[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 16 : Chapter 16 :: แกล้งหลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 เม.ย. 56

 

 

Chapter 16 :: แกล้งหลับ

 

                ความมืดมิดมาเยือนนานแล้ว หากแต่ไม่มีใครหลับลงได้ สองฟากของเตียงกว้างถูกจับจองด้วยสองร่างใหญ่ ความเงียบเท่านั้นที่คั่นกลางอยู่ระหว่างพวกเขา ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลยนับตั้งแต่จารุวัฒน์กลับออกไป อิสริยะดูเหมือนมีเรื่องจะพูดมากมายแต่ธนทัตกลับเก็บคำพูดจนคนตัวใหญ่ใจหาย หรือว่าเขาจะเดินหน้าเร็วเกินไป?

                ฟูกข้างตัวยุบลงทำให้ธนทัตนอนตัวเกร็ง เจ้าของร่างโปร่งนอนหลับตาปี๋มาสักพักใหญ่ๆแล้ว เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับคนเป็นเจ้านายดี ไม่ต้องเป็นช่างสังเกตก็รู้ได้ว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป ดูเหมือนคุณเลขาจะรู้ดีเสียด้วยว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น คำพูดเป็นนัยถูกพูดขึ้นหลายครั้งนับตั้งแต่เขาออกไปซื้อของกับเจ้านายเมื่อช่วงบ่ายแก่ๆ คงมีเพียงตัวเขาเท่านั้นกระมังที่ไม่รู้ว่าเรื่องราว

                เดิมทีเขาคิดว่าเป็นเพราะเจ้านายอยากให้บรรยากาศระหว่างพวกเขากลับไปเหมือนเดิม แต่ที่เขารู้สึกตอนนี้มันมากกว่าเดิมหลายเท่า ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบ พี่ฮั่น คนนี้ แต่การกระทำบางอย่าง ทั้งจับมือ ทั้งเอาหน้ามาใกล้ๆ มันเป็นการกระทำปกติระหว่างพี่น้องอย่างนั้นหรือ? ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าไม่ใช่ ถ้ามันเป็นเรื่องปกติจริง เขาคงเห็นคุณฮั่นทำกับคุณเลขาส่วนตัวไปนานแล้ว ไหนจะมีคำพูดคลุมเครือเรื่องเหตุผลที่เขาไม่รู้นั่นอีก...

                ธนทัตอยากถอนหายใจออกมาดังๆ แต่เขารู้ว่าการทำอย่างนั้นจะทำให้คนที่นอนอยู่ข้างๆรู้ว่าเขาไม่ได้หลับจริง

                นอกจากพฤติกรรมที่แปลกไปของเจ้านาย ก็ยังมีเรื่องความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของตัวเอง หัวใจทำงานผิดปกติจนเขาคิดว่าจำเป็นจะต้องไปตรวจร่างกาย ทำไมหัวใจเขาถึงได้ทำงานผิดปกติทุกครั้งที่อยู่ใกล้ร่างสูงใหญ่ของเจ้านายแบบนี้ และที่สำคัญ มันเกิดเฉพาะกับอิสริยะเพียงคนเดียว

                เขารู้ว่าตัวเองหน้าร้อนแทบตลอดเวลาอาหารเย็น แกงส้มเคยคิดว่าตัวเองมีความสามารถในการเก็บอาการได้บ้าง แต่คำยืนยันจากเจ้านายและคุณเลขาบอกเขาว่ามันไม่ใช่ ใบหน้าเขาคงขึ้นสีแดงนิดๆจนคนมองรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร ทำไมเขาถึงได้เขินกับคำพูดของเจ้านาย? คงเพราะเขาคงยังไม่คุ้นกับคำพูดแบบนั้น... อย่างนั้นเหรอ?

                เฮ้อออ...ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว

                “แกงส้มหลับหรือยัง” เสียงห้าวดังขึ้นในความมืด ตัวเขาเกร็งจนไม่สามารถเกร็งมากไปกว่านี้ได้อีกแล้ว

                “หลับแล้วครับ” อยากตบปากตัวเองเหลือเกินที่หลุดปากตอบ นั่นทำให้คุณฮั่นรู้ว่าเขายังไม่ได้หลับอย่างที่พูด... ว่าแต่...แค่ตอบว่าหลับแล้ว นั่นก็เป็นการบอกไปแล้วนี่ว่ายังไม่ได้หลับ! ไม่ได้เรื่องจริงๆแกงส้ม! ธนทัตได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจ

                “อืม พี่เชื่อว่าแกงหลับแล้ว” แล้วเจ้านายก็พาซื่อเชื่อเขาเนี่ยนะ!

                เตียงยุบลงอีกครั้งและคราวนี้มันยุบหนักกว่าเดิม ชนิดที่ถ้าแกงส้มตัวเล็กและเบากว่านี้เขาคงกลิ้งเข้าไปหาเจ้าของร่างที่สร้างรอยยุบนั้น ความคิดว่าร่างของเขาจะตกอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรงของคนเป็นเจ้านายให้ความรู้สึกดีอย่างประหลาด เหมือนมีอะไรบางอย่างวิ่งพล่านอยู่ในท้องเมื่อความคิดนั่นวิ่งมาปักหลักอยู่ในหัวสมอง

นี่เป็นเพราะธนทัตคิดมากเกินไปใช่ไหม? ทำไมเขารู้สึกว่ามีน้ำหนักบางอย่างกดอยู่ใกล้ๆเอว ร่างโปร่งยังนอนนิ่งเพราะไม่ต้องการให้อีกหนึ่งชีวิตในห้องรู้ว่าเขายังไม่ตื่น (ถึงแม้นั่นจะเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม) เพียงไม่กี่อึดใจร่างเขาทั้งร่างก็ถูกรวบเข้าไปอยู่ภายใต้ความอบอุ่นที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคย

“พี่ฮั่น”

“ถ้าแกงจะละเมอเรียกพี่ว่าพี่ฮั่นอย่างนี้ตลอดไปล่ะก็ พี่จะไม่ยอมให้แกงลุกจากเตียงเลยคอยดูสิ” ศีรษะได้รูปถูกเบียดให้ขยับไปจนสุดหมอน ลมหายใจอุ่นเป่าปะทะใบหน้า มันให้ความอบอุ่นได้พอๆกับกายแกร่งที่รวบตัวเขาเอาไว้ ธนทัตอยากลืมตา อยากรู้ว่าภาพจริงๆนั้นใกล้เคียงกับภาพในจินตนาการของเขาแค่ไหน แต่เขาก็ไม่กล้าพอ

“อย่าเพิ่งตื่นนะแกง ถ้านายตื่นมาแล้วรู้ว่าพี่ทำแบบนี้ กอดนายเอาไว้แบบนี้ทั้งคืน นายจะมองหน้าพี่ได้เหมือนเดิมหรือเปล่า” ที่ผ่านมาเขายังไม่ทำให้อิสริยะเห็นอีกหรือว่าเขายังมองหน้าเจ้านายได้เหมือเดิม?

