[PRE ORDER] แ อ ค เ ค่ อ #แอคเค่อของน้องแมว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 21,468 Views

  • 319 Comments

  • 1,172 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    888

    Overall
    21,468

ตอนที่ 18 : Ep.16 AGAIN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    8 ธ.ค. 61


Ep.16 AGAIN



“พี่ว่า..พี่เป็นคนดูคนเก่งระดับหนึ่ง”
‘...’
“...และพี่คิดว่าพี่ดูเราไม่ผิดไป เพราะเราพูดรู้เรื่องที่พี่พูด พี่ถึงเลือกที่จะให้มี ‘ครั้งต่อมา’ ได้ พี่อยากถามว่า ทั้งหมดในวันนั้นที่พี่บอกเราไป เราไม่เข้าใจเลยเหรอครับ?”
ผมค่อย ๆ พูดอย่างช้า ๆ ชัด ๆ เน้นย้ำในทุกประโยคที่พูดกับแม็กซ์ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นมากับเด็กที่เคยรับปากกับผมไว้ว่าจะป้องกันทุกครั้งที่มีเพศสัมพันธ์ที่ไม่มั่นใจในตัวอีกฝ่าย หลังจากผมพูดไปเสร็จก็เกิดเดธแอร์ตามที่คาดการณ์ไว้ แต่ยังไม่ตัดสาย ผมจึงยังถือสายรออีกฝ่ายพูดอยู่
‘...พี่...ไม่ไว้ใจแม็กซ์เหรอครับ?’ อีกฝ่ายตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบา
“เดี๋ยวนะแม็กซ์ ตั้งสติก่อนแล้วเอาใหม่ ความไว้ใจเกี่ยวอะไรกับการป้องกันไม่ป้องกัน?” ผมตั้งคำถามให้อีกฝ่ายได้คิดตาม เจ้าแม็กซ์สะอึกเงียบไปก่อนจะพูดต่อ
‘ก็..ก็ ถ้าพี่ไว้ใจผม คิดว่าผมไม่มีโรค ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องป้องกันก็ได้นิครับ’
“แม็กซ์ครับ...” ผมเรียกเขาเสียงหวาน ก่อนจะพูดประโยคต่อมา
“ถุงยางอนามัยไม่ได้ป้องกันแค่โรคครับ ถุงยางอนามัยดูแลทุกอย่างแม้กระทั่ง ‘ความสะอาด’ แม็กซ์คิดว่าแค่น้ำเปล่าสามารถชำระล้างสิ่งสกปรกหรืออะไรที่ไม่พึ่งประสงค์ทางช่องทางของตัวเราเองได้เหรอครับ? อันนี้เรื่องแรกที่พี่จะพูด อีกเรื่องคือไว้ใจ ไม่ไว้ใจ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับการป้องกันไม่ป้องกันเลย คนเรามันพิสูจน์ความไว้ใจผ่านอะไรแบบนี้ได้เหรอครับ หนูจะบ้าไปแล้วเหรอที่เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงกับอะไรที่จับต้องไม่ได้แบบนี้”
ผมร่ายยาว เว้นวรรคบางช่วงให้เขาฟังและคิดตามทัน
“....และส่วนสุดท้ายนะครับแม็กซ์ แม็กซ์กับพี่พึ่งรู้จักกันไม่ถึงเดือน แม็กซ์ไว้ใจพี่แค่ไหน แม็กซ์คิดว่าพี่เป็นคนที่น่าไว้วางใจเหรอครับ? สิ่งที่พี่พูดมาทั้งหมดพี่อาจจะแกล้งพูดเพื่อให้แม็กซ์คล้อยตามพี่ก็ได้ มันไม่มีหรอกครับคนที่บอกว่าตัวเองชั่วแค่ไหนนะ ใคร ๆ ก็อยากให้ตัวเองดูเป็นคนดีในสายตาของอีกฝ่ายทั้งนั้น”
‘...’
“เชื่อพี่เถอะครับ พี่ว่าพี่มองน้องพี่ไปไม่ผิดจากที่คิดแน่ ๆ แม็กซ์เป็นเด็กฉลาด..อย่าทำให้พี่ผิดหวังเลยครับ”
ผมพูดทุกคำด้วยน้ำเสียงหวาน ๆ แต่เน้นย้ำทุกคำพูดเพื่อแสดงความจริงจังของตัวเอง แวบหนึ่งที่วูบวาบไปกับภาพในวันวานถูกขับไล่ออกไปด้วยมโนจิตส่วนตัวพร้อม ‘เหตุการณ์’ บางอย่างที่ทำให้ผมกลายเป็นคนแบบนี้ คนที่ระวังอยู่เสมอไม่ว่าคนที่เดินเข้ามาหาจะดูน่าไว้ใจหรือไม่น่าไว้วางใจก็ตามแต่
‘แม็กซ์ขอโทษนะครับ’ ปลายสายว่าเสียงเบาหวิว ผมยิ้มกับตัวเองก่อนจะรีบปลอบอีกฝ่าย
“ไม่ต้องขอโทษพี่ก็ได้ครับ พี่ไม่ได้ว่าอะไร พี่แค่พูดคุยกับเราอย่างตรงไปตรงมาแค่นั้นเอง”
ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นเด็กที่อายุน้อยกว่าเรา การตัดสินใจจะผิดพลาดไปสักหน่อยก็ไม่แปลกอะไร
เพราะเคยผิดพลาดจากวัยเยาว์ ผมจึงเข้าใจว่าเวลามีผลแค่ไหนต่อการตัดสินใจในการกระทำของคนในแต่ละช่วงวัย เมื่อเราโตขึ้น ประสบการณ์จะไม่ได้ป้องกันความผิดพลาดที่อาจจะเกิดขึ้น แต่ประสบการณ์จะช่วยให้เราตัดสินใจลดปัจจัยเสี่ยงที่จะทำให้เกิดความผิดพลาดนั้น ๆ ขึ้นแทน เพราะแบบนั้นเองผมจึงไม่ได้รู้สึกว่าแม็กซ์ทำผิดหรือทำอะไรไม่ดีลงไป
‘คือ ...แม็กซ์ไปดูซีรีส์มา’ ปลายสายว่า ผมขมวดคิ้วแล้วถามกลับ
“ครับ แล้ว..?”
