[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 25 : Chapter 25 :: สารภาพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 มิ.ย. 56

Chapter 25 :: สารภาพ

 

:: Hunz ::

                หลังจาก อะไรๆ สงบลงด้วยฝีมือแกงส้ม (แม่หมู//ทำไงถึงสงบ? อยากรู้อ่ะ บอกหมูหน่อยจิ) เฮ้อ! ผมชักสงสารลูกหมูขึ้นมาแล้วสิครับที่มีแม่แบบนี้ (แม่หมู//นี่! ฮั่น! ฉันถามแกก็ตอบสิเฮ้ย!) แกงมันหยิกผมครับ บิดข้อมือผมครับ แล้วก็ทุบผมครับ อารมณ์กระเจิงครับ ไม่เหลือทั้งของผมทั้งของแกง พอใจยังครับแม่หมู (แม่หมู//ที่สุดอ่ะ ปรบมือให้น้องแกง ฮ่าๆๆ)

                นั่นแหละครับ อย่างที่บอกไปว่าหลังจากอะไรสงบแล้ว ผมก็พาแกงส้มมาเผชิญหน้าผู้หญิงคนนั้น ความรู้สึกหน่วงๆในใจเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว สำหรับผม สมายล์ไม่มีความหมายมากกว่าที่เธอเคยเป็น อดีตว่าที่เจ้าสาว เรื่องระหว่างเราไม่มีความรู้สึกของผมไปเกี่ยวข้องด้วย ผมไม่เคยรักเธอ และผมก็พอจะมั่นใจอยู่ลึกๆว่าเธอก็ไม่เคยรักผม แต่ยังไงเสีย ผู้หญิงคนนี้ก็ได้ชื่อว่าเป็น แฟนเก่า คงไม่มีใครอยากให้คนรักคนปัจจุบันต้องมาเผชิญหน้ากับแฟนเก่าที่ไม่รู้จะมาไม้ไหนหรอกนะครับ อีกอย่าง ประโยคนั้น...

            ถ้าครั้งหน้าเราเจอกันอีก ขอให้พี่รู้ไว้นะคะ ว่าคนที่ผู้หญิงคนนี้ต้องการพบ ต้องการมาเจอ คือพี่แกงส้ม ไม่ใช่พี่

                แล้วเธอก็ทำตามคำพูดจริงๆเสียด้วยสิ




 

                การรอคอยช่างยาวนานราวไม่มีวันสิ้นสุด ห้องประชุมขนาดเล็กเงียบเชียบแม้จะมีถึงสองชีวิตแบ่งพื้นที่กันอยู่ จารุวัฒน์ยืนพิงผนังอย่างสบายอารมณ์ นานๆครั้งเลขาตัวกลมก็ผิวปากบ้าง หัวเราะกับตัวเองบ้าง เมื่อเห็นสีหน้าของโสรญาทางหางตา เขาไม่ยอมปล่อยให้หล่อนคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนเขาเป็นอย่างดี คนเราไม่ว่าภายนอกจะดูน่ารักหรือสวยงามแค่ไหน มันก็ไม่ได้เป็นเครื่องการันตีว่าจิตใจจะงดงามไปด้วย

                “หัวเราะอะไรคะพี่โดม ไม่มีมารยาท” โสรญาหันไปแหวใส่เพราะสุดทนกับเสียงหัวเราะกวนประสาทของเลขาตัวอ้วน จารุวัฒน์ลอยหน้าลอยตาไม่สนใจ เขามองซ้ายทีขวาทีก่อนจะชี้หน้าตัวเองที่ทำหน้าตกใจ

                “นี่คุณพูดกับผมเหรอ?”

                “สมายล์ก็อยู่ในห้องนี้กับพี่โดมสองคน ไม่ให้สมายล์พูดกับพี่ แล้วจะให้สมายล์พูดกับหมาที่ไหนล่ะคะ” คำพูดของหล่อนไม่ได้ทำให้โดมสะเทือนเลยสักนิด คนตัวกลมสวนกลับไปทันทีว่า

                “ถ้าคุณพูดกับหมารู้เรื่องนี่... ก็ไม่น่าใช่คนนะ”

                “พี่โดม...”

                “อุ๊ตะ! นี่คุณพูดกับผมจริงดิ แหม ผมลืมไปแล้วนะครับ ว่าเราสนิทกันถึงขั้นคุณเรียกผมว่า พี่โดม ได้ มันช่างไม่คุ้นหูซะเล้ย”

                “นี่! พี่โดม! หยุดกวนประสาทสมายล์ได้ไหมคะ แล้วเมื่อไหร่พี่ฮั่นกับพี่แกงส้มจะมาซักที ปล่อยให้แขกรอเป็นนานสองนานอย่างนี้ ใช่ได้ที่ไหน” จารุวัฒน์ทำปากขยุกขยิกตามอย่างนึกหมั่นไส้

                “นี่คุณ คนเขาทำ ธุระสำคัญ มันก็ต้องให้เวลาเขาหน่อยสิ ไม่ดีหรอกเหรอครับ คุณน้องสมายล์จะได้มีเวลาคิดแผนการรอยังไงล่ะ” โสรญากำลังจะอ้าปากเถียง แต่ราวกับคำพูดของจารุวัฒน์ทำให้เธอคิดได้ จากที่จะเหวี่ยงให้เต็มขั้น หญิงสาวกลับสงบปากสงบคำลงอย่างรวดเร็ว

