[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 24 : Chapter 24 :: สายตา กับ หัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 มิ.ย. 56

Chapter 24 :: สายตา กับ หัวใจ

 

                จะบอกว่าเขากำลังตัวลอยอยู่ก็ไม่ผิดนัก ธนทัตแทบไม่ต้องทำอะไรด้วยตัวเองเลยตั้งแต่เหตุการณ์คืนนั้น อิสริยะกลายเป็นหมีเชื่อมที่พูดจาหวานจ๋อยแทบทุกพยางค์ แต่สิ่งที่หวานเสียยิ่งกว่าคำพูดคือการกระทำ ความเอาใจใส่ที่เขารู้ดีว่าคนเป็นพี่ไม่เคยมีกับใคร ถูกปฏิบัติต่อเขาราวกับธนทัตเป็นเจ้าชายน้อยๆที่มีแต่คนคอยเอาใจ

                อาหารการกินแม้จะเป็นสิ่งที่คนตัวใหญ่ไม่ถนัด กลับกลายเป็นเรื่องสนุกระหว่างช่วงวันหยุดนี้ ฮั่นไม่ยอมแม้แต่จะให้เจ้าของหัวใจขยับตัว เรื่องเข้าครัวนี่ตัดไปได้เลย อาหารทุกมื้อที่มีเพียงเขาสองคนทานร่วมกันล้วนเป็นฝีมือของคนเป็นพี่ บอดีการ์ดหนุ่มได้แต่อมยิ้ม ถึงแม้บางวันจะกินไม่ได้ พวกเขาก็ยังมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไว้ประทังชีวิต

                “แกงมองการไกลเนอะ นี่ถ้านายไม่ซื้อไอ้พวกนี้มา ไม่รู้ป่านนี้เราจะเอาอะไรกิน” ร่างสูงพูดขึ้นขณะคีบบะหมี่คำโตเข้าปาก ดูท่าทางเอร็ดอร่อยเสียจนร่างบางนึกขำ มื้อเย็นที่พวกเขาควรได้ทานกลายเป็นขยะไหม้ๆอยู่ในถังเป็นที่เรียบร้อย

                “มันเป็นเบสิกที่ทุกบ้านควรมีป่ะพี่” แกงส้มพูดกลั้วหัวเราะ คนที่มีคอนโดไว้เพื่อซุกหัวนอนอย่างอิสริยะ เรื่องแบบนี้คงไม่อยู่ในสารระบบของเขาสินะ ความแตกต่างทำให้พวกเขาเติมเต็มซึ่งกันและกัน และนี่คงเป็นเรื่องสนุกอีกเรื่องที่พวกเขาจะเรียนรู้ด้วยกันไปอย่างไม่มีวันจบสิ้น

                “เอ้า! ก็พี่ไม่รู้นี่นา อยากกินทีก็พึ่งเซเว่นหน้าคอนโด” คนหน้าหวานได้แต่ส่ายหน้า แล้วตอนน้ำท่วมผู้ชายคนนี้อยู่ได้ยังไงนะ แต่ก็อีกนั่นแหละ อิสริยะเป็นคนธรรมดาเสียที่ไหน เจ้าของบริษัทใหญ่โตอย่างนั้น คงไม่ได้สัมผัสประสบการณ์สนุกๆของคนกรุงแบบเขา

                “พี่เนี่ยน๊า อาหารน้ำท่วมอ่ะครับ มันควรมีตุนไว้บ้างป่ะ! บ้านไหนเขาก็มี”

                “โอเคๆครับ ต่อไปนี้ บ้าน นี้จะมีแล้วครับ แกงรู้อะไรไหม พี่ชอบคำว่าบ้านที่ออกมาจากปากแกงจัง มันเป็นครั้งแรกเลยนะ ที่ทำให้พี่คิดว่าไอ้คอนโดบ้าๆนี่เป็นบ้านจริงๆ” บะหมี่ในถ้วยไร้รสชาติทันทีเมื่อเทียบกับสายตาคมกล้าที่มองมา ธนทัตเขี่ยเส้นในชามไปมาจนอิสริยะหัวเราะ “นี่เขินใช่ไหม”

                “ใครเขินพี่ ไม่ใช่ผมเห๊อะ”

                “ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ ไม่เห็นต้องทำเสียงสูงใส่พี่เลยแกงส้ม” การมองคนเป็นน้องเป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่เขาหลงรัก จะให้นั่งมองเจ้าเด็กน้อยคนนี้ทั้งวันอิสริยะก็ไม่ปฏิเสธ ท่าทางและแววตาแบบไหนบ่งบอกความรู้สึกอย่างไร มีหรือที่คนอย่างเขาจะไม่รู้

แกงส้มยู่หน้าใส่คนเป็นพี่ เบื่อคนรู้ทันที่เอาแต่เออออตามใจ ตั้งแต่เหตุการณ์คืนนั้น ความกลัวที่คุณอิสริยะคนเดิมจะกลับมาก็หายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้มีเพียงพี่ฮั่นของแกงส้มเท่านั้นที่เป็นความจริงอยู่ตรงหน้า

“เดี๋ยวเราดูหนังซักเรื่องไหมแกง? แล้วค่อยไปอาบน้ำ เดี๋ยวพี่อาบให้เหมือนเดิมนะ” คำพูดที่มาพร้อมรอยยิ้มอย่างมีความหมายเล่นเอาใบหน้าหวานร้อนวูบ พี่อาบให้เหมือนเดิม จะมีความหมายเป็นอะไรอย่างอื่นไปได้ นอกจาก...

สัมผัสแผ่วที่โลมเล้าทั่วสรรพางค์กายชวนให้หลงใหลระคนสุขสันต์ หยดน้ำเย็นเฉียบที่กระทบกายให้ความรู้สึกแตกต่างจากฝ่ามือหนาที่ส่งความร้อนรุมมาอย่างสิ้นเชิง เรียวปากร้ายกาจทิ้งร่องรอยความรักและความรู้สึกเอาไว้ทั่ว แม้ร่างกายจะปวดร้าวเกินกว่าจะรับมือกับบางอย่างได้ แต่นั่นกลับไม่เป็นอุปสรรค คนตัวใหญ่ไม่รบเร้าขืนใจ แต่กลับสอนกลยุทธ์ใหม่ให้บอดีการ์ดหนุ่ม พื้นที่คับแคบก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะคนสองคนไม่ต้องการอยู่ห่างกันเกินกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ เสียงน้ำกระทบพื้นถูกกลบด้วยเสียงอื่นเสียสนิท...

