Miss lone Era คุณหนูหลงยุค

ตอนที่ 4 : อยุธยา 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

"โอ๊ยยย หิว ฉันจะไปกินข้าวที่ไหนดีเนี่ย โอ๊ยย" ฉันรู้สึกหิวมาก หิวจนท้องไส้ปั่นป่วน แต่ฉันก็ไม่รู้จะไปกินข้าวที่ไหนดี ฉันเลยตัดสินใจหาผ้ามาคลุมหัว


"ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ฉันไม่รอดหรอก" ฉันเอาผ้ามาคลุมใบหน้าจนมิดเหลือแค่กวงตาสองดวง ฉันจึงเดินเข้าไปในตลาดและไปที่แม่ค้าร้านขายขนมร้านเดิมที่ฉันเคยโขมยขนมเขาไป


พอฉันไปถึงฉันก็แกล้งทำเป็นหยิบขนมแล้วฉันก็เดิน



"เฮ้ยๆ เองจะไปไหนมาจ่ายค่าขนมฉันก่อน" แม่ค้าพยายามเรียกและวิ่งตามฉันแต่ฉันก็ไปหลบข้างทางทำให้แม่ค้าไม่เห็นแล้วเดินกลับไปขายของเช่นเดิม



"นี่วันเป็นกรรมกะไรของฉันนะ ฉันถึงได้ถูกหรอกโขมยขนมไปตั้งสองครั้งสองครา อย่าให้ฉันเจออีกล่ะ ถ้าเจอฉันจะจับไปส่งให้ทางการขังเลย มันจะได้รู้ซะบ้าง" แม่ค้าเดินไปแล้วก็บ่นไป



"รอดแล้ว" ฉันยิ้มกว้างๆ แล้วพอแม่ค้าหายไปฉันก็เดินตามแม่ค้าไป ขณะที่ฉันกำลังเดินกลับก็เห็นแม่ค้าคนนั้นออกมาจากกองหญ้าข้างๆ ถนน ฉันรีบวิ่งแต่แท่ค้าขวางทางฉันไว้ฉันจึงวิ่งไปมาๆ แต่ก็ไม่สามารถผ่านไปได้



"เองจะไปไหน เอาขนมของข้าคืนมาเดี๋ยวนี้" แม่ค้าทำหน้าขู่ให้ฉัน 



"หนู เอ่อ.. กระผมกำลังจะเดินทางไปในตลาดขอรับ" ฉันแกล้งทำตัวเป็นผู้ชายเพราะกลัวแม่ค้าจำได้



"ทำไมข้าคุ้นหน้าเองจริงๆ" แม่ค้ามองฉันไปมาแล้วเดินไปมองข้างหน้าข้างหลังฉัน



่เมื่อแม่ค้าเดินไปข้างหลังฉันฉันก็รีบวิ่งไปทันทีจนแม่ค้าเรียก 



"เห้ย เองจะไปไหนมานี่ก่อน เอ้ยอะไรตก" แม่ค้าเก็บอะไรที่ฉันทำตกขึ้นมาดู



"นี่ นี่มันขนมข้า" แม่ค้าโมโหมากเลยจะวิ่งตามฉันแต่พอหันมาหาฉันก็วิ่งหายไปแล้ว




"นี่มันเวรกรรมกะไรของข้า" แม่ค้าตะโกนอย่างดังจนทุกคนหันมามองกันหมด แล้วแม่ค้าก็เดินไปขายของต่อ


                                              
















รุ่งเช้า



พอฉันตื่นขึ้นฉันก็ได้ยินเสียงคนเดิน ซึ่งคิดว่าน่าจะหลายคนฉันจึงมองตรงที่มีรูที่ผนังข้างๆหน้าต่าง ฉันตกใจมากเกือบจะร้องกรีด!!!