“อ้าว! เงียบทำไมล่ะ ไม่เถียงหน่อยเหรอ” เสียงที่ถามเหมือนต้องการประชดมากกว่าผิดหวัง เรื่องอะไรเธอจะทำให้จารุวัฒน์รู้สึกว่าเธอเดินตามทางที่เขาคาดไว้กันเล่า




 

Dome ;(

                ผมยืนมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ คนที่จู่ๆก็เดินเข้ามายื่นคำขาดว่าจะต้องพบแกงส้มให้ได้ มันจะไว้ใจได้แค่ไหนกันครับ? ขอบคุณพี่ฮั่นกับไอ้แกงที่คิด... ไม่ใช่คิดสิ ที่กำลังทำการเรียนรู้นอกห้องนอน เอ๊ย นอกห้องเรียนกันอยู่ ยัยผู้หญิงคนได้เลยได้กรีดร้องอย่างเสียสติออกมา สมน้ำหน้า! เหอะ!

                เสียงติดเหวี่ยงที่เถียงผมอย่างจริงจังหยุดลงอย่างกะทันหันจนผมแปลกใจ ผมมองเจ้าหล่อนอย่างไม่วางใจ นี่จะมาไม้ไหนเนี่ย? ผมแปลกใจเสียด้วยซ้ำ เธอกล้าเหยียบเข้ามาในบริษัทนี้อีกหรือ หลังจากที่พี่ฮั่นประกาศยกเลิกการแต่งงานท่ามกลางแขกเหรื่อนับร้อย เล่นเอาคนใส่ชุดเจ้าสาวกรี๊ดเร่าๆอยู่กลางงานกับเค้กแต่งงานที่ไม่ถูกตัด

                น้ำตาที่ผมคิดว่าไม่ใช่ของจริงไหลออกมาเป็นทาง ชนิดที่ว่าถ้าคนอื่นมาเห็นคนคิดว่าผมรังแกเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นแน่ เสียงสั่นเครือของคนที่ผมไม่ถูกชะตาตั้งแต่ต้นทำให้ผมต้องเบะปาก

                “ทำไมพี่โดมคิดว่าสมายล์มาร้ายล่ะคะ ถ้าสมายล์ไม่มีเรื่องจริงๆ สมายล์ไม่บากหน้ามาที่นี่หรอกค่ะ สมายล์ยังจำได้นะคะ ว่าในสายตาพี่กับพี่ฮั่น พวกพี่มองสมายล์เป็นยังไง”

                “แล้วพี่ก็ยังไม่ลืมเหมือนกันว่าสมายล์บอกอะไรกับพี่ไว้ คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าคุณจะทำให้พี่ชายผมไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต อย่าคิดนะว่าพวกเราจะลืมง่ายๆ แล้วผมก็ยังจำความรู้สึกตอนมีไอ้ก้อนแข็งๆดามคอตัวเองได้ด้วย ผมรู้นะ ว่ามันฝีมือคุณ” ผมสวนกลับไปทันควัน ปฏิกิริยาที่ผมได้รับกลับเป็นเสียงร้องไห้โหยหวนในแบบที่ผมภาวนาให้คนร้องขาดใจตายไปเสียเดี๋ยวนี้

                “วันนั้นที่สมายล์พูดไป มันเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบนะคะพี่โดม พี่ต้องเข้าใจสิคะ ว่าผู้หญิงคนนึงที่ถูกทำลายวันสำคัญในชีวิตไปหมาดๆ มันก็ต้องโกรธ ต้องเสียใจ ส่วนเรื่องที่พี่โดมเจ็บ สมายล์...”

                “สาธุ!” ผมยกมือประนมขึ้นเหนือหัว “งั้นถ้าน้องสมายล์ไม่เคยทำร้ายพี่ฮั่นก็ดีแล้วล่ะจ้ะ เพราะพี่จะขอสาปแช่งให้ไอ้คนจิตใจอาฆาต จิตใจสกปรกให้ตาย...”

                ประตูห้องประชุมเปิดผางออกก่อนที่ผมจะสาปส่งคนที่ผมว่าผมรู้ว่าใครเสร็จ พี่ฮั่นเดินเข้ามาโดยมีแกงส้มอยู่เคียงข้าง มือข้างหนึ่งของท่านประธานโอบไหล่คนรักเอาไว้ เปิดเผยความสัมพันธ์ที่ผมเกือบเห็นกับตาอย่างไม่ปิดบัง เรื่องแช่งเอาไว้ก่อนก็ได้ครับจุดนี้

                “ธุระสำคัญทำไมเสร็จเร็วจังครับท่านประธาน ที่ผมเห็นน่าจะเป็นการเกริ่นอยู่เลยนะครับ ยังไม่น่าเข้าถึงใจความสำคัญเลย” ผมควรได้รางวัลมือชงอันดับหนึ่งนะครับแม่หมู (แม่หมู//จ้ะลูกหมูจ๋า เดี๋ยวแม่หมูจัดให้ ไม่ต้องห่วง)

                “พี่โดม...” แกงยกมือปิดหน้าพร้อมเรียกชื่อผมอย่างเพลียๆ ต่างจากพี่ฮั่น...