“พี่ว่า เราไปอาบน้ำกันเลยดีกว่า”

“ทำไมอ่ะพี่ฮั่น เพิ่งกินข้าวเสร็จ ใครเขาอาบน้ำกันเล่า” ธนทัตรีบเถียงเมื่ออยู่ดีๆคนเป็นพี่ก็เปลี่ยนใจ แต่คำพูดถัดมาทำให้เขาต้องเบือนหน้าหนีคนรู้ทันอีกครั้ง

“ก็นายคิดอะไรอยู่ล่ะ มองพี่ด้วยสายตาแบบนั้น พี่ไม่ทนนะแกง ป๊ะ! ไปอาบน้ำ”

“หมีบ้า!!




 

KangSom :D

                สายตาหลายคู่มองมาทาง เรา ด้วยแววตาที่ผมอ่านไม่ออก ความจริง ผมไม่อยากจะอ่านมากกว่า หนึ่งในคุณสมบัติที่บอดีการ์ดควรมีคือการมองคน ถ้าจะให้มองจริงๆผมก็พอจะบอกได้ว่า ทุกสายตาที่มองมาทางผมกับพี่ฮั่นมาพร้อมกับความรู้สึกอย่างไร แต่ผมพยายามที่จะมองผ่านมันไป

                จะบอกว่าผมไม่รู้สึกอะไรก็เท่ากับผมโกหก พี่ฮั่นยิ้มแย้มแจ่มใสราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็แน่ล่ะครับ พี่เขาเป็นท่านประธานใหญ่ ลูกน้องที่ไหนจะมากล้าหือ ส่วนผมเป็นเพียงผู้ช่วยเลขา ตำแหน่งที่เป็นฉากหน้าของบอดีการ์ดอย่างผม ความจริงผมว่าคนทั้งบริษัทรู้กันหมดแล้วล่ะครับว่าอาชีพของผมจริงๆคืออะไร ผมเคยได้ยินพวกนั้นซุบซิบกันหลายครั้ง ตอนนี้ชักเข้าใจความรู้สึกของพี่โดมแล้วสิครับ เวลาได้ยินคนอื่นนินทาเรากับหู...มันเป็นอย่างนี้เองสินะ

เจ็บ...แต่ทำอะไรไม่ได้

“เป็นอะไรไปหืม? ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“แค่คิดอะไรนิดหน่อยฮะพี่ฮั่น ไม่มีอะไรหรอกครับ” ผมรีบบอกปัด เรื่องแค่นี้ผมรับมือไหวครับ พี่ฮั่นไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้ เดี๋ยวเรื่องไม่เป็นเรื่องจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

“ไม่บอกก็ตามใจ” อ้าว! ง่ายๆงี้เลย ไม่คิดจะซักกันหน่อยหรือไงไอ้หมีบ้า “พี่ไม่เซ้าซี้แกงหรอก ถ้านายอยากบอกพี่เมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน พี่ไม่ชอบบังคับใคร” แถมงอนอีกต่างหาก! อะไรวะ!

“พี่ฮั่น” ผมเรียกท่านประธานพร้อมสะกิดเบาๆที่ต้นขา (แม่หมู//ตำแหน่งที่สะกิดนี่...คิดมาล่วงหน้าแล้วใช่ป่ะ) ก็สะกิดที่ขาเฉยๆแม่หมูจะคิดอะไรเนี่ย! โว๊ะ! มันจะไม่ ใสๆ ก็ตอนแม่หมูโผล่มานี่แหละครับ (แม่หมู//โนวๆๆ มันไม่ใสมานานแล้วน้องแกง)

“...”

“พี่หมี...เป็นไรอ่อ” ผมก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้แหละครับ ว่าหมีมีนิสัยขี้งอน งอนอะไรก็ไม่รู้ งอนจริงหรือแกล้งงอนให้ผมง้อ ผมก็ไม่อาจบอกได้

“ป๊าวววววว”

“เสียงสู๊งสูงเนอะ”

“ป่าวววว”

“นี่ก็ต่ำไป”

“ไม่ได้เป็นอะไร แกงไม่ต้องสนใจพี่หรอก นายมีอะไรนายยังไม่บอกพี่เลย ไม่ต้องมาสนใจพี่หรอก ว่าพี่ไม่สบายใจหรือรู้สึกยังไงเวลาเห็นนายเป็นแบบนี้” คุณพระ! มาเป็นชุด

“ไม่ได้มีอะไรซะหน่อย ผมไม่อยากให้พี่คิดมากด้วย” พูดไปผมก็ขยับเก้าอี้ของตัวเองเข้าไปใกล้ ต้องขอบคุณพี่ฮั่นที่ลากโต๊ะของเรามาอยู่ติดกัน พี่ฮั่นยังคงทำเมินใส่ผม แต่ผมไม่ยอมให้เขาเมินผมไปตลอดหรอก แขนของผมเดินทางไวกว่าความคิด มันโอบรอบร่างกำยำของคนเป็นพี่เอาไว้ ไหลหนาอยู่ใกล้เสียจนผมอดใจไม่ได้ที่จะวางใบหน้าของตัวเองลงไป... นี่ผมกอดพี่ฮั่นในที่ทำงานจริงๆเหรอครับ ใครเปิดประตูมาเห็นเข้าคงเป็นเรื่องให้เม้าท์ไปสองวันแปดวัน...

