[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 17 : Chapter 17 :: อาการรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 พ.ค. 56

Chapter 17 :: อาการรัก

 

:: Hunz ::


                ต่อให้ผ้าม่านหนาสักแค่ไหน มันก็ไม่เคยต้านทานแสงแดดแรงกล้าของเมืองไทยได้เลย เสียงนาฬิกาปลุกกรีดร้องระรัวมาจากที่ไกลๆทำลายห้วงนินทราอันแสนสุขของผมลงโดยไม่เหลือชิ้นดี ผมความหาร่างนุ่มนิ่มที่ควรนอนอยู่ข้างกาย แม้ผมจะมีความกลัวอยู่ลึกๆในใจจนไม่น่าเป็นไปได้ที่เมื่อคืนจะหลับลง แต่ก็เพราะคนๆนี้แหละครับ ที่ทำให้ผมหลับสนิทและฝันดีตลอดคืน คนที่ไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงแค่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดผม พร้อมถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กันเงียบๆ แค่นี้ก็ทำให้ผมยิ้มได้


                เจอแล้ว!! ผมคว้าความนุ่มนิ่มเข้ามาในอ้อมกอดเต็มรัก


                หมับ


                หมอน!!


                เฮ้ย! แกงส้มล่ะ!!


                เป็นอีกครั้งแล้วที่ผมตื่นมาพบอีกฟากของเตียงมีเพียงความว่างเปล่า ใจร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม! หรือเพราะคำพูดของผมเมื่อคืนทำให้แกงหนีผมไป? ผมรีบสอดส่ายสายตาหาจดหมาย หวังว่าคงไม่มีจดหมายบอกลาทิ้งเอาไว้ใต้หมอนให้ดูต่างหน้าเหมือนในละครหลังข่าวหรอกนะ (แม่หมู//บางทีมันก็วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงนะ ลองหาดูหรือยัง? เฮ้ย!! หมี...ฉันว่าแกดูละครหลังข่าวกะลูกชายฉันมากไปแล้วนะ) ผมเครียดอยู่ก็ยังจะแซะผมเนาะ ทีลูกชายตัวเองไม่แซะมั่งล่ะครับ ในขณะที่ผมยังมองหาต่อ ในสมองก็เริ่มหาเหตุผลมาค้านต่างๆนานา เมื่อคืนยังยอมให้นอนกอดได้เป็นนาน แถมยังไม่ต่อยผมหน้าแหกเพราะผมจูบเขาแบบนั้น ก็ไม่น่ามีเหตุผลอะไรที่แกงส้มจะหนีผมไป...


                ไม่มี! แล้วไป!! เฮ้ออออ!!! ผมโล่งอกที่ในห้องไม่มีหลักฐานอะไรบ่งบอกว่าแกงส้มหนีผมไปแล้ว นอกจากการที่แกงไม่ได้อยู่ในห้องตอนนี้... หรือน้องจะไปทำอาหารเช้าให้ผม??


                น่าแปลกที่ความคิดนี้ทำให้ผมรู้สึกดี มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นโดยไม่ต้องเสียเวลาออกแรงซักนิด ผมรู้สึกดีที่มีใครซักคนมาสนใจดูแล มาคอยเอาใจใส่ คอยเอาอกเอาใจ ถึงแม้ส่วนหนึ่งของการกระทำนั้นจะเป็นเพราะหน้าที่ แต่ผมก็อยากจะเชื่อเหลือเกินว่า หน้าที่ไม่ได้ทำให้คนๆหนึ่งทำให้คนอีกคนหนึ่งได้มากมายขนาดนี้


                กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นโชยมาเตะจมูกเป็นเครื่องยืนยันอย่างดีว่าความคิดของผมถูกต้อง ประตูห้องแง้มเปิดออกพร้อมกับร่างโปร่งบางของคนที่ผมกำลังคิดถึงอย่างรุนแรง


                “ตื่นนานยังครับ? ผมเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วนะ” ผมแปลกใจนิดหน่อยที่ประโยคแรกที่แกงส้มพูดกับผมไม่ใช่การทวงถามถึงเรื่องเมื่อคืน “พี่ฮั่นอาบน้ำก่อนก็ได้ครับแล้วค่อยออกไปทานพร้อมกัน เช้านี้พี่โดมของบาย แล้วผมเองก็ไม่อยากทานคนเดียว” ผมยิ้มอย่างชื่นใจที่เช้านี้ผมก็ยังเป็น พี่ฮั่น เหมือนเมื่อคืน อย่างน้อยนี่ก็เป็นสัญญาณที่ดีสำหรับผม โอกาสความเป็นไปได้ที่จะเสียใจลดลงยี่สิบแปดเปอร์เซ็นต์ แต่นั่นก็ยังไม่มากพออยู่ดี


                “ได้ๆ เดี๋ยวพี่อาบน้ำแป๊ปนึงนะ” อีกอย่าง... วันนี้ไอ้โดมก็ช่างเป็นใจเหลือเกิน น่ารักจริงๆลูกชายใครเนี่ย (แม่หมู//ลูกเค้านี่แหละ ก็บอกแล้วว่าน่ารัก) ผมกำลังจะก้าวถึงห้องน้ำอยู่แล้วเมื่อแกงส้มโพล่งออกมาว่า...


                “เรื่องเมื่อคืนผมยังไม่ลืมนะครับ” นั่นไง! พี่รู้แล้วว่าแกงยังไม่ลืม ไม่ต้องย้ำพี่ก็ได้


                “พี่ก็ยังไม่ลืม แต่พี่ไม่อยากไปทำงานสาย ไว้เย็นนี้ค่อยคุยกันเรื่องของเราแล้วกันนะแกง” จะว่าผมขอใช้ตัวช่วยขอต่อเวลาออกไปก็ไม่ใช่ จะบอกว่าผมป๊อดยังไม่อยากยอมรับความจริงก็ไม่ผิด จากท่าทางของบอดีการ์ดผมวันนี้ ดูเหมือนคำตอบอาจจะไม่ทำร้ายหัวใจผมเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นไปได้... ยืดเวลาต่อไปอีกนิดก็ดีเหมือนกัน


                “พี่ฮั่นครับ ผม...”