                “ก็โดนขัดจังหวะซะก่อนน่ะสิ ไม่งั้นธุระคงเสร็จไปแล้ว”

                “พี่ฮั่น พูดอะไรเล่า” ไอ้แกงฟาดแขนพี่ฮั่นดังป๊าบใหญ่ ผมเหลือบไปมองผู้หญิงคนเดียวในห้องที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก... เหอะ!! สม!!

                “แกงอ่ะ พี่พูดความจริงนี่นา เอาเถอะ ถ้าแกงเขินพี่ไม่พูดก็ได้ คราวหน้าพี่จะพูดเฉพาะเวลาไม่มี คนนอก อยู่ด้วยก็แล้วกันนะจ๊ะที่รัก โอ๊ย! แกงอ่ะ”

                “แหม! ที่รัก! ที่รักเต็มสองรูหูเลยแฮะ สองรอบแล้วด้วย เพลาๆบ้างก็ได้ครับ แค่นี้หมูก็จะติดปีกบินไปฟินเวอร์อยู่แล้วครับ อีกอย่าง พี่กับแกงก็เกรงใจ คนนอก บ้าง เดี๋ยวเจ้าหล่อนจะอกแตกตาย เอ๊ย! จะอึดอัดไปมากกว่านี้” เอ๊ะ! ที่ผมพูดไปนี่... เรียกว่าปากคอเราะร้ายได้หรือเปล่าครับ (แม่หมู//ที่สุดอ่ะ) ได้แม่มาเยอะก็เงี๊ยะ (แม่หมู//หืม??)

                “สวัสดีครับสมายล์ ขอโทษทีนะที่เมื่อกี้พี่ไม่ได้ทักทายเธอ ก็อย่างที่เห็น พอดีพี่ติดธุระสำคัญ หวังว่าสมายล์จะไม่ว่าอะไรพี่นะ แล้วก็แกงด้วย ว่าแต่...มาหาคนของพี่มีธุระอะไรหรือเปล่า” อุ๊ตะ! คนของพี่! อิพี่ฮั่นมันแสดงความเป็นเจ้าของกันขนาดนี้ ไม่สงสารคนอื่นหรือไง เดี๋ยวได้กระอักความหวานตายกันพอดี

                เสียงร้องไห้โหยหวนขึ้นไปอีกหนึ่งระดับแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรผมได้ ดูเหมือนคนเดียวที่ตกใจจะเป็นบอดีการ์ดหน้าใสที่ยังไม่เคยเจอมารยานี้มาก่อน พี่ฮั่นเองก็ก้มหน้ามองแฟนเก่าด้วยสายตาแปลกๆ ก็แน่ล่ะครับ ผู้ชายเกือบทุกคนแพ้น้ำตาผู้หญิง ผมก็แพ้นะ แต่ไม่ใช่สำหรับผู้หญิงคนนี้



 

:: Hunz ::

                อยู่ดีๆสมายล์ก็ลุกพรวดขึ้นวิ่งมาเกาะแขนผมแน่น ร้องห่มร้องไห้เสียงดังราวกับจะขาดใจ ผมหันไปหาน้องอีกสองคนในห้อง พยายามส่งสายตาขอความช่วยเหลือแต่ไอ้โดมก็ทำเป็นเมิน สื่อความหมายให้ผมรู้เป็นนัยๆว่า เรื่องของพี่ พี่ก็แก้เองแล้วกัน เจริญจริงเชียวไอ้น้องคนนี้ ส่วนแกงส้มก็ยังมองผู้หญิงคนนั้นนิ่ง ดวงตากลมกำลังประเมินความจริงที่ผมไม่รู้ว่ามีอยู่ในตัวผู้หญิงคนนั้นสักเท่าไหร่

                “พี่ฮั่น สมายล์มาดีนะคะ พี่ต้องเชื่อนะ ที่หนูบากหน้ามาหาพี่ฮั่นวันนี้ก็เพราะ...”

                “ไหนคุณบอกผมว่ามาหาไอ้แกงไง ไหงตอนนี้เปลี่ยนเป็นมาหาพี่ฮั่นแล้วล่ะ ผ่านไปยังไม่ถึงชั่วโมง เปลี่ยนง่ายจริง” ไอ้โดมพูดแทรกจากอีกฟากหนึ่งของห้อง ถ้าเป็นปกติสมายล์จะต้องหันไปแหวใส่ แต่คราวนี้เธอกลับเกาะแขนผมเอาไว้แน่น แกะเท่าไหร่ก็ไม่ยอมปล่อย มือเหนียวชะมัด!

                “ก็ตอนแรกหนูคิดว่าเตือนพี่แกงง่ายกว่านี่คะ ไม่คิดว่าพี่แกงจะอยู่กับพี่ฮั่น”

                “แล้วผมไม่ได้บอกคุณหรือไงว่าแกงอยู่กับพี่ฮั่น คุณนั่นแหละที่ดึงดันจะเข้าไป...” ผมยกมือห้ามไอ้โดมไม่ให้พูดต่อ

                “พอเถอะโดม ปล่อยเขา พี่ว่าแกไปหาอะไรกินให้สบายใจก่อนไป อยู่ที่นี่ต่อก็อารมณ์เสียเปล่าๆ” ไอ้โดมจ้ำออกจากห้องทันทีที่ผมอนุญาต เสียงบ่นงึมงำพอจับใจความได้ว่า ความจริงก็ไม่ได้อยากอยู่นักหรอก ดังแว่วๆพอให้ได้ยิน ประตูห้องปิดดังโครมใหญ่เล่นเอาผมแอบสะดุ้ง

                “พี่ฮั่นคะ หนูไม่ได้...”

