My Flower ดอกไม้ของผม

ตอนที่ 5 : Chapter 2 (3/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63

-โรงเรียน-

อีกไม่กี่เซนติเมตรริมฝีปากอุ่นร้อนของฉันกับคนตรงหน้าก็สัมผัสกันอยู่แล้ว มันควรจะเป็นอย่างนั้นตั้งแต่สองวินาทีก่อนหน้า ทว่าทุกอย่างหยุดชะงักค้างกลางอากาศราวกับถูกหยุดเวลา เมื่อเสียงทุ้มต่ำดังแทรกขึ้นมา

คนตัวโตที่โดนแขนของฉันโอบล้อมรอบคออยู่หันไปมอง

ส่วนฉันไม่ เพราะรู้ว่าผู้มาใหม่เป็นใคร

“จะทำอะไรหัดเกรงใจสถานที่บ้างนะครับ นี่มันโรงเรียนนะ ไม่ใช่…”

“เอ่อ…”

“วันหลังก็เดินไปทางอื่นสิคะ คุณครู” ฉันว่า

แขนทั้งสองข้างไม่ยอมคลายจากการโอบล้อมรอบลำคอแกร่ง ไม่หันไปมองก็รู้ว่าเขากำลังสีหน้าไม่พอใจอยู่ ระดับความโกรธก็น่าจะสามารถเดินมาหักคอฉันได้ด้วยมือเพียงข้างเดียวได้สบายๆ

แน่สิ!

คงไม่มีครูคนไหนชอบใจที่เห็นนักเรียนกำลังสวีทกันอยู่ตรงทางเดินโดยไม่อายสายตาคนเดินผ่านไปมาหรอก

ถ้าทำตรงนี้ไม่ได้ไปที่อื่นก็จบเรื่อง+

“เราไปที่ดาดฟ้ากันเถอะ”

ฉันชวนอีกฝ่าย กำลังจะคว้าข้อมือของเขาให้เดินตามมา แต่ข้อมืออีกข้างของฉันโดนอีกคนคว้าเอาไว้เช่นกัน

แรงกระตุกมือข้อมือไม่มากไม่น้อย ก็ทำให้ฉันขยับเข้าไปใกล้

“จะไปไหน อีกสิบนาทีคาบเรียนจะเริ่มแล้ว ส่วนเธอ” เขาหันไปพูดกับผู้ชายอีกคน “กลับไปที่ห้องเรียนได้แล้ว”

“เอ่อ ครับครู” พูดจบเขาก็แกะมือฉันออกด้วยสีหน้าลนลาน หมุนตัววิ่งกลับไปห้องของตัวเอง

เหลือเพียงฉันกับคนน่ารำคาญอยู่ระเบียงทางเดิน

“ส่วนเรา” เขาหันมา “ไม่ยอมให้โดดครับ”

“เอ๊ะ”

ไม่ทันได้พูดเขาก็ออกแรงดึงข้อมือของฉันให้เดินตามไป ไม่มีเสียงตอบกลับมาแม้จะโดนโวยวายเท่าไหร่ก็ตาม จนกระทั่งถึงหน้าห้อง แรงจากข้อมือถูกคลายลง แล้วเดินมาด้านหลัง สองฝ่ามืออุ่นๆ ทำการผลักแผ่นหลังให้เดินเข้าไปในห้อง

“วันนี้ตั้งใจเรียนด้วยนะครับ”

“น่ารำคาญ!” ฉันตวัดสายตาไม่พอใจมองเขา

ช่วยไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองด้วยความเซ็งสุดๆ ความรู้สึกอยากจะทึ้งหัวตัวเองสักพันรอบนี่มันอะไรกัน โดดเรียนก็ไม่ได้ยังต้องมานั่งฟังเขาพูดจนกว่าจะหมดคาบเรียนอีก

ตายแน่ๆ ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมดแน่ๆ!

“อู้วววว สวีทกันแต่เช้าเลยนะ” เสียงล้อเลียนดังมาจากด้านหลัง

“อะไรของมึง” ฉันหันไปค้อนน้ำตาล

“เดินเข้ามาพร้อมกัน ไม่เรียกว่าสวีทให้เรียกว่าอะไรวะ?”

“อัปมงคล เก็บปากไว้กินข้าวเถอะมึงอะ”

“แหม แซวนิดแซวหน่อยไม่ได้ เขินดิมึง!”

“เขินบ้านป้ามึงสิ!”

“อะแฮ่ม!” เสียงกระแอมไอดังขัดจังหวะบทสนทนาระหว่างฉันกับยัยน้ำตาล “อาทิตย์หน้าครูจะให้ทำการทดลอง”

“คนเดียวเหรอคะครู” เพื่อนในห้องยกมือขึ้นถาม

“เปล่า ทำเป็นคู่ เพื่อความยุติธรรมกับเพื่อนที่ไม่มาวันนี้ให้นักเรียนจับคู่กับเพื่อนข้างๆ แล้วกัน”

แกล้งกันหรือเปล่า เพื่อนข้างๆ ที่ว่าคงหนีไม่พ้นนายแว่นขี้โม้ที่บังเอิญจับฉลากได้นั่งโต๊ะข้างกันตั้งแต่ต้นเทอม ยุติธรรมตรงไหน?!

และดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่มีปัญหา นอกจากฉันเนี่ยแหละ!

“รบกวนหัวหน้าห้องจดชื่อเพื่อนไปให้ครูหลังเลิกเรียนด้วยนะครับ” แววตาคมกริบมองมาที่ฉัน

“…”

“เข้าใจมั้ยครับ หัวหน้าห้อง” เขาถาม

“ค้า! คุณครู!”

“ดีมากครับ คนที่ไม่มาครูรบกวนฝากไปบอกเพื่อนด้วยนะ”

อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ แต่ก็ทำได้แค่นั่งพ่นลมหายใจระบายความเซ็งในฝั่งแน่นอยู่ในอก!

 

 

.........................

อิน้องนี่น่าตีจริงๆ

หื้มมมมมมมมมมมมมมมมม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น