                “พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวเราค่อยคุยกันต่อก็แล้วกัน” ผมรีบตัดบทก่อนจะปิดประตูห้องน้ำดังเกินความจำเป็นไปเล็กน้อย เสียงถอนหายใจแรงๆของคนข้างนอกดังลอดประตูเข้ามาจนผมได้ยิน ไม่นานก็มีเสียงปิดประตูเบาๆตามหลัง


                ผมเดาว่าอาการของตัวเองวันนี้ คงเหมือนเด็กน้อยที่ไม่เคยรู้จักความรักมาก่อน และกลัวเกินกว่าจะยอมรับความเสียใจ ผมเชื่อว่าตอนนี้คงมีหลายคนกำลังต่อว่าผมอยู่ในใจ แต่ใครไม่มาเป็นผมไม่มีทางรู้หรอกครับว่าผมรู้สึกอย่างไรในตอนนี้...


                ยิ่งความรักครั้งแรกของผมอาจเป็นความรักที่ไม่เป็นที่ยอมรับของคนส่วนใหญ่ด้วยแล้ว... แม้ว่าผมจะรักได้ แต่คนอื่นจะรับได้หรือไม่? แม้ความรักจะเป็นความรู้สึกของคนเพียงสองคน แต่ไม่มีใครอยู่กันแค่สองคนบนโลกใบนี้หรอกนะครับ มันยังต้องมีครอบครัว มีเพื่อน แถมยังใครต่อใครอีกมากมายจนนับไม่ถ้วน มีอีกหลายคนที่ผมยังไม่รู้ว่าจะมีผลต่อความรักของผมมากแค่ไหน และมีผลในทางใด...


                แต่ถ้าถามว่าผมพร้อมจะรักไหม ผมตอบได้แต่เพียงว่า ตอนนี้ผมไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้แสดงออกถึงความรู้สึกในใจได้อีกแล้ว ในเมื่อผมได้รู้จักและได้รู้สึกว่าความรักมันหน้าตาเป็นแบบไหน ผมก็คงจะปล่อยให้มันจากผมไปไม่ได้

ใช่...ผมไม่เคยมีความรัก ความรักแบบเดียวที่ผมรู้จักคือความรักของครอบครัว... ไม่ใช่สิ จะเรียกว่าครอบครัวได้ยังไงกันในเมื่อผมมีแต่มี๊ แม่ผู้แสนดีของผมเพียงคนเดียว แล้วก็ความรักจากเพื่อน และแน่นอนว่าผมก็มีอยู่เพียงคนเดียวนั่นก็คือไอ้โดม ผมรู้จักความรักผ่านคนอื่น ผ่านลูกน้องในบริษัท ผ่านลูกค้าที่มาใช้บริการ และผมดูถูกมันมาตลอด เพราะความรักที่ว่านั้น สุดท้ายก็ทำให้ผู้หญิงที่ผมรักที่สุดเสียใจ แต่วันนี้ผมกลับเดินเข้าใกล้ความรู้สึกที่อันตรายนั้นด้วยตัวเอง แถมผมเต็มใจเสียด้วย แต่ก็อีกนั่นแหละ ผมก็ยังอดไม่ได้ที่จะกลัวความเสียใจ สิ่งที่ผมเห็นก็บอกผมเป็นนัยๆอยู่แล้ว แต่ผมก็ยังเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป...


                เรื่องอื่น... เอาไว้ค่อยคิดทีหลังก็ยังไม่สาย เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะฮั่น เอาตัวเองออกมาจากการเป็นคนที่ไม่พร้อมจะเสียใจให้ได้ซะที ความจริงมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เรากลัวก็ได้ บางที...ความรักอาจจะเกิดขึ้นแล้วโดยที่คนอีกคนก็ยังไม่ทันได้รู้ตัวเลยก็ได้ ใครจะไปรู้...





 

KangSom :D


                นี่คงเป็นอาการของคนที่ยังไม่พร้อมจะยอมรับความจริงสินะ...


                วันนี้ทั้งวันท่านประธานเอาแต่หลบหน้าหลบตาผมซึ่งเป็นบอดีการ์ด คนที่ทำหน้าที่เปรียบเสมือนเขาตามตัว พี่ฮั่นดูจะทำตัวยุ่งกว่าทุกวัน เดี๋ยวประชุมๆตลอด ผมนับได้แปดประชุมแล้วมั้งครับตั้งแต่เช้า ขนาดพี่โดมที่เป็นเลขาประจำตัวแท้ๆยังทำหน้างงเป็นหมูตาตุบ (แม่หมู//เขามีแต่งงเป็นไก่ตาแตก) เอ๊ะ! อย่าขัดผมสิแม่หมู! พี่โดมยังทำหน้างงตอนพี่ฮั่นเรียกไปประชุม


                แต่การที่เจ้านายไม่เอาตัวเองมาติดอยู่กับผมแบบนี้ก็ทำให้ผมมีเวลาคิดเรื่องที่ผมพยายามคิดมาทั้งคืนแต่ก็คิดไม่ตก เมื่อมีอ้อมกอดแสนอดอุ่นรัดอยู่รอบกาย ความคิดรวมทั้งการตัดสินใจก็หลุดลอยหายไปในอากาศ เหลือแต่เพียงความรู้สึก... ผมรู้แค่ว่าผมต้องการจะรักษาอ้อมกอดนี้ไว้ให้อยู่กับผมแต่เพียงผู้เดียวไปให้นานที่สุด ไม่ว่าผมจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

ถ้าพี่บอกว่า... พี่รักแกง... แกงจะรักพี่ไหม


                แล้วถ้าผมยังตอบคำถามนี้ไม่ได้ พี่ฮั่นจะว่าอะไรผมไหม?