‘ก็ไม่แล้วยังไงหรอกครับพี่เสือ แต่มันก็แบบ... แม็กซ์ก็อยากทำ อยากมีตามซีรีส์บ้างไง’ เจ้าตัวว่าเสียงอุบอิบเหมือนเด็กที่กลัวพูดอะไรออกไปแล้วไม่ตรงใจที่ผู้ใหญ่อยากจะฟัง ผมถอนหายใจออก สูดลมหายใจเข้า มือข้างหนึ่งกด ๆ ขมับที่เริ่มปูดออกมาด้วยความเครียด
“แม็กซ์ครับ นั้นมันซีรีส์ ซีรีส์ที่ทำมาจากนิยาย นิยายที่แปลว่าไม่ใช่เรื่องจริง เป็นแค่เรื่องแต่ง เรื่องสมมตินะครับ” ผมว่าอย่าง ช้าๆ ชัด ๆ ในใจเริ่มรู้สึกว่าก่อนที่โชจะเอานิยายไปลงที่ไหนหรือถึงขั้นไปทำซีรีส์อะไรก็ตามแต่ สงสัยต้องตรวจตราอย่างละเอียดซะแล้วว่าจะสร้างค่านิยมหรือแนวคิดแปลก ๆ ให้กับเด็กที่ไหนรึเปล่า?
‘ก็รู้แหละว่ามันไม่จริง แต่บางทีดูแล้วเราก็แบบ อยากทำตามบ้างบางครั้งอ่ะครับ ...พี่เคยดูซีรีส์วายไหมครับ?’ ท้ายประโยคเจ้าตัวถามผมกลับ
“ไม่เคยครับ” ผมว่า
‘เหรอครับ แย่จัง อยากรู้ว่าพี่คิดยังไงอ่ะกับซีรีส์ที่เขาดู ๆ กัน’ แม็กซ์ตอบ
ผมเงียบไปเพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ส่วนตัวแล้วถ้าอะไรที่ผมไม่รู้จริง ผมมักจะไม่ค่อยเข้าไปยุ่งเกี่ยวหรือแสดงความคิดเห็นอะไร กรณีซีรีส์ก็เช่นกัน ในเมื่อผมไม่เคยดู ผมก็ไม่สะดวกจะวิพากษ์วิจารณ์อะไรเท่าไหร่นัก แต่เรื่องนี้ไว้ผมจะลองสอบถามไปกับคนที่เกี่ยวข้องโดยตรงอย่างโชแทนแล้วกัน
‘แต่ว่า...เขาบอกว่าแบบไม่ป้องกันเสียวกว่า’ หลังจากเงียบไปสักแป๊บ ปลายสายว่าเสียงตุ่ย ๆ ต่อ ผมถอนหายใจเบาบางอีกครั้งก่อนจะถามกลับ
“เขานะใคร?”
