[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 15 : Chapter 15 :: หอมจัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 เม.ย. 56

Chapter 15 :: หอมจัง

 

KangSom :D

            พี่ชอบ

                อะไรดลใจให้คุณฮั่นพูดออกมาแบบนี้!

                ใครจะเห็นเข้าจะคิดยังไง ผู้ชายตัวใหญ่จูงมือผู้ชายอีกคนที่ตัวพอๆกันไปเดินซื้อของ (แม่หมู//แกง หนูยังไม่ได้ออกไปซื้อของลูก นี่แค่ในบริษัท) ก็นั่นแหละครับแม่หมู คนในบริษัทเขาจะคิดยังไง ถ้าเห็นคุณฮั่นจูงมือผมเดินไปไหนมาไหน (แม่หมู//ฟินสิ) ห๊ะ!! อะไรนะครับ! (แม่หมู//อ๋อ เปล่าค่ะๆ ไม่มีอะไร)

                และคนแรกที่ได้รับสิทธิ์นั้นคือ...พี่โดม

                พี่โดมเหวี่ยงประตูห้องทำงานของตัวเองเปิดพร้อมๆกับคุณฮั่นที่เปิดประตูออกไป โดยที่มือข้างหนึ่งยังจับมือผมเอาไว้ สงสัยพี่โดมคงยังไม่ทันสังเกต เพราะทันทีที่คุณเลขาเห็นหน้าท่านประธาน...

                “พี่ฮั่น ที่โทรเข้าห้องผมตะกี๊ต้องการอะไร” เลขาส่วนตัวก็เริ่มโวยวานใส่เจ้านายทันที “มาถามผมว่าผมอยากกินอะไร แล้วรับปากเป็นผมไปแบบนั้น พี่คิดว่าพี่จะทำสปาเก็ตตี้แบบที่ผมอยากกินได้เหรอ... อุ๊ตะ!!!!!!!

                ดูเหมือนในที่สุดพี่โดมก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ...ซะที

                ดวงตาหลังกรอบแว่นสีเข้มเบิกกว้าง พร้อมๆกับปากที่อ้ากว้างเป็นรูปตัวโอ หรือว่านี่จะเป็นอาการ ฟิน แบบที่แม่หมูพูดเมื่อกี้

                “อะแฮ่ม” คุณฮั่นกระแอมเบาๆ แต่ผมว่านั่นไม่ได้ทำให้พี่โดมรู้สึกอะไรสักนิด คุณเลขายักคิ้วหลิ่วตาใส่ทั้งผมและท่านประธาน คนตัวกลมดูจะมีความสุขกับช่วงเวลานี้เหลือเกิน...เกินไปด้วยซ้ำ “มีอะไรหรือเปล่าไอ้โดม พอดีพี่รีบ”

                “แหมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ผมก็ไม่ได้อยากจะขัดจังหวะอะไรพี่หรอกครับ ก็คนมันไม่รู้นี่ว่าตะเองสองคนจะไปหวีดวี๊ดวิ่วกันข้างนอก ถ้ารู้นะ เก๊าจะจำศีลอยู่ในห้อง ม่ะออกมาให้เปง กขค แบบนี้เบยยยยย” พี่โดมยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับแก้มตัวเองแล้วยืนบิดไปบิดมา มันน่ารักไหมนั่น! (แม่หมู//น่ารัก >////<) เอิ่มมม ผมเชื่อแล้วครับว่าแม่ลูกกันจริงๆ เข้าข้างกันตลอดสินะ

                “ในเมื่อรู้ตัวแล้วจะไปได้ยัง”

                “เออออออ ไล่น้องงงง ใช่ซี่ น้องไปก็ได้ แต่เย็นนี้น้องต้องได้กินสปาเก็ตตี้นะ ถ้าไม่ได้กินล่ะก็... หึหึ... น้องต้องขาดใจตายแน่ๆเบยยยย ขาดความฟิน เอ๊ย! ขาดของกิน ฮ่าๆๆๆ ไปซื้อของกันให้สนุก แล้วก็...อย่าปล่อยมือจากแกงส้มล่ะพี่ฮั่น เดี๋ยวแกงส้มจะหาย แล้วพี่นั่นแหละ ที่จะต้องมานั่งเสียใจทีหลัง”

                พี่โดมพูดจบก็หันหลังกลับเข้าห้องไป ทิ้งไว้แต่ความงงตัวเท่าบ้านของผม และรอยยิ้มกริ่มบนใบหน้าของคุณฮั่น แม้ประตูห้องทำงานจะปิดไปแล้ว แต่พวกผมก็ยังไม่วายได้ยินเสียงฮัมเพลงแว่วๆมาว่า

            ขอมือเธอหน่อย ไว้คอยกระชับให้ชื่นใจ

                “ไปขายกาแฟเป็นอาชีพเสริมไป๊! ไอ้อ้วนนี่น๊า... ไปเถอะแกงส้ม อย่าไปสนใจไอ้อ้วนมันเลย” คุณฮั่นทำท่าเหมือนไม่ใส่ใจคำพูดของเลขาประจำตัว แต่ผมมองปราดเดียวก็รู้ว่าพี่ฮั่นใส่ใจ และเข้าใจอย่างดีเสียด้วย

แต่เขาไม่บอกผมนี่สิ...ปัญหา




 

“แกงส้ม... ขอมือหน่อยสิ” คุณฮั่นพูดขึ้นเมื่อกลับขึ้นมานั่งในรถอีกครั้ง ทำไมเขาถึงทำราวกับว่าการเดินจับมือผมท่ามกลางสายตาประชาชีแบบนี้เป็นเรื่องปกตินะ ผมพยายามเก็บมือตัวเองอยู่กับรถเข็นเท่านั้น แต่เจ้านายมือไวก็หาโอกาสจับมือผมจนได้