ผมเองก็ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่นักว่าที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าความรักได้หรือเปล่า หน้าที่กับความรู้สึกถูกผสมปนเปจนกลายเป็นเนื้อเดียวกันไปแล้วสำหรับผม ที่ผมดูแลเขาอาจเป็นเพราะหน้าที่ แต่ก็เป็นหน้าที่...ที่ผมยิ่งกว่าเต็มใจจะทำ บรรยากาศรอบกายสดใสขึ้นเมื่อมีคนชอบกวนประสาทอยู่ข้างๆ แม้ในเวลาที่พี่ฮั่นทำตัวน่าเตะที่สุด เขาก็ยังทำให้ผมเลิกแอบมองเขาไม่ได้ เพียงแค่ผมทำเป็นไม่สนใจคำพูดเสียดสีของพี่ฮั่นแล้วให้คนอื่นมาทำหน้าที่นี้แทน เรื่องมันก็คงจบเพียงง่ายๆไปแล้ว แต่ผมกลับเก็บเอาคำพูดที่ไม่มีสาระอะไรมาคิดมาเสียใจ แถมยังดันทุรักอยู่ต่อไปโดยไม่รู้ว่าเป็นเหตุผมของหน้าที่หรือหัวใจกันแน่อีกต่างหาก...


                ยิ่งสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันทำให้ทุกอย่างพลิกกลับสลับข้างไปหมด จากที่เคยคิดจะปล่อยให้มันคลุมเครืออย่างนี้ต่อไป ไม่สนใจสถานะระหว่างเราสองคน ตอนนี้ผมคงจะทำอย่างนั้นต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เพียงแค่... จูบ...


                จูบ...ที่ไม่เหมือนครั้งไหน


                จูบ...ที่ให้ความรู้สึกที่ผมไม่เคยพบพานมาก่อน


                จูบ...ที่เปลี่ยนทุกสิ่งโดยรอบให้กลายเป็นสีใหม่


                จูบ...ที่กระชากความคิดและลมหายใจของผมไป และให้ความรู้สึกแปลกใหม่เป็นการตอบแทน


                จูบ...ที่ทำให้คนที่ถูกฝึกมาให้แข็งแรงและต่อต้านอย่างว่องไวทำอะไรไม่ได้นอกจากอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน


                จูบ...ที่แม้จะยุติไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่ความรู้สึกยังขยับเคลื่อนไขวอย่างแผ่วเบาอยู่บนริมฝีกปากของผมในตอนนี้


                ผมยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองด้วยจิตใจเลื่อนลอย ภาพจากกล้องวงจรปิดหลายตัวที่ถูกเปิดทิ้งไว้ไม่ได้รับความสนใจจากผมไปชั่วขณะ ราวกับความรู้สึกนั้นจะไม่ได้จากผมไปไหนนับตั้งแต่คนเป็นเจ้านายประทับริมฝีปากลงไปบนเรียวปากนี้ ถ้ามันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีก และมันจะเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว มันจะให้ความรู้สึกดีแค่ไหนกัน...


                เฮ้ย!! คิดอะไรอีกแล้วเนี่ย KS นี่นายอยากให้เจ้านายจูบอีกอย่างนั้นเหรอ?


                เฮ้อออออออ ยอมรับเลยว่าใช่ แต่นั่นหมายความว่าผมรักพี่ฮั่นแล้วอย่างนั้นเหรอครับ? (แม่หมู//มีคนบอกว่า ถ้าแกงรู้สึกอะไรก็จงยอมรับและแสดงออกไปอย่างนั้น อย่าทำตัวเหมือนอังศุมาลิน แบบว่ารีดบอกมาอะค่ะน้องแกง) นี่พี่ฮั่นนะครับไม่ใช่โกโบริ! และประเด็นใหญ่คือผมยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าผมรู้สึกยังไงกันแน่นี่สิครับปัญหา มันรู้สึกดีแหละ แต่จะเรียกว่ารักได้หรือยัง... ผมเองก็ยังไม่แน่ใจ


                “...พอหรือยังพี่ฮั่น จะพอหรือยัง” เสียงพี่โดมที่ลอยมาก่อนตัวทำให้ความคิดของผมเป็นอันต้องยุติ ดูท่าทางพี่โดมจะไม่สบอารมณ์กับท่านประธานเท่าไหร่นะครับ เพราะเลขาทำท่าเตรียมพร้อมจะเหวี่ยงเจ้านายเต็มที่เลยทีเดียว

“ฝ่ายบุคคล ฝ่ายบัญชี ประชุมทีม เรียกพบบอร์ดบริหาร ตอนนี้ก็เหลือแต่แม่บ้านกับรปภ.แล้วครับที่พี่ยังไม่ได้เรียกประชุม จะเรียกเดี๋ยวนี้เลยไหม ผมจะได้จัดการให้ ฮุ้ยยยย เป็นอะไรของพี่วะ! อ๋อ! ยังเหลืออีกคน บอดีการ์ดประจำตัวพี่น่ะครับ คนนี้พี่ก็ยังไม่เรียกประชุมนะ หรือจะไปประชุมกันสองคนก็ตามใจ ผมจะลาออกแล้ว! เบื่อ! ไอ้เจ้านายอารมณ์แปรปรวน” ผมได้ยินพี่โดมบ่นเป็นชุดก่อนเจ้าของร่างท่วมจะกระแทกประตูเข้ามา


                “อย่าบ่นได้ไหม แค่นี้พี่ก็มีเรื่องให้คิดมากพออยู่แล้ว” พี่ฮั่นเดินตามเข้ามาติดๆ คิ้วหนาขมวดอีกแล้ว... คงมีเรื่องให้คิดอย่างที่พูดจริงๆ หรือว่า...จะเป็นเรื่องของผม... เรื่องของเรา...