‘ก็เขา...เขา’
“เขาไหน?” ผมถามจี้อีกครั้ง
‘ก็เขาบอกต่อ ๆ กันมาอ่ะครับ ขอโทษษษ อย่าดุแม็กซ์เลยนะ’ เจ้าตัวรีบพ่นคำขอโทษออกมารัว ๆ ผมส่ายหน้าเล็กน้อยกับคำตอบนั้น
“โอเค แม็กซ์ครับ ฟังพี่พูดช้า ๆ ชัด ๆ อีกครั้งนะครับ” ผมว่า ปลายสายเงียบกริบรอฟังผมพูด
“แม็กซ์ครับ พี่เห็นแม็กซ์เป็นน้องของพี่คนหนึ่ง พี่ถึงพูดอย่างตรงไปตรงมา พี่ไม่มีสิทธิ์ห้ามนะครับ ถ้าเราอยากจะไปทดลองหรือไปทำอะไรกับใครแบบที่เราต้องการ อันนั้นมันเป็นเรื่องของเรา พี่ไม่ยุ่ง ไม่ข้องเกี่ยวอยู่แล้ว...” ผมว่า
‘พี่เสือ....’ เจ้าแม็กซ์เรียกเสียงเล็กเสียงน้อยเหมือนสุนัขที่กำลังหูลู่ตกเพราะโดนดุ แต่ผมยังพูดไม่จบ
“....แต่ถ้าอยากทำอะไรกับพี่ พี่บอกเลยว่าพี่คงเป็นคู่ทดลองให้เราไม่ได้ พี่ไม่เคย ไม่คิด และจะไม่มีวัน มีอะไรแบบไม่ป้องกันกับคนที่พี่คิดกับเขาแค่เป็น ‘คู่นอน’ แน่ ๆ ....แม็กซ์ครับ พี่เป็นแอคเค่อ แอคเค่อที่หมายถึงคนที่เล่นทวิตเตอร์เพื่อสำหรับนัดเยคนอื่น แม็กซ์เอาอะไรมาไว้ใจคนแบบพี่ และที่สำคัญนะครับ ตัวเลขล่าสุดตอนนี้คือ 1 ใน 3 ของเกย์ทั่วปริมณฑล มีเชื้อ HIV ทั้งแบบรู้ตัวและไม่รู้ตัว แม็กซ์จะเสี่ยงจริง ๆ เหรอครับ เสี่ยงกับคนแบบพี่ เสี่ยงกับคนที่เห็นเราเป็นแค่น้องนะเหรอ?”
ประโยคที่ผมพูดออกไปอาจจะโหดร้ายและรุนแรงไปบางสำหรับความสัมพันธ์ประมาณนี้ แต่เชื่อผมเถอะว่า ไม่มีอะไรจะรักษาสถานภาพและความสัมพันธ์ ได้เท่ากับการที่เราได้พูดออกไปอย่างตรงไปตรงมากับคนที่เราห่วงใย
‘ก็เพราะพี่เป็นแบบนี้ไง’ เจ้าแม็กซ์ว่า ผมเงียบเพื่อรอฟังว่าตัวเองกำลังจะโดนด่ารึเปล่า
‘พี่นะ ทำให้ผมเชื่อได้สนิทใจจริง ๆ นะว่าพี่ปลอดภัย ว่าพี่เป็นห่วง มันเลยทำให้ผมรู้สึกว่า ถ้าผมจะทำหรือทดลองอะไร ถ้าเป็นพี่ มันคงดี มันคงปลอดภัย ผมคิดแบบนั้นเลยถามออกไป แต่ผมอาจจะคิดน้อยเกินไปเลยไม่เข้าใจในมุมของพี่ แม็กซ์ต้องขอโทษอีกครั้งจริง ๆ นะครับที่ทำตัวดื้อแบบนี้’ เจ้าแม็กซ์พูดต่อจนจบ
“พี่ขอบคุณนะครับ พี่ขอบคุณมาก ๆ ที่แม็กซ์เชื่อมั่นในตัวพี่ แต่เชื่อพี่เถอะครับ อะไรที่มีคุณค่ากับเรามาก ๆ จงรักษาและถนอมมันให้กับคนที่รู้จักคุณค่าของมัน” ผมย้ำอีกครั้งให้ทั้งตัวเขา ทั้งตัวผมได้รู้ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในสถานะภาพไหนของกันและกัน
“แต่พี่บอกได้เลยว่าไม่ใช่พี่แน่ ๆ ” ผมปิดท้าย ปลายสายเงียบไปก่อนจะพูดออกมาด้วยโทนน้ำเสียงปกติ
‘ผมถามได้ไหมครับ พี่เสือเคยมีแฟนไหม? หรือคนที่รักมาก ๆ ก็ได้ครับ’ น้องแม็กซ์ถาม
“เคยสิครับ เคยมีทั้งสองแบบ และก็เคยที่จะไม่มีทั้งสองแบบอีกต่อไปด้วย”
‘เหรอครับ? ....แล้วตอนพี่มีแฟน พี่รักแฟนพี่ไหมครับ?’ เจ้าตัวเล็กถามต่อ ผมอมยิ้มหยุดคิดไปสักครู่ก่อนจะตอบ
“ถ้าไม่รู้สึกอะไร พี่คงไม่ให้สถานะที่ชัดเจนกับเขาไปตั้งแต่แรก” ผมว่า
‘แปลว่าถ้าพี่มีแฟนแล้ว พี่ก็จะไม่เป็นแอคเค่อ ไม่นัดใครแล้วงั้นเหรอครับ?’ แม็กซ์ถามกลับทันควัน ผมขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะกรองเสียงลงไป
“นี่ พี่มี sex กับใครต่อใครได้ เพราะพี่ไม่มี ‘พันธะ’ อะไรกับใครหรอกนะครับ แต่ถ้าพี่เลือกแล้วว่าจะมีแฟนพี่ก็ต้องหยุดสิครับ เพราะตัวพี่เองคงไม่โอเคเหมือนกันถ้าแฟนพี่จะไปมีอะไรกับใครทั้ง ๆ ที่เรายังเป็นของกันและกัน และมันคือการให้เกียรติทั้งตัวเองและให้เกียรติอีกฝ่าย ถ้าเขาเป็นคน ๆ นั้นที่เราเลือกแล้ว เรามั่นใจแล้วว่าเขาใช่ แต่เรายังไม่ยอมหยุด พี่ว่าแบบนั้นมันเหมือนเราไม่เคารพการตัดสินใจของตัวเองไปหน่อย..”