อิสริยะรู้ดีว่าเจ้าของใบหน้าหวานแสร้งทำเป็นนิ่ง แกงส้มตัวจริงไม่หลับตัวเกร็งเป็นไม้กระดานแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้หรอก ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะเคยรู้ไหม ว่าบางคืนเป็นธนทัตเองนั่นแหละที่ขยับเข้าหาเขาก่อน และอิสริยะเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธการกระทำนั้นสักนิด เมื่อมือบางควานสะเปะสะปะในความมืด เขาก็จัดการรวบร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดทันที

แม้รู้ว่าอีกคนยังไม่หลับ อิสริยะก็ตั้งใจจะพูดออกไป ถามว่าเขินไหม? แน่นอน...เขาเขินมาก แต่คำพูดของภาคินยังก้องอยู่ในใจ...

ทำตามหัวใจก็พอไอ้น้อง

การบอกรักสำหรับวันนี้อาจจะเร็วไป แต่ใจเขามันอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกจนเก็บต่อไปไม่ไหว และการกอดคนๆนี้ไว้ในอ้อมแขน อย่างที่เขาเคยทำมาในหลายๆคืน คงไม่ผิดอะไร

ตึก ตึก ตึก

เสียงอวัยวะสำคัญเต้นตุบๆอยู่ในอกดังเสียจนคนนอนทั้งสองได้ยิน หากพวกเขาบอกไม่ได้ว่ามันเป็นเสียงของใครกันแน่ เพียงแค่กอดธรรมดายังขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นอะไรที่มากกว่านั้นจะขนาดไหน อิสริยะไม่อยากจินตนาการไปไกล ธนทัตเองก็ไม่ต่างกัน ในเมื่อไม่มีคำพูดใดกระจ่างชัด มีเพียงการกระทำที่ส่งผลต่อหัวใจ แล้วเขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี คำถามแล้วคำถามเล่าวนเวียนเข้ามาในหัวใจเขาทั้งสองคน แต่ต่างฝ่ายก็ต่างไม่รู้คำตอบ

“ถ้าพี่พูดออกไป อะไรๆมันจะเปลี่ยนไปไหมแกงส้ม”



 

KangSom :D

                มันก็ขึ้นอยู่กับว่าพี่จะพูดอะไร

                ผมตอบกลับอยู่ในใจ นี่ผมเผลอเรียกเขาว่าพี่ฮั่นอีกแล้วเหรอ ถึงแม้จะเรียกอยู่ในใจก็เหอะ ผมไม่ควรให้ความใกล้ชิดสนิทสนมย้อนมาทำร้ายผมได้อีก... แล้วตอนนี้มันไม่ใกล้ชิดหรือไงวะ KS มันใกล้ชิดมากกกก อีกนิดเดียวผมจะขึ้นไปนอนเกยอยู่บนร่างหนาของคนบ้านั่นแล้ว

                “พี่ไม่เคยเชื่อในความรัก” คุณฮั่นยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ เขารู้ว่าผมยังไม่หลับ ข้อนี้ผมแน่ใจ หรือเขาจงใจให้ผมได้ยินทุกคำพูด? ผมพยายามสูดลมหายใจอย่างสม่ำเสมอ ทั้งๆที่รู้ดีว่านั่นไม่ช่วยอะไร “พี่ไม่เคยเชื่อเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง ความรักมันพุ่งเข้าใส่พี่อย่างจัง”

                นี่อย่าบอกนะว่าเขาจะเล่าเรื่อง แฟนเก่า คนนั้นให้ผมฟัง ผมรู้นะครับว่านั่นจะเป็นข้อมูลที่ดีสำหรับบอดีการ์ดอย่างผม แต่...ทำไมผมถึงอยากปิดหูไม่รับรู้เรื่องราวความรักเมื่อครั้งอดีตของเจ้านายอย่างนี้ล่ะ?

                “แปลกดีเนอะ ขนาดกับผู้หญิงคนนั้น คนที่พี่เกือบจะหลวมตัวแต่งงานด้วย พี่ยังไม่เคยมีความรู้สึกใกล้เคียงกับที่พี่เป็นอยู่ตอนนี้เลย” อ้าว! ไม่ใช่กับผู้หญิงคนนั้น แล้วเป็นใครล่ะ? ความรู้สึกที่คุณฮั่นรู้สึกอยู่ตอนนี้... แปลว่าตอนนี้คุณฮั่นกำลังรักใครบางคน... น่าแปลก ราวกับความคิดนั้นชกเข้าที่ท้องผมอย่างจัง ผมอยากรู้นัก...อยากรู้ว่าคนที่โชคดีได้รับความรักจากพี่ฮั่นไปเป็นใคร มีแต่ผมคนเดียวที่อยู่กับพี่ฮั่นตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เขาเจอใครผมเจอด้วย เขาคุยกับใครผมก็อยู่ในสายตาผม ถ้าเขาจะมีความรัก... ผมที่อยู่ใกล้เขามากที่สุดทำไมถึงจะไม่รู้

                ถ้าพี่ฮั่นมีความรักจริงๆ ผมแปลกใจมากที่คนพี่ฮั่นรักไม่ใช่ผม!

                อะไรนะ!!!!!!