                “แกงดูพี่ฮั่นของแกงดิ เป็นบ้าไปแล้ว เรียกพี่เข้าประชุม ให้พี่จดนั่งสรุปนี่อย่างกะแรงงานทาส แล้วขอโทษนะ ถ้ามันจะมีสาระผมจะไม่ว่าอะไรพี่เลยพี่ฮั่น แต่นี่...แต่ละเรื่องแม่ง... พี่จะเรียกประชุมทำไมวะ หรือพี่พยายามจะทำตัวให้ยุ่ง มีเรื่องอะไรกันอีกหรือเปล่าเนี่ยสองคนนี้”


                พี่โดมหันมองผมกับพี่ฮั่นสลับกันไปมาอย่างสงสัย ผมก็อยากจะยอมรับออกไปหรอกนะครับว่ามันก็อาจมีส่วน แต่ท่านประธานอิสริยะกลับชิงพูดเสียก่อน


                “ไอ้โดม พอเลยมึง”


                “ผมเบื่อจะรับมือกับอารมณ์พี่ละ สามวันดีสี่วันป่วย ไม่รู้แกงส้มทนได้ยังไง วันนี้ผมลาครึ่งวันได้ป่ะ” เอ่อ คือว่า แลดูพี่โดมจะรอจังหวะพูดประโยคนี้มาซักพักใหญ่แล้วนะครับนั่น


                “เออๆๆ อยากไปไหนก็ไป อยากลาก็ลา ตามใจแกเถอะไอ้โดม ขอโทษด้วยแล้วกันที่ทำให้อารมณ์บูด” คงมีแต่ที่ Bear Hug ที่เดียวแหละครับที่คุณจะเห็นประธานบริษัทเอ่ยขอโทษเลขาส่วนตัว และก็เป็นที่เดียวอีกเหมือนกันที่คนเป็นเลขาจะสามารถยืนเถียงเจ้านายคอเป็นเอ็นได้ แถมเจ้านายยังแพ้ซะด้วย


                “ที่ขอลาเนี่ย นัดกับสาวที่ไหนไว้หรือเปล่าครับ” ผมอดไม่ได้ที่จะแซวออกไป ตอนแรกผมก็ไม่คิดอะไรกับเรื่องนี้หรอกนะครับ แต่พอเห็นรอยยิ้มที่จู่ๆก็ปรากฏขึ้นมาก่อนที่เจ้าตัวจะรีบซ่อนเอาไว้อย่างฉับพลัน ผมว่าคำว่าไม่มีอะไรคงจะใช้กับเรื่องของพี่โดมกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อีกต่อไป


                “สาว... สาวที่ไหน นี่อย่าบอกนะโดมว่ามึงมี...”


                “มีอะไรพี่ฮั่น ไม่ต้องมาพูดเลย ไอ้แกงก็เหมือนกัน สาวที่ไหน หน้าอย่างผมเนี่ยนะจะมีผู้หญิงที่ไหนมาสนใจ” พี่โดมเถียงอย่างมีพิรุธ ผมไม่แน่ใจว่าพี่ฮั่นจะจับพิรุธนั้นได้แบบผมหรือเปล่า แต่ผมยืนยันว่าระหว่างพี่โดมกับผู้หญิงคนนั้นต้องมีอะไร


                “ร้ายนะแก นี่ไอ้โดม...แล้วแม่โดเรมี่ตัวน้อยของแกล่ะ เอาไปทิ้งไว้ไหน อย่าบอกนะว่าพอเจอสาวๆสวยๆเข้าหน่อยลืมหนูโดเรมี่ไปเลยน่ะ”


                โดเรมี่ นี่อย่าบอกนะครับว่าพี่โดมมีความหลังกับคนที่ถูกเรียกว่า...โดเรมี่


                “ไอ้พี่ฮั่นนนนน ไม่ต้องเอาเรื่องของผมมาพูดเลยนะ ฮึ่ยยย ผมไม่พูดด้วยแล้ว ผมลาครึ่งวันนะครับเจ้านาย แล้วเย็นนี้ก็ไม่ต้องรอกินข้าวเย็นนะครับ ผมจะไปกินข้างนอก ไม่อยากไปขัดขวางมื้ออาหารน้ำตาลขึ้นของใครบางคน ฮึ!” เลขาตัวกลมเดินสะบัดร่างออกไปจากห้อง ไม่ยากที่จะเดาเลยครับว่าเย็นนี้พี่โดมจะไปไหน


                เมื่อมีคนหนึ่งออกจากห้องไป ความเงียบชวนกระอักกระอ่วนใจก็แผ่เข้ามาปกคลุมอีกครั้ง พี่ฮั่นที่ดูเหมือนจะยิ้มออกแล้วกลับมาเงียบ ดวงตาคมหลุบลงมองเอกสารตรงหน้า นี่พี่ฮั่นคงพยายามจะไม่มองมาทางผมสินะ


                พี่ยังไม่พร้อมจะเสียใจ


                นี่เขากลัวเรื่องนั้นขนาดนี้เลยเหรอครับ?


                “พี่ฮั่น... ผม...”


                “พี่ยุ่งอยู่แกง ขอเวลาทำงานแป๊บนึงนะ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว แกงคิดเลยนะว่าเย็นนี้จะทำอะไรกินหรือจะไปกินอะไร พี่อยู่ง่ายกินง่าย ให้แกงเป็นคนตัดสินใจเลย” พี่ฮั่นพูดโดยยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตากวาดมองไปเรื่อยไม่ได้หยุดอยู่ที่จุดไหนนานๆ แน่นอนครับว่าผมมองออกว่าเจ้านายไม่ได้อ่านเอกสารอย่างที่พูดจริงๆ


                “ผมว่า...”


                “หรือถ้าแกงขี้เกียจทำวันนี้เราไปหาอะไรข้างนอกกินก็ได้นะ พี่ว่าก็ดีเหมือนกัน แกงจะได้พักบ้าง อยู่นี่ก็ต้องดูแลพี่ กลับคอนโดไปยังต้องหาอะไรให้พี่กินอีก วันนี้อยากกินอะไร ไทย จีน ญี่ปุ่น ฝรั่ง อะไรก็ได้นะ แต่... แกงชอบกินอาหารญี่ปุ่นนี่ เดี๋ยววันนี้เราไปกินอาหารญี่ปุ่นแถวนี้ก็ได้ พี่รู้จักร้านอร่อยๆอยู่นะ เคยพาลูกค้าไปทานน่ะ”


                “ผม...”