                “เอาเถอะ แต่เธอมาสนิทกับคนของพี่ถึงขนาดเรียกแกงว่าพี่แกงได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หรือว่า... แกงส้ม!” ผมหันไปมองคนที่อยู่ข้างกายทันที อารมณ์บางอย่างที่หลายคนเรียกกันว่า หึง มันเป็นอย่างนี้สินะ แค่คิดว่าแกงส้มไปสนิทกับผู้หญิงคนนี้ ผมก็เลือดขึ้นหน้าแล้ว

                “พี่ฮั่น! ผมเคยบอกพี่ไปแล้วไงว่าผมไม่รู้จัก! ผมบอกพี่ไปแล้วพี่จำไม่ได้หรือไงเล่า หรือว่าพี่ไม่เชื่อใจผม” อย่าทำหน้าแบบนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตอนนี้ได้ไหมแกง พี่อดใจไม่ไหวนะ น้ำเสียงน้อยใจทำให้ผมอยากรวบตัวน้องเข้ามากอดเสียให้ได้ ผมเชื่อสิครับ ผมแค่หึงหน้ามืดไปหน่อยแค่นั้นเอง

                “พี่หมี...”

                “พี่เชื่อแกง” แล้วใครสั่งใครสอนให้ไอ้เด็กคนนี้เรียกผมว่าพี่หมีต่อหน้าธารกำนัลกันครับ โอย ไม่อยากทนแล้วได้ไหม? ไม่สนใจคนที่โผล่มาหาพวกผมแล้วได้ไหม ผมอยากกลับไปในที่ๆมีผมกับแกงเพียงสองคน แต่...คงทำไม่ได้

                “พี่เชื่อพี่แกงเถอะค่ะ ชื่อนี้หนูถือวิสาสะเรียกเอง เราไม่ได้รู้จักกันมากกว่าแค่สมายล์ทำกาแฟหกใส่พี่แกงจริงๆ แล้วที่สมายล์อยากเจอพี่แกงกับพี่ฮั่นก็เพราะว่าสมายล์มีเรื่องจะเตือนค่ะ เรื่องสำคัญ เกี่ยวกับความปลอดภัยของพี่ฮั่น”

                “เรื่องอะไรเหรอครับคุณ” แกงส้มให้ความสนใจอย่างเห็นได้ชัด ต่างจากผมที่ยังลังเลอยู่ว่าคำพูดที่ออกมาจากปากอดีตแฟนสาวจะเชื่อได้มากน้อยสักเพียงใด

                “ระบบกล้องวงจรปิดของที่นี่โดนแฮ็กค่ะ”

                “เป็นไปไม่ได้” แกงส้มสวนทันที ผมบีบไหล่เจ้าตัวดีเอาไว้ แม้ข้อมูลที่ได้รับจะทำให้ผมแปลกใจไปเหมือนกัน “ผมเป็นคนวางระบบเองกับมือ ไม่มีใครแฮ็กระบบของผมได้”

                แกงเป็นมือหนึ่งเรื่องไอที ข้อนี้ผมรู้มาจากซ้อหมี คนที่จัดให้บอดีการ์ดหน้าหวานคนนี้ได้มาดูแลตัวและหัวใจผม เป็นไปได้อย่างไรกันที่คนที่เคยวางระบบความปลอดภัยของหน่วยงานระดับประเทศอย่างแกงส้มจะพลาดกับระบบกล้องวงจรปิดของบริษัทเล็กๆอย่าง Bear Hug ได้

                “แต่มันเป็นไปแล้วค่ะพี่แกง นี่ค่ะ” สมายล์ยื่นสมาร์ทโฟนที่อยู่ในเคสสีหวานของเธอมาให้ ภาพเคลื่อนไหวที่ผมเห็นอยู่บนหน้าจอไม่ต่างอะไรจาก... ห้องนี้...

                “เป็นไปไม่ได้... ไม่จริง... ระบบของผมไม่เคยพลาด”

                “ในเย็นๆก่อนนะแกง” ผมกระซิบบอกคนรัก ไม่สนว่าอีกคนจะมองเรายังไง “มันอาจจะมีอะไรผิดพลาดก็ได้ คนเราพลาดกันได้นี่นา เดี๋ยวแกงค่อยๆหาทางแก้ก็ได้นะที่รัก”

                “ไม่พี่... มันไม่เคยพลาด มันจะพลาดได้ไง”

                “ชู่ววว... ใจเย็นๆนะ ไม่เป็นไรๆ” ผมบอกแกงเบาๆก่อนจะหันไปหาสมายล์ ถ้าภาพนี้อยู่บนหน้าจอมือถือของสมายล์ได้ คนแฮ็กจะเป็นใครอื่นไปได้ยังไง “เธอเอาเรื่องนี้มาบอกพี่ทำไม เธอจะเอาเรื่องที่เธอเองเป็นคนทำมาบอกกับพี่ทำไม ต้องการอะไรสมายล์”