                กี่ครั้งแล้ว KS กี่ครั้งแล้วที่แกตกใจกับความรู้สึกแล้วก็ความคิดของตัวเอง ตั้งแต่แกเอาตัวเอง... ไม่ใช่สิ ตั้งแต่ผมถูกส่งตัวมาเป็นบอดีการ์ดให้คุณฮั่น กี่ครั้งแล้วที่มีความคิดแปลกๆนี่วิ่งพล่านอยู่ในสมอง กี่ครั้งแล้วที่เอาตัวเองไปอยู่ในอ้อมกอดของคนๆนั้น กี่ครั้งแล้วที่ทำเกินหน้าที่ แล้วจำไม่ได้หรือไงว่าผลจากการทำเกินหน้าที่นั้นได้อะไรครับคืนมา

                “พี่คิดมาตลอดนะว่าความรักไม่ได้สวยงามอย่างที่ใครๆพูดกัน ความรักทำร้ายมี๊ ทำร้ายแม่พี่ คนที่มี๊เรียกว่าความรัก... สุดท้ายกลับทอดทิ้งมี๊ไว้คนเดียว ไม่สิ ไม่ใช่คนเดียว มีพี่อีกคน ลูกที่เกิดจากความรักของมี๊” ผมเกลียดเสียงเศร้าแบบนั้น ผมไม่อยากให้มันหลุดออกมาจากปากเจ้านายผมเลย ในเมื่อตอนนี้ผมอยู่ในอ้อมกอดของพี่ฮั่นอยู่แล้ว และพี่เขาก็เข้าใจว่าผมหลับอยู่ (แม่หมู//เหรอ) แม่หมูไม่เคยรู้จักคำว่าส่วนตัวใช่ไหมครับ! นี่มันห้องนอนส่วนตัว! พี่เขาแสร้งทำเป็นเข้าใจว่าผมหลับอยู่ ถ้าแม่หมูต้องการคำบรรยายที่ตรงกับสิ่งที่เกิดขึ้นนะครับ (แม่หมู//ขอบคุณมากค่ะน้องแกง) ในเมื่อเขาก็กอดผมเอาไว้อยู่แล้ว ก็คงจะไม่ผิดอะไรใช่ไหมครับ ถ้าผมจะกอดตอบ ผมแค่อยากปลอบเขา อยากให้เขาเอาตัวเองออกมาจากน้ำเสียงเศร้าๆแบบนั้นเสียที

                ผมดึงร่างของเจ้านายเข้ามาใกล้ขึ้น อยากให้เขารับรู้ถึงผม...ผมที่อยากปลอบ อยากให้เขาพาตัวเองออกมาจากน้ำเสียงเศร้าที่ทำร้ายหัวใจผมไปด้วย

                “ถ้าแกงตื่นอยู่พี่คงคิดว่าแกงกอดพี่”

                ก็กอดอยู่น่ะสิไอ้หมี! แล้วผมก็ตื่นอยู่ด้วย!

                “เมื่อกี้พี่จะพูดว่าอะไรนะ เห็นไหมแกง มากอดพี่โดยที่พี่ยังไม่ทันตั้งตัว พี่ลืมหมดเลยว่าจะพูดอะไร”

                “...” ผมเกือบจะตอบไปแล้วให้ตายสิ ยังดีนะแค่อ้าปากเฉยๆแต่โชคดีที่ยังไม่มีเสียงอะไรหลุดออกไป สุดท้ายผมเลยแกล้งทำเป็นเคี้ยวเหงือกตัวเองเล่น...ซะงั้น เกือบไปแล้วแกงส้ม เกือบไป เฮ้ออออ

                เสียงหัวเราะเบาๆอย่างรู้ทันทำให้ผมฮึดฮัดอยู่ในอ้อมกอด ยิ่งแรงกระเพื่อมของแผ่นอกที่ผมซุกตัวอยู่ ยิ่งทำให้ผมรู้ว่าพี่ฮั่นพยายามจะกลั้นเสียงหัวเราะของตัวเองไว้มากแค่ไหน

                “ใช่...พี่ไม่เคยรู้จักความรักมาก่อน แล้วก็ไม่เคยเข้าใจด้วยว่าทำไมคนถึงกระเสือกกระสนอยากได้มันมาครอบครองนัก จนกระทั่งวันนี้ พี่ว่า พี่เริ่มเข้าใจแล้วล่ะ อยู่ดีๆก็มีคนๆนึงเข้ามาทำให้ชีวิตของพี่เปลี่ยนไป เขาทำให้พี่หายเหงา ทำให้พี่เอาตัวเองออกมาจากชีวิตที่มีแต่คำว่างาน...งาน...แล้วก็งาน ไม่เคยมีใครสนใจแล้วก็เอาใจพี่เท่าเขามาก่อนเลย”

เสียงนั้นแสดงความรักออกมาอย่างไม่ปิดบัง ผมนอนนิ่งฟัง พยายามใจเย็นที่สุดที่จะไม่โพล่งถามออกไปว่าคนๆนั้นเป็นใคร ดูเหมือนพี่ฮั่นยังสนุกสนานกับการเล่าความรู้สึกตัวเองเกินกว่าจะยอมบอกผมมาง่ายๆ

                “พี่ชอบกวนประสาทเขาด้วยนะแกงรู้ไหม เวลาเห็นคนๆนั้นทำหน้างอ พี่เห็นแล้วชอบยังไงก็ไม่รู้”

โรคจิต! ชอบเห็นคนอารมณ์ไม่ดีว่ะ! มีอย่างที่ไหน ผมไม่แปลกใจเลยที่คนๆนั้นจะโดน ขนาดผมยังโดนกวนประสาทแทบทุกวันเลย คนๆนั้นของพี่ฮั่นจะไม่โดนได้ไง

                “แต่มีช่วงนึงนะ พี่เสียใจมากที่พี่ทำให้เขาเสียใจ แกงรู้ใช่ไหมว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ เป็นใครๆก็คิดทั้งนั้นแหละ ที่เขามาอยู่กับพี่ก็เพราะหน้าที่ของเขานี่นา พี่ไม่ผิดใช่ไหมที่พี่คิดว่าสิ่งที่เขาทำให้พี่มาตลอด เขาทำแค่เพียงเพราะมันเป็นหน้าที่ เขาไม่ได้ทำสิ่งนั้นออกมาจากหัวใจ เป็นแกง...แกงจะคิดแบบพี่ไหม”

                มันก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ถ้าเป็นผม ผมก็คงแอบคิดเหมือนกันมั้ง แต่...อะไรที่ทำด้วยใจ ผมว่ามันก็มองออกนะ