ผมเลือกที่จะเงียบเป็นส่วนใหญ่ระหว่างที่เราเลือกซื้อของด้วยกัน ถึงผมจะทำเป็นไม่สนใจ แต่ผมก็ต้องยอมรับว่าผมคิดถึงตอนที่ผมกับเขามาเดินเลือกซื้อของด้วยกันครั้งแรก คุณฮั่นทำตัวไม่ต่างจากเดิมเลย เขายังชวนผมคุยแม้บางครั้งผมจะไม่ตอบ แล้วก็เป็นผมเองนี่แหละที่ทนเงียบต่อไปไม่ได้ เพราะคุณชายผู้ไม่รู้เรื่องอาหารหยิบนั่นหยิบนี่โยนใส่รถเข็นเต็มไปหมด กว่าเราจะได้ของจำเป็นสำหรับสปาเก็ตตี้ที่พี่โดมอยากกิน และของกินของใช้อีกคำนวนหนึ่งก็ใช้เวลาไปกว่าชั่วโมง

“อะไรนะครับ”

“ขอจับมือหน่อยครับ” ผมชะงักไปกับคำพูดตรงเวอร์ๆของเจ้านาย

“ไม่ดีมั้งครับ คุณฮั่นขับรถอยู่” มันฟังดูเหมือนเป็นข้ออ้างใช่ไหมครับ เพราะก่อนหน้านี้เขาก็กุมมือผมไว้เกือบตลอดเวลา หลายคนคงด่าผมในใจว่า แกจะมาเล่นตัวอะไรตอนนี้ คือ...ถ้าผมเข้าใจว่าสิ่งที่เขาทำอยู่ สิ่งที่ผมรู้สึกอยู่มันคืออะไรผมจะไม่เกี่ยงเลยครับ แน่นี่ผมยังไม่เข้าใจอะไรเลย แถมการกระทำแบบนี้สำหรับสถานะเจ้านายกับบอดีการ์ดของผมกับคุณฮั่น มันไม่น่าจะเหมาะสมเท่าไหร่...

“พี่จะคิดว่าที่นายพูดอย่างนั้นเพราะนายเป็นห่วงพี่” เข้าข้างตัวเองเป็นที่สุด คนอะไร... “โอเค ไม่จับมือก็ได้”

“คุณฮั่นครับ” ผมนึกขึ้นได้ว่ายังมีเรื่องนึงที่คุณฮั่นยังไม่ได้ตอบผม ผมไม่แน่ใจว่านี่เป็นเวลาที่เหมาะสมหรือไม่ แต่ก็คงไม่เป็นไรที่ผมจะลอง อย่างน้อยคุณฮั่นก็ดูอารมณ์ดีกว่าตอนนั้น อารมณ์ดีจนเกินไปเสียด้วยซ้ำ

“หืม เรียกพี่มีอะไรเหรอ”

“ผมมีเรื่องอยากถามครับ ถ้าคุณฮั่นไม่ว่าอะไร”

“เรื่องอะไรล่ะ ถ้าพี่ตอบได้พี่จะตอบ”

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครครับ” ความเร็วของรถที่สม่ำเสมอกระตุกไปเล็กน้อย ผมเริ่มหวั่น...หรือผมไม่น่าถามออกไปเลย KS นะ KS “ถ้าคุณฮั่นไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรครับ”

“นายไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้นจริงๆเหรอ” คุณฮั่นเสียงเข้มขึ้นจนผมใจเสีย ในดวงตาที่มองไปบนถนนมีแววอะไรบางอย่างที่ผมบอกไม่ได้ ผมเดาว่าผู้หญิงคนนั้นคงเคยเป็นคนสำคัญคนหนึ่ง คนที่ทำให้คุณฮั่นเป็นได้ถึงขนาดนี้

“ไม่รู้จักครับ เธอคือคนที่ทำกาแฟหกใส่ผม ผมรู้จักเธอเท่านั้นแหละครับ”

“แฟนเก่าพี่เอง”

“อะไรนะครับ!! พี่ฮั่นหมายถึง แฟนเก่า...ที่กำลังจะแต่งงานกับพี่... อย่างนั้นเหรอครับ” ผมหลุดปากออกไปอย่างไม่ค่อยเชื่อตัวเองเท่าไหร่นัก ผู้หญิงคนนั้นคืออดีตว่าที่เจ้าสาวที่เป็นต้นเหตุเรื่องที่ทำให้พี่ฮั่นเจ็บตัวมาตลอดอย่างนั้นเหรอ

“เธอคือคนที่พี่ล่มงานแต่งด้วย... ถ้านายหมายถึงอย่างนั้นล่ะก็ ถูกแล้วแกงส้ม” คุณฮั่นหันมายิ้มบางๆให้กับผม “ถ้าพี่รู้ว่าบอกแกงเรื่องนี้แล้ว แกงจะกลับมาเรียกพี่ว่าพี่ฮั่นเหมือนเดิม พี่จะรีบบอกแกงเลย ไม่น่ารอมานานขนาดนี้เลยไอ้ฮั่นเอ๊ยยย”

ห๊ะ! เมื่อกี้ผมเรียกคุณฮั่นว่ายังไงนะครับ (แม่หมู//โนวๆๆ เมื่อกี้ไม่มีคุณฮั่นนะคะ มีแต่พี่ฮั่น) ผมเรียกเขาว่าอย่างนั้นออกไปจริงๆเหรอแม่หมู (แม่หมู//อืมมม ไม่เชื่อเลื่อนขึ้นไปอ่านอีกรอบไหม) เอิ่มม ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ ผมเริ่มจำได้ลางๆแล้ว แต่...เรื่องอะไรผมจะยอมรับ

