My Flower ดอกไม้ของผม

ตอนที่ 6 : Chapter 3 (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63

Chapter 3

ประตูห้องพักครูถูกผลักเข้าไป ภายในเงียบสงบเพราะครูออกไปทานข้าวกันหมดแล้ว เหลือแค่ใครบางคนที่กำลังนั่งพิมพ์งานอยู่ที่โต๊ะมุมสุดของห้องนั่นแหละ

แววตาคมกริบช้อนขึ้นมองเมื่อรู้ว่ามีคนเดินเข้ามา กับริมฝีปากยกขึ้นมายิ้มนิดหน่อย

“รายชื่อที่ให้จด”

กระดาษรายชื่อวางลงตรงหน้าของอีกฝ่ายเบาๆ

“ครบมั้ยครับ”

“ไม่ครบลาป่วยสอง เช็คชื่อแล้วนี่ไม่เห็นเหรอ”

“อ้อ”

“อืม”

สิ้นเสียง และกำลังจะหมุนตัวเดินออกมา แต่ประโยคทุ่มต่ำดังขึ้นทำเอาฉันชะงัก ก่อนจะหันกลับไปมอง

“เจ็บปวดนะครับ”

“อะไรอีกล่ะ”

“เรื่องที่ทำเมื่อเช้า” คนที่นั่งอยู่เก้าอี้ช้อนสายตามองฉันนิ่ง “ถ้าไม่เกรงใจสถานที่ ก็ช่วยเกรงใจกันหน่อยสิ พี่เป็นคู่หมั้นเรานะ”

“ไม่พอใจก็ถอนหมั้นไปสิ”

“ก็ไม่อยากทำน่ะสิ” คนตัวสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ สองมือเท้ากับโต๊ะ โน้มตัวเข้ามาใกล้ๆ ริมฝีปากเรียวสวยคลี่ยิ้มหน่อยๆ “จะอยู่จนกว่าจะใจขาดตายไปข้างเลยครับ”

“เป็นโรคจิตหรือไงหมอนี่!”

“ให้เกียรติกันหน่อยครับ พี่อายุเยอะกว่าเราตั้งสิบปีนะ”

“แล้วไง นายทำตัวงี่เง่าเหมือนเด็ก หน้าตาก็เหมือนเด็กอายุสิบเจ็ด”

หน้าใสกว่าฉันที่เป็นผู้หญิงซะอีก น่าอิจฉาและก็น่าตบน่าตีในเวลาเดียวกัน!

“เขาเรียกว่าหน้าเด็กต่างหาก” เขายิ้ม

“ช่างเถอะ ไม่อยากเถียงด้วยแล้ว ขืนเป็นแบบนี้กินข้าวไม่ลงกันพอดี” ฉันว่าแล้วหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก

“ยังไม่ได้ทานข้าวใช่มั้ย”

“กำลังจะไปทานเนี่ย” เอาแต่เถียงกับเขาจวนจะเลยเวลาพักเที่ยงอยู่แล้ว

” เหลือเวลาพักเที่ยงแค่สิบห้านาทีจะทันเหรอ”

“ฉันจะ…”

“ไม่ให้โดด เดี๋ยวหมดสิทธิ์สอบ” กำลังจะหันไปโวยวายอีกฝ่ายที่เอาจุกจิกจู้จี้น่ารำคาญ ทว่าเขากลับยื่นแซนด์วิชมาให้ฉัน “เอาไปสิ ทานแทนข้าวเที่ยงจะได้ไม่ต้องโดดเรียน หมดสิทธิ์สอบขึ้นมาพี่ช่วยเราไม่ได้นะ”

“…” คนแบบนี้ไม่น่าไว้ใจ ฉันเลยลังเลที่จะยื่นมือไปรับ อีกอย่างฉันไม่ชอบให้เขามาทำดีด้วย

ไม่อยากติดหนี้บุญคุณกับใคร

“รับไปเถอะครับ ไม่ต้องซึ้งน้ำใจกันก็ได้ แต่เป็นห่วงไม่อยากให้หมดสิทธิ์สอบ ยังไงอนาคตเราก็สำคัญ” เขาถือวิสาสะจับมือฉันขึ้นมา จากนั้นวางแซนด์วิชไส้ทูน่าลงบนฝ่ามือ

ไออุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามืออยู่ๆ ก็ให้ความรู้สึกอุ่นใจ พอเงยมองแววตาอบอุ่นที่ทอดมองมาที่ฉันอยู่ก่อนแล้ว มันทำให้ฉันปวดใจนิดหน่อย

ในใจก็เอาแต่คิดว่า ไม่น่าไว้ใจเลยผู้ชายคนนี้!

“อ้าว ครูพัช ยังไม่ลงไปทานข้าวเหรอครับ” มือหนาคลายออกไปจากมือของฉัน

“อ้อ ผมทานแซนด์วิชกับนมแล้วน่ะครับ”

“ขอตัวนะคะ” ฉันก้มศีรษะให้ทั้งสองคนแล้วเดินออกมาจากห้อง ระหว่างทางก็มองแซนด์วิชในมือด้วยความรู้สึกหลากหลาย จากนั้นจึงแกะห่อแซนด์วิชกินไปด้วยเดินไปด้วยระหว่างทางกลับห้องเรียน

ทานบ้าอะไร เขาโกหกนี่!

 

............................

พี่จดอดข้าวอดน้ำเพราะน้องไม่ด้ายยยยยยยยยย

ฝากเม้นให้กำลังพี่เขาด้วยนะค้าาาาาาาาาาาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น