                แล้วผมก็กลับมานึกถึงเรื่องของตัวเอง ผมกับพี่ฮั่นก็เจอกันเพราะหน้าที่ เขาจะรู้บ้างไหมว่าหลายเรื่องที่ผมทำให้มันไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่มันเป็นเพราะผมอยากทำให้ ผมไม่รู้เหตุผลหรอกครับ แล้วก็อย่ามาถามผมด้วยเพราะผมตอบไม่ได้ ผมรู้แค่ว่าผมอยากทำ เวลาเห็นเจ้านายยิ้มอย่างมีความสุข หรือหัวเราะชอบใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ ภาพเหล่านั้นทำให้ผมแทบจะซ่อนรอยยิ้มของตัวเองเอาไว้ไม่ได้

                จะว่าไป มันก็คล้ายๆเรื่องของผมกับเจ้านายอยู่เหมือนกันนะ ถ้าคนๆนั้นที่คุณชายอิสริยะตกหลุมรักเข้าอย่างจังไม่ใช่ผม... เฮ้อออ...ทำไมผมถึงอยากเอาตัวเองไปแทนที่คนๆนั้นนะ ถ้าตอนนี้ผมอยู่คนเดียว ผมคงยกมือขึ้นเขกหัวตัวเองแรงๆไปแล้ว

                “แกงส้ม” ทำไมเสียงเจ้านายถึงอยู่ใกล้ขนาดนี้ ใกล้...ใกล้จนเกินไป “นายอยากรู้ไหมว่าที่พี่เล่ามาทั้งหมด พี่หมายถึงใคร อยากรู้ไหมว่าคนๆนั้นเป็นใคร” เสียงห้าวนั้นดังกว่าเสียงกระซิบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ก็ยังดังและฟังชัดไปถึงหัวใจ แก้มผมร้อนขึ้น...ไม่รู้ว่าเกิดจากเลือดที่สูบฉีดอยู่ภายใน หรือลมหายใจที่เป่ารดจากภายนอก

                อยากรู้ไหมเหรอ? จะว่าอยากก็อยาก ผมอยากรู้ว่าคนที่น่าอิจฉาอย่างมากคนนั้นคือใคร...จะว่าไม่อยากก็ใช่ เพราะถ้าคำตอบนั้นไม่ใช่ผม ผมคงเสียใจเหมือนกัน

                ทำไมผมต้องคิดว่า คนที่พี่ฮั่นรักต้องเป็นผมเองด้วยนะ!!

                “แกง ถ้าแกงไม่ตื่นพี่ก็จะไม่บอกหรอกนะ ถ้าพี่บอกแกงไปตอนแกงหลับ แล้วแกงจะรู้ได้ไงล่ะว่าพี่รักใคร” ไอ้เจ้านายบ้า เรื่องมากจริง รู้ก็รู้ว่าผมไม่ได้หลับ ยังจะเล่นตัวไม่บอกผมอีก “สัญญากับพี่อย่างนึงได้ไหม ว่าถ้าพี่บอกไปแล้วแกงจะไม่เกลียดพี่”

                ข้อแม้เยอะจริงๆ แล้วอย่างผมเนี่ยนะจะเกลียดพี่ฮั่นลง ที่ผ่านมามันยังพิสูจน์อะไรไม่ได้อีกเหรอว่ายังไงผมก็เกลียดเขาไม่ได้ ถึงพี่ฮั่นจะทำตัวน่าถีบไปบ้าง ผมก็ไม่เคยเกลียดเขาเลยจริงๆ

                มือของผมถูกจับเอาไว้ นิ้วก้อยถูกเกี่ยวด้วยนิ้วของคนอีกคนหนึ่ง...

                “สัญญาแล้วนะ”

เฮ้ยยยยยยยย มัดมือชกนี่หว่า จับให้สัญญากันแบบนี้เลยเหรอ ฮึ่ยยยยยย ใครจะไปเชื่อครับ ว่าภายใต้หน้ากากใบหน้าที่นิ่งๆ และดูจริงจังกับหลายๆเรื่อง พี่ฮั่นจะมีมุมน่ารักๆอย่างนี้

                “ถ้าพี่รักผู้ชายด้วยกัน... มันจะเป็นเรื่องผิดมากไหม” เสียงนั้นเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับผม รักผู้ชายด้วยกันเป็นเรื่องผิดไหมเหรอ? มันขึ้นอยู่กับความรู้สึกในหัวใจมากกว่า ถ้ารัก...ก็คือรัก มันอาจจะไม่ใช่ความรักในรูปแบบปกติที่สังคมทั่วไปมีกัน แต่ยังไง มันก็ยังเป็นความรักอยู่ดี

                “นายรู้ไหมว่าการที่นายตอบพี่ในใจน่ะ พี่ไม่ได้ยินหรอกนะ แต่พี่สรุปเอาเองว่านายไม่รังเกียจ เพราะถ้านายรังเกียจ นายคงขืนตัวออกจากพี่ไปนานแล้ว”

                ฮึ! ผมส่งเสียงเบาๆในลำคอ คุณอิสริยะน่าเตะขึ้นทุกวัน!

                “ถ้าพี่บอกว่า... พี่รักแกง... แกงจะรักพี่ไหม”

                “อะไรนะครับ” ผมลืมตาขึ้นพร้อมๆกับถามออกไปเสียงดัง ถ้าผมไม่ได้หูฝาดไป เมื่อกี้ผมได้ยินพี่ฮั่นบอกว่า พี่ฮั่นรักผม? แล้วก็ขอให้ผมรักตอบ...อย่างนั้นเหรอ?

                “อ้าว... สรุปว่าไม่ได้หลับ?”

                “หลับแล้วครับ แต่ผมละเมอ” ใบหน้าคมเหมือนรอจังหวะให้ผมลืมตาขึ้นมานานแล้ว ผมรีบหลับตาลงเหมือนเดิม เป็นการกระทำที่งี่เง่ามาก แต่ช่างมันเถอะครับ

                “ว๊า! แย่จัง สรุปว่าที่พี่พูดไปทั้งหมดแกงไม่รู้เรื่องเลยเหรอ” เสียงพูดนั้นกลั้วหัวเราะอย่างน่าหมั่นไส้ ผมจะเชื่อคำพูดของเจ้านายของผมคนนี้ได้แค่ไหนครับ และที่สำคัญ... ผมรักเขาหรือเปล่า?