“คุณฮั่นฟังผิดไปหรือเปล่าครับ”

“ผู้ร้ายปากแข็ง ทำแล้วพูดแล้วไม่ยอมรับนะแกง ไม่เป็นไรครับ แกงทนเรียกพี่ว่าคุณฮั่นได้อีกไม่นานหรอก พี่บอกแล้วไงว่าพี่จะทำให้นายกลับมาเรียกพี่ว่าพี่ฮั่นให้ได้ ไม่ว่าจะใช้เวลานานเท่าไหร่ก็ตาม”

“มั่นใจขนาดนั้น” ผมพึมพำออกมาเบาๆ แต่ผมลืมไปครับ ว่าพื้นที่ไม่กว้างนักของรถคันนี้ ผมคงต้องพูดเบากว่านี้พี่ฮั่นถึงจะไม่ได้ยิน (แม่หมู//พี่ฮั่นอีกแระ) คุณฮั่นต่างหากเล่า แม่หมูหูตึงไปแล้วมั้งครับ!

“มั่นไม่มั่น พี่ก็ทำให้แกงหลุดปากเรียกพี่ได้แล้วก็แล้วกัน”

ฮุ้ยย!! ไม่เถียงด้วยแล้ว!!



 

แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาเกือบจะหมดวัน ใกล้เวลาอาหารเย็นอยู่รอมร่อ แต่ผมไม่ยักกะได้ยินคุณฮั่นพูดซักคำว่าจะให้ผมทำสปาเก็ตตี้ ผมเข้าห้องมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับแล้วล่ะครับ ว่าทุกวันนี้ผมคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอยู่ร่วมบ้านกับเขาแบบนี้ ของใช้ในห้องน้ำวางปนกันจนแยกไม่ออกว่าของใครเป็นของใคร บางครั้งผมก็แอบใช้ของเจ้านายโดยไม่รู้ตัวก็มี เสื้อผ้าในตู้เริ่มปนกัน บางวันผมก็เห็นคุณชายหน้าหมีใส่เสื้อผมไปทำงาน

คุณฮั่นกลับมาเป็นพี่ฮั่นคนเดิมแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ที่ผมแล้วสินะ ว่าจะตัดสินใจยังไงต่อไป

แต่นั่นใช่เรื่องที่ผมต้องมากังวลจริงๆเหรอ ผมควรคิดเรื่องการดูแลความปลอดภัยของเขาเป็นอย่างแรกสิ ผมเจอกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว คนที่คิดทำร้ายเจ้านายของผมมาตลอด เธอดูเป็นคนไม่มีพิษมีภัยอะไรเลย ถ้าผมไม่รู้อะไรมาก่อน ผมคงคิดว่าแม่ของคุณฮั่นวิตกมากไป ผู้หญิงตัวเล็กๆหน้าตาน่ารักคนนึงจะคิดทำเรื่องเลวร้ายอย่างนั้นได้ยังไงกัน แต่จากหลายเรื่องที่พี่โดมเล่าให้ผมฟัง บวกกับประสบการณ์การทำงานของผมที่ผ่านมา ผมก็สรุปได้ว่า คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ... นับประสาอะไรกับคนที่อยู่ด้วยกันตอนนี้ ผมไม่มีทางรู้ใจเขาได้เลย

เฮ้ย! KS ทำไมความคิดแกต้องวนกลับมาที่ไอ้เจ้านายบ้านั่นด้วยนะ!

เคล้งงงงงงงงงง

“เฮ้ย เสียง...” เสียงเหมือนอะไรหล่นซักอย่างข้างนอก “พี่ฮั่น”

ผมวิ่งพรวดออกจากห้องน้ำ โชคดีที่ผมแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย มีแต่ผมเท่านั้นที่ยังไม่แห้ง แต่ถึงแต่งยังไม่เรียบร้อยยังไงผมก็ต้องวิ่งออกมาดูอยู่ดีว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น ผมกระชากประตูเปิดอย่างแรงและกระแทกปิดตามหลังโดยไม่หันกลับไปมอง ตาสอดส่ายตาตัวต้นเสียง และในที่สุดผมก็เจอ

“คุณฮั่น”

ภาพคนตัวใหญ่ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ในครัวเป็นภาพที่ไม่รู้จะน่าขำหรือน่าสงสารดี เสียงดังที่ทำให้ผมรีบวิ่งออกมาดูนั้นคงเป็นเสียงหม้อกับกระทะที่ถูกเนรเทศให้มาอยู่บนพื้น เส้นสปาเก็ตตี้แข็งๆนอนกระจัดกระจายอยู่นอกถุง ยังโชคดีที่มันยังออกมาไม่หมด เส้นแห้งๆอีกกว่าครึ่งยังนอนสงบอยู่ในถุงที่วางอย่างหมิ่นแหม่อยู่บนโต๊ะทำครัว

คุณฮั่นหันมามองหน้าผมพร้อมรอยยิ้มแหยๆ ตาเรียวที่เล็กอยู่แล้วเหลือเป็นเส้นสองขีดอยู่บนใบหน้า ผ้ากันเปื้อนสีชมพูที่ผูกอยู่รอบเอวทำให้ตอนนี้เจ้านายผมเหมือนหมีตาตี่ตัวใหญ่ยืนทำแบ๊วอยู่ในครัว...