ผมอธิบายตามความรู้สึกของตัวเอง ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงปัจจุบัน ไม่เคยมีสักครั้งที่ผมคิดว่าการนอกใจจากพันธะที่ตัวเองเลือกไปมีใครอีกคน แม้จะเป็นแค่เรื่องบนเตียงเพียงชั่วข้ามคืนจะเป็นเรื่องที่ถูกต้อง โอเค ผมอาจจะนอนกับใครก็ได้ แม้กระทั่งกับคนที่มีแฟนแล้ว
อ่า...กับคนที่มีแฟนแล้วงั้นเหรอ ผมเกือบลืมเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นครั้งหนึ่งกับตัวเองเหมือนกัน แต่นั่นหมายถึงกรณีที่ว่าเขาและคนในพันธสัญญาของเขาเคลียร์กันไปแล้วเรียบร้อย ไม่ใช่ไม่เคยนะครับ แต่เรื่องมันยาวเหมือนกันนะ ไอ้ ‘การมีเซ็กซ์กับแฟนคนอื่นโดยที่แฟนเขานั่งดูนะ’ อื้ม เอาเป็นว่าไว้ผมจะลองมาอธิบายให้ฟังอีกครั้งในโอกาสที่เหมาะสมละกันนะ
...จะว่าไปแล้วประเด็นนี้ก็เป็นอีกประเด็นที่ผมคิดว่าน่าสนใจเหมือนกัน กับการที่ว่าถ้าคู่รักของเรายินยอมพร้อมใจที่จะให้เราไปมีอะไรกับใครได้ แบบนี้จะเรียกว่านอกใจได้ไหมเพราะอีกฝ่ายก็สมัครใจ และคนที่ทำแบบนั้นได้จะต้องคิดแบบไหนยังไง ผมว่าเรื่องพวกนี้มีหลากหลายมุมมองจนแทบจะเรียกได้ว่าไม่มีคำตอบที่ถูกต้องที่สุดด้วยซ้ำ เพราะเราล้วนแล้วแต่มีคำตอบที่แตกต่างกันไปตามทัศนคติ
ผมจดประเด็นที่ตัวเองก็ชักเริ่มจะอยากรู้ขึ้นมาบ้างแล้วลงใส่ในโทรศัพท์มือถือหน้าโน้ตสำหรับจดบันทึก แยกเป็นประเด็นที่ผมคิดว่ามีผมมีมุมมองยังไงบ้าง ในขณะที่อีกใจก็อยากฟังความคิดเห็นจากโช
...จะว่าไปแล้ว จดไปจดมาก็นึกขึ้นมาได้ว่าผมยังอยู่ในสายกับน้องแม็กซ์!!!
โอ๊ย เพราะเจ้านากเผือกแท้ ๆ พออยู่ด้วยกันนาน ๆ เข้า ผมก็เผลอติดนิสัยแย่ ๆ กับการกลัวหลงลืมประเด็นสำคัญ ๆ ไปโดยปริยายจนต้องหัดบันทึกตามว่ามีอะไรบ้างที่น่าสนใจ หลงท้ายกลายเป็นลืมไปเลยว่ากำลังทำอะไรอยู่
“โทษทีๆ แม็กซ์ยังอยู่ในสายไหมครับ?” ผมขอโทษน้องแก้เก้อ รู้สึกเขินที่ลืมไป
‘อยู่ครับ แม็กซ์ก็งงเลย อยู่ดี ๆ พี่เงียบสายไป’ เจ้าเด็กน้อยตอบ ผมหัวเราะเสียงแห้งอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะเอามะเหงกเขกหัวตัวเองเป็นการลงโทษในความโก๊ะแตกครั้งนี้ น้อยครั้งจริง ๆ ที่ผมจะเสียลุคหรือหลุดมาดเพราะความลืมตัว (เรื่องนี้เองก็ต้องจดไว้คิดบัญชีกับเจ้าตัวแสบเหมือนกัน)
‘แล้ว สรุป...พี่จะยังมาหาแม็กซ์ไหมครับ?’ น้องแม็กซ์ถาม
“ไปสิครับ พี่รับปากแล้วว่าจะไปก็คือไป แต่ก็อย่างที่พี่บอก Safe Sex เท่านั้นครับที่พี่โอเค” ผมว่าเสียงใส ย้ำจุดยืนของตัวเอง
‘โอเคเลยครับ แค่พี่มาหาผม ผมก็ดีใจมาก ๆ แล้วครับ’ เจ้าแม็กซ์ตอบรับเสียงหวาน ภาพในหัวของผมเหมือนเห็นชิบะตัวเล็ก ๆ กำลังพยายามส่ายหางสั้นกุดไปมา
ผมกับน้องแม็กซ์คุยกันอีกสองสามประโยค ก่อนเจ้าตัวจะขอตัวไปทำการบ้านต่อ ส่วนผมก็นั่งรอเวลาเข้าโรงภาพยนตร์ต่อไป อยู่ดี ๆ อะไรบางอย่างในตัวผมก็แหกปากร้องกระเจิง สัตว์ร้ายในหัวคลุ้มคลั่งและตื่นกลัวอย่างถึงที่สุด ผมสะดุ้งตัวหันซ้ายหันขวา มองออกไปรอบ ๆ เพื่อค้นหาต้นเหตุของสัญญาณเตือนภัย