                “อืม...พี่รู้ละว่าเราไปกินร้านไหนดี ขอเวลาพี่เคลียร์งานอีกแป๊บนะ จะเสร็จแล้วจริงๆครับคุณบอดีการ์ด”


                เอาแต่เป็นซะอย่างนี้ แล้วเมื่อไหร่จะได้คุยกันล่ะเนี่ย เฮ้อ เจ้านายนะเจ้านาย




 

:: Hunz ::


                เงียบไปแล้ว... กว่าแกงส้มจะเงียบลงไปได้ก็เล่นเอาผมต้องงัดเรื่องอะไรต่อมิอะไรมาพูดจนน้ำลายแห้งไปหมด ผมรู้อยู่หรอกครับว่าแกงส้มจะพูดเรื่องอะไร แต่ความกลัวและความป๊อดในใจมันถามผมว่าถ้าแกงส้มปฏิเสธแล้วผมจะหายใจอยู่ต่อไปได้หรือไม่ มันออกจะเวอร์ไปเสียหน่อย แต่ผมไม่พร้อมจะเสียใจจริงๆ


                ผมกวาดตามองเอกสารแฟ้มแล้วแฟ้มเล่าตรงหน้าโดยมีไม่มีตัวอักษรใดๆเข้าหัวเลยซักตัว ยื้อเวลาต่อไปอย่างไร้จุดหมาย ผมอยากได้ยินคำว่ารัก แต่ในใจผมรู้ดีว่านั้นไม่มีทางเป็นไปได้ กว่าผมจะยอมรับความรู้สึกตัวเองได้ ถ้าไม่มีตัวช่วยเป็นพี่โน่กับนายเรืองฤทธิ์ ผมก็คงไม่มีทางยอมรับความรู้สึกของตัวเองได้แบบในตอนนี้ แล้วแกงส้มล่ะ? แกงส้มรู้จักและเข้าใจความรู้สึกของตัวเองหรือยัง? ผมบอกได้เลยว่ายัง...


                ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆของบอดีการ์ด แกงส้มคงกำลังลุกขึ้นทำอะไรซักอย่าง แต่...ผมยังทำเป็นยุ่งต่อไป


                “ผมไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนึงนะครับพี่ฮั่น” โธ่! ไอ้เราก็นึกว่าจะบอกอะไร เกร็งรอตั้งนาน จะไปเข้าห้องน้ำนี่เอง (แม่หมู//อิพี่ฮั่น แกไหวป่ะเนี่ย ไหนบอกยังไม่อยากเสียใจ พอน้องจะพูดอะไรแกก็ขัดคอ แต่พอแกงจะไปเข้าห้องน้ำมาทำเป็นผิดหวัง อะไรของแกร๊! ห๊า...อิหมี!) แม่หมูอย่ามาว่าฮั่นสิ ไปว่าลูกชายตัวเองโน่นไป๊!


                ผมเงยหน้าขึ้นมาก็ไม่พบร่างโปร่งของบอดีการ์ดแล้ว คนอะไรเปิดประตูปิดประตูเบาชะมัด ต่างจากไอ้โดมลิบลับ ปิดประตูทีประตูแทบพัง (แม่หมู//อย่า...) อย่าว่าลูกชายฉันนะพี่ฮั่น เออครับ รู้แล้วน่า


                เมื่อคืนผมบอกน้องไปว่า ไม่ว่าคำตอบของแกงส้มจะเป็นยังไงผมก็จะยอมรับการตัดสินใจนั้น...


                ก๊อกๆๆ


                “เชิญครับ” คงไม่ใช่แกงส้ม คนอะไรจะฉี่ไวปานนั้น แล้วคนที่เข้ามาก็ไม่ใช่บอดีการ์ดของผมจริงๆ “คุณแก้มมีอะไรครับ เราเพิ่งจะ
ประชุมกันไปนี่”


                “แก้มเอาเอกสารมาให้ค่ะ ไอ้อะ... เอ่อ หมายถึงคุณโดมไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน แก้มเลยเอาเอกสารมาให้ท่านประธานเองเลยจะดีกว่า ถ้าให้รอหาตัวคุณเลขาเจอคงอีกนาน”


                “โดมลาครึ่งวันนะครับ ถ้าเผื่อคุณแก้มยังไม่รู้”


                “แหมม ลาส่วนตัวกับท่านประธานเองน่ะสิ เจ๊เอกหัวหน้าฝ่ายบุคคลยังไม่รู้เรื่องเลย” คุณแก้มบ่นงึมงำแต่ผมก็ยังไม่วายได้ยิน


                “คุณแก้มว่าอะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ค่อยถนัด คุณเอกทำไมเหรอ” ผมถามออกไปทั้งๆที่ได้ยินเต็มสองรูหู


                “ไม่มีอะไรคะ แก้ม...แก้มขอตัวนะคะคุณฮั่น” เสียงประตูปิดดังกว่าที่แกงส้มเป็นคนปิดหลายเท่า ผมเปิดเอกสารในแฟ้มบางๆดู แต่ยังไม่ทันที่สายตาผมจะกวาดไปถึงไหน ผมก็สะดุดกับกระดาษโน้ตสีชมพูสดที่ติดอยู่บนเอกสารแผ่นแรก ลายมือขยุกขยิกไม่คุ้นตาผมเอาเสียเลย


                ผมไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนั้นได้ไหม

            แต่ผมรู้แค่ว่า ผมเองก็ยังไม่พร้อมจะทำให้พี่ฮั่นเสียใจเหมือนกัน


                “แกงส้ม” ถึงผมจะไม่เคยเห็นลายมือแกงส้มมาก่อน แต่...คำพูดแบบนั้น คงเป็นคนอื่นไปไม่ได้แน่