น่ารักดีนะครับนั่น

ห๊ะ!! คิดอะไรก็ไม่รู้อีกแล้วแกงส้ม!!!

“คุณฮั่นเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ผมถามขึ้นขณะเริ่มเก็บกวาดข้าวของที่เกลื่อนอยู่บนพื้น คุณฮั่นย่อตัวลงข้างๆแต่ก็ดูเหมือนยังทำอะไรไม่ถูก

“พี่ไม่เป็นอะไร แต่ดูสิ พี่ทำรกเลยคราวนี้ สงสัยไอ้โดมไม่ได้กินสปาเก็ตตี้แน่ๆ” เจ้านายรับหม้อกับกระทะไปจากมือผมก่อนที่คนตัวใหญ่จะโยนมันลงอ่างล้างจานดังโครมใหญ่ ผมลุกขึ้นไปหยิบไม่กวาดที่วางอยู่ไม่ไกล เก็บวัตถุดิบหลักที่คงจะใช้การไม่ได้แล้วออกจากพื้น

“คุณฮั่นทำเป็นด้วยเหรอครับ เท่าที่ผมจำได้ คุณฮั่นเคยบอกว่าทำอาหารไม่เป็น”

“ก็ทำได้ แต่กินไม่ได้ก็แค่นั้นเอง” คุณฮั่นพูดไปขำไป ผมส่ายหน้าอย่างเอือมๆให้กับเจ้านาย “จำที่พี่โดมของนายพูดไม่ได้เหรอ พี่ไม่อยากรับมือกับไอ้โดมเวลามันโมโหหิวหรอกนะ ก็เลยว่าจะลองทำดู”

                จากผลงานก็ดูออกครับว่าเชฟหมีฮั่นคงไปไม่รอด เพื่อป้องกันอาการหมูตกมันของพี่โดม (แม่หมู//อะแฮ่ม) ว่านิดว่าหน่อยไม่ได้ เกิดอาการขาหมีติดคอตลอดนะครับแม่หมู... เพื่อไม่ให้พี่โดมต้องโมโหหิว ผมว่าผมโชว์ฝีมือเองจะดีกว่า




 

:: Hunz ::

                นี่ผมเป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ ผมว่าตาผมต้องมีปัญหาแน่ๆเลย ทำไมบรรยากาศในห้องของผมตอนนี้ถึงได้เป็นสีส้มอมชมพูแบบนี้ (แม่หมู//อ้าว! ตกลงส้มอมชมพูหรอกเหรอ อั๊ยยะ!) เอิ่มม ชมพูอมส้มก็ได้ครับแม่หมู ถ้าแม่หมูคิดว่ามันต่างนะ

                หรือนี่เป็นความรู้สึกของคนมีความรัก ถ้ามันจะมีความสุขจนเหมือนตัวลอยตลอดเวลาแบบนี้ ผมมีความรักไปนานแล้วครับ! เหอะ! พูดอย่างกับมันจะมาง่ายๆ และถ้ามันได้มาง่ายๆ มันอาจไม่มีคุณค่าขนาดนี้ก็ได้

                แกงส้มหยิบจับของในครัวอย่างคล่องแคล่วเหมือนเคย เหมือนเขารู้จักครัวของผมดียิ่งกว่าเจ้าของห้องซะอีก ผมยืนมองแกงส้มอยู่เงียบๆ ในหัวเริ่มมีความคิดต่างๆวิ่งเข้ามา แล้วจากนี้ ผมจะเอายังไงต่อไป? สารภาพน้องไปเลยว่าผมรักเขา? ผมได้โดนแกงส้มต่อยตาตี่พอดี (แม่หมู//ตาแกตี่อยู่แล้ว!) หรืออาจจะไม่โดยต่อย แต่ได้ความรังเกียจกลับมาแทนล่ะ ถ้าแกงมองผมเป็นตัวประหลาด หรือกลัวผมไปเลย ผมควรจะทำยังไง

                แล้วมันใช่เวลามาคิดไหม!! ไม่รู้สิครับ

                ถ้าจะให้ผมตอบแบบพระเอก ผมก็ควรตอบออกไปว่า อย่างที่เป็นตอนนี้ ผมก็มีความสุขดีแล้วครับ แต่นั่นเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเลือกเดินทางนี้แล้ว ผมเลือกที่จะแสดงความรู้สึกของตัวเองออกไปแล้ว ผมก็ต้องสานต่อให้ถึงที่สุด ผมจะไม่มีทางหยุดแค่นี้ แต่ปัญหาคือ ผมต้องทำยังไงต่อล่ะ? ผู้มีประสบการณ์คนเดียว ที่ควรจะช่วยผมอย่างพี่โน่ก็บอกผมแค่

                ทำตามหัวใจก็พอไอ้น้อง

                แล้วถ้าเกิดหัวใจผมมันบอกให้ผม จับ จูบ ลูบ คลำ ห้อมแก้ม กัดติ่งหู ไซร้ซอกคอ ผมมิโดนบอดีการ์ดเตะผ่าหมากเอาเหรอครับ! เฮ้ออออ

                กลิ่นอาหารเริ่มลอยมาเตะจมูก ทำไมตอนผมทำเองมันดูไม่มีทางเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้ แต่พอแกงส้มจับตะหลิวแล้วถึงดูง่ายและรวดเร็วอย่างนี้ครับ

                “จะเสร็จแล้วครับคุณฮั่น โทรไปตามพี่โดมมาตอนนี้เลยก็ได้นะครับ” แกงส้มหันมาบอกผมพร้อมรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก หัวใจผมดีดดิ้นอยู่ในอกกับรอยยิ้มที่ผมไม่ได้เห็นมาหลายวัน ความจริงเมื่อเช้าผมก็เห็นครับ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ส่งมาให้ผม แต่ตอนนี้ มันกลับมาเป็นของผมอีกครั้งแล้ว