แต่...ก็ปล่อยเขาเม้าท์ไปเหอะ อย่างกะผมจะทำอะไรได้

“พี่ฮั่น พูดกะผมหน่อยสิ นะๆๆๆ นี่เรากอดนายแล้วนะพี่หมี ถ้านายไม่กอดเรากลับ เราจะเสียใจมากนะนายรู้ป่าว” ผมขำตัวเองที่ใช้คำพูดแบบนี้กับพี่ฮั่น แต่จะว่าไป...มันก็น่ารักดีนะครับ ผมรู้สึกได้ว่าพี่ฮั่นแอบยิ้ม แต่คุณชายหมียังคงเก๊กเป็นหมีงอนต่อไป

“ไม่ต้องมาอ้อนเลยแกง” มือหนาทั้งสองข้างทิ้งเอกสารตรงหน้ามาจับแขนผมเอาไว้ ถ้าคนอื่นมองคงเหมือนพี่ฮั่นกำลังจะดันตัวผมออก แต่จากความรู้สึกผม...ผมว่าไม่ใช่นะ

“พี่ก็อย่างอนผมดิ ผมไม่ได้มีเรื่องอะไรไม่สบายใจซะหน่อย”

“ไม่จริงอ่ะ แกงโกหกพี่ พี่รู้ พี่อ่านสายตาแกงออก พี่มองหน้านายพี่ก็รู้แล้วว่านายมีเรื่องไม่สบายใจ ถ้าไม่บอกพี่ก็ไม่ต้องมาคุยกันเลย”

“พี่ฮั่นครับ ไม่มีอะไรจริงๆนะ”

“ถ้าแกงพูดว่าไม่มีอะไรอีกรอบ พี่คงต้องขอตัวไปคุยงานกับไอ้โดมก่อน แล้วค่อยเจอกันอีกทีตอนเลิกงานแล้วกันนะ” คราวนี้พี่ฮั่นดันตัวผมออกจริงๆ ร่างสูงทำท่าจะลุกจากเก้าอี้ ผมใช้แรงทั้งหมดที่ผมมีรวบตัวพี่ฮั่นเอาไว้

“คุยงานอะไรพี่ ทำไมไม่ให้พี่โดมเข้ามาอ่ะ”

“ก็แค่งาน แกงไม่ต้องรู้หรอก”

“พี่ฮั่น...” ผมเรียกชื่อคนเป็นพี่ออกไปอย่างคาดไม่คิด นี่พี่ฮั่นคิดมากขนาดนี้เลยเหรอ กับอีแค่เรื่องไม่สบายใจเล็กๆน้อยๆของผมเนี่ยนะ “ผม...ผมขอโทษพี่”

“ขอโทษทำไม นายไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องมาขอโทษพี่”

“ผมแค่อึดอัดนิดหน่อย” ผมไม่สนใจคำประชดจากอีกคน “แต่ที่ผมไม่บอกพี่ เพราะผมกลัวพี่คิดมาก กลัวเรื่องไม่เป็นเรื่องจะกลายเป็นเรื่องใหญ่”

“แล้วการที่นายเก็บมันไว้คนเดียว มันทำให้พี่สบายใจมากเลยสินะ เราเป็นอะไรกันแกงส้ม พี่ไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องของนายหรือไง” พี่ฮั่นดูฉุนเฉียวขึ้นมาจนน่าตกใจ เสียงห้าวดังขึ้นด้วยความน้อยใจที่ผมเป็นคนสร้าง ผมได้แต่ก้มหน้าฟังความรู้สึกของเขา “ถ้าพี่ทำให้คนที่พี่รักมีความสุขไม่ได้ พี่สมควรจะเรียกตัวเองว่าเป็นคนรักของแกงอยู่ไหม ถ้าพี่ไม่มีสิทธิ์รู้ว่าแกงคิดอะไร แกงรู้สึกยังไง ถ้าพี่ไม่มีสิทธิ์ยื่นมือเข้าไปช่วยให้แกงหายเศร้า พี่จะเป็นคนรักของนายได้อยู่เหรอ”

“พี่ฮั่น...ผมขอโทษ” ผมได้แต่พูดคำเดิมซ้ำอีก ผมรู้สึกดีที่มีคนแคร์ผมมากขนาดนี้ แต่ในขณะเดียวกันผมก็รู้สึกผิด ผิดที่ผมทำให้เขาไม่สบายใจ...เพราะผม

“เลิกขอโทษแล้วบอกพี่มาได้แล้วว่าเป็นอะไร คิดอะไรอยู่ ทำไมถึงได้ทำหน้าเศร้าแบบนั้น”

“พี่ฮั่นไม่รู้สึกเหรอครับ เวลาคนอื่นมองมาทางเรา ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน เขาจะมองพี่ยังไง ผมน่ะไม่เท่าไหร่หรอก เพราะผมก็แค่บอดีการ์ดกระจอกๆคนหนึ่ง แต่พี่...พี่เป็นประธานบริษัท Bear Hug เป็นคนมีหน้ามีตาในสังคมนะครับ”

“นายพูดผิดหลายอย่างนะแกงส้ม” มือหนาประคองใบหน้าผมเอาไว้ รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อผมบอกสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป “อย่างแรก นายไม่ใช่บอดีการ์ดกระจอกๆ อย่างที่สอง พี่ไม่ได้เป็นคนมีหน้ามีตาในสังคมเท่าไหร่หรอก พี่ก็แค่นายอิสริยะ คนธรรมดาๆคนหนึ่ง คนธรรมดาที่มีหัวใจรักบอดีการ์ดของตัวเองอย่างสุดหัวใจ

“พี่เข้าใจสิ่งที่นายพูดนะ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่เห็น ไม่ใช่ว่าพี่ไม่รู้สึก ไอ้พวกลูกน้องพี่มันพูดกันยังไงทำไมพี่จะไม่รู้ พี่รู้ทุกอย่างแหละ แต่พี่ไม่สนใจ ถามจริงเถอะแกง เราควรสนใจอะไรมากกว่ากัน ระหว่างสายตาคนอื่น กับหัวใจตัวเอง”

“มันขึ้นอยู่กับว่าคนๆนั้นเป็นใครด้วยนี่ครับ” สำหรับผม คำตอบของคำถามนั้น คือหัวใจ แต่พี่ฮั่นกับผม...เราไม่ได้เหมือนกันซะทีเดียว