                “หนูแค่เป็นห่วงพี่ฮั่น แล้วหนูก็ไม่ได้เป็นคนทำ” คิดว่าพูดแบบนั้นแล้วผมจะเชื่ออย่างนั้นเหรอ

                “ถ้าเธอไม่ได้ทำแล้วภาพนั้นมันจะอยู่บนหน้าจอมือถือเธอได้ยังไง สมายล์ ที่พี่ไม่พูดไม่ได้แปลว่าพี่ไม่รู้นะ เธออาจจะมองว่าพี่โง่ แต่พี่ไม่ได้โง่อย่างที่เธอคิด เธอทำอะไรกับพี่กับไอ้โดมไว้บ้าง อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้”

                “พี่ฮั่นคะ เรื่องร้ายๆที่ผ่านมาทั้งหมด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับพี่ กับพี่โดม แล้วก็พี่แกงด้วย หนูยอมรับค่ะ สมายล์ยอมรับว่าเป็นฝีมือของสมายล์เอง เป็นฝีมือคนของสมายล์เองค่ะ” คำสารภาพทำให้ผมกับแกงส้มชะงักไป ผู้หญิงตัวเล็กที่ผมเคยคิดว่าจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยคุกเข่าลงกับพื้น ประนมมือขึ้นระหว่างอกก่อนจะก้มลงกราบ... ผมชักเท้าออกแทบไม่ทัน น้ำตาไหลพรากทางหางตาราวกับเปิดก๊อกทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ผมเห็นว่ามันเหือดไปแล้ว เสียงพูดสั่นเครือเสียจนผมเกือบจับใจความไม่ได้

                “แต่สมายล์ไม่ได้อยากทำร้ายพี่ฮั่นนะคะ คนที่ต้องการทำลายพี่ฮั่นคือคุณลุงของสมายล์ต่างหาก คุณลุงใช้หนูเป็นเครื่องมือ ทุกอย่างเป็นแผนของคุณลุง สมายล์แค่ทำตามคำสั่งของคุณลุงเท่านั้น พี่ฮั่น...พี่ฮั่นต้องเชื่อสมายล์...นะคะพี่ฮั่น...”

                “คิดว่าคำพูดแค่นี้ของเธอมันพิสูจน์อะไรได้หรือไง เธอจะบอกว่าเธอไม่รู้ไม่เห็นอะไรกับสิ่งที่คุณสรพัศทำเลยอย่างนั้นสิ พี่จะเชื่อได้ยังไง ในเมื่อเธอกับคุณสรพัศเป็นลุงเป็นหลานกัน เขาเหมือนพ่อของเธอด้วยซ้ำ”

                “แต่พี่ฮั่นคะ จะให้สมายล์ทำยังไงก็ได้ ขอให้พี่ฮั่นเชื่อว่าสมายล์เป็นห่วงพี่ฮั่น หวังดีกับพี่ฮั่นพี่แกงจริงๆเลยบากหน้ามาเตือน ถ้าสมายล์อยากให้พี่ฮั่นเป็นอะไร สมายล์จะเอาเรื่องกล้องวงจรปิดมาบอกทำไมคะ สมายล์จะเอาสิ่งที่ควรเป็นความลับมาเปิดเผยทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะสมายล์หวังดี หนูสำนึกผิดแล้วนะคะพี่ฮั่น หนูรู้ตัวว่าที่ผ่านมาหนูทำตัวเลวร้ายขนาดไหน หนูอยากไถ่โทษ ให้สมายล์ได้มีโอกาสแก้ตัวนะคะพี่ฮั่น”

                “ออกไป” ผมตอบคำพูดยาวเหยียดของเธอด้วยการตัดไมตรี ตอนนี้ความปลอดภัยของผมเป็นเรื่องรองไปแล้วเพราะคนที่อยู่ข้างๆผมตอนนี้ต่างหากที่น่าเป็นห่วง

                “พี่ฮั่น...”

                “ผมบอกให้ออกไปคุณโสรญา” คำพูดที่ห่างเหินที่สุดถูกหยิบขึ้นมาใช้ น้ำตาไม่ว่าจริงหรือเสแสร้งก็ไม่มีความหมาย คิ้วที่ขมวดเป็นปมของแกงส้มสำคัญที่สุดสำหรับผมตอนนี้ หน้าที่ที่ผมต้องรีบปฏิบัติคือการคลายปมนั้นและทำให้รอยยิ้มที่สามารถเปลี่ยนโลกทั้งใบให้สดใสกลับคืนมา

                “ไม่เป็นไรค่ะ สมายล์เข้าใจ แต่สมายล์จะไม่หยุดแค่นี้ ไม่ว่าพวกพี่จะสนใจหรือไม่ หนูก็จะพยายามช่วยพวกพี่ให้ได้มากที่สุด สมายล์จะไม่ปล่อยให้คุณลุงทำอะไรพี่ฮั่นได้อีก” สมายล์หันหนังกลับ ท่าทางและน้ำเสียงแบบนั้น... ผมรู้ดีครับว่าเธอไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอจะต้องกลับมาอีก ลูกบิดประตูอยู่ในมือสมายล์แล้วตอนที่แกงส้มเรียกผู้หญิงคนนั้นเอาไว้