                ผมขยับตัวเองออกจากตู้เย็นที่ผมใช้พิงต่างผนัง ไอ้โดมเป็นคนที่ผมอยากเห็นน้อยที่สุดในเวลานี้ และผมเลือกที่จะยังไม่ทำตามคำพูดของแกงส้ม

                “ไหนดูหน่อยซิ ว่าน่ากินเหมือนครั้งแรกหรือเปล่า” ผมเดินเข้าไปใกล้ ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของพ่อครัวคนเก่ง น่าฟังกว่าเสียงตอนเหวี่ยงเป็นไหน ผมต้องทำให้ตัวเองได้ยินเสียงแบบนี้บ่อยๆซะแล้ว ผมเดินเข้าไปใกล้อีกแต่แกงส้มก็ยังไม่หันมามอง ผมเชื่อว่าเขาได้ยินเสียงผม แต่เจ้าของร่างโปร่งทำเป็นไม่สนใจ ดังนั้น...ผมจำเป็นอย่างยิ่งที่จะเรียกร้องความสนใจ

                เพียงแค่ไม่กี่นิ้วเท่านั้นที่ส่วนหน้าของร่างกายผมอยู่ห่างจากร่างโปร่งของบอดีการ์ด ผมจะเข้าไปใกล้กว่านี้ก็ได้ครับ แต่นั่นทำให้ผมเสี่ยงที่จะมีสปาเก็ตตี้ทั้งกระทะอยู่บนหัวมากที่สุด ผมวางมือข้างหนึ่งลงบนขอบเคาท์เตอร์ ส่วนอีกข้างที่แขนของแกงส้มด้านที่จับด้ามกระทะเอาไว้ อย่างน้อยผมก็จะได้เบาใจได้บ้าง ว่าบอดีการ์ดที่กลายร่างเป็นพ่อครัวจะไม่กระดกกระทะให้สปาเก็ตตี้ออกมาจากภาชนะที่มันควรอยู่

                “คุณฮั่น”

                “ไหนพิสูจน์กลิ่นหน่อยซิว่ายังเหมือนเดิมหรือเปล่า” ผมไม่สนใจเสียงเบาหวิวที่เรียงชื่อผม ก่อนจะชะโงกหน้าข้ามไหล่ของพ่อครัวจำเป็น แสร้งทำเป็นสูดกลิ่นอาหารที่อยู่ในกระทะ มือข้างที่ท้าวเคาท์เตอร์ไว้เลื่อนขึ้นมาเตะเบาๆบนสะโพก การทำอย่างนั้น... ทำให้เราสองคนอยู่ใกล้กันมากขึ้น...

                แกงส้มเกร็ง...ใช่ น้องเกร็ง ผมรู้สึกได้ แต่ผมยังไม่อยากถอยออกไปเลยให้ตายเถอะ กลิ่นอาหารอยู่ไกลเกินกว่าผมจะสนใจ เพราะกลิ่นที่ผมสูดได้นั้น กลิ่นแกง กลิ่นแกงส้มของผม กลิ่นแชมพูหอมอ่อนๆ ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแกงส้มใช้แล้วถึงได้หอมแบบนี้ ทั้งๆที่วันนี้ผมเอาแชมพูของแกงมาใช้แล้ว แต่ก็ไม่เห็นจะหอมเหมือนกลิ่นที่ติดจมูกผมอยู่ตอนนี้เลย หรือมันจะเป็นเฉพาะคนเท่า? หรือว่ามันไม่ใช่กลิ่นแชมพู? แต่เป็นกลิ่น...ของแกงส้ม

                “หอมจัง”

                แน่นอนว่าผมไม่ได้หมายถึงสปาเก็ตตี้ แต่แกงส้มจะเข้าใจอย่างนั้นไหม?

                “คะ...คุณ...คุณฮั่นครับ ปล่อยก่อนครับ ผมจะปิดเตา เดี๋ยวไหม้” เรื่องอะไรผมจะปล่อย ก็ผมยังไม่อยากปล่อยนี่นา ผมเอื้อมมือไปปิดเตาก่อนจะพามันกลับมาวางไว้ที่เดิม แกงส้มดูเหมือนยังทำอะไรไม่ถูก ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังจะทำอะไร รู้อย่างเดียวว่าสิ่งที่กำลังทำนั้นถูกต้อง

                “แค่กๆๆๆๆๆๆ” เสียงกระแอมทำให้ผมเด้งตัวออกมาทันที ผมหันไปมองหาต้นตอเสียงไม่พึงประสงค์ ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ครับว่าเป็นใคร เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย ผมไม่น่าให้กุญแจห้องกับมันให้เลยให้ตายเถอะ

                “ไอ้อ้วน!!” ไอ้อ้วนนั่งกอดอก ไขว่ห้างอย่างสบายใจเฉยอยู่บนโซฟาที่ตัวใหญ่พอๆกับมัน ใบหน้ามีรอยยิ้มอย่างรู้ทันฉาบอยู่ ไอ้โดมนั่งมองมาทางผมกับแกงส้มราวกับกำลังนั่งดูหนังในโรงหนังสุดหรู นี่ถ้ามีป๊อปคอร์นอีกหน่อยคงถูกใจมันแน่ๆ