                “กว่าพี่ฮั่นจะเงยหน้าขึ้นมาได้นะครับ”


                “เฮ้ย เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” ผมตกใจเมื่องเงยหน้าขึ้นมาเจอใบหน้าหวานที่ยืนยิ้มอยู่หน้าประตู ในที่สุดผมก็ยิ้มออกมาได้ ผมเองก็ยังไม่พร้อมจะทำให้พี่ฮั่นเสียใจเหมือนกัน ถ้าได้ยินจากปากแกงส้มจริงๆนี่คงชื่นใจน่าดู นี่ขนาดบอกว่าไม่อยากให้ผมเสียใจ ยังชื่นใจขนาดนี้ ถ้าแกงบอกรักผม ผมไม่บินไปฟินแลนด์เลยเหรอครับ (แม่หมู//อิย๊ะ! เดี๋ยวนี้รู้จักฟินลงฟินแลนด์นะยะ) ผมเคยบอกไปหรือยังครับว่าผมเบื่อแม่หมู (แม่หมู//เคย) ตามนั้นแหละครับ


                “ก็เข้ามาเห็นพี่ฮั่นอ่านโน้ตที่ผมเขียนให้แหละครับ ผมอาจจะยังให้คำตอบพี่ฮั่นไม่ได้ แต่ผมก็ทำให้พี่ฮั่นเสียใจไม่ได้เหมือนกัน ว่าแต่...เรากลับกันเลยดีไหมครับวันนี้” แกงส้มพูดจบก็ยืนเอียงคอส่งยิ้มหวานให้ผม ไอ้เด็กคนนี้มันจะรู้บ้างไหมครับว่าเพียงแค่ท่าทางเล็กๆน้อยๆที่เขาแสดงออกมันน่ารักน่ามองแค่ไหน แค่นี้หัวใจผมก็ดีดดิ้นอยู่ในอกจนแทบทะลุออกมาข้างนอกอยู่แล้ว


                ผมลุกขึ้นแล้วก้าวเร็วๆไปหาคนที่ยึดเอาความรู้สึกทุกอย่างในโลกของผมไป มือนุ่มที่ตกอยู่ข้างตัวถูกรวบเอาไว้อยู่ในอุ้งมือของผม รอยยิ้มหวานที่ยังฉายชัดอยู่บนใบหน้าทำให้ผมไม่รอให้แกงส้มตอบรับหรือปฏิเสธ และนี่คงเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกได้ว่าผมไม่ได้เป็นคนจับมือแกงส้มแต่เพียงฝ่ายเดียว...


                มือสองข้างของเราสองคนประสานกันแน่น แกงออกแรงบีบเบาๆอย่างที่เขาไม่เคยทำกับผมมาก่อน ผมยิ้ม...ผมได้แต่ยิ้ม โดยไม่สนใจว่ารอยยิ้มนี่จะเหมือนรอยยิ้มโง่ๆมากแค่ไหน


                “พี่ฮั่นไม่ถามอะไรผมเหรอครับ” ผมยังยิ้มต่อไป แกงส้มอาจจะคาดหวังว่าผมจะคาดคั้นเอาคำตอบ พยายามเค้นคำว่ารักให้ออกมาจากปากบอดีการ์ดหน้าหวานให้ได้ แต่แกงคิดผิด เขาไม่มีทางรู้หรอกว่า แค่นี้...กับระยะเวลาแค่นี้ สำหรับผมก็มากเกินพอแล้ว ถ้าแกงส้มตอบรับรักผมตั้งแต่วินาทีนี้ ความรู้สึกของผมมันอาจจะไม่เหมือนเดิมก็ได้ เพราะกับคนที่ไม่เคยรู้จักความรักอย่างผม อะไรที่มันมาเร็วเกินไป มันก็น่ากลัวว่าจะจากผมไปเร็วเช่นเดียวกัน


                “พี่เป็นคนมักน้อย แค่นี้พี่ก็มีความสุขมากแล้ว เรื่องอื่นให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วกัน ถ้าแกงจะรู้สึกเหมือนพี่ ซักวันแกงคงเต็มใจจะบอกพี่เอง ตอนนี้...บอกแค่นี้...พี่ก็พอใจแล้ว” ตอบได้พระเอกมากอิสริยะ ก็ผมเป็นพระเอกนี่เนอะ ก็ต้องตอบแบบพระเอ๊กพระเอกแบบนี้แหละครับ เฮ้ย! ไม่ใช่สิ เพราะผมคิดอย่างนั้นจริงๆต่างหาก


                “ไม่โกรธกันใช่ไหมครับที่ผมยังไม่ได้ตอบคำถามพี่” ในดวงตาของแกงส้มมีแววของความกังวลอยู่นิดๆ ผมอยากจะลบสิ่งนั้นออกจากดวงตาของเขาเหลือเกิน


                “ที่นายยังไม่ตอบ เพราะนายยังไม่รู้ใจตัวเอง แต่สัญญากับพี่อย่างนึงนะ เมื่อไหร่ที่นายรู้ใจตัวเองแล้ว ขอให้พี่เป็นคนแรกที่ได้รู้ว่านายรู้สึกยังไงกับพี่ และรู้สึกเหมือนที่พี่รู้สึกกับนายหรือเปล่า”


                “ครับ”


                “ป๊ะ! เรากลับบ้านเรากันดีกว่า” ผมกระตุกมือของน้องให้ตามผมออกไป ยังไม่ทันจะได้เปิดประตูแกงส้มก็ขัดผมเสียก่อน


                “บ้านเราที่ไหนกัน นั่นมันคอนโดพี่ต่างหากพี่ฮั่น แล้วงานไม่ทำต่อแล้วเหรอครับ วันนี้ยุ่งไม่ใช่เหรอ”


                “ยุ่งที่ไหนกันเล่า ทำตัวให้ยุ่งนะซี่ อย่าบอกนะว่าแกงไม่รู้” ผมเลิกคิ้วถาม อย่างบอดีการ์ดแกงส้ม มีเหรอครับว่าจะดูไม่ออกว่าผมพยายามจะหลบหน้าเขาทั้งวัน