...พอสายตาปรับโฟกัสกับภาพระยะไกลถึง ‘ใคร’ บางคนได้ผมก็เผลอลืมหายใจไปซะดื้อ ๆ แบบนั้น
ผมขาสั่น หอบหายใจหนักมากกว่าเพิ่ง make love กับใครเสร็จ หัวใจเต้นระรัวจนผมอยากจะทุบให้มันหยุดเต้นไปซะตรงนั้น ผมอยากจะหายไปจากตรงนั้น อยากจะหายตัวไปเลย และเหมือนทัศนะภาพของผมจะแย่ลงเรื่อย ๆ หลังหยาดน้ำตาคลอเบ้าตาทั้งสองข้าง ผมกัดฟันแน่น บอกกับตัวเองในใจว่าจะไม่ร้องไห้ออกมา แต่เหมือนร่างกายปฏิเสธคำสั่งจากสมอง
บางครั้งคนที่เราอยากเจอมากที่สุดในโลก ...ก็คือคน ๆ เดียวกันกับคนที่เราไม่อยากเจอมากที่สุดในโลก
เจ็บในอก มันแน่นไปหมด ผมแทบจะอาเจียนออกมาด้วยซ้ำ สมองประมวลผลแต่ภาพเก่า ๆ ที่ผม “เคย” ได้ไปยืนอยู่ข้าง ๆ เขา ความรู้สึกหลายอย่างทะลักออกมาราวกับว่ามันเก็บซ่อนไว้ในใจเนิ่นนาน นานมากแล้วจริง ๆ ที่ผมพยายามเก็บทุกอย่างยัดลงกล่องแบล็กบ็อกซ์ใบเดิมที่โตขึ้นกว่าเก่าและมีร่องรอยมากกว่าเดิม พร้อมแกล้งทำเป็นลืมมันไปด้วยซ้ำ
...ลืมไปหมดแล้วแม้กระทั้งใบหน้าที่เคยจ้องมองเพื่อรอว่าเมื่อไหร่ผมจะตื่นขึ้นมาเจอกับรอยยิ้มของเขาในตอนเช้า
ใกล้มากขึ้น มากขึ้นทุกที ผมต้องหนี ผมต้องไปจากที่นี่ ผมคิดแบบนั้น แต่ร่างกายของผมไม่ทำตามคำสั่งเลย นิ้วมือนิ้วเท้าผมชาจนแทบขยับไม่ได้ด้วยซ้ำ ถ้ามีใครที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ผมตอนนี้คงคิดว่าผมเสพยา เพราะตอนนี้ผมกำลังอ้าปากด่าตัวเองว่าฟัคยูตลอดเวลาหลังจากรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลย
ผมเนี้ยนะ ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้?
ผมคือไทเกอร์ ผมคือเสือน้อย ผมคือแอคเค่อ ผมคือคนที่ไม่เคยรู้สึกอะไรกับใคร ไม่เคยคิด ไม่แม้แต่จะคิด ไม่มีทาง และไม่มีวันที่ผมจะหยุดลงที่ใคร มีแต่คนผิดปกติเท่านั้นแหละที่จะหลงรักกับคนที่ตัวเองนัดมาเพื่อมีเพศสัมพันธ์ มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่เชื่อมั่นในความหวังลม ๆ แล้ง ๆ
ผมพูดกับตัวเองแบบนั้นวกไปวนมา ก่อนจะพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วเตรียมตัวจะลุกขึ้นยืน
...ถ้าใกล้มากเกินไปกว่านี้ ‘เขา’ ต้องสังเกตเห็นผมแล้วแน่ ๆ
ยังพอมีเวลา เขายังซื้อตั๋วและยืนคุยกับใครคนนั้นอยู่ ขอแค่ผมเดินเร็ว ๆ ผ่านประตูทางหนีไฟ เรื่องจะจบลงตรงนั้น ผมจะกลับบ้าน จะกลับไปลืมเกิดอะไรขึ้นมาในวันนี้ ผมไม่เจอ ไม่เห็นใครทั้งนั้น แค่มาดูหนัง และก็ไม่อยากดูแล้วเลยรีบกลับบ้าน ผมคิดแบบนั้นย้ำ ๆ กับตัวเอง ขาทั้งสองข้างพยายามเป็นอย่างยิ่งที่จะก้าวเดินออกไปตามทางของตัวเอง
...ระหว่างผมและเขา เราไม่ควรมีภาพความทรงจำอะไรต่อกันอีกแล้ว
ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเองบังคับร่างกายได้แย่มากขนาดนี้ คนที่ถึงขนาดเพื่อนเคยบอกว่าให้เดินช้าลงกว่านี้หน่อยเพราะพวกเขาเดินตามผมไม่ทัน กลับเป็นคน ๆ เดียวกันกับคนที่เดินส่ายไปมาเหมือนคนเมาอย่างยากลำบากแบบนี้งั้นเหรอ? ผมแค่นเสียงหัวเราะ ตลกในความถือดีของตัวเองอย่างถึงที่สุด พยายามปล่อยวางกับหยดน้ำตาที่คลอในเบ้า ในเมื่อควบคุมไม่ได้ก็เลือกที่จะปล่อยมันไปแบบนั้น
อีกแค่นิดเดียวผมก็จะเดินถึงบันไดหนีไปแล้ว ด้วยระยะเท่านี้ต่อให้เขาหันมาเจอก็คงไม่เห็นแล้วว่าผมเป็นใคร
...หรือจริง ๆ แล้วเขาอาจจะจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าเราเคยรู้จักกัน
เขาอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าครั้งหนึ่งเคยนอนหนุนอกของผม ครั้งหนึ่งเขาเคยนอนกอดแล้วร้องเพลงรักอันแสนอบอุ่นให้ฟัง ครั้งหนึ่งเขาเคยตื่นมาจ้องหน้าผมเพื่อรอให้ผมตื่นมาเจอรอยยิ้มของเขาเป็นคนแรกของวัน เขาคงลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเขาเคยบีบยาสีฟันไว้ให้ผมทุกเช้าก่อนจะออกไปเข้าเวร
'พี่ชอบนอนกอดเรามากที่สุดเลยรู้ไหม เจ้า 'นักรบ' ของพี่'
เสียงเดิมที่เคยได้ยินย้อนกลับมาในหัวผมอีกครั้ง
ทั้ง ๆ ที่เขาอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยมีผมอยู่บนโลกใบนี้
...แต่หัวใจของผมไม่เคยลืมสักครั้งว่าผมเคยหลงรักใครคนหนึ่งสุดหัวใจ
เรื่องที่ผมรู้สึกแย่ที่สุดไม่ใช่การที่ตัวเองยังไม่ลืมใครสักคน เรื่องที่ผมรู้สึกแย่มากที่สุดคือการที่ใครสักคน หลงลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าชีวิตของเขาเคยเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง
...เขาจะรู้ไหมนะ ว่านอกจากเขาแล้ว ‘แบล็กบ็อกซ์’ ของผม ไม่เคยถูกเปิดให้ใครได้เข้าไปสัมผัสกับร่องรอยบาดแผลข้างใน เขาจะรู้ไหมนะว่าผมยินดีแค่ไหนที่มีคนพยายามเปิดกล่อง ๆ นั้นออกมา เขาจะรู้ไหมนะว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่ผมใจเต้นทุกครั้งที่เราสัมผัสกัน
เขาจะรู้ไหมนะ...เขาคือทุกสิ่งในชีวิตของผม
ฉับพลัน หัวใจผมกระตุกวูบถี่ ๆ อาการปวดที่ไม่ได้เจอมานานแล้วกำเริบอีกครั้ง ผมหอบหายใจหนัก แต่พยายามอย่างยิ่งในการทรงตัวให้เป็นปกติ บอกกับตัวเองว่า ขอแค่อีกนิดเดียว แค่อีกนิดเดียวก็จะถึงบันไดหนีไฟแล้ว แค่อีกนิดเดียวทุกอย่างก็จะจบลงแล้ว ผมจะกลับไปนอนแล้วลืมไปแล้วว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น
“เฮ้ย!!”
เสียงร้องแหบแห้งอย่างตกใจดังออกจากคนข้าง ๆ ในขณะที่ผมเกือบเสียการทรงตัวจนเกือบจะล้มลงไปนอนกองกับพื้น มือคู่หนึ่งช่วยเป็นหลักคำพยุงให้ผมไม่เสียการทรงตัว ผมหันหน้าไปหาเขาแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองโคตรจะเป็นคนที่โชคไม่ดีเอาเสียเลย ทำไมวันนี้ผมต้องเจอกับคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก (แล้ว) นะ....