                “แหมมมมม เดี๋ยวนี้ใจร้ายนะ เรียกน้องว่าไอ้อ้วน แล้วอย่างคุณบอดีการ์ดแกงส้มนี่เรียกว่าอะไรครับ ที่รัก งั้นสิ สองมาตรฐานโคตรๆ” ใครรู้สึกเหมือนผมบ้างครับว่าเสียงไอ้โดมกวนประสาทมากกกกกกกกก (แม่หมู//เสียงลูกหมูออกจะนุ่ม ไม่เห็นน่ากวนประสาทตรงไหน) เข้าข้างกันเข้าไป ผมเบื่อแม่หมูก็เพราะอย่างนี้แหละครับ (แม่หมู//เชอะ! หมูไม่แคร์)

                “พี่โดมครับ” แกงส้มเรียกไอ้โดมเสียงอ่อน ก็ควรอ่อนใจแหละครับ ที่ลูกหมูมันเป็นอย่างนี้เพราะมีแม่หมูให้ท้าย

                “ผมว่านะ” ไอ้น้องตัวกลมยังพูดต่อไปโดยไม่สนใจเสียงของแกงส้ม เออ...ให้มันได้อย่างนี้ “พรุ่งนี้ผมต้องไปตรวจร่างกายซะหน่อย กลัวจะเป็นเบาหวาน หวังว่าสปาเก๊ตตี้วันนี้คงไม่หวานเหมือนคนทำนะครับ ไม่อย่างนั้นน้ำตาลต้องขึ้นตา มดต้องขึ้นตัว ส่วนหมูก็จะต้องขึ้นบิน ติดไปปีกโบยบินไปฟินแลนด์” นี่ถ้าไอ้โดมทำท่าประกอบได้มันคงทำไปแล้ว นี่ยังดีนะครับที่ไม่ตีปีกบิด เอ๊ย บินจริงๆนะ

                “มึงจะกินไหมไอ้โดม ถ้ากินก็เงียบไปเลย เห็นป่ะว่าแกงเขิน”

                “ผมไม่ได้เขินซะหน่อยคุณฮั่น” เถียงซะเสียงแข็ง แต่ดูหน้าตอนนี้สิครับ ไม่เขินก็คงร้อนล่ะมั้ง หน้าแดงขนาดนี้

                “แกงส้มไม่ต้องปฏิเสธหรอก พี่รู้ว่าแกเขิน แต่อย่างพี่ฮั่นเนี่ย เขินไม่เป็นนะ เพราะพี่ฮั่นหน้า..”

                “ไอ้โดมมมมม” เดี๋ยวนี้อ้อนทรีนจริงๆนะมึง

                “น่ากินมากเลยสปาเก็ตตี้เนี่ย เมื่อไหร่เราจะกินซักทีล่ะครับ ผมหิวแล้ว ผมจะได้รีบกินแล้วรีบฟิน เอ๊ย รีบกลับห้องซะที จะได้ไม่ขัดเวลาจู๋จี๋ดูดี๋ของพี่ฮั่นกับน้องแกง ผมรู้ว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน สัญญาครับว่าณโดมจะรีบกำจัดตัวเองให้เร็วที่สุด” ทำหน้าเป็นลูกหมูรู้สึกผิดได้อย่างแนบเนียนมากกกก แต่มันจะไม่เนียนก็เพราะชูสองนิ้วที่ข้างแก้มตอนบอกว่าสัญญานี่แหละครับ แต่เมื่อกี้ผมไม่ได้หูฝาดใช่ไหม?

                “ณโดม?” ไม่หูฝาดแน่นอนเพราะแกงส้มก็ได้ยินเหมือนกัน

                “อะไร!! ณดง ณโดม อะไร หูฝาดละ หิวล่ะสิ มาครับ รีบๆกินเยอะ ไม่ต้องเกรงใจผม เพราะผมหิวแล้ว” นั่น...เปลี่ยนเรื่อง แถ สีข้างแหก ไม่เป็นไรครับ เรื่องไอ้โดมเอาไว้ทีหลังได้

                “นั่นสิ พี่ก็หิวแล้วเหมือนกัน หิวจนจะกินแกงได้ทั้งตัวอยู่แล้ว”

                “กินแกงทั้งตัวสินะ พี่ฮั่นนะพี่ฮั่นหน้า...”

                “หน้าอะไรไอ้โดม” ยังกวนทรีนไม่เลิก แล้วจะได้กินทรีนแทนกินสปาเก็ตตี้หรอกไอ้อ้วน

                “น่ารักจุงเบย บ่องตง”

                “แถนะมึง”

                มีแต่เสียงหัวเราะของไอ้โดมเท่านั้นที่ดังก้องอยู่ในห้อง แกงส้มเก็บปากเก็บคำ จนถ้าเป็นปกติผมคงตกใจที่บอดีการ์ดของผมเป็นอย่างนี้ แต่พอเหลือบไปเห็นใบหน้าที่มีสีแดงระเรื่อน่ารักเจืออยู่ ผมก็รู้สาเหตุของการเงียบแล้วล่ะครับ

                จะมีใครเคยบอกแกงส้มไหมนะ ว่าเวลาเขาทำแบบนี้มัน...

                น่ารัก

---------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // เก๊ามีอะไรมาฝากกกกกกกกก แท่แด๊!!!