                ผมไม่แน่ใจ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันเป็นไปไม่ได้

                พี่ฮั่นขยับตัว เตียงขยับยวบยาบตามน้ำหนักตัวของคนตัวใหญ่ มือหนาวางอยู่บนตำแหน่งหัวใจ...ของผม

                “หัวใจนายเต้นแรง” ก่อนที่ตรงนั้นจะถูกแทนที่ด้วยอยากอื่นที่หนักกว่า สุดท้ายผมก็ทนหลับตานิ่งต่อไปไม่ได้ ผมลืมตาขึ้นมาก็เจอกับกลุ่มผมดำหนาของใครบางคน พี่ฮั่นวางหัวไปบนอก แนบหูฟังเสียงหัวใจผมที่กำลังเต้นระรัว เขาจะรู้ไหมว่าการกระทำแบบนั้นทำให้หัวใจผมเต้นหนักกว่าเดิม มันแทบทะอุออกมาจากอกอยู่แล้วเมื่อเสียงห้าวกระซิบแนบตัวผม “เสียงดังมากเลยนะ มันเป็นแบบนี้เฉพาะกับพี่คนเดียวหรือเปล่าแกงส้ม”

                “พี่ฮั่น”

                “พี่ฮั่นอีกแล้ว รู้ไหมว่าพี่ชอบให้แกงเรียกพี่แบบนี้มากแค่ไหน ถึงแกงจะละเมอก็เถอะ” พอผมเห็นกลุ่มผมหนาขยับอีกผมก็รีบหลับตาลงอีก

                เงียบ... แล้วก็หลงเหลือเพียงแต่ความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจเท่านั้นที่ดังอยู่ใกล้ๆ ใกล้เกินไปอีกแล้ว

                อะไรน่ะ! ผมตกใจเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

                ไม่รู้ว่าการแกล้งหลับครั้งนี้มันจะช่วยผมหรือว่าทำให้อีกคนหนึ่งได้เปรียบกันแน่ ผมรู้สึกถึงจมูกโด่งคมที่คลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มและไล่ต่ำลงไปตามแนวสันกราม... ขนอ่อนๆของผมพร้อมใจกันลุกขึ้นตลอดทั้งร่าง สัมผัสแผ่วเบาขยับไหวเชื่องช้าก่อให้เกิดความรู้สึกบางอย่าง...

                “พี่คิดว่า... พี่รักแกง... รัก...ทั้งๆที่ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป รู้แค่ว่า...รัก” คงเป็นเพราะใบหน้าที่อยู่ใกล้จนเกือบแนบชิด ริมฝีปากที่ขยับตามถ้อยคำที่แปล่งออกมาทำให้ผิวอ่อนนุ่มนั้นสัมผัสกับใบหน้าผม ก่อนที่มันจะประทับลงบนมุมปากอย่างแผ่วเบา

                “พี่ฮั่น พี่ทำอะไรน่ะ” ผมไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว เขารู้อยู่แล้วว่าผมไม่ได้หลับ ผมผลักเจ้านายเต็มแรง มือถูกยกขึ้นมาแตะแก้มอย่างเลื่อนลอย ตรงนี้ใช่ไหมที่คนๆนั้นเพิ่งจะ...จูบ...

                “อ้าว ตกลงนี่ แกงไม่ได้หลับจริงๆใช่ไหม” พี่ฮั่นพูดราวกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สิ่งที่เขาทำกับผมไว้ล่ะ หัวใจผมยังเต้นตึกๆตักๆไม่ยอมหยุด “พี่ดีใจนะ พี่แกงเรียกพี่ว่าพี่ฮั่นเหมือนเดิมซะที”

                “คุณไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย เมื่อกี้คุณทำอะไรผม คุณเป็นบ้าอะไรคุณฮั่น อยู่ดีๆคุณมาบอกรักผมแล้วก็... แล้วก็...” ไม่รู้เพราะอะไร แต่ผมไม่กล้าพูดคำนั้นออกมาดังๆ “ที่คุณทำเมื่อกี้นั่นแหละ คุณทำอะไรกับผม แล้วคุณมาทำแบบนั้นกับผมทำไม”

                “พี่ไม่ได้เป็นบ้า ที่พี่พูดไปมันเป็นความจริง พี่คิดว่าพี่รักแกง รัก...มาซักพักแล้ว แต่พี่เพิ่งรู้ใจตัวเอง และพี่ก็กำลังบอกแกงอยู่ตอนนี้” สายตาที่มองมานั้นจริงจังมากเกินกว่าเป็นเรื่องเล่น ยิ่งการกระทำของเขาก่อนหน้านี้ยิ่งเป็นเรื่องเล่นไม่ได้เป็นอันขาด เพียงแค่สัมผัสแบบนั้น... แค่นั้นผมก็สะท้านไปทั้งร่าง และคงอีกนานกว่าผมจะสามารถลบมันออกจากความทรงจำ

                “...”

                “อย่าเงียบสิแกงส้ม ทำอย่างนี้พี่ใจไม่ดีเลยนะ” คุณฮั่นยกมือขึ้นมาเตะแก้มผม แต่ผมปัดมือเขาออกไป

                “อย่า... อย่าทำแบบนั้น แล้วก็อย่าทำแบบเมื่อกี้ด้วย”

                “ทำแบบนั้น? ทำแบบไหนล่ะแกง ทำอะไรเหรอ”

                “คุณทำอะไรคุณก็รู้อยู่แก่ใจคุณฮั่น” ผมหลบสายตาแรงกล้าที่มองมา ผมไม่อยากรับรู้อีกแล้วว่าในดวงตาคู่นั้นมีอะไรซ่อนอยู่บ้าง ผมไม่รู้ว่าถ้าเกิดผมเห็นความจริงใจอยู่ในดวงตาคู่นั้น แล้วผม...ผมควรจะรู้สึกยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้นดี

                “พี่ก็ทำตั้งหลายอย่าง แกงหมายถึงอะไรล่ะ บอกพี่สิ” นี่จะต้องให้ผมพูดจริงๆใช่ไหมถึงจะยอมหยุด ก็ได้...

                “ก็ที่คุณจูบผมไงคุณฮั่น”

                “เปล่า พี่ไม่ได้จูบแกง” ผมแอบเห็นรอยยิ้มที่ซ่อนไว้ไม่มิดบนใบหน้า ยิ้มอะไรนักหนาเนี่ย!