                “เราเชื่อคุณได้แค่ไหนกันครับคุณสมายล์”

                “พี่แกงไม่มีทางรู้หรอกค่ะ ว่าพี่แกงจะเชื่อใครหรือไม่เชื่อใครได้ แล้วพี่จะรู้เอง”



 

                “แกงส้ม อย่าสนใจคำพูดของผู้หญิงคนนั้นเลยนะ อย่าเครียดสิ  ทำหน้าอย่างนี้พี่ไม่ชอบเลยรู้ไหม” ผมกึ่งลากกึ่งจูงบอดีการ์ดหน้ามุ่ยของผมไปเดินห้างหลังจากวันทำงานที่ยาวนานผิดปกติ แกงเงียบไปมากเสียจนผมนึกหวั่น

                “มันแปลกๆ เป็นไปได้ยังไง” เหมือนแกงจะพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับผม ผมไม่ยอมให้น้องเครียดอยู่คนเดียวหรอกครับ

                “แปลกยังไงแกง บอกพี่หน่อยได้ไหมว่าแปลกยังไง”

                “แปลกที่คุณสมายล์เธอไม่ได้โกหกน่ะสิครับ” ผมเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ แกงส้มอธิบายต่อโดยที่ยังไม่มองหน้าผม ดูเหมือนความคิดของน้องตอนนี้กันผมออกจากสาระบบไปแล้ว

                “แกง...”

                “พี่ฮั่นไม่สังเกตสีหน้าเธอเหรอครับ” ใครจะเอาเวลาไปสังเกตสีหน้าคนอื่น แค่สีหน้าของแกงคนเดียวก็ดึงสมาธิของผมไปหมดแล้ว “ตอนเธอพูดว่าทุกอย่างเป็นแผนของคุณลุงของเธอ หรือตอนสารภาพว่าที่ผ่านมาเธอเป็นคนทำ เธอพูดความจริงครับพี่ฮั่น ผมดูออก...ผู้หญิงคนนั้นพูดความจริง”

                “แกงจ๋า... ที่รัก... เราอย่าเพิ่งคิดอะไรเครียดตอนนี้ได้ไหม ไปหาอะไรกินให้สบายใจก่อนค่อยคิดกันอีกที ดูสิ ตอนนี้พี่ก็ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย ยังอยู่ดีครบสามสิบสอง ระบบที่ถูกแฮ็กไปเดี๋ยวเราค่อยไปแก้ก็ได้ บอดีการ์ดของพี่เก่งอยู่แล้ว แป๊บเดียวก็จัดการทุกอย่างได้เหมือนเดิม”

                “แต่ระบบของผมไม่เคยถูกแฮ็ก มันปลอดภัยที่สุด” อย่างน้อยประโยคนั้นก็ทำให้แกงมองผมได้บ้าง ถึงจะแป๊บเดียวก็เถอะ ฮุ้ย! อะไรนักหนาวะ!

                “แกงส้ม!” ผมเรียกแกงเสียงเข้ม ความอดทนเริ่มหมด...

                “ในฐานะบอดีการ์ด ผมควรดูแลพี่ให้ดีกว่านี้ ความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัยแบบนี้ไม่สมควรเกิดขึ้น ถ้าผมทำหน้าที่นี้ไม่ได้ ผมก็ไม่ควรเป็นบอดีการ์ดของพี่อีกต่อไป” แกงหันมาเถียงผมเสียงแข็งก่อนจะดึงตัวเองให้จมอยู่กับความคิดของเขาต่อ ผมพยายามใจเย็น พยายามเข้าใจ... ผมบอกตัวเองอย่างนั้น

                “แกง...” ผมบังคับตัวเองให้เสียงอ่อนลง “พี่พยายามเข้าใจแกง แต่แกงก็ต้องเข้าใจพี่ ในฐานะคนรัก พี่ไม่อยากเห็นแกงเป็นแบบนี้ ถ้ามีอะไรที่พี่ช่วยได้ ขอแค่แกงบอก...”

                “ความปลอดภัยของพี่ คือหน้าที่ของผม” แกงยังยืนยันคำเดิม ส่วนผม... ก็ยืนยันเหตุผลของผมเหมือนกัน

                “แต่ความสุขของแกง คือหน้าที่ของพี่ อยากคิดอยากเครียดอะไรก็คิดไปแกงส้ม แต่ตอนนี้ ไปหาข้าวกิน ในฐานะเจ้านาย พี่ขอสั่งให้แกงหยุดงานซักชั่วโมง หาอะไรกินให้สบายใจแล้วค่อยกลับมาปฏิบัติหน้าที่ต่อ และในฐานะแฟน... พี่รักแกงนะ”

                “ผมก็รักพี่ แต่มันใช่เวลามาบอกกันหรือเปล่าพี่ฮั่น ความปลอดภัยของพี่ตอนนี้...”