                “รู้สิครับ” นั่นไง รู้จักรู้ใจไปทุกอย่าง จะเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไงล่ะครับ นอกจาก เนื้อคู่ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมกลายเป็นคนเชื่อเรื่องพรรณนี้ได้ รู้อีกทีผมก็ยอมรับอย่างหมดหัวใจแล้วว่า เนื้อคู่นั้นมีอยู่จริง และผมคิดว่าผมก็เจอคนๆนั้นของผมแล้วล่ะครับ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // อย่าให้นับว่าการหายไปพักร้อนคราวนี้มีคนทวงฟิคกี่คน 55555 ,, ดูเหมือนท้องฟ้าจะสดใสนะคะตอนนี้(จริงเหรอ?)

คราวนี้แม่หมูว่าเราต้องคุยกันหลายเรื่องหน่อยนะคะ ประเด็นแรก การโพสฟิค
ปกติแล้วแม่หมูจะอัพเดทหลักๆอยู่ 2 ช่องทางคือ ทวิต
@Chubby_PiG ของแม่หมูเอง และในกลุ่มเฟสบุ๊ค HunzKangsom fiction
แล้วก็มีโพสในบอร์ดเดอะดาวของเด็กดี... ซึ่ง... โพสดีเลย์ตลอดดดดด เลยคิดว่าจะไม่โพสบอกแล้ว

เลยขออนุญาตสอบถามนะคะ ท่านใดที่ตามฟิคของแม่หมูจากบอร์ดเดอะสตาร์ของเด็กดีบ้าง และยังอยากให้แม่หมูโพสทางนั้นต่อไปหรือไม่?

ประเด็นที่สอง เรื่อง พี่เว็บน้องฟิค << ใช่เหรอ?? 5555 ,, อันนี้ถามเผื่ออนาคตค่ะ หากวันใดฟิคแม่หมูตุ้ยถูกหมายศาลสีแดงแจ๋ แบน แต๊ดแต๋ติดพื้นแล้วล่ะก็ เราควรจะทำอย่างไรต่อไปดี? ย้ายบ้านใหม่?? อะไรยังไง? แฟนเพจ บล็อก เว็บบอร์ด หรือยังไง ใครมีไอเดียเสนอโลดนะคะ เป็นการเตรียมการเพื่ออนาคต (แต่หากไม่โดนหมายศาลจะดีมาก ฟิคเก๊าออกจะใสๆเนอะ)

สุดท้าย....ตอนต่อไปน่าจะมาในวันพฤหัสนะคะ(ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด...หรืออาจจะวันพุธ...อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน) >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1035 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 19:22
    ไหนบอกไม่คาดหวังฮะ?พี่ฮั่น
    55555555
    หลบหน้าเพื่อ....?
    จะว่าไปก็
    ตอบได้พระเอกมากกก 
    เอาน่า ยังมีเวลาอีกเยอะ.

    #1,035
    0
  2. #1034 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 19:22

    ไหนบอกไม่คาดหวังฮะ?พี่ฮั่น


    55555555


    หลบหน้าเพื่อ....?


    จะว่าไปก็


    ตอบได้พระเอกมากกก 


    เอาน่า ยังมีเวลาอีกเยอะ.




    #1,034
    0
  3. #877 shinee_112 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 19:35
    น่ารักอ่ะ.....
    #877
    0
  4. #876 shinee_112 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 19:35
    น่ารักอ่ะ.....
    #876
    0
  5. #597 lemon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 02:34
    ทำตัวให้ยุ่งทั้งวันจนลูกหมูต้องลากันเลย 5555

    #597
    0
  6. #559 happyf (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2556 / 00:26
    แกงตอบแค่นี้เราก็ฟินละ55555 แกงน่ารักอ่ะ พี่ฮั่นก็ฮานะ;) เราตามเรื่องจากบอร์ดเดอะดาว อยู่ อยากให้แม่หมึโพสต่อไปนะ อาจจะดีเลย์นิดหน่อยแต่เราก็เห็นอยู่จ้า
    #559
    0
  7. #503 kat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 14:48
    ภาวะแปะโน๊ตต น่ารักเบาๆ

    เพราะจะพูดอ่ะไรพี่ฮั่นก็ต้องเดี๋ยวนู่นนี่นั่นตลอดเวลา



    หนูติดตามฟิคเพราะเข้ามาดูที่นี่เลย

    ไม่ได้ตามบอร์ดค่า

    ถ้าจะย้ายบ้านหรือยังไง แปะไว้

    แล้วหนูจะตามไปฟินนะคะ
    #503
    0
  8. #491 jewel *28 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 10:56
    ถ้าพี่แกงไม่เขียนโน๊ตมา พี่ฮั่นคงจะยุ่งทั้งวันนะนั่นอ่ะ 555 ฟินมาก ><
    #491
    0
  9. #481 TheDreamTD (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 01:34
    ถ้าพี่แกไม่เขียนโน๊ตมาพี่หมีมันก็คงไม่ได้ยิ้มหน้าบานแบบนี้แน่ เล่นพูดขัดพี่แกงตลอดขนาดเนี่ย 555555
    #481
    0
  10. #480 love_ks (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 22:42
    ชอบคำตอบของน้องแกงมากเลยอ่ะ น่ารักดี
    ส่วนเรื่องฟิค ปกติตามที่เด็กดีจ้า สะดวกสุดแล้ว
    #480
    0
  11. #479 loveksหัวใจจะวาย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 22:24
    ฮึ้ยยย น่ารักจริงคู่นี้ มาต่อเร็วๆนะคะ