สปาเก็ตตี้!!! เขียนจนอยากกิน 5555555

อยากบอกว่าขำเม้นรีดแต่ละท่านมากกกก แลดูอยากจะโดดเข้ามาบีบคอพี่ฮั่นแล้วเขย่าๆๆๆว่าทำไมแกไม่บอกน้องแกงไปซะที ซึ่ง...อ่านแล้วก็แปลความได้ง่ายๆว่า รีดเดอร์หลายท่านกำลังอยากตะโกนถามแม่หมูดังๆว่า เมื่อไหร่แกจะเขียนให้มันหวานๆซะที ฉันอยากอ่านนนนนน

แหมมมม ใจร้อนนะคะแต่ละท่าน จำได้ค่ะว่า Chap 15 ของเรื่องที่แล้ว Bear Family เราก็โดดไปเรียนวิชา สปช. กันแล้ววว แต่ของ Bear Bodyguard ก็เรียน สลน. ไปก่อนก็แล้วกันนะคะ (เอิ่มมม เด็กๆรีดรุ่นเล็ก รู้จัก สปช. สลน. กันมั้ยลูกกก มันยังมีอยู่มั้ยคะเดี๋ยวนี้?? 5555)

ช่วงนี้อัพให้อย่างต่อเนื่องเพราะสัปดาห์หน้าแม่หมูไม่อยู่นะคะ แต่คราวนี้ไปไม่กี่วันก็กลับ สัญญาว่าจะอัพเรื่อยๆถ้าสามารถครับผม


>w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1069 dragonballks (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กันยายน 2556 / 19:20
    นั่น ชัดเจนแล้วพี่ฮั่นนนนนน อยากทำอะไรทำเลย ทั้งกอด

    ทั้งจูบ ทั้งลูบ .... เอิ่มมมม ข้ามเม้นนี้ปายยยยยย 5555555
    #1,069
    0
  2. #1032 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 01:11
             

    โอ้ยยย 
    -////- มันคลุมเครือแบบชัดเจนจริงๆ?
    แกงไม่ใจอ่อนให้มันรู้ไปเสะ !
    แต่ละอย่างที่พี่หมีทำนี่มันจีบชัดๆ
    555555

    #1,032
    0
  3. #1031 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 01:04
             

    โอ้ยยย 
    -////- มันคลุมเครือแบบชัดเจนจริงๆ?
    แกงไม่ใจอ่อนให้มันรู้ไปเสะ !
    แต่ละอย่างที่พี่หมีทำนี่มันจีบชัดๆ
    555555

    #1,031
    0
  4. #474 bull (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 16:20
    โอ้ยยย ถ้าพี่แกงไม่เขินสิแปลกก 5555 เค้ายังเขินเล้ยยย
    #474
    0
  5. #434 nanthita_bohr (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 19:46
    อ๊ายยยยย! จูบแล้วๆๆๆๆๆ เขินนน ใจเต้นแรง อ๊ากกกก
    #434
    0
  6. #405 jewel *28 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 05:34
    อ๊าย ใช้ของร่วมกันแล้ว พี่แกงรู้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร รีบๆบอกพี่แกงไปนะพี่ฮั่น เดินหน้าจีบพี่แกงให้เต็มที่เลยนะพี่ฮั่น จะเป็นยังไงต่อนะ ลุ้นๆ รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #405
    0
  7. #404 loveSiwonmakmak (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 03:07
    เก๊าเรียน กพอ. อะแม่หมู ฮ่าๆๆๆๆ เออ รีบๆบอกสักทีสิ จะได้ฟิน เก็บตังซื้อตั๋วแล้วนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #404
    0
  8. #402 kat (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 11:38
    เค้าใช้เสื้อผ้าของกันและกันน นี่มันเรื่องจริงง อร๊ายย

    แกงรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครแล้วจะทำไงต่ออ่ะ



    พี่โดมเนี่ยน๊า ถ้าชงขนาดนี้แล้วน้องแกงไม่รู้ไม่เขินก็ไม่ใช่แล้ว

    น้องเขินขนาดนี้นะ พี่ฮั่นบอกตรงๆยืนยันความ'ชัดเจน'ไปเลยย

    กินแกงได้ทั้งตัว!! จ้าพี่ฮั่นจ้าา
    #402
    0
  9. #400 lemon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 00:55
    นี่คือการง้อน้องแบบพาฟินกันเลยทีเดียว

    แถมมีตัวชงอย่างลูกหมูอีก ฟิ๊นฟิน
    #400
    0
  10. #395 waa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 20:28
    สปาเก็ตตี้ดูน่ากินดี แต่แกงส้มน่ากินกว่า
    #395
    0
  11. #394 pcard (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 20:06
    น่ารัก >o<
    หยอดแกงวันละนิดจิตแจ่มใสนะพี่ฮั่น 555++
    #394
    0
  12. #393 Joy Yoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 19:38
    คิดถึง สปช.
    ของแม่หมูจัง
    อยากอ่านอ่ะ
    สปช.....บอดีการ์ด....จะเป็นยังไงนะ
    องครักษ์พิทักษ์เจ้านายน่ะ
    เวลาเรียน สปช. เค้าจะทำกันยังไง
    5555555
    #393
    0
  13. #392 Whisky_Prigking (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 17:15
    เอิ่มมันคืออะไรหรอคะแม่หมู สปช.กับ สลน.เนี่ย เอาเป็นว่ามันคืออะไรก็ช่างแต่ตอนนี้ ฟินจุงเบย ติดปีกค่ะ บินๆๆ ชิอบมากค่ะ.ตามๆ
    #392
    0
  14. #391 loveksหัวใจจะวาย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 15:57
    กริสส อยากเป็นพี่ฮั่น

    #อ๊อก #ใครปาร้องเท้า?