                “ความรักไม่เกี่ยวกับเวลา พี่บอกรักแกง เพราะพี่อยากบอก และพี่บอกได้ตลอดเวลา รู้ไว้ด้วย”

                ผมใช้แรงทั้งหมดที่มีลากบอดีการ์ดตัวบางเข้าร้านอาหารร้านหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดโดยไม่สนใจว่ามันเป็นร้านอะไร ผมต่อว่าสมายล์อยู่ในใจที่โผล่มาพาเรื่องเครียดมาให้บอดีการ์ดของผม ผมยอมรับว่าผมลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าแกงส้มมาอยู่กับผมในฐานะอะไร สำหรับผม แกงส้มก็คือแกงส้ม สำหรับผมแกงส้มคือหัวใจ ไม่ใช่บอดีการ์ดบ้าบออะไรนั่น แต่เหมือนว่ามีแต่ผมคนเดียวเท่านั้นไม่สนใจสถานะระหว่างเรา...

                ผมรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองมา แต่ผมไม่สน แกงส้มไม่ได้ขัดขืนแต่ผมก็รู้ว่าน้องไม่ได้เต็มใจเหมือนเคย ในหัวของบอดีการ์ดคนเก่งคนมีแต่เรื่อง ระบบความปลอดภัย กับความเสี่ยงที่อาจเกิดกับผมวิ่งพล่านเต็มไปหมด ทำไมทุกคนต้องคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยครับ? ใช่...ผมอาจเคยเกือบตายเพราะผู้หญิงคนนั้น แต่ผมก็แค่เกือบ ผมยังไม่ตาย ผมยังอยู่ดี ทั้งมี๊ทั้งแกง ทุกคนก็คิดว่าผมดูแลตัวเองไม่ได้เหมือนกันทั้งนั้น ทำไมครับ? ทำไม...

                “พี่ฮั่น... ผม...”

                “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแกงส้ม หาอะไรกินก่อน อย่าเพิ่งพูดเรื่องหน้าที่บ้าบออะไรของนาย พี่ไม่อยากฟัง ตอนนี้เป็นเวลาของเรา พี่ฮั่นกับน้องแกง ไม่ใช่คุณฮั่นกับบอดีการ์ดแกงส้ม พี่ขอร้องล่ะ”

                “ครับ...” เสียงตอบรับอ่อยๆแบบนั้น ฟังปราดเดียวก็รู้ว่าไม่เต็มใจ แต่ที่ตอบรับเพราะไม่รู้ว่าจะตอบว่ายังไงมากกว่า ก็ดีครับ...




 

                “อ้าว! พี่ฮั่น แกงส้ม แหม ทำไมวันนี้ใจตรงกันได้นะ ผมนึกว่าพี่จะพาแกงกลับไปกิน เอ๊ย ไปทำอะไรกินกันสองคนที่คอนโดซะอีก ไม่คิดนะครับว่าจะเจอคู่รักคู่ขวัญของ Bear Hug ที่นี่ได้”

                ไอ้โดม? เหรอ?

                ผมคงหงุดหงิดไปหน่อยเลยไม่ได้สนใจรอบข้างเท่าที่ควร ไอ้โดมโผล่หน้าข้ามพนักเก้าอี้มาหาผมกับแกงส้ม ต้นไผ่ปลอมช่วยกั้นโต๊ะแต่ละโต๊ะให้แยกออกจากกันเป็นสัดเป็นส่วน ร้านอาหารญี่ปุ่นสินะ ตอนเข้ามาผมไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำว่าลากแกงส้มเข้ามาในร้านอะไร หรือแม้แต่มีใครนั่งอยู่ในร้านอยู่ก่อนแล้ว ถ้าผมรู้ว่ามีไอ้โดม ตัวกวนประสาทมือหนึ่งอยู่ด้วย ผมไม่เข้ามาให้เสียอารมณ์ไปมากกว่านี้หรอกครับ ผมกวาดสายตามองต่อไป และ...

                “ใครน่ะไอ้โดม” ไอ้โดมมันไม่ได้มาคนเดียวซะด้วยสิครับ มากับผู้หญิง... ร้ายแฮะ!

                “มีมี่”

แต่คนที่ตอบผม กลับไม่ใช่คนที่ผมถาม...

------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // แวร๊กกกกกก แอร๊กกกกกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดดดด เป็นอะไร!! ไม่รู้ววววว 555555

วันก่อนมีเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจเล็กน้อย หลายท่านอาจเห็นในทวิต แต่ตอนนี้โอแล้วนะฮับ ลั้นลาเหมือนเดิม แต่งฟิคต่อเหมือนเดิม เพราะมีความสุขที่ได้แต่ง

แจ้งให้ทราบโดยทั่วกันว่า Bear Bodyguard จะเป็นฟิคยาวฮั่นแกง เรื่องสุดท้ายของแม่หมูนะคะ เรื่องนี้จบจะเหลือเพียง Bear Story SF สั้นบ้างยาวบ้างแล้วแต่อารมณ์ ไม่ใช่เพราะหมดรักในฮั่นแกง แต่เพราะฟิคเรื่องยาวรายละเอียดเยอะ และต้องใช้ความรับผิดชอบในการแต่งพอสมควร แม่หมูมีโปรเจ็ควางไว้สำหรับตัวเองอยู่ เกรงว่าจะทำได้ไม่เต็มที่เหมือนเดิม (แต่!! ถ้าจัดสรรค์เวลาได้ ก็ขอกลืนน้ำลายตัวเองกลับมาแต่งอีก หวังว่ารีดคงไม่ว่าแม่หมูนะคะ พล็อตในหัวมีอยู่อีก 2 พล็อต แต่ยังไม่กล้าเขียน เพราะกลัวเขียนไม่จบ แหะๆ)