"นี่มันอะไรกัน" ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยมาก 



ทว่าฉันเห็นทหารนับสิบกว่าคนกำลังจับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งก็มีหญิงชราคนหนึ่งก็เดินตามเขาพร้อมกับเสียงร้องไห้ครวญครางอันน่าโศรกเศร้าเสียใจเป็นที่สุด




"อย่าๆ ได้โปรดอย่านำตัวลูกข้าไปเลยข้าขอเถิด ลูกข้ามิได้ทำกะไรผิดเลย" หญิงชราคนนั้นพนมมือไหว้ทหารเพื่อขอตัวผู้ชายที่ถูกจับไปนั้นคืน



ทหารก็ไม่ฟัง ลากผู้ชายคนนั้นไปเรื่อยๆ จนหญิงชราผู้นั้นล้มลง ฉันกำลังจะไปช่วยแต่กลัวทหารเห็นฉันเลยรอให้ทหารไปให้หมดก่อน



"ยาย ยายเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" ฉันไปยืนๆมองหญิงชราคนนั้นอยู่ ฉันไม่กล้าเข้าไปใกล้เพราะกลัวเขาจับฉัน เขาดูท่าทางสกปรกมาก ฉันเลยไม่กล้าเข้าใกล้



"แม่หนู แม่หนูช่วยข้าด้วย" หญิงชราเอามือมาจับฉัน



"อย่านะ อย่าเอามือสกปรกของเจ้ามาจับฉัน" ฉันรับวิ่งออกห่างหญิงชราผู้นั้นแต่พอดีฉันก็คิดได้ว่า ตอนนี้ฉันก็ไม่แตกต่างอะไรจากหญิงชราคนนี้หรอก 



"เดี๋ยวหนูช่วยนะคะ" ฉันช่วยพยุงหญิงชราลุกขึ้น 



"แม่หนูได้โปรด ได้โปรดช่วยลูกของข้าด้วย ข้ามีลูกคนเดียวข้าไม่อยากเห็นลูกข้าถูกฆ่าตาย" หญิงชรากล่อมฉันให้ช่วย



"หนูช่วยอะไรไม่ได้หรอกค่ะ ตัวหนูหนูยังเอาไม่รอดเลยบ้านก็ไม่มี เฮ้อ" ฉันถอนหายใจฮึกใหญ่ๆ 



"แล้วนี่แม่หนูพักอยู่ไหนรือ" 



"หนูพักอยู่ตรงกระท่อมหลังนี้ค่ะ" หญิงชราพยักหน้า เป็นอันว่ารับรู้




"ไปอยู่กับข้าไหม บ้านข้าเป็นเพียงบ้านเล็กๆ ไม่มีกะไรมากนักแต่ก็พออยู่ได้ แม่หนูจะไปอยู่กับข้ารือไม่" หญิงชรายิ้มให้ฉัน



"จริงหรอคะ งั้นไปค่ะ" ฉันตอบรับและดีใจมากเพราะคิดว่าที่นั่นจะมีข้าวมีอาหารไม่ต้องทำอะไร แค่นั่งรอเฉยๆ เดี๋ยวหญิงชราจะทำให้กินเอง แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่เลย ภอฉันไปถึงฉันก็ตกตะลึงทันที



"นี่หรอคะบ้าน" ฉันสงใสและยิ้มไม่ออก



"ใช่แล้ว นี่แหละบ้านข้า" หญิงชราตอบรับ



"ทำไมสกปรกขนาดนี้นะ บ้านก็เล็กนิดเดียว ข้าวสารก็มีแค่ไม่กี่กระสอบ" ฉันถอนหายใจลึกๆ



"ว่ากะไรรือแม่หนู" หญิงชราได้ยินฉุนพูดจึงถาม



"ไม่มีอะไรค่ะ" ฉันรีบปฏิเสธทันที



"เอาวะ อยู่ก็อยู่วะถึงจะเล็กและสกปรกไปหน่อย" ฉันจึงตัดสินใจอยู่ที่นี่กับหญิงชรา


....................................................................




















#คุณหนูพริ้มได้อยู่แล้ว แต่เธอก็คงน่าจะอยู่ยาก

#ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น