“ผิด! ไม่ว่าสำหรับใคร สิ่งที่เราควรสนใจคือหัวใจตัวเอง ไม่ใช่สายตาของคนอื่น จำไว้เด็กโง่”

“อื้อ! ผมไม่ได้เป็นเด็กโง่นะ” ผมเถียงออกไปทันควัน แต่พี่ฮั่นกลับหัวเราะลั่น “หัวเราะทำไมเล่า”

“ต้องอย่างนี้สิถึงจะเป็นน้องแกงของพี่หมี แกงจ๋า เชื่อพี่เถอะนะ ไม่ต้องสนใจคนอื่นหรอก เราเป็นตัวของตัวเองดีที่สุด อย่าคิดมาก แล้วก็ไม่ต้องคิดมากแทนพี่ด้วย นายบังคับความรู้สึกของคนอื่นได้ที่ไหนกันเล่า ใครจะพูดอะไรก็ให้เขาพูดไป เรื่องซุบซิบนินทาเป็นสิ่งโปรดปรานของคนส่วนใหญ่ นายก็รู้นี่ ทำใจให้ชินกับมันซะ แล้วอะไรๆจะดีเอง”

“แต่พี่ฮั่น...”

“หรือว่านายอายคนอื่น? ต่อหน้าคนอื่น พี่ไม่แสดงออกก็ได้นะว่าเราเป็นอะไรกัน ถ้านั่นจะทำให้นายสบายใจ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ” ผมรีบเถียงออกไป สิ่งที่ผมคิด สิ่งที่ผมกังวลไม่ได้เกี่ยวกับการเปิดหรือปิดความสัมพันธ์ของเราสองคน ผมรู้ครับ ผมหลอกคนอื่นได้ แต่ผมหลอกตัวเองไม่ได้ “ผมไม่ได้อายคนอื่น ผมแค่อึดอัดที่เขาเอาพี่ไปว่าลับหลัง”

“โธ่ แกงส้ม เด็กน้อยเอ๊ย” แขนแข็งแรงรวบตัวผมเอาไว้ พี่ฮั่นแทบจะยกผมให้ขึ้นไปนั่งบนตักด้วยซ้ำ

“นี่มันที่ทำงานนะพี่ฮั่น” ผมขืนตัวออกมา เฮ้ย นี่ผมเป็นบอดีการ์ดนะครับ ทำไมผมสู้แรงไอ้พี่ฮั่นไม่ได้ล่ะ ตอนนี้ผมขึ้นไปนั่งอยู่บนตักพี่ฮั่นเรียบร้อย ไรว๊า... (แม่หมู//แกงสู้แรงไม่ได้ หรือแกงเต็มใจไปนั่งจ๊ะลูก) แม่หมูอย่าพูดงี้ได้ป่ะ เดี๋ยวรีดเข้าใจผมผิด (แม่หมู//โอย! ใครจะไปเข้าใจเธอผิดยะ)

“ก็ที่ทำงานไง พี่รู้หรอกน่า พี่ไม่ทำอะไรหรอก” ใบหน้าหล่อเหลาวางอยู่แนบตำแหน่งหัวใจ ผมมั่นใจว่าพี่ชายได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ มันเกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อผู้ชายคนนี้อยู่ใกล้ในระยะอันตราย ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราอยู่ใกล้ชิดกัน แต่ตอนนั้นผมยังไม่ทันสังเกต ถ้าหัวใจคนเรามันเต้นอย่างนี้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้คนที่เรารัก งั้นก็แปลว่า ผมรักพี่ฮั่นมาตั้งแต่ต้นแล้วอย่างนั้นเหรอครับ? คำถามเกิดขึ้นโดยที่ผมไม่สนใจคำตอบ ผมไม่อยากสงสัยอีกแล้วว่าผมรักพี่ฮั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะแค่รู้ว่าตอนนี้ผมรักเขาก็พอแล้ว

“ไม่มีใครรู้สึกดีหรอก ถ้ารู้ว่ามีคนเอาเราไปว่าลับหลัง แต่เราปล่อยวางได้นะแกง ก็แค่ไม่สนใจแค่นั้นเอง แกงจะได้สบายใจ พี่เห็นแกงคิดมากแบบนี้ พี่ไม่สบายใจเลยนะคนดี วันหลังมีอะไรบอกพี่นะ ต่อให้มันเป็นเรื่องขี้ประติ๋วไร้สาระแค่ไหน พี่ก็อยากฟังนะรู้ไหม นายเคยบอกพี่เองนี่นา ว่าคนที่อยู่ด้วยกันมีอะไรก็ต้องพูดกัน ตอนนี้เราไม่ใช่แค่ คนที่อยู่ด้วยกัน แล้วนะ เราเป็น คนรักกัน...ที่อยู่ด้วยกันแล้ว”

“คำพูดแบบนี้ จีบสาวสำเร็จมาหลายต่อหลายรายแล้วสิท่า” คนอะไร บทจะหวานก็หวานซะผมใจสั่น นี่ถ้าไม่มีประสบการณ์แบบช่ำชองและโชกโชนจะหวานได้ขนาดนี้ไหมครับ คิดไปแล้วมันก็หน่วงๆนะครับ แค่คิดภาพผู้หญิงที่ผมไม่รู้จักทำกับพี่ฮั่นแบบที่ผมทำ... เท่านี้ก็โกรธควันออกหูแล้วให้ตายเถอะ แต่พี่ฮั่นกลับหัวเราะราวกับไม่มีอะไร

“เคยจีบใครที่ไหนกัน ยิ่งจีบสาวยิ่งไม่ต้องพูดถึง พี่จีบแกงคนแรกเลยรู้เปล่า เป็นไง ฝีมือพอใช้ได้ไหมจ๊ะ วันหลังพี่จะได้เอาไปลองใช้กับคนอื่นดู... โอ๊ยยยย แกงส้มมมม พี่ล้อเล่นนนน แกงงงงงงง พี่เจ็บบบบ ปล่อยยยยยน๊า...” ผมจับข้อมือที่โอบเอวผมอยู่บิดอย่างแรง ถ้าผมไม่ได้คิดไปเอง เสียงกรอบแกรบที่ผมได้ยินคงเป็นเสียงกระดูกซักชิ้นในข้อมือพี่ฮั่นกำลังร้องโอดโอย สมควรล่ะ! หึ!