                “ไม่ได้จูบแล้วที่ทำเมื่อกี้... อือออ”

                ผมต้องโทษตัวเองที่ไม่ยอมมองร่างใหญ่ที่นั่งอยู่เคียงข้าง มือสองข้างของเจ้านายยกขึ้นมาประคองใบหน้าของผมเอาไว้ ก่อนที่เรียวปากร้อนจัดจะทาบทับลงบนริมฝีปากของผม



 

                ริ้วอารมณ์เล่นปราดไปทั่วทั้งร่างเมื่ออิสริยะประทับเรียวปากของตัวเองลงบนริมฝีปากนุ่มหวาน ราวกับลูกโป่งที่ใส่น้ำไว้เต็มถูกเจาะให้แตกด้วยการสะกิดเพียงแผ่วเบา จากที่เคยคิดว่ารัก ตอนนี้เขารู้แล้วว่าความรักมันเป็นอย่างไร หลายต่อหลายครั้งที่ฟังใครต่อใครพูดกัน การจูบกับคนที่เรารัก...มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

โลกทั้งใบเปลี่ยนรูปร่างไปหมด แต่ความหอมหวานตรงหน้ายังชัดเจนในประสาทสัมผัส รสสัมผัสของคนตรงหน้านั้น ทั้งหวาน...ทั้งนุ่ม...และน่าหลงใหล ริมฝีปากที่อ้าออกเพราะความตกใจของธนทัตกลับเป็นการเปิดทางให้อิสริยะมอบความรู้สึกที่ลึกล้ำยิ่งกว่าให้ได้ ลิ้นร้อนซอกซอนตามรอยแยกที่อบอุ่น ก่อนจะกวาดสำรวจโพรงปากหวานจนถ้วนทั่ว รสชาติของแกงส้มที่เขากำลังไล้ชิมนั้นชวนให้เสพติดราวกับผลไม้ในสวนต้องห้าม ที่พอได้ลิ้มลองเพียงครั้งก็อดใจชิมอีกไม่ไหว ลิ้นช่างสำรวจซอกซอนไปทั่วจนพบกันลิ้นเล็กที่เกร็งนิ่ง เขาเกี่ยวกระหวัดมันด้วยลิ้นของเขา ปลุกเร้าแกมบังคับให้ลิ้นอุ่นชื้นของคนเป็นน้องขยับไหวตามใจของคนเป็นพี่

ดวงตากลมที่เบิกกว้างปิดปรือลงเมื่ออารมณ์ตามธรรมชาติเข้าครอบงำ ธนทัตไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ประโยคยาวเหยียดที่เตรียมจะพูดถูกกลืนหายไปในลำคอ พร้อมถูกปิดล็อคอย่างแน่นหนาเมื่อลิ้นร้ายกาจรุกรานเข้ามาในปาก มือหนาลูบไล้เรียวแขนของร่างบางแผ่วเบา ธนทัตตกใจเกินกว่าจะทำอะไรได้นอกจากโอนอ่อนผ่อนตามการชักนำของคนเป็นเจ้านาย

ความร้อนรุ่มแผ่ไปทั่วร่าง อิสริยะออกแรงดันร่างบางให้นอนลงบนเตียงนุ่มโดยไม่ปล่อยให้ริมฝีปากผละออกจากกัน แล้วทาบทับร่างโปร่งบางนั้นด้วยร่างของตัวเองเอง มือนุ่มที่ยันแผ่นอกกว้างของเจ้านายไว้อ่อนแรงลงเมื่อเวลาผ่านไป สัมผัสอ่อนหวานแต่เรียกร้องยังดำเนินไปราวไม่มีวันสิ้นสุด

อิสริยะรู้สึกถึงอารมณ์บางอย่างที่เริ่มต่อตัวบริเวณท้องน้อย... และนั่นทำให้เขารู้ว่าเขาควรหยุด คนตัวโตผละออกจากความอ่อนนุ่มที่แสนอ่อนหวานอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมเต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาที่เจ้าตัวไม่คิดจะซ่อนไว้ ธนทัตค่อยๆลืมตาขึ้นในที่สุดเมื่อเขาหาลมหายใจของตัวเองเจอ เรียวปากอิ่มบวมเจ่อด้วยจูบที่ดึงเอาตัวตนทุกอย่างไปจากเขา

“แบบนี้ต่างหากที่เรียกว่าจูบ เข้าใจไหมเด็กน้อย”

“พี่ฮั่น”

“ชื่นใจจริงๆ หวังว่าพรุ่งนี้พี่ก็จะยังเป็นพี่ฮั่นของแกงเหมือนเดิมนะ” ร่างสูงพูดออกไปทั้งๆที่รู้ว่าเมื่อผ่านเหตุการณ์นี้ไปจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม เขาไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้แกงส้มได้พูดหรือได้ตัดสินใจ เขาทำได้แค่เปิดเผยความรู้สึกของตัวเองทั้งหมด

“พี่ฮั่น คือผม...”

“ยังไม่ต้องตอบอะไรพี่หรอกแกงส้ม” อิสริยะรีบขัดก่อนที่คนเป็นน้องจะพูดอะไร “พี่บอกแกงไปแล้วนะว่าพี่รู้สึกยังไง ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับนายนั่นแหละ ไม่ว่านายจะติดสินใจยังไง พี่ก็เต็มใจจะยอมรับผลทุกอย่าง แต่...คืนนี้ดึกแล้วนะแกง เรานอนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงานนะ”



 

“พี่ฮั่นทำอย่างนี้ไม่ได้นะครับ” ผมเถียงออกไปเมื่อถูกรวบเข้าสู้อ้อมกอดอีกครั้ง หมอนของผมถูกเจ้านายยึดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไหล่กว้างถูกคนเป็นนายยัดเยียดมาให้หนุนแทน ผมไม่รู้ว่าตัวเองหมดแรงจะปฏิเสธหรือเต็มใจจะอยู่ในตำแหน่งนั้นแล้วกันแน่ที่ทำผมทำตาม แขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้นนุ่มกว่าที่ผมคิด ผมจัดตัวเองให้อยู่ในอ้อมกอดก่อนที่แขนอีกข้างจะเกี่ยวไว้หลวมๆที่เอว

“พี่ทำไปแล้วแกง และพี่ก็ยังกลัวเกินกว่าจะรู้คำตอบ ไว้พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันเรื่องนี้อีกทีได้ไหม พี่พูดตรงๆนะ พี่ยังไม่พร้อมจะเสียใจ” พี่ฮั่นก้มลงจูบเบาๆที่ขมับ ผมหลับตาแน่นเมื่อสัมผัสนั้นนำความรู้สึกอย่างบางมาด้วย “นอนไหมครับ”