    แห่ะๆ แกงเขินน่ารักอ้ะ สู้ๆนะพี่ฮั่น กล้าๆหน่อย บอกแกงไปเลย 555
    #391
    0
  15. #390 HO!!! (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 13:38
    อ๊ากกกกกกกกก หวานอ่ะ เค้าชอบบมากกอ่ะ
    แถมยังมีคนชงอีก อ๊ายยยยยน่ารักมากกกกเลยอ่ะ
    กริ๊ดดดดกร๊าดดดสุดดดด
    #390
    0
  16. #389 Cassiopor (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 12:07
    อ่านเรื่องไหนก็ไม่ยิ้มแก้มฉีกเหมือนเรื่องนี้จริงๆ >.<

    เวลาหวานก็ว้านนนนนนหวาน แอร้ย

    ฮาสุดด ตอนณโดมพูดว่า "พี่รู้ว่าแกงเขิน แต่พี่ฮั่นเขาเขินไม่เป็นนะ เพราะพี่ฮั่นน่า..."

    ก้ากกกก นึกหน้าโดมตอนพูดแล้วมันช่างกวนโอ้ย5555

    ตอนนี้มาแบบหวานวิ้วววว

    พี่ฮั่นกลัวน้องรังเกียจเลยค่อยๆเนียนช่ะะะะ 5555

    แกงเอ้ยย เขินชิมิลูกกกกก อรั้ยย

    ปรบมือให้ลูกหมูรัวๆ

    ชงได้ฟินมากลูกชายใครเนี่ยยยย>.<

    ชงดีแรงอย่าตกนะ ชงต่อไป อย่าหยุดชง แล้วที่ชงจะเป็นจริง !!

    (เห? คำพูดนี้คุ้นๆ คล้ายพี่ฮั่นเคยกล่าวไว้ให้ฝันต่อไป อย่าหยุดฝัน555)

    #389
    0
  17. #388 happyf (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 11:28
    พี่ฮั่นการกระทำของพี่มันชัดเจนมาก คนอ่านถึงขั้นเขินจ้า

    น่ารักที่สุด แกงแอบหวั่นไหวมั้ยเนี่ย^^

    พี่โดมก็ชง ก็ฟินจัง เราชอบ55555
    #388
    0
  18. #387 At love (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 11:27
    พี่ฮั่นเป็นอย่างนี้บ่อยๆเลยนะคะ ฟินมากอ่ะ
    #387
    0
  19. #386 เด๋กดี (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 10:20
    แกงส้มอ่า คำพูดกับการแสดงออกแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง



    เมื่อไหร่หมีจาบอกน้องอ่า คลุมเครืออยู่เนี่ยแหล่ะ
    #386
    0
  20. #385 ♡ ต้มยำทำกุ้งแกง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 10:18
    พี่ณโดมควรไปเปิดร้านกาแฟเน้อ รายได้ดีแน่ๆ
    เขินสุดอ่ะ >[]< อร้ายยยยยยยยยยยยยยย
    ปล.อ่านจนอยากกินสปาเกตตี้เหมือนกันค่ะ แม่หมู = =
    สู้ๆเน้อ
    #385
    0
  21. #384 รักฮั่นแกงมั่กๆ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 08:30
    หอมเอยหอมดอกกระถิน รวยระรินเคล้ากลิ่นสปาเกตตี้ เฮ้ย ... ไม่ใช่ละ 555



    แหม น้องแกงเผลอเรียกพี่ฮั่นหลายหนแล้วนะ เรียกไปเลย เรียกไปเลย พีฺ่ัฮั่น พี่ฮั่น พีฺ่ัฮั่น ... หายใจเข้าก็พี่ฮั่น หายใจออกก็พี่ฮั่นไปเลย เค้าชอบ ว่าแต่ยัยผู้หญิงคนนั้นจะโผล่อีกมั้ย อย่าไปยุ่งกับเค้าน๊าน้องแกง ผู้หญิงเป็นของต้องห้าม ต้องชายหุ่นล่ำอย่างพี่ฮั่นสิถึงเป็นที่หมายปอง 5555555555555555555



    พี่ฮั่น แสดงออกเยอะ ๆ เลย น้องแกงจะได้รับรู้ความรู้สึกของพี่ซะที อย่าทำเมินเฉยกับน้องแกงอีกนะ เวลาไม่เข้าใจกันมันเศร้ารู้ป่ะ แล้วเมื่อไหร่จะจู่โจมจูบซะที รอแล้วรออีก เฝ้าแต่รอ



    เรื่องนี้ nc เมื่อไหร่มีเฮ (อันนี้บอกไรต์) 55555555555555



    ขอบคุณนะคะ

    รออ่านต่อนะ
    #384
    0
  22. #383 Mean_HKS (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 02:38
    อื้อหืืออออออออออออออออออออออออออออออ -//-
    พี่ณโดมของน้อง รีบเข้ามาทำไมคะเนี่ย 555555555555555
    พี่ฮั่น ถ้าจะทำขนาดนี้ก็บอกรักไปเถอะนะ จริง ๆ ><
    มาต่อเร็วๆนะคะ -/-
    #383
    0
  23. #382 TheDreamTD (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 00:55
    ถ้าพี่หมีมันจะเนียนขนาดนี้นะ ไม่หอมแก้มพี่แกงซะเลยล่ะ แต่แค่ได้กลิ่นก็หอมแล้วสินะ >_< หวานมากอะตอนนี้ เราจะเป็นเบาหวานเป็นเพื่อนณโดมเอง แต่ณโดมไม่น่าเข้ามาขัดเลนะไม่งั้นพี่แกงเสร็จพี่หมีแน่ 555555
    #382
    0
  24. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  25. #380 jie_hks (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 00:50
    ตอนนี้หวานมากแม่หมู>< แม่หมูทำให้รีดน้ำลายหก5555 สุดท้ายนี้อยากบอกแม่หมูว่า หิว
    #380
    0