ประกาศเรื่องรวมเล่ม!! คาดว่าฟิคจะจบที่ Chapter 30 กว่า แต่กว่าเท่าไหร่ไม่บอก ปล่อยให้ลุ้นกันเอง อุอิ
สำหรับท่านที่สนใจรวมเล่ม Chapter ที่นำหน้าด้วยเลข 3... มาแล้วจะให้ลงชื่ออย่างเป็นทางการนะคะ

ขอบคุณทุกกำลังใจจากทุกท่านอีกครั้ง >w<



ปล. ไปดูคอน 4 โพดำ กันเถอะ อิอิ >@<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1049 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 00:11
    อะไรคือพี่หมีกับโดมแท็คทีมกัน
    บล็อคยัยคุณหนูจอมแสบ
    55555555
    ฮามากมาย.

      

    ไม่รู้ว่าสมายด์ต้องการอะไรกัน.
    ฮ่าๆ มีความรู้สึกว่าต้องมีแผนอะไรแน่ๆ
    โลกนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญ แต่มีแต่คำว่าตั้งใจอ่าโน๊ะ
     
    #1,049
    0
  2. #820 kat (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2556 / 20:05
    พี่โดมพูดได้ดีมากกก

    ปรบมือรัวๆ

    ลุ้นกับสิ่งที่จะเกิด



    อยากให้แม่หมูเขียนฟิคยาวต่อนะ

    แต่ก็เคารพการตัดสินใจของแม่หมูนะคะ

    ผูกพันกับฟิคหลายๆเรืี่องอยู่ เรื่องนี้ด้วย

    เป็นกลจให้นะคะ
    #820
    0
  3. #772 happyf (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 21:53
    ฮึ่ย อ่านไปลุ้นไป

    สมายมาไม้ไหนเนี่ย -*-
    #772
    0
  4. #752 Bow_Tida (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2556 / 21:20
    ฮั่นแกงสัม ระวังสมายล์นะ
    #752
    0
  5. #732 I am Bombit (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2556 / 19:46
    #อยากอ่านต่อ *-* แหะๆพิมผิด
    #732
    0
  6. #731 I am Bombit (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2556 / 19:45
    แม่หมูต้องกลืนน้ำลายตัวเอง เพราะเค๊าอ่านอยากต่อ ขอร้อง รักแม่หมูนะ จุ๊บๆ
    #731
    0
  7. #730 TheDreamTD (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2556 / 16:43
    สมายล์ต้องการอะไรมิทราบ ทำไต้องมาทำให้พี่แกงเคลียดด้วยเนี่ย เห็นไหมพี่หมีจะงอนพี่แกงด้วยเลย พี่หมีอย่างอนพี่แกงนะก็พี่แกงเป็นห่วงพี่อ่า พี่โดมพาสาวมากินข้าวหรอ อร๊าย ><
    #730
    0
  8. #728 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2556 / 06:24
    ฮือออออ ตอนนี้ยังไม่ดราม่าแต่เกือบแล้ว อ่านไปคือลุ้นมากนึกว่าจะทะเลาะกันกลางห้างซะแล้ว โอ้ยย สมายมายุ่งอะไรง่ะ แล้วเธอต้องการอะไร พี่หมูโดมชงเข้มมาก น่ารักจริงๆ 55555 ตอนนี้ค้างอ่ะแม่หมู อยากอ่านต่อแย้วว รีบๆกลับมาอัพนะค่าา ^^
    #728
    0
  9. #727 Joy Yoo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2556 / 20:53
    สมายด์ต้องการอะไร
    พี่หมีของน้องแกงน่ารักเวอร์
    แคร์น้องแกงสุดๆอ่ะ

    รอไรท์มาต่อจ้า
    #727
    0
  10. #726 pcard (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2556 / 20:12
    สมายยยยยยย ชีต้องการอะไร มีแผนใช่ไหม O_o
    แกงใจเย็นๆ นะ กินข้าวก่อน ^^
    #726
    0
  11. #725 HO!!! (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2556 / 15:49
    อะไรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สมาย สมาย ต้องการอะไร
    #725
    0
  12. #724 bull (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2556 / 12:58
    สมายต้องการอะไรอ่ะ
    #724
    0
  13. #723 suzu (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 23:50
    พี่หมีนี่แคร์น้องแกงมากๆ เลยอ่ะ เป็นห่วงความรู้สึกน้องตลอด

    ชอบๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดด

    แม่หมูอย่าหายไปนานนะ มาอัพต่อไวๆ นะจ๊ะ
    #723
    0
  14. #722 waa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 23:35
    สมายล์ เธอมีแผนอะไรกันแน่
    #722
    0
  15. #721 เด๋กดี (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 22:49
    สมาย หนูต้องการอะไรกันแน่



    ที่ทำเพราะหวังดี หรือทำเพราะเป็นแผน บอกมาเดี๋ยวนี้นะ !!!
    #721
    0
  16. #720 Mew_Mew (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 22:34
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #720
    0