“ไหวไหมคุณ?” เขาถามเสียงแหบ กลิ่นนิโคตินลอยมาเตะจมูกผมอีกครั้ง แต่นั่นไม่ใช่เวลาใส่ใจ ผมแทบจะก้มหน้าไม่ได้มองด้วยซ้ำว่าเขากำลังแสดงสีหน้าแบบไหนที่เห็นผมในมุมที่อ่อนแอมากขนาดนี้
“คุณจะไปไหน?” เขาถาม
“some where, not here” ผมตอบกลับเร็วปร๋อ เขาพยักหน้ารับคำ ก่อนจะหันมายิ้มให้ผมทั้ง ๆ ที่ตาสองข้างของเขาเหมือนกำลังจะปิดอยู่ตลอดเวลา
“งั้นไป ‘ที่ ๆ’ ของผมแล้วกันนะ” เขาว่า ฉับพลันเหมือนโลกของผมหมุนติ้ว รู้สึกตัวอีกทีเขาก็อุ้มผมลอยจากพื้น ผมเหวอจนลืมความรู้สึกแย่ ๆ ที่อัดแน่นในอกไปชั่วขณะ
“คุณ!!!” ผมเรียกเขาเสียงสั่น ผมไมได้น้ำหนักตัวน้อย ๆ เหมือนพวกตัวเอกในนิยายนะคุณที่ใครจะได้อุ้มง่าย ๆ เหมือนอุ้มคนไม่ได้กินข้าวแบบนั้น
“อย่าเพิ่งเรียกผมถ้าคุณไม่อยากลงไปนอนกองกับพื้น ผมกำลังใช้สมาธิ” เขาว่าเสียงสั่นกว่า ใบหน้าเหมือนกำลังยกของหนัก ผมเงียบกริบไม่ทักอะไรอีก แต่หันหน้าเข้าซุกอกเขาเพราะตอนนี้ก็ยังมีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาอยู่บ้าง โชคดีจริง ๆ ที่เปลี่ยนชุดจากยูนิฟอร์มของร้านที่ทำงานแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะว่าผมไหม แต่สุดท้ายผมก็เลือกจะปล่อยให้หยาดน้ำตาพรั่งพรูออกมาจากเบ้าตาทั้งสองข้าง
ผมไม่แน่ใจว่านานไหม แต่รู้สึกตัวอีกทีเขาก็อุ้มผมลงตรงด้านหลังลานจอดรถยนต์ หลังจากค่อย ๆ ปล่อยให้ผมทรงตัวบนพื้นอย่างมั่นคงแล้ว เจ้าตัวก็ทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น หอบหายใจเหนื่อยอ่อนเหมือนวิ่งมาเป็นสิบ ๆ กิโล
“ผมว่า...คุณควรลดน้ำหนักบ้างนะ” เขาว่า ผมหันขวับตวัดตาไปมอง ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายเข้ามาถูกจังหวะที่ผมต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ ประโยคเมื่อกี้เขาจะได้สักตุ๊บสองตุ๊บเป็นรางวัล
“แต่ผมไม่ถือหรอกนะ เพราะผมเต็มใจจะช่วยคุณ ...เหมือนที่คุณเคยช่วยผม” อีกฝ่ายพูดจริงจัง เน้นย้ำทีละคำพร้อมมองใบหน้าของผม
“....”
“นี้คุณ....” เขาเรียก พร้อมยันตัวลุกขึ้นยืนหลังจากหอบหายใจคลายความเหนื่อยจากการอุ้มผมเสร็จแล้ว ก่อนจะมายืนตรงหน้าผมใกล้ ๆ
“...อยู่กับผม คุณจะร้องไห้ก็ได้นะ”
จบคำพูดของเขา อีกฝ่ายก็ดึงตัวผมเข้าไปกอด เหมือนกันกับวันนั้นที่ดาดฟ้า ต่างกันที่ว่าสถานะของเราสองคนถูกสลับบทบาทกัน ผมซุกหน้าลงกับแผ่นอกของเขา กลิ่นนิโคตินเหม็นคลุ้งจนผมคัดจมูกไปหมด แต่นั่นไม่สำคัญเลย ไม่สำคัญเพราะตอนนี้ผมมองไม่เห็นอะไรอีกแล้วเพราะหยาดน้ำตาไหลออกมาเป็นสาย
ในหัวของผมเบลอ สมองเหมือนชัตดาวน์ไปดื้อ ๆ
...ผมทำได้แค่เพียงยืนร้องไห้พร้อมให้อีกฝ่ายลูบหัวปลอบแบบนั้น


time talk : 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #243 Wsp_k (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:56

    ฮือออ พ่อแบดบอยคนนั้นหรอออ ใครง่ะะ เห็นเสือน้อยร้องไห้อยากร้องตามเลย ????

    #243
    0
  2. #233 Kedkiki (@PawadeePrommakun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 09:25
    เค้าเป็นใครทำไมทำใหห้เสือน้อยเราเป็นแบบนี้จบกันไม่สวยใช่ป่ะ?