“พรุ่งนี้เราต้องคุยกันนะพี่ฮั่น” ผมบอกออกไปก่อนจะค่อยๆปิดเปลือกตาลง ไม่รู้ว่าคืนนี้จะหลับลงได้ไหม แต่ในเมื่อเจ้านายบอกว่ายังไม่พร้อม ผมก็ไม่เห็นประโยชน์อะไรที่จะเซ้าซี้ต่อ

“สัญญาครับ พรุ่งนี้เราจะคุยกัน”

ผมไม่รู้ว่าบทสนทนาในวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ผมไม่รู้ว่าคุณชายอิสริยะคนเดิมจะกลับมาหรือไม่ ผมไม่รู้ว่าผมจะมองหน้าพี่ฮั่นเหมือนเดิมได้ไหมหลังจากผ่านเหตุการณ์ในคืนนี้ไป ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักของพี่ฮั่นเกิดขึ้นได้ยังไง ผมรู้แค่ว่าผมพยายามปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองทุกอย่างมาตลอด ผมยังจำความรู้สึกของตัวเองได้ดีตอนที่เจ้านายพูดเรื่องความรักและคนรัก ผมแอบหวังลึกๆในใจว่าคนๆนั้นจะเป็นผมโดยไม่มีเหตุผลใดๆมาสนับสนุนความคิดนี้เลย

ถ้าพี่บอกว่า... พี่รักแกง... แกงจะรักพี่ไหม

พรุ่งนี้ผมจะต้องตอบเขาแล้วสินะว่าผมรักเขาหรือเปล่า พี่ฮั่นบอกว่าพี่ฮั่นยังไม่พร้อมจะเสียใจ และผมเองก็ไม่พร้อมจะทำให้พี่ฮั่นเสียใจเหมือนกัน

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // แวะมาอัพให้อีกตอนก่อนจะไม่อยู่หลายวันนะคะ แม่หมูตุ้ยมีความยินดีจะแจ้งให้แก่รีดเดอร์ทุกท่านทราบว่า แม่หมูของดอัพฟิคหนึ่งสัปดาห์เต็ม (มันน่ายินดีตรงไหนฟระ!! 555555) และจะกลับมาอัพได้ตามปกติอีกครั้งวันจันทร์ที่ 6 พ.ค. ค่ะ เนื่องจากแม่หมูไม่อยู่ 4 วัน กลับมาอีกทีวันพฤหัส แต่คงยังไม่สามารถอัพให้ได้ทันทีเพราะช่วงนั้นคงไม่มีเวลาแต่งเลย

ตอนนี้ไม่มาม่าและไม่ค้าง(มั้ง) หวังว่าจะเป็นที่ถูกใจกันนะคะ มีคนเชียร์เหยงๆว่า "จูบเลยๆๆๆๆ" ก็จัดให้แล้วเน้ออออออ อิอิ >w<




ปล. Happy HKS Day ค่ะ ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรผ่านเข้ามาขอให้มันเป็นบทเรียน ก่อนจะทำอะไรจงคิดให้หนัก อย่าให้สิ่งที่เรียกว่ารักมาทำลายคนที่เรารักสุดหัวใจนะคะ เพราะสุดท้าย คำว่าขอโทษ คำว่าเสียใจ และคำว่าทำไปด้วยความคึกคะนอง มันก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

ด้วยความปรารถนาดีจากแม่หมูตุ้ย HKSFC ตัวเล็กๆคนหนึ่ง >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1070 dragonballks (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2556 / 19:47
    แกงงงงงงงงงงง อย่าทำให้พี่ฮั่นเสียใจน่ะ

    ทำตามความรู้สึกซิ อย่าคิดเรื่องความเหมาะสม

    มีแววว่าจะดราม่าป่ะ ไม่เอา เก๊าอยากอ่านnc #ผิดๆ
    #1,070
    0
  2. #1033 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 01:27
    แกงแกล้งเคี้ยวเหงือกตัวเองเล่น
    555555555555 #คืออัลไล
    อ่านไปยิ้มไป น่ารักไปไหน ฮ่าๆ
    โอ้ยยย 
    อ่านไปยิ้มไป มุ้งมิ้งมากที่สุด!
    ชอบตอนบอกว่าหลับไปแล้วแต่ละเมอ
    555555 รับรู้ทุกอย่างทุกคำที่พี่ฮั่นพูด
     
    อยากรู้ว่าแกงจะตอบยังไง
    จะมีดราม่ามั้ยนะ

    #1,033
    0
  3. #595 lemon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 02:16
    บอกรักอย่างนี้ เขินตายเลย จะนอนหลับมั๊ย KS
    #595
    0
  4. #475 bull (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 16:36
    อ้ากกกกกกก

    สารภาพรักไปแล้วนะพี่หมี

    เขินมากกกกกก >
    #475
    0
  5. #439 pigpigpig1 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 00:03
    น่ารักมาก หวานมากเลย
    พี่ฮั่นสารภาพได้น่ารักจังเลย
    น้องแกงอย่าทำให้พี่เค้าเสียใจน๊า
    รออ่านต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    ทำไมเม้นท์แล้วมันไม่ขึ้นล่ะเนี่ย

    #439
    0
  6. #438 pigpigpig1 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 23:37
    หวานมากเลยค่ะแม่หมู

    พี่ฮั่นสารภาพรักได้น่ารักนะคะ

    น้องแกงรับรักพี่เค้าเถอะน๊า

    รอคำตอบจากน้องแกงก่อนนะพี่ฮั่น

    น้องแกงคงไม่ทำให้พี่เค้าเสียใจหรอกนะคะ

    อยากอ่านต่อค่ะแม่หมู รอนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ



    #438
    0
  7. #437 isawa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 07:57
    แม่หมู แบบว่าหวานมากอ่ะ ชอบๆๆๆ ขอแบบนี้เยอะๆๆ

    อ่านไป เขินไป บิดไป อร๊ายยย อยากอ่านตอนต่อไปแล้ว

    จะรอนะคะ แม่หมูทำธุระเสร็จแล้วรีบมาอัพนะจ๊ะ



    อยากให้รวมเล่ม Bear Bodyguard ด้วย ^^
    #437
    0
  8. #436 windylee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 20:49
    ขอหวานเยอะๆ อย่าเพิ่งดราม่าได้มั๊ยแม่หมู ตอนนี้พี่ฮั่นชัดเจนมาก ดีแล้วๆ 5555
    #436
    0
  9. #435 รักฮั่นแกงมั่กๆ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 08:27
    เป็นการสารภาพรักที่โรแมนติกไปอีกแบบแฮะ ชอบอ่ะ แม่หมูใช้ภาษาได้ดีเลยอ่ะ



