนใจไม่ไปจากเธอ แม้จะเป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ ก็ตาม

แค่เพียงประตูห้องพักหรูของเขาปิดลง ภัคจิราก็เข้ามาคลอเคลียนัวเนียเขาอย่างโหยหา และคนตัวสูงใหญ่อย่างปรเมศวร์ก็ปล่อยให้เธอได้ทำตามใจปรารถนา ด้วยรู้ดีว่าหญิงสาวต้องการเขามากแค่ไหน

เมื่อเขาจูบตอบเธอขณะที่พากันเดินมาถึงโซฟา ภัคจิราก็เริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากเรือนกายของเขาอย่างรวดเร็ว หญิงสาวผลักแผงอกกว้างเปล่าเปลือยที่มีมัดกล้ามสวยงามเบาๆ ให้เขานั่งลงแล้วเธอก็ตามไปประกบจูบปากแดงสวยของเขาอย่างหลงใหล่ ใช่ เธอลุ่มหลงเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

หญิงสาวผละริมฝีปากอิ่มออกมา แล้วจูบไปตามเรือนกายของเขา ต่ำลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงหน้าท้องที่มีขนอ่อนบางๆ ภัคจิราลงไปนั่งคุกเข่า เงยหน้ามองคนที่อยู่เหนือเธอด้วยดวงตาหวานเยิ้ม ขณะปรเมศวร์เพียงยิ้มมุมปากแทบจะเหมือนไม่ได้ยิ้ม ดวงตาของเขาโชนแสงล้ำลึกชวนเสน่หาจนหญิงสาวใจสะท้านหากจะต้องจากลา

เธอก้มลงจูบความเป็นตัวตนของเขาอย่างหลงใหญ่ ประคองมันเอาไว้ด้วยมือเรียว แล้วเริ่มครอบครองเขาด้วยริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสด ดูดกลืนความแข็งแกร่งเต็มปากเต็มคำด้วยความหลงใหลโหยหิว คนมีนั่งเอนตัวบนเบาะนุ่มได้แต่เอนตัวกำซาบความพลุ่งพล่านที่ก่อตัวขึ้นมาตามสัญชาตญาณของร่างกาย ปล่อยให้เธอหยอกเย้าตัวตนของเขาตามปรารถนา กระทั่งเธอถอนริมฝีปากออกมาและปล่อยความแข็งกร้าวเป็นอิสระดีดพุ่งสู่สายของเธอ

ภัคจิรายิ้มยั่วพร้อมกับหยิบสิ่งป้องกันใส่ให้เขา แล้วขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่งพร้อมกับครอบครองความแข็งกร้าวที่ท้าทายให้เริงรัก กระโปรงสั้นรั้งขึ้นไปจนสะโพกกลม ความครัดเคร่งผงาดในความอ่อนนุ่มของตัวเธอ ขณะมือใหญ่ประคองสะโพกเธอเอาไว้ สร้างความสยิวซ่านในช่องท้องจนตัวเธอเกร็ง เธอกอดคอเขาเอาไว้เพียงครู่ จากนั้นจึงขยับเรือนร่างเพรียวสวยอย่างนางแบบเข้าหาเขาช้าๆ ยิ่งเห็นเขารื่นรมย์เธอก็ยิ่งปรนเปรอเขา ทั้งกระแทกกระทั้นถาโถมเข้าใส่ให้เขาถึงใจ เธอต้องการให้เขาจดจำบทรักนี้จนไม่มีวันลืม

ตัวเธอเองก็เริงร่าโลดแล่นไปกับความสุขล้ำจากเรือนร่างแข็งแกร่งตรงหน้า แม้จะปรนเปรอเขา แต่เธอก็ได้รับความสุขไม่น้อยไปกว่ากัน และเมื่อเขาถึงปลายทาง เธอก็ยังไม่หยุดปรนเปรอ จนเขาครางกระหึ่มในลำคอให้เธอสุขล้น ซบหน้ากอดเขาเอาไว้ เธอจูบแก้มเขาด้วยรอยยิ้มหวาน

“ภัสมีความสุขเหลือเกินค่ะคุณเมศวร์”

“อืม” เขาเพียงตอบรับอย่างเย็นชา และประคองร่างเธอเอาไว้บนตักแกร่ง ไม่มีความรักจากเขา มีเพียงความสุภาพและความสุขจากเซ็กซ์ที่เขาต้องการจากเธอ และเธอเองต้องการจากเขา

ภัคจิรายิ้มหยันตัวเองด้วยหัวใจที่ทุกข์ระทม...

คืนนี้ก็เป็นเช่นทุกครั้ง จบที่เรื่องใคร่และต่างแยกย้าย ไม่มีอะไรผูกมัดหรือผูกพัน...ไม่ว่าจะทางร่างกายหรือหัวใจของเขา

 


(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

0 ความคิดเห็น