“คุณอิสริยะโปรดอย่าลืมนะครับ ว่าผมเป็นบอดีการ์ด ผมฝึกการป้องกันตัวและการต่อสู้มาแทบทุกรูปแบบ” ผมพูดโดยยังไม่ยอมคลายมือออก มันต้องให้รู้หน่อยว่าใครเป็นใคร

“จ้ะๆๆ โอ๊ย จ้ะที่รักจ๋า พี่รู้แล้ว โอ๊ย รู้แล้วจ้ะ ปล่อยพี่เถอะนะจ๊ะที่รัก นะจ๊ะ ปะ ปะ ปล่อยนะ เค้าเจ็บนะตะเอง”

พอผมทำร้ายร่างกายพี่ฮั่นจนพอใจ เอ๊ย! ผมทนเสียงอ้อนๆของพี่หมีไม่ไหว ผมถึงปล่อยมือของพี่หมีให้เป็นอิสระ คนที่โอดครวญแทบเป็นแทบตายกอดผมแน่น

“แฟนใครก็ไม่รู้ โหดจุงเบย”

ป๊าบ ผมฟาดคนที่กอดผมอยู่เต็มแรง

“เดี๋ยวเจอโหดกว่านี้แล้วจะหนาว”

“ไม่กลัวหรอก เค้ามีความรักเป็นเกราะคุ้มกัน ตะเองไม่ทำอะไรเค้ารุนแรงหรอกใช่ป่าว เค้ารู้นะว่าตะเองไม่ใจร้ายกะเค้าหรอก” กลายร่างเป็นหมีเด็กขี้อ้อนซะแล้วพี่หมีของผม ก็น่ารักไปอีกแบบนะครับ แต่ผมไม่บอกพี่ฮั่นหรอก ยิ่งหลงตัวเองอยู่ขานั้น (แม่หมู//เดี๋ยวฉันจะฟ้องพี่หมี) ฟ้องไปเล้ยยยย ผมกลัวที่ไหน

“ไม่รู้...ไม่ชี้”

“พี่รักแกงนะ อันนี้รู้ๆชี้ๆหรือเปล่า” รู้ๆชี้ๆอะไรเล่า ไอ้พี่ฮั่นบ้า

“อืม รู้ก็รู้” พี่ฮั่นเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม มือประคองใบหน้าของผมเอาไว้ แรงดึงดูดบางอย่างเรียกให้ขยับเข้าไปใกล้ ใบหน้าคมรออยู่แล้วราวกับรู้ความคิดของผม ระยะห่างถูกปิดลงด้วยการตัดสินใจของตัวผมเอง ทันทีที่ริมฝีปากของเราสัมผัสกัน ห้องทำงานทั้งห้องก็หายวับไปกับตา พี่ฮั่นเหมือนอยู่เฉยๆทั้งๆที่ในความจริงเขาไม่เคยอยู่นิ่ง การขยับเพียงเล็กน้อยก็ค่อยๆบรรจงตัดสติและการรับรู้ของผมให้ขาดออกทีละเส้น เรียวลิ้นไม่รุกรานแต่กลับเรียกร้องให้ผมเป็นฝ่ายเข้าไปหา และผมเองก็ติดบ่วงนั้นอย่างเต็มใจ

มือไม้ซุกซนไม่เคยอยู่นิ่ง ยิ่งเราเรียนรู้ซึ่งกันและกันมากขึ้นเท่าไหร่ อารมณ์บางอย่างของผมก็ยิ่งเป็นอันตรายมากขึ้นเท่านั้น การสะกิดเพียงนิดก็สามารถทำให้มันพุ่งพล่านได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปกเสื้อเชิ้ตที่ผมเป็นคนเลือกให้พี่ฮั่นใส่กลายเป็นเครื่องระบายอารมณ์ของผมในตอนนี้ มันถูกดึงทึ้งจนไม่เหลือความเรียบอีกต่อไป มือหนาแกะมือผมออกจากเนื้อผ้านั้น ก่อนจะลากมันผ่านแนวกระดุมที่เรียงตัวกันเป็นแถว แนวร่างกายนั้นส่งสัญญาณให้ผมรู้ว่ามือของผมจะไปสิ้นสุดลงที่ใด ชายเสื้อถูกกระตุกออกไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมเองก็ไม่ทันได้สังเกต

“นี่ที่ทำงานนะ” ผมพูดกับเรียวปากสวย แต่ละคำที่ขยับก่อให้เกิดสัมผัสแปลกใหม่ ผมจูบริมฝีปากล่าของคนเป็นพี่แผ่วเบาก่อนเสียงห้าวที่แหบพร่าจะเอ่ยตอบ

“อืม ก็ที่ทำงานไง แกงก็ทำ...สิ” คำพูดชวนให้คิดทำให้ผมกัดปากตัวเองแน่น แกงก็ทำ...สิ ทำอะไรล่ะ? ผมไม่รู้ความหมายของมันจริงๆ หรือว่าผมแกล้งไม่รู้กันแน่

คอเสื้อแยกออกจากกันกว้างขึ้นเพราะใบหน้าคมเริ่มยึดพื้นที่ กระดุมเสื้อเม็ดแรกที่ปลดออกจากรังดุมโดยพี่ฮั่นไม่ได้ใช้มือช่วยเลยสักนิด สถานที่และเวลาหมดความหมายลงไปเรื่อยๆขณะที่ริ้วอารมณ์ขยายวงกว้างชัดเจน หลักฐานอารมณ์แข็งแกร่งอยู่ในอุ้งมือ แม้จะมีเนื้อผ้าขวางกั้นก็ไม่อาจปิดบังอารมณ์ที่พลิกหัวใจให้หวามไหวได้