    พี่ฮั่นเขายังไม่พร้อมรับความเสียใจจากการถูกปฏิเสธนะน้องแกง ถ้าน้องแกงคิดจะปฏิเสธหัวใจตัวเองก็คิดให้ดีๆนะ ไม่งั้นจะมาเสียใจภายหลังไม่รู้ด้วย แต่ถ้ารู้สึกเขินและไม่กล้าบอกรับรักต่อหน้า ก็ลองใช้วิธีเดียวกับพี่ฮั่นก็ได้นะ หรือจะแอบลักหลับพี่ฮั่น ประมาณแอบหอมแก้ม จูบปากเบา ๆ ก็ได้ คริ คริ (แค่คิดก็เขินแทนแล้ว) 555



    รออ่านต่อนะคะ แม่หมู ขอบคุณมาก



    ปล. ยังอยากได้ความหวานอย่างต่อเนื่องนะคะ อย่าพึ่งดราม่านะ ขอร้อง เวลาพี่ฮั่นน้องแกงแสดงความรักความรู้สึกที่ดีต่อกัน อ่านแล้วมีความสุขมาก ๆ บ่องตง
    #435
    0
  10. #433 fengjiao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 19:44
    อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เขิลมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #433
    0
  11. #431 happyf (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 18:02
    เขินอ่ะ ตอนนี้ อ๊าย>////////<

    แกงจะตอบพี่ฮั่นยังไงเนี่ย เค้าอยากรู้

    จะรอแม่หมูมาอัพน๊า^______^
    #431
    0
  12. #430 kat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 17:57
    แม่หมู... เค้าชอบตอนนี้มากกก

    มันหวานแบบบอกไม่ถูกอ่ะ

    เค้าเขินนน เค้าดีใจที่พี่ฮั่นพูดออกไป

    ความคิดแกงมันแสดงออกว่าคิดเหมือนพี่ฮั่นนะ



    รอได้นะแม่หมู

    เที่ยวฮกกับครอบครัวให้อร่อยๆ สนุกๆนะคะ
    #430
    0
  13. #429 มะปราง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 17:40
    กรี้ดดดดด เขินมากเลยยย จะรอแม่หมูมาอัพตอนพี่แกงตอบพี่ฮั่นนะ -/////- จะหวานขนาดไหนน้าาา อ้ากกกก เขินนนนนนนน
    #429
    0
  14. #428 Whisky_Prigking (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 16:17
    กรี๊ดดดดดดดดแม่หมูรีดฟินตายอย่างสงบ รอนะจ๊ะ
    #428
    0
  15. #427 Cucci (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 13:14
    กรี๊ดดดดดดด เขินมากเบยแม่หมู -//////////////////////////////-
    พี่ฮั่นมีมุมมุ้งมิ้งกับเค้าด้วยง่อวววว
    น้องแกงคะ ตอบไปเลยค่ะว่ารัก อย่าทำตัวเป็นอังสุมาลินค่ะ อย่าเล่นตัว ไม่เอานะลูกกก
    ถ้าจะชัดเจนขนาดนี้แล้ว เอ็นซีเถอะค่ะแม่หมู !! 555555555
    รอต่อนะคะ บ่องตงค้างจุงเบย เป็นกำลังใจให้แม่หมูนะคะ 5555
    #427
    0
  16. #425 jie_hks (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 12:10
    เป็นการบอกรัก ที่ดูอบอุ่นจริงๆ โรแมนติกด้วย >< ตอนหน้าจะหวานไหมแม่หมู555
    #425
    0
  17. #423 loveksหัวใจจะวาย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 11:51
    ชอบ!!

    สั้นๆ

    หวานมาก สั้นๆ

    ขอพูดสั้นๆแค่นี้ค่ะ >//< #จิกหมอน
    #423
    0
  18. #421 Por_HKSFC (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 08:46
    กรี๊ดดดดดด หวานมากกกกก
    หวานไว้ๆ ปอชอบ
    #421
    0
  19. #420 jewel *28 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 07:58
    เป็นการบอกรักที่อบอุ่นมาก เย้ ในที่สุดพี่ฮั่นก็บอกรักพี่แกงแล้ว ตอนนี้ก็รอว่าพี่แกงจะตอบยังไงนะ คงตอบตกลง เพราะพี่แกงก็รักพี่ฮั่นและไม่อยากให้พี่ฮั่นเสียใจ รออ่านตอนต่อไปนะคะ มาอัพไวๆนะคะแม่หมู กลับมารีบกลับมาอัพเลยนะคะ ^^
    #420
    0
  20. #419 TheDreamTD (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 02:43
    อร๊าย เขินอะพี่หมีบอกพี่แกงไปแล้ว แต่เอาจริงๆพี่หมีมันฉวยโอกาสนะเนี่ย ทั้งกอด ทั้งหอม ทั้งจูบ กรี๊ด โดยเฉพาะจูบเนี่ยจะหวานล่ำไปไหน อ่านไปบิดไปเค้าเขินนะตัวเอง คำตอบของพี่แกงคงจะไม่ทำให้พี่หมีเสียใจนะ >_< รอแม่หมูมาอัพนะ ^^
    #419
    0
  21. #418 pcard (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 00:52
    เป็นการบอกรักที่อบอุ่นมากกกกก >o<
    รอๆ แกงจะตอบว่าไง *o*
    #418
    0
  22. #417 love_ks (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 00:20
    ฟินมากอ่ะแม่หมู ฮิ้ววววววว
    #417
    0
  23. #416 waa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 23:40
    ถ้าเป็นฮั่น เค้าอยากฟังคืนนี้เลย ไม่อยากรอตอนเช้า
    #416
    0
  24. #415 Kathy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 22:28
    Happy HKS day ja
    #415
    0
  25. #414 ♡ ต้มยำทำกุ้งแกง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 22:11
    พี่ฮั่นชัดเจนแล้ว ถึงเวลาที่แกงต้องชัดเจนมั่งแล้วสินะ
    กรี๊ดดดดดดดดด  รอแม่หมูนะคะ ^^
    #414
    0