    #233
    0
  3. #227 BTkorn08 (@BTkorn08) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 15:22
    เจ้าเสือน้อยยยยย น่าสงสานเชียววววฮือออออใครทำขนาดนี้เราจะไปจัดการให้
    #227
    0
  4. #226 Thunpitcha Meksuk (@khaowfangjuno) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 17:58

    โอ๊ย ตอนแรกก็งงว่าใครกันนะที่มาช่วยพ่อเสือของเรา ที่ไหนได้คุณคนนั้นที่พ่อเสือเราปลอบไปนี่เอง รู้สึกดีอะค่ะ คนที่เราช่วยเหลือในวันนั้น มาช่วยเราในวันนี้ ส่วนเรื่องน้องแม็กซ์ อันนี้เราก็เข้าใจผิดพอกันเลยค่ะ 5555 แต่ยัวไงน้องแม็กซ์ก็ไม่ควรทำจริงนะ พี่เสือสอนน้องได้ดีมาก ไม่มีด่าว่าเลย น่ารักมากค่ะ

    #226
    0
  5. #225 vwaraa (@xxxinng) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 17:20
    ใครกันนะที่มำให้ทีเป็นหนักถึงขนาดนี้ บาดแผลเก่าที่กลายเป็นแผลเป็นหยั่งลึกถึงได้กลายเป็นแผลสดได้ขนาดนี้ ละนายอีกแล้วววว 'เธอมาได้ทันเวลาพอดี หยั่งกะรู้ใจ' เนี่ย ต้องเพลงนี้เลย ผลัดกันปลอบช่วยเหลือกันอย่างนี้ จะมีวันที่ทั้งคู่เปิดใจให้กันไหมเนี่ย ดูเหมือนอะไรๆก็เข้าใจกันไปหมด ไม่ถลำลึก แค่อยู่ข้างๆกัน ฮือ โชรู้กกก กลับมาาาา
    #225
    0
  6. #221 au-rungsima (@au-rungsima) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 21:35
    เย้ยยยย เกิดอะไรคะ คุณคนะที่มาพร้อมนิโคตินคือคายอ่ะ แล้วหนุ่มปริศนาที่ทำให้รู้สึกเศร้าคนนั่นคือใคร บอกครงๆเดาไม่ถูกเลย ี
    #221
    0
  7. #218 babybam4 (@babybam4) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:32
    จากน้อง-ลายเป็นเสือร้องไห้เลย5555
    #218
    1
    • #218-1 babybam4 (@babybam4) (จากตอนที่ 18)
      28 ตุลาคม 2561 / 00:33
      *น้อง-ลายเป็นเสือร้องไห้
      ปล.เขียนผิด
      #218-1
  8. #217 punch98line (@punch98line) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:16
    โอ้โห ต้องจบกันเเบบไหนอ่ะถึงทำให้คนที่ทัศนคติที่โคตรโนสนโนเเคร์คนทั้งโลกต้องรู้สึกเจ็บปวดได้มากขนาดนี้? โชคดีที่คุณนิโคตินคนนั้นมาช่วย ไม่ใช่คนในอดีต มีหวังเจ้าทีน้ำลายฟูมปากเเน่ๆ อยากรู้ที่ไปที่มาเเล้วเนี่ย
    #217
    0
  9. #216 pppear65 (@pppear65) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 23:44
    เม้นผิดช่องอ่ะค่ะ ขอโทษนะคะ
    มัวแต่อ่านคอมเม้นต์ของคุณ pinkubuta กับพ่อแมวคุยกัน
    #216
    0
  10. #215 PinkuButa (@papang-pinkpig) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 23:18
    "..แล้วก็เคยที่จะไม่มี" ตรงนี้ต้องแก้เป็น"...แล้วก็คิดที่จะไม่มี"รึเปล่าคะ
    #215
    3
    • #215-2 PinkuButa (@papang-pinkpig) (จากตอนที่ 18)
      27 ตุลาคม 2561 / 23:37
      ชอบความพ่อหนุ่มยาไอซ์มาช่วยจังเลยค่ะ ฮืออออ สลับกันใช้หัวใจพังๆปลอบกันไป เพราะว่าหัวใจมันพังทั้งคู่นี่แหละ เลยเข้าใจถึงแผลของอีกฝ่าย สงสารน้องงง หวังว่าวันนึงหัวใจจะได้รับการเยียวยานะคะ
      ตอนแรกอยากพูดเรื่องน้องแมกซ์มากเลย เจอช่วงท้ายเข้าไปอึนมากเลยค่ะ ทีต้องเจอมาหนักขนาดไหนคนที่ปกติดูมีสติมากๆใช้เหตุผลสุดๆถึงเคว้งได้ขนาดนั้น แต่ดีใจที่พ่อหนุ่มนิโคตินมาช่วย
      ตอนน้องแมกซ์นี่เอาจริงๆพอเสพฟิควายมากๆก็เข้าใจอย่างงั้นค่ะ5555 ว่าสดดีกว่า น่าจะเนื้อแนบเนื้อกว่า อุ่นกว่าอะไรงี้ มาอ่านของคุณพ่อแมวแล้วก็เพิ่งรู้ แบบ อ่าว...เข้าใจผิดมาตลอดเลยเหรอเนี่ย555 เลยไม่แปลกใจถ้าน้องแมกซ์ไปดูอะไรมาแล้วอยากรู้อยากลอง แล้วก็ดีใจที่แมกซ์เลือกมาคุยกับที เพราะรู้ว่าทีปฏิเสธแน่ๆล่ะ แต่แอบหวานตอนที่ทีคิดถึงพ่อนากน้อยระหว่างคุยกับแมกซ์ แปลว่าโชมีอิทธิพลในความคิด(ถ้าพูดให้หวานๆก็ในใจ)อยู่ไม่มากก็น้อย น่ายินดีๆ555

      รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ คุณพ่อแมวสู้ๆ!! ฮึบๆๆ รอสนับสนุนหนังสือด้วยย
      #215-2
    • #215-3 pppear65 (@pppear65) (จากตอนที่ 18)
      27 ตุลาคม 2561 / 23:41
      “เรื่องที่ผมรู้สึกแย่ที่สุดไม่ใช่การที่ตัวเองยังไม่ลืมใครสักคน เรื่องที่ผมรู้สึกแย่มากที่สุดคือ การที่ใครสักคนหลงลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าชีวิตของเขา เคยเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง”

      ชอบประโยคนี้จังเลยค่ะ ^^
      #215-3