 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

เสียงกรีดร้องดังลั่นกระชากคนที่อยู่ในห้วงแห่งความรักให้กลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริง ถึงกระนั้นคนตัวใหญ่ก็ยังไม่ปล่อยให้เจ้าน้อยชายลุกออกจากตัว ตักกว้างยังคงทำหน้าที่ต่างเก้าอี้ให้คนรัก พร้อมยินยอมให้ใครก็ตามที่เข้ามาตีความไปได้ต่างๆนานาถึงความสัมพันธ์ของคนสองคน

อิสริยะใจเย็นเกินกว่าจะหันไปมองในทันที ส่วนธนทัตเองก็ยังนิ่งอึ้ง เขาไม่กล้าสู้หน้าเจ้าของเสียงกรี๊ดนั้นไม่ว่าเธอจะเป็นใครก็ตาม มือหนากลัดกระดุมเสื้อที่หลุดลุ่ยอย่างเชื่องช้า ราวกับเสียงแหลมที่คุ้นหูก่อนหน้าไม่มีผลใดๆกับเขา โต๊ะทำงานสูงช่วยปิดบังร่างกายส่วนล่างจากสายตาผู้บุกรุก แต่คงไม่ช่วยปิดบังความคิดของใครก็ตามที่เข้ามาเห็น

“นี่เธอ จะกรี๊ดอะไรของเธอห๊า บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้เข้ามา” เสียงทุ้มคุ้นหูของจารุวัฒน์ดังขึ้น ก่อนเสียงอุทานเบาๆจะหลุดออกมาพร้อมเสียงหัวเราะดังลั่น “เป็นไงล่ะครับ ถูกใจล่ะสิ กรี๊ดซะดังเชียว”

“พี่โดม” น้ำเสียงที่ใช้เรียกจารุวัฒน์แบบนั้นทำให้อิสริยะแน่ใจว่าใครคือผู้บุกรุก ธนทัตเองก็คุ้นแต่ยังไม่แน่ใจเสียทีเดียว คนเป็นพี่เลือกจะถามเลขาตัวกลมแทนที่จะหันไปทักทายคนที่เขารู้แล้วว่าเป็นใคร สายตาคมยังมองคนบนตักไม่ลดละ เขาอยากสานต่อกิจกรรมที่ช่วยเร่งอัตราการเต้นของหัวใจนี้ใจจะขาด แต่ตอนนี้คงทำได้แค่อดใจไว้

“ใครมาเหรอโดม”

“อ๋อ คุณโสรญามาขอพบคุณธนทัตครับท่านประธาน ผมบอกว่าผู้ช่วยของผมกำลังทำ ธุระสำคัญ อยู่กับท่านประธาน แต่เธอก็ดึงดันจะเข้ามาให้ได้ ผมต้องขออภัยด้วยที่ไม่มีความสามารถพอที่จะขัดขวางเธอ ธุระสำคัญของท่านประธานเลยสะดุดซะ...”

“พอเลยไอ้โดม” อิสริยะขัดคำพูดสุดทางการและน่าหมั่นไส้ของคุณเลขา จารุวัฒน์หัวเราะร่วนอย่างสะใจ ในใจเก็บข้อมูลสำหรับแซวพี่และน้องชายตัวดีเอาไว้เต็มพิกัด

“พี่จะเอาไงอ่ะ ผมจะได้จัดการให้” คนตัวกลมเปลี่ยนน้ำเสียงทันทีที่ถูกขัด

“เชิญคุณโสรญาไปรอที่ห้องประชุมเล็ก พี่กับแกงส้มจัดการ ธุระสำคัญ เสร็จเมื่อไหร่จะรีบตามไป” ธนทัตซุกใบหน้าไปกับลำคอแกร่ง เขาไม่สามารถสู้หน้าใครในห้องนี้ได้ในตอนนี้ คนเป็นพี่ราวกับรับรู้ความรู้สึกนั้น มือแกร่งลูบหลังลูบไหล่เจ้าของหัวใจอย่างเข้าอกเข้าใจ

หญิงสาวคนเดียวในที่นี้ทำได้แค่ยืนอึ้ง หล่อนไม่คิดมาก่อนว่าแผนการที่วางเอาไว้กลับใช่ไม่ได้อย่างที่ใจคิด สิ่งที่พวกนั้นรายงานมาเป็นความจริงได้อย่างไรกัน อิสริยะที่เธอรู้จัก และธนทัตที่เธอได้ข้อมูลมาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอเห็นไม่ใช่หรือ ภาพท่านประธานใหญ่ที่กอดร่างโปร่งของนายบอดีการ์ดคนนั้นไว้แน่นตอกย้ำเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก

“เอ้า! ได้ยินแล้วนี่ครับคุณ เชิญครับ หรืออยากดูภาคต่อของหนังเรื่องนี้ ถึงผมจะอยากดู แต่ผมว่าเราให้ความเป็นส่วนตัวกับเขาสองคนหน่อยไหมครับ เชิญครับเชิญ”

จารุวัฒน์แทบกระชากร่างเล็กที่ยืนนิ่งราวหุ่นขี้ผึ้งให้ตามเขาออกไป แต่เจ้าตัวกลมก็ยังไม่วายหันมาขยิบตาแซวประธานบริษัท ฮั่นได้แต่ส่งสายตาดุๆไปให้ในขณะที่มือยังโอบอยู่รอบตัวบอดีการ์ดของเขา

“ไอ้โดม ล็อกห้องให้พี่ด้วย”

“ด้วยความยินดีครับเจ้านาย” สิ้นเสียงตะโกนตอบของเลขาตัวกลม แกงส้มก็กัดไหล่หนาของคนรักเต็มแรง

“โอ๊ย! แกง! จะกัดพี่ทำไมเนี่ย”

“ก็พี่นั่นแหละ ไม่อายบ้างหรือไงเล่า เห็นไหม ผมบอกพี่แล้วว่านี่มันที่ทำงาน” คนเป็นน้องตอบเสียงอู้อี้ ใบหน้าหวานยังซุกอยู่กับลำคอแกร่ง ไม่กล้าพอที่จะสบตาใครทั้งสิ้น

“ขอโทษจ้ะที่รัก พี่สัญญาว่าคราวหน้าพี่จะล็อกประตูนะ โอ๊ย!! กัดอีกทำไมแกงส้ม พี่เจ็บ”