    เค้าติดตามทางเด็กดีอยู่ค่ะ แต่ก็ทำเป็น favorite ไว้ด้วย

    เพราะตอนนี้ฟิคของ ts9 เริ่มมา ตาเริ่มลาย 555

    หาของ ts8 ไม่ค่อยเจอ ห้าๆ
    #479
    0
  12. #478 aee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 21:33
    ฟิควันนี้น่ารักน่าฟินมาก ๆ ชอบบทที่แม่หมูมอบให้น้องแกงเรื่องนี้ที่สุ๊ด บอดิการ์ดที่น่ารักน่าเอ็นดู

    ติดตามงานเขียนแม่หมูที่เว็บเด็กดีจ้า

    ยังติดตามอยู่เด้อ อย่าหายไปนานน้า
    #478
    0
  13. #477 ♡ ต้มยำทำกุ้งแกง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 19:23
    แอร้ยยยยยย แม่หมูู >< หวาน ฟินนาเล่เอ้เอ้ 

    น่ารักมากเลยจ้า อิอิ

    รอแม่หมูมาอัพนะคะ รอรอรอรอ :)

     
    #477
    0
  14. #476 bull (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 16:50
    อร้ายยยย น่ารักอะ ชอบๆๆ

    มาอัพต่อไวๆนะคะแม่หมู รออ่านๆ ^^
    #476
    0
  15. #465 pcard (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 13:40
    แกงตอบได้น่ารักมากอ่า >o< ยังไงก็ขอให้รู้คำตอบเร็วนะจ๊ะ ^^

    ...เค้าติดตามฟิคของแม่หมูทางเด็กดีอ่า เพราะมันสะดวกสุดละ 555++
    แต่ถ้าจะย้ายก็ไม่เป็นไรค่ะ แว๊ปมาบอกนิดนึง เค้าจะได้ตามไปถูกนะ :)
    #465
    0
  16. #458 tutun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 11:11
    หวานเบาๆนะคะ ตามแต่สะดวกแม่หมูคะ เราตามได้ทุกที่คะ
    #458
    0
  17. #457 เด๋กดี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 10:50
    หมีเอ้ยยยยย คำพูดมาได้พระเอกสุดๆ



    แกงส้ม รู้ตัวเร็วๆนะลูก
    #457
    0
  18. #455 At love (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 02:31
    เพิ่งรู้ว่าพี่ฮั่นค่อนข้างหลงตัวเอง
    #455
    0
  19. #454 satang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 02:28
    ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกก เขินอ่ะ >///<

    รักกันเร็วๆๆ นะพีฮั่นน้องแกง ^3^
    #454
    0
  20. #453 isawa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 02:17
    อั้ยย่ะ อิพี่หมีทำเป็นยุ่ง ๆๆๆ ลำบากเลขาน้องโดมเลย อิอิ

    น้องแกงก้อเข้าใจแกล้งนะ โพสอิทสีชมพู อร๊ายยยย หมีเขินไปไม่เป็นเลย

    ชวนกลับบ้านท่าเดียว งานการไม่ทำมันละ 555+

    แม่หมูแต่งได้น่ารักมากๆ หวานๆ เหมือนหน้าน้องแกงเลย >///<



    เรื่องโพสฟิค แล้วแต่แม่หมูเลยค่ะ เพราะติดตามทุกช่องทางไม่ว่าจะในเด็กดี

    ทวิตเตอร์แม่หมู เฟส ฟิค HunzKangsom แต่ยังไงเสียขออย่า แบน ฟิคของแม่หมูเน้อ

    เป็นกำลังใจและเอาใจช่วยแม่หมูจ้า

    ปล. อยากให้ถึงวันพุธ-พฤหัส เร็วๆ จัง อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอ่า ^^
    #453
    0
  21. #452 Mean_HKS (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 02:09
    อรั้ยยย >< ผมเองก็ยังไม่พร้อมที่จะทำพี่ฮั่นเสียใจเหมือนกัน ฮิ้วววว

    ความหวานเริ่มบังเกิด รอตอนหน้ารัวๆ -///-
    #452
    0
  22. #451 Cucci (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 00:25
    อั้ยย่ะ แกงส้มตอบพี่ฮั่นเร็วๆนะลูกกกกกก นี่รอฟังอยู่นะเฮ้ย
    อย่ามาปากไม่ตรงกับใจนะ ถ้าเป็นงั้นเรามีเคลียร์นะคะคุณบอดี้การ์ด 555555
    พี่ฮั่นดูมุ้งมิ้งอ่ะ น่ารักกกกก >< 
    เป็นกำลังใจให้แม่หมูนะคะ เลิฟๆ
    #451
    0
  23. #450 pigpigpig1 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 00:11
    ตอนนี้พี่ฮั่นน่ารักอ่ะ ยุ่งตลอดสินะ ทำตัวยุ่งเข้าไว้ กลัวรับความจริงไม่ได้
    ของอยากงี้่ต้องลองน๊า เอาใจแลกใจไปเลย ทำเป็นไม่กล้าที่อย่างอื่นนี่เร็วนัก
    น้องโดมจัดการพี่ฮั่นไปซักยกสิค่ะ

    เรื่องนั้นแล้วแต่แม่หมูเลยนะคะ ปกติก็ตามที่เด็กดีเอา
    แต่ถ้าไม่สะดวกก็เอาตามทีแม่หมูพอใจเลยก็แล้วกันค่ะ
    ไว้พี่ตามเอาที่ทวิตของน้องก็ได้ค่ะ รอติดตามต่อนะคะ
    มาเร็วๆ น๊า กำลังสนุกเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ



    #450
    0
  24. #449 Cassiopor (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 23:46
    ขออภัยตะกี้ เม้นเค้าเด้งรัวๆ3เด้งเลย5555
    #449
    0
  25. #160 windylee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 15:52
    เริ่มหวานกันแล้ว ตอนต่อไปขอแบบหื่นๆ เอ้ย ขอแบบหวานหยาดเยิ้มเลยได้มั๊ยคะ 5555 ส่วนเรื่องพี่เว็บน้องฟิค 555 หนูคิดว่า ถ้าส่งเมลล์แจกnc คงไม่โดนแบนหรอกค่ะ แม่หมู
    #160
    0