“คราวหน้าอะไรเล่า ไม่มีแล้ว คราวหน้าอ่ะ” แกงส้มปฏิเสธเสียงแข็งแต่อีกคนกลับนั่งหัวเราะชอบใจ

“แล้วพี่จะคอยดูว่าคราวหน้าจะมีไหม แต่ตอนนี้ เราจัดการเรื่องคราวนี้ให้เสร็จก่อนดีไหมแกง” มือของเจ้านายเริ่มขยับซุกซนอีกครั้ง แต่อารมณ์ของธนทัตตอนนี้อยู่ห่างไกลเกินกว่าจะสานต่อกิจกรรมได้

“พี่ฮั่น” เขายึดมือคนเป็นพี่เอาไว้ ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าหากอีกคนเริ่มรุก เขาจะสามารถต้านทานได้อย่างใจคิดหรือไม่ “ผมว่าเราจัดการเรื่องผู้หญิงคนนั้นก่อนดีกว่า...นะ...” อิสริยะพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะปล่อยร่างโปร่งบางให้เป็นอิสระ

“แต่พี่ว่าอย่าเพิ่งไปตอนนี้เลยนะ รอให้ อะไรๆ มันสงบลงก่อน แล้วค่อยไป” เขาชี้ไปยัง อะไรๆ ที่หมายถึง สายตาหวานมองตามนิ้วที่ชี้ไปก่อนจะทรุดตัวลงนั่งแทบไม่ทัน ยิ่งประโยคถัดมายิ่งทำให้ใบหน้าแดงซ่านจนอยากจะหายตัวไปจากที่ตรงนั้นเสียให้ได้ “หรือแกงจะให้พี่ช่วยทำให้มันสงบ พี่ก็ไม่ปฏิเสธนะจ๊ะ...ที่รัก”

“ไอ้หมีบ้า”

------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // อะไรของแกร๊แม่หมูเอ๊ยยยยย 55555 ,, ปกติใช้ชีวิตแบบใสๆนะ แต่ทำไมเดี๋ยวนี้ขุ๊นนนนขุ่น หื่นอีกต่างหาก (เอ๊ะ! หรือหื่นมานานแล้วหว่า??? << รีดตะโกนบอก แกหื่นมานานแล้วเห๊อะ แกไม่รู้ตัวหรือแกไม่ยอมรับ)

บางทีก็มีคำถามนะคะ ว่าระหว่าง สายตา กับ หัวใจ ถ้าเป็นเราจะเลือกอะไร ถ้ามันเป็นแค่คำถามคงตอบว่าหัวใจโดยไม่ต้องคิด แต่...ถ้ามันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในชีวิต เราจะเลือกหัวใจได้จริงๆหรือ? เพราะสำหรับบางคน สายตาที่มองมา มีผลมากกว่าสิ่งมีค่าที่อยู่ในหัวใจ

เพ้ออัลไลของนาง!! ไม่รู้วววววววว 555555 ,, ยังยืนยันคำเดิมว่าไม่ทราบจริงๆว่าตอนหน้าจะมาได้เมื่อไหร่ แต่คงไม่นานจนรีดที่รักของแม่หมูลืมฟิคเรื่องนี้ไปแน่นอนค่ะ

อ๋อ!! เกือบลืม มีข่าวดี(หรือเปล่า) มาประกาศให้ทราบอย่างเป็นทางการ เนื่องจาก Bear Bodyguard ตอนนี้ก็เลิกครึ่งมามากโขแล้ว แม่หมูขออนุญาตประกาศเรื่องรวมเล่มเอาไว้แต่เนินๆ จัดทำแน่นอนตามที่รีดหลายท่าน(ที่แม่หมูคุ้นชื่อ)รีเควสมานะคะ คาดว่าคราวนี้คงรวมได้ 1 เล่มถ้วน แต่อาจจะหนาซักหน่อย คงไม่เกิน 500 หน้า ราคาน่าจะไม่เกิน 400 บาท
(ราคานี้บอกเผื่อไว้นะคะ จะได้เก็บตังค์รอ ราคาจริงน่าจะถูกกว่านี้หลายอยู่ เตรียมไว้ 400 ดีสุดค่ะ ส่วนที่เหลือเอาไว้ซื้อโคอล่ามาร์ชมาเขย่าเล่นก็ได้ 55555)

เค้าเรียกว่าอะไรนะ Pre-Order ป่ะ?? อิอ้วนนี่ก็เรียกไม่ถูก 55555 ,, เอาเป็นว่าท่านใดที่สนใจแล้วตั้งแต่ตอนนี้ ก็มากระซิบบอกแม่หมูไว้ก่อนก็ได้เนอะ ขอเวลาอีกซักตอนสองตอนจะประกาศให้จองอย่างเป็นทางการนะคะ

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและการติดตาม หวังว่าเราจะได้เจอกันเป็นเล่มๆในอีกไม่นานเกินรอ (แกบอกตัวเองให้แต่งให้จบก่อนม๊ายยยยยย 555555) >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1048 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 00:02
    ฮ่าๆ
    หมีดราม่าไม่มีแล้ว!
    มีแต่หมีหื่นนนนน
    ยังไม่ดึก พี่หมีก็คึกแล้วหรอ
    55555555555555
    มันน่ารักมาก
    ถ้าแกงจะเขินแล้วซุกหน้ากับคอแบบเน้!
    โอ้ยยยย


    #1,048
    0
  2. #819 kat (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2556 / 19:37
    กรี๊ดดดดดด

    เกือบละ ล็อคห้องสิคะพี่หมี

    555555



    สนใจเรื่องรวมเล่มนะคะ
    #819
    0
  3. #719 jewel *28 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 09:33
    กรี๊ดดดด ที่ทำงานนะ >< เขินแทนพี่แกง เปิดทาเจอฉากเด็ดพอดีเลย 555 คราวหลังล็อคประตูด้วนนะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #719
    0
  4. #718 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2556 / 06:20
    กรี๊ดดดดดด ทำไมตอนนี้มันใสและเริ่ดเฟ่อขนาดนี้ หวานมากอ่าาาา ค้างอ่ะค้างง ขอเสนอให้แม่หมูเขียนต่อค่ะ 55555 #ดูใสเนอะ อร้ายยย ชอบตอนนี้อ่ะ มันเริ่ดมันเริ่ดมากก เขินสุดด อ่านไปบิดไป โอ้ยย น่าร้อคง่อออ >///////////////////< ปล.กลับมาอัพไวๆนะค่าา >0<
    #718
    0
  5. #717 love_ks (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 19:53
    เขินแทนน้องแกงอ่ะ อิพี่หมีบร้าหื่นไม่ดูสถานที่เล้ยยย
    #717
    0
  6. #716 TheDreamTD (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 19:45
    ที่ทำงานนะที่ทำงาน >\\\< ตอนนี้ใสมากจริงๆแม่หมู ใสจนไม่อยากให้ใสเลยทีเนี่ย นางมารจะเข้าาขัดจังหวะสองหมีทำไมเนี่ย!!!!! แต่ยังไงพี่หมีมันก็หื่นต่อได้อยู่ดีครับ >_<
    #716
    0
  7. #715 lemon (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 19:36
    ในที่ทำงานนะเนี่ย โอย! น่าจะล็อคห้องก่อน ^^

    #715
    0
  8. #714 Lilly (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 12:56
    ในท่ีทำงานเลยนะ ผู้ปกครองควรชี้แนะด่วน
    #714
    0
  9. #713 Joy Yoo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 11:41
    อร๊ายยยยย
    เค้าเขิลลลลล......
    พี่หมีน้องหมีในห้องทำงาน
    พี่หมีน้องหมี....ในรถตู้...อุ้ปปปป...555555

    สนใจรวมเล่มจ้าแม่หมู...จัดมา
    #713
    0
  10. #712 Joy Yoo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 11:40
    อร๊ายยยยย
    เค้าเขิลลลลล......
    พี่หมีน้องหมีในห้องทำงาน
    พี่หมีน้องหมี....ในรถตู้...อุ้ปปปป...555555

    สนใจรวมเล่มจ้าแม่หมู...จัดมา
    #712
    0
  11. #711 tutun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 08:33
    แม่หมูโคตรจะเขินเลยอะ แอร๊ยยย
    #711
    0
  12. #710 happyf (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 00:48
    อ่านไปเขินไป

    สองคนจะหวานไปไหนเนี่ยคนอื่นเค้าอิจฉา

    ปล.คราวหน้าก็ล็อคประตูด้วยนะ จะได้ไม่มีคนมาขัดขวาง5555
    #710
    0
  13. #709 moohamter (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 00:25
    จองนะคะ 1 เล่ม

    เค้ารอคราวหน้านะ...แม่หมู ห้องทำงานนี่น่าสนใจเนอะ 55

    คราวหน้าอย่าลืมล็อกประตูนะ#ใสๆ
    #709
    0
  14. #708 pigpigpig1 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 23:35
    ชอบมากกกกกกกกกกกกก

    จองด้วยนะคะหนึ่งเล่มค่ะ



    #708
    0
  15. #707 pcard (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 21:50
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก เขินนนนนนนนนนนนน -/////- ชีไม่น่ามาขัดจังหวะเลยนะ -o-
    มีร่วมเล่มแล้ว อยากได้ๆ >o<
    #707
    0
  16. #706 lassi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 21:41
    อ๊ากกกเขินเ้ยเห้ย น้องแกงเกือบเสียตัวที่ห้องทำงาน
    ท่านพี่อิส ท่านช่างไวไฟเหมือนแม่หมู ไม่ใช่ 5555
    ขอแบบนี้เรื่อยๆจะอาววจะอาวว 55555
    #706
    0
  17. #705 bull (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 20:38
    อ้ากกกกกก คราวหลังอย่าลืมล๊อกประตูนะพี่หมี 555
    #705
    0
  18. #704 พี่ก้อยจ้า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 20:25
    เอิ่ม ตกใจกับกรี๊ดน้องหมิวอ่ะ แบบเปิดมาเจองงเลย หมิวร้องทำมายยยยย



    เจ้ขอโทษอ่ะ แม่หมู ที่ลืมอ่านคืนแรกของน้องแกงไป เค้าเสียใจนะ แต่อ่านแล้วนะเออ



    นี่ยังเอาทิชชูซับเลือดกำเดาอยู่ แม่หมูอย่าห่วง สำนวนแม่หมูยังเริ่ดเหมือนเดิม ไม่เคยเบื่อบทโรมานซ์ของแม่หมูเลย



    แต่ตอนนี้ อ่านแล้ว เลี่ยนกับความหวานเจื้อยของอิหมีนะ ให้มันน้อยหน่อยก็ได้ น้องแกงของเจ้ทำตัวไม่ถูกแล้ว



    #704
    0
  19. #703 suzu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 20:24
    อร๊ายยย นุ้งแกงมุ้งมิ้งอ่ะ ซุกคอพี่หมีเหมือนเด็กน้อยเวลาอายเลยอ่ะ กรีสสสส

    อิพี่หมีนี่แกก้อหื่นทุกที่ทุกเวลาจิงๆ แต่รีดชอบ 5555

    น้องโดมก้อแสบใช่ย่อย ผู้กุมความลับสินะ อิอิอิ

    ** สนใจจองรวมเล่มค่าาาาา
    #703
    0
  20. #702 waa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 20:06
    ควรจะคิดได้ตั้งแต่ทีแรกนะ ว่าต้องล็อคห้อง แล้วจะให้ดีควรเอากล้องวงจรปิดออกให้หมดด้วยนะ
    #702
    0
  21. #701 kaiou (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 20:05
    พี่หมีเนี่ยเอะอะลากเข้าเรื่องอย่างว่าตล๊อดดด

    แต่เค้าชอบนะ555
    #701
    0
  22. #700 เจ้าหญิง_ขี้ลืม (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 19:57
    พี่ฮั่น นี่คึกทุกที่ทุกเวลาจริงๆนะ
    #700
    0
  23. #699 Mew_Mew (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 19